Bokt.nl

Sorry voor het lange wachten, ik hoop dat jullie het een leuk stuk vinden

Citaat:

“Sst, laat ze nou lekker slapen”. “Niet het gordijn open doen”. “Laten we nou even in de keuken gaan zitten”. Ik hoor zacht gefluister op de achtergrond wanneer ik langzamerhand wakker word. Ik open voorzichtig mijn ogen en zie dan Sanne, Patrica, Steef en Hans vertederd naar ons kijken. “Goedemorgen tortelduifjes”, zegt Patricia vrolijk. “Goedemorgen”, zeg ik zachtjes. Als ik wil op staan voel ik me helemaal stijf. “Oeh, ben stijf zeg, zo’n bank is niet erg comfortabel”, zeg ik grinnikend. “Ja, maar ik toch wel”, zegt Chris die me aan stoot. “Oh, ben je al wakker, ja jij bent een lekker een kussentje hoor”, zeg ik en geef hem een kus op zijn wang. “Wij gaan wel even een ontbijtje maken, kleden jullie je aan?”, stelt Sanne voor. "Kom op Steef”. Daar stemt iedereen in mee. Chris en ik lopen onze kamer in. “Nou we zijn hier nu al twee dagen en dit is de eerste keer dat ik deze kamer zie”, zegt Chris grijnzend. “Daar heb je gelijk in”, zeg ik lachend. “We moeten hem eigenlijk nog even uitproberen”, zegt Chris verleidelijk. Ik spring op het bed en open mijn armen, “kom maar op dan”, zeg ik nog steeds lachend. Ook Chris springt op het bed en zet zijn handen naast mijn hoofd. Even moet ik denken aan een paar weken terug dat we net zo lagen, maar dat toen Rianne ons onderbrak. Chris dacht waarschijnlijk hetzelfde, want die zegt, “hopen dat Rianne deze keer niet belt”, zegt Chris grinnikend. “Ik dacht er ook net aan”, zeg ik glimlachend en trek Chris dan naar mij toe en voel ik zijn warme lippen op de mijne. Chris glijd met zijn armen naar beneden, maar wanneer ik zijn handen voel op mijn benen, word ik in ene doodsbang. Een flits van het gezicht van Ron komt naar voren. Hoe hij mijn bikini van mijn lijf afscheurt en hoe ik daar machteloos zit. “Chris..”, begin ik voorzichtig. “Wat is er Liz, je kijkt zo angstig”, zegt Chris bezorgd. Dan bedenk ik dat ik eigenlijk hartstikke moet boffen met zo’n leuke jongen, die altijd alles maar door heeft. “Er is niks hoor”, zeg ik dapper. Toch is er iets wat Chris tegenhoud. “Laten we ons maar aankleden voor het ontbijt, we hebben nog genoeg tijd voor dit soort dingen”, zegt Chris met een knipoog. Opgelucht haal ik adem. “Oké, laten we ons maar aankleden dan”, zeg ik. We houden elkaar nog even stevig vast en kleden ons dan aan. Als we de keuken inlopen zien we dat de tafel gedekt is. Er liggen mooie witte borden op tafel met zilver bestek ernaast. Op onze borden liggen warme broodjes en croissantjes. Ook bij ieder bord staat een kopje thee met daarbij een glas jus d’orange. “Wauw”, kan ik alleen maar zeggen. “Ja, Steef en ik hadden even snel boodschappen gedaan”, zegt Sanne. “We zitten dan wel aan het einde van de camping, maar de supermarkt en de bakker zit ook aan het einde”, zegt Steef glimlachend. We schuiven allemaal aan en eten van ons heerlijke ontbijt.

“Wat zullen we doen vandaag?”, vraagt Patricia tijdens het ontbijten. “We kunnen wel even rondje over de camping, kijken of er wat te doen is”, stelt Sanne voor. “Ja, dat vind ik ook wel een goed idee”, zegt Patricia. “Is de rest daar ook mee eens?”, vraagt Patricia. “Prima”, stem ik in. “We moeten de meiden maar weer volgen denk?”, zegt Steef grinnikend. “En zo hoort het ook”, zeg ik glimlachend en ik kijk mijn broer ondeugend aan. “Jij zal het wel weer weten zus”, zegt Steef zuchtend. “Nou, niet zo hoor”, zeg ik. “Ik zit maar met je te dollen hoor, we gaan graag met jullie op stap”, zegt Steef en hij laat zijn ogen rollen. “Als we maar niet gaan shoppen”, zegt Hans jammerend. “Ach, misschien paar winkels in, maar wij passen nooit zo veel toch meiden?”, zegt Patricia onschuldig. “Wij, veel passen, nee dat doen we nooit”, zeg ik ook heel onschuldig. “Daar geloof ik dus helemaal niks van hè, jullie wel?”, vraagt Chris grijnzend. “Nee, ik eigenlijk ook niet”, zegt Steef. “Kom op hoor jongens, de meiden wassen af, inruil daar voor mogen we wel paar winkels in toch?”, stel ik voor. “Waarom moeten meiden toch altijd iets hebben, voor als ze wat gedaan hebben”, zegt Hans hoofdschuddend. “Zo is het leven nou eenmaal mopje”, zegt Patricia en geeft Hans een geeft hem een aai over zijn bol.
Chris en ik lopen hand in hand over de camping, voor ons lopen Steef en Sanne arm in arm en achter ons lopen Hans en Patricia ook hand in hand. Het zal er wel grappig uitgezien hebben denk ik bij mezelf, zo drie stelletjes achter elkaar.

Als we bij de receptie zijn aangekomen zien we dat er een bus voor staat. Voor dat wij het door hebben is Sanne er al naar toe gerend. “Kom op gasten, deze bus gaat naar het dorp toe”, roept Sanne vrolijk en wenkt ons die kant op te komen. We lopen snel naar de bus en stappen in, omdat we al aan de late kant waren vertrekt de bus eigenlijk meteen. ‘Over een halfuurtje zullen we aankomen in Epe en ik wens jullie een fijne reis’, word er door de intercom geroepen. “Nou we zitten hier nog een halfuur, dus wie weet er een spelletje”, zegt Patricia opgewekt. “Ik zie, ik zie wat jullie niet zien en de kleur is..”, begin ik grijnzend. “De kleur is groen”, zegt Chris er vrolijk achteraan. We gaan vrolijk verder met ons spelletje en voor we het weten zijn we al aangekomen in Epe. “Ik heb echt een zere buik van het lachen”, zeg ik nog steeds nahikkend. “Steef pas op”, waarschuw ik hem. Voor dat Steef om kan kijken spring ik achter op zijn rug. “Gek”, zegt Steef lachend en hij rent een stukje verder met mij op zijn rug. De rest komt ook achter ons aan. We kijken nu pas om ons heen en we zien dat we op een groot plein staan met allemaal winkelstraten er omheen, het doet me denken aan de dam in Amsterdam. “Kijk wat een grote H&M”, zegt Sanne opgewekt en wijst naar een grote winkel aan onze rechterhand. “Daar gaan we heen”, zegt Patricia en we lopen gelijk die kant op. De jongens volgen ons hoofdschuddend. De dag vliegt voorbij, we lopen winkel in en winkel uit. De jongens ploffen steeds neer op een bank bij de paskamers en wij komen steeds met verschillende outfits uit de pashokjes vandaan. “Kunnen we dan nu eindelijk even een terrasje pakken?”, vraagt Steef moe. “Ja, ik ben wel toe aan een koud biertje”, zegt Chris. “Nou vooruit dan maar, wat zullen jullie het zwaar hebben gehad zeg”, zeg ik meelevend. “Ja, je zal maar de hele dag op je kont moeten zitten en kijken hoe wij aan het passen zijn”, zegt Patricia grinnikend. We besluiten bij een knus cafeetje te gaan zitten wat de “Koekenbier” lijkt te heten. We gaan lekker buiten zitten want zonnetje schijnt lekker, het waait niet en met de temperatuur van negentien graden is het heerlijk buiten. “Kan ik jullie helpen?”, vraagt de ober, die eigenlijk gelijk naar ons toe kwam voordat we werkelijk zaten. “Vier biertjes en twee zoete witte wijn”, zeg ik en knipoog naar Sanne en Patricia.