Bokt.nl

Citaat:

Gapend rek ik me uit wanneer ik de eerste geluiden in het kamp hoor. Er zijn weer een aantal weken voorbij en het is inmiddels 23 december. Ja, ik heb de dagen bijgehouden. Ik had afgesproken met Joop dat ik met kerst terug zou komen en dan wel met Ryan. Helaas is dat nu niet mogelijk, denk ik droevig. Ik trek in plaats van mijn dagelijkse kleding mijn warme, zwarte joggingbroek met een zwart T-shirt met lange mouwen en daarboven mijn grijze dikke vest. Dan bind ik ook nog mijn witte wollen sjaal om mijn nek en trek mijn bijpassende witte handschoentjes ook aan. Ik stap de caravan uit en ik zie dat Mohito ook al wakker is. Zodra hij me ziet kijkt hij me glimlachend aan, maar ik weet dat hij alleen maar glimlacht om mijn geen schuldgevoel te geven. “Is het vandaag al de 23ste?”, vraagt hij. “Ja, het is snel gegaan hè”, antwoord ik. “Te snel”, en dan drukt Mohito mij stevig tegen zich aan. “Deze keer blijf ik maar een paar dagen weg, ik zorg dat ik voor de jaarwisseling terug ben”. “Ik heb beloofd de kerst met Joop te vieren”, vertel ik verder. “Ik weet het dromer”, zegt Mohito en hij legt zijn hand op mijn schouder. “Cenille heeft al een lunchpakketje voor je gemaakt, als je stevig doorrijdt ben je er voor de avond”, vertelt Mohito. “Ik wil niet dat je ergens stopt, vind het veel te eng om je daar al alleen op af te sturen”, zegt Mohito bezorgd. “Dat zal ik doen, Cosmo is in topconditie nu dus we zijn er zo”, zeg ik glimlachend. Ik voel een kriebelend gevoel in mijn buik in het vooruitzicht dat ik Joop weer ga zien. Ik druk Cenille ook even vluchtig tegen me aan en stap dan op Cosmo. Ik ben nu volledig gewend aan het zonder zadel rijden en wil voor geen goud meer zo’n voorgevormd zadel. Ik zwaai vrolijk naar Mohito en Cenille ga moedig op pad.

Zoals Mohito al zei zijn we voor de avond bij mijn oude huis aangekomen. We hebben lekker doorgereden en ook flinke stukken gegaloppeerd. Mijn vingers voelen ondertussen niet meer als mijn eigen vingers en ik heb het gevoel alsof ze er elk moment af kunnen vallen net als mijn tenen. Ik laat me voorzichtig van Cosmo afglijden om niet per ongeluk mijn eigen tenen te breken. Zoals afgesproken staat het hek in de grote muur open, dan hoeven we er niet meer onhandig overheen te klimmen, denk ik grinnikend. Ik sluit het hek achter me dicht en loop naar de stal van Cosmo, ik zie dat het dik opgestrooid is en dat er ook al een pluk met hooi ligt. Ik neem haar touwhalster af en Cosmo stapt tevreden in haar stal en rolt gelijk al haar zweet droog. Dan staat ze met een luid gekreun op en schud even lekker uit. “Gek meisje”, lach ik haar toe. Ik aai haar nog even over haar vriendelijke hoofd en ga dan naar binnen. Ik zwaai de achterdeur open en stap toch met een beetje een vreemd gevoel naar binnen. Ik verwachtte eigenlijk gelijk Joop te zien maar hij heeft me blijkbaar nog niet binnen hoor komen. “Joehoe?!”, roep ik door grote hal. Ik wacht een paar seconde maar krijg geen reactie. “Joop?”, probeer ik nogmaals. Ik loop verder de hal in en ga op de tweede tree van de trap staan. “Joohoop, waar zit je?”, roep ik nog harder. “Joop is nog even boodschappen doen, ik denk dat hij zo wel thuis komt”, hoor ik een bekende stem achter me zeggen.

... (cliffhanger ) ...

Wanneer ik me omdraai valt mijn mond open van verbazing, Ryan! “Hè Ryan, wat doe jij nou weer hier?”, vraag ik verontwaardigd. Ik sta aan de grond genageld en weet even niet wat ik doen of wat ik zeggen moet. Ik heb dit moment al zo vaak in mijn hoofd afgespeeld dat we elkaar verliefd en huilend in de armen zouden vallen en nu weet ik niet wat ik moet doen. Gelukkig weet Ryan wel wat hij moet doen en loopt zonder aarzeling op me af. “Maakt dat wat uit”, zegt hij glimlachend en zodra ik ze glimlach zie smelt ik al weer en draait mijn maag een aantal rondjes om. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen en kust me vurig. Dan kijkt hij me diep in mijn ogen aan en drukt me stevig tegen zich aan en fluistert in mijn oor “ik heb je gemist”. Mijn onzekerheid is weg en ik sla gewillig mijn handen om zijn getrainde lichaam heen. “Ik jou ook”, zeg ik emotioneel. Ik wou dat Ryan me nooit meer losliet en begraaf mezelf helemaal in zijn stevige armen en snuif zijn heerlijke geuren op. Maar dan bedenk ik dat we elkaar toch maar los moeten laten wanneer ik de voordeur van het slot hoor gaan. “Zo dus jullie hebben elkaar gevonden”, zegt Joop en lacht breed wanneer hij me ziet. “Joop”, lach ik blij en ik spring zoals gewoonlijk in zijn armen. Hij kon nog net zijn boodschappen tassen neerzetten en slaat dan ook zijn stevige armen om me heen. Dan zet hij me neer en kijkt me tevreden aan. “Wauw, hebben jullie getraind ofzo”, kijk ik bewonderd naar Ryan en Joop. “We moeten ons toch vermaken als jij er niet bent”, grinnikend Ryan. “Dus jullie hebben veel gesport om de tijd wat te doden”, vraag ik glimlachend. “Nou dat niet alleen hoor”, zegt Joop enthousiast. “Wist jij dat hij zo goed kon schaken?”, vraagt Joop. “Nou zo goed ook weer niet, jij bent er gewoon niet zo goed in”, lacht Ryan. “Dat zal het inderdaad wel zijn”, lacht Joop en geeft Ryan een vriendschappelijk klopje op zijn schouder. Ik kijk tevreden van Ryan naar Joop en bedenk dat mijn twee favoriete mannen het prima met elkaar kunnen vinden. “Jullie hebben me dus niet gemist”, vraag ik glimlachend. “Natuurlijk wel”, zeggen Joop en Ryan in koor dan en kijken me allebei met een schuldig aan. “Het geeft niet joh, ik ben blij dat jullie je zo vermaakt hebben”, zeg ik lachend. “Maar hoe kom je hier nou weer terecht?”, vraag ik mezelf betrapt hebbend dat het allemaal voelt als de normaalste zaak van de wereld dat Ryan hier is. “Nou dat is een erg lang verhaal”, begint Ryan. “Gaan jullie anders maar even bijpraten dan begin ik alvast met koken”, stelt Joop voor. “Oeh, wat gaan we eten”, vraag ik nieuwsgierig. Stiekem heb ik deze speciale warme maaltijden wel gemist. “Ik heb biefstuk bij de slager gehaald en lekkere ronde piepertjes en lekkere stroganoff saus voor erbij. Het kwijl loopt me al aan de mond. “Dat klinkt goed”, zeg ik glimlachend. Ryan die zijn ogen niet van me af kan houden zegt, “wat ben je ook een snoeperd”. Ik kijk hem glimlachend aan, “dat gaat niet zomaar over hoor”. “Dat had ik ook niet verwacht”, grijnst Ryan. “Nou luitjes ik ga koken”, zegt Joop die nog even glimlachend naar ons had gekeken. “Ja, wij komen je zo ook wel helpen”, zegt Ryan en glimlacht dan naar mij. “Wat heb ik die glimlach gemist”, zeg ik en loop naar hem toe om hem weer in mijn armen te nemen. Hij drukt me tegen zich aan en kust mijn voorhoofd. “Kom dromer we gaan Joop even helpen met het eten, dan vertel ik je daarna alles”, stelt Ryan voor. “Dat is goed”, knik ik en laat me gewillig mee voor met mijn lieve vriendje die ik zo gemist heb. We stappen de keuken in waar Joop de tafel al gedekt heeft met de mooie witte borden en mooie rode kaarsen. Hij is nu bezig met de boter in de pan te doen om vervolgens de ronde piepertjes in te bakken. “Zo, wat kunnen we doen”, vraag ik met mijn handen over elkaar wrijvend. Glimlachend kijkt Joop me aan, “beginnen jullie maar alvast met de sla”.