Bokt.nl

Citaat:

Het is alweer een dag geleden dat ik ben vertrokken. Joop was erg emotioneel en stond er op om mij weg te brengen. Na het moment dat ik vertelde dat ik zei dat ik ging vertrekken ben ik nog drie dagen gebleven zodat Cosmo nog even lekker wat kon aansterken en natuurlijk omdat ik nog wat tijd wilde doorbrengen met Joop. We hebben die drie dagen alleen maar leuke dingen gedaan. De eerste dag zijn we samen naar een pretpark geweest en werkelijk in elke achtbaan geweest, zodat we s’avonds kots misselijk op de bank films konden kijken. De lekkere chips en snoep die we die ochtend gekocht hadden moesten we nu wegleggen om al niet te overgeven van het idee dat we dat nog moesten eten. De tweede dag zijn we gaan toeren met de auto omdat Joop dat zo leuk vind en zijn we langs wat kledingwinkels geweest. Niks gekocht uiteraard, maar dat passen is altijd leuk. De laatste dag zijn we thuisgebleven zodat ik mijn tas in kon pakken en me kon voorbereiden op de 3-dagen durende reis. Joop had die ochtend heerlijk voor me gekookt. Hij had broodjes in een mengsel van melk en ei gedompeld en daarna gebakken in de pan. Broodjes bereid met liefde noemde hij het, oftewel wentelteefjes. Daarbij zette hij een grote pot suiker op tafel waar de broodjes mee gegeten moesten worden en ik moet toegeven het was heerlijk. Tevreden had hij zien toekijken hoe ik het binnen een paar minuten had weggewerkt. Toen het moment daar was gaf hij me nog een rugtas met lekkere broodjes en wat drinken. Hij drukte me nog één keer stevig tegen zich aan en mompelde een voorzichtige ‘ik zal je missen’ eruit. “Ik zal jou ook missen”, zeg ik glimlachend en er rolt een traan over mijn wang. “Ik kom vast nog wel eens langs”, zeg ik dan opgewekt. “Dat is je geraden”, zegt Joop dan ook glimlachend.

Gelukzalig denk ik terug aan het moment. Ik voel de grote stappen van Quantore onder me en snuif tevreden de frisse lucht op. De zadeltas ligt op Cosmo haar rug en die stapt rustig naast Quantore. “Hoe zal het met onze vrienden zijn”, vraag ik aan mijn paardenvrienden. Quantore briest tevreden. “Dat denk ik ook Tor”, en ik klop hem op zijn hals. De reis verloopt soepel en met genoeg afwisseling. Stappen, draven, galopperen en natuurlijk de verdiende pauzes. We lopen ondertussen in het grote bos in Waki. Zoekend kijk ik om me heen, waar ergens zal het kamp liggen. Ik stap van Quantore af en zoek naar hoef- of wielsporen op de grond. “Ruik je al wat Tor”, vraag ik en kijk naar Tor die me aan kijkt met gespitste oren. “Dit is hopeloos”, mompel ik. Quantore geeft me nijdig een duw met zijn neus tegen mijn schouders alsof hij mij wil vertellen dat ik niet moet opgeven. ”Je heb gelijk, we gaan verder”, zeg ik zuchtend. Ik loop door het bos met aan elke hand één paard, ik hou de grond goed in de gaten. De minuten kruipen voorbij en elk stukje bos lijkt op elkaar. Net wanneer ik een pauze wil in lassen rukt Quantore de teugels uit mijn handen en hinnikt schril. Voordat ik door heb wat er gebeurd springt Quantore aan in galop en verdwijnt uit het zicht, verdwaasd blijf ik achter. Cosmo haalt me uit mijn gedachte die probeert te ontsnappen, ze wil achter Quantore aan. “Natuurlijk wil je dat meisje, Quantore heeft wat geroken”, zeg ik blij. Ik zwaai met een soepele beweging op Cosmo en spoor haar aan wat eigenlijk niet nodig was. Gelukkig is Quantore wit en zie ik al snel een witte vlek een paar meter voor ons bewegen. Cosmo volgt Quantore gewillig en ik laat de teugels vieren. De laaghangende bladeren slaan in me gezicht en ik moet een paar keer bukken om niet een grote tak in mijn gezicht te krijgen. Ik pak een pluk manen, sla mijn armen om Cosmo haar hals en sluit mijn ogen. “Ga je gang maar meisje”, moedig ik haar aan. Cosmo lijkt te begrijpen wat ik bedoel en versnelt haar passen. Ik voel haar machtige galopsprongen onder me en krijg een misselijk gevoel door het rijden met mijn ogen dicht. Het lijkt uren te duren voordat ze stopt maar dan uiteindelijk lijkt Cosmo vaart te minderen. Draaierig kijk ik om me heen. Dan houd Cosmo halt en zie ik dat Quantore inmiddels weer naast me staat te puffen.

Ik grijp gelijk zijn teugels want ik wil hem niet nogmaals achterna moeten zitten. “Zo mannetje ik heb je weer”, zeg ik nog steeds met een waas voor mijn ogen. “Je had hem toch niet losgelaten”, hoor ik dan een boze stem. Als mijn beeld weer scherp is kijk opzij waar de stem vandaan lijkt te komen. Dan kijk ik in de warme bruine ogen van Mohito. “Kom hier dromer”, zegt Mohito en geeft me het altijd tevreden knikje. Ik laat me van Cosmo haar rug glijden en spring in zijn armen. Hij is wel een stuk minder breed als Joop bedenk ik dan in ene. Tevreden denk ik terug aan Joop maar weet dan, dat hij het goed heeft nu en ik ben ook waar ik wil zijn. Dan maak ik me los uit zijn omhelzing en kijkt hij me aan met waterige ogen. “Nou hou op met die tranen, dan moet ik ook weer huilen”, zeg ik grinnikend. “Anna”, hoor ik dan een bekende vrouwenstem roepen. Als ik me omdraai kan ik nog net zien dat het Cenille is voordat ze me ook stevig vastgrijpt. Ik voel haar warme handen over mijn rug en snuif haar lavendel geur op. “Ryan, waar?”, vraagt ze dan glimlachend. Dan verdwijnt mijn vrolijke stemming in één klap. “Is hij niet hier dan?”, vraag ik voorzichtig. Als ik Mohito aankijk schud hij verdrietig zijn hoofd. “Het spijt me, ik..”, begin ik. “Is er wat gebeurd?”, vraagt Mohito dan op een dringende toon. Ik vertel vluchtig over de hele reis. Hoe heldhaftig Ryan aldoor was, het maïsveld, het verraad van mijn oma, de terugreis, de politie en als laatste over mijn vader. We zijn ondertussen voor de caravan gaan zitten met een beker colada. Mohito luistert aandachtig naar mijn verhaal en heeft nog helemaal niks gezegd totdat ik klaar was met vertellen. “Jeetje”, is het enige wat Mohito kan uitbrengen. “Het spijt me echt, ik wou dat het anders was gelopen maar..”, begin ik. “Het geeft niet Anna, je heb gedaan wat je kon”, zegt Mohito. “Hoe je voor hem was opgekomen in het maïsveld, dat vind ik fantastisch”. “Ryan kennende is hij al onderweg hier naar toe”, zegt Mohito glimlachend. “Zo heb ik hem opgevoed”. “Ik hoop het”, zeg ik. “Hij heeft je toegelaten hè”, zegt Mohito dan. Met een kriebelend gevoel denk ik terug aan het moment in het meer. “Ja dat heeft hij”, zeg ik glimlachend. “Kom we gaan wat eten”, stelt Mohito voor. Alsof Mohito het doorhad, zodra hij het woord eten zij voelde ik mijn buik rammelen. Dan bedenk ik dat Cosmo ook wel honger moet hebben. De kinderen hadden haar al afgezadeld en poetsen mijn zwarte merrie grondig. Cosmo laat het gewillig toe en knabbelt ondertussen aan een plukje stro. “Jij vermaakt je dus wel dametje”, zeg ik glimlachend. “Ze is prachtig, net zoals je zei”, zegt Mohito dan. “Dankje, ze is een goede aanwinst hier”, zeg ik dan en kijk Mohito aan. “Dus je blijft”, zegt Mohito dan glimlachend. “Ja ik blijf, dit is mijn thuis”, zeg ik. “Kom mee dromer, dan gaan we wat eten”, grinnikt Mohito. Dan sluit ik me aan in de kring en eten we gezamenlijk, maar we missen nog één iemand en dat is Ryan.

Citaat:

De lucht is vochtig en het gras is nat van het dauw. Ik zit in kleermakerzit op de grond in het gras genieten van de ochtend. De vogels beginnen voorzichtig te fluiten en de zon is alweer een paar uur op. Het is nu alweer 2 weken geleden sinds mijn terugkomst bij het kamp maar nog steeds geen bericht of iets over Ryan. De eerste paar dagen had ik nog hoop, maar ik begin het langzaam te verliezen. Nu pas besef ik eigenlijk hoe gek ik op hem was. Hier begin ik al, ik zeg was. Natuurlijk ben ik nog steeds gek op hem, maar je kan toch niet gek op iemand zijn die er niet is? Hij zou het kamp toch wel kunnen vinden? Zou hij nog wel leven? Waar is hij? Het is Mohito die me uit mijn gedachte haalt, “ga je mee eindje rijden?”. Ik glimlach naar hem als toestemming. Ik praat nog maar weinig, niet meer als nodig is in ieder geval. God wat mis ik mijn Ryan. Ik voel me net een oude getrouwde vrouw die haar man is verloren na een half leven samen hebben doorgebracht. Ryan liet me zien wat liefde is, hij liet me voelen hoe het is om van iemand te houden. En dan komt hij simpelweg niet meer opdagen? Zuchtend sta ik op en loop met Mohito naar de paarden. Hij tuigt de grote witte schimmel op en overhandigt mij het touwhalster speciaal gemaakt voor mijn zwarte merrie. Ik weet niet wat het is maar een sterk gevoel zegt me vandaag niet op Cosmo te stappen maar op Quantore. “Kunnen we misschien een keer ruilen?”, vraag ik voorzichtig. “Natuurlijk dromer, als jij dat wilt”, knikt Mohito glimlachend. Met een soepele beweging spring ik op Quantore. Sinds de rit naar het kamp heb ik niet meer op Quantore gereden, maar het voelt fijn om weer op zijn rug te zitten. We stappen rustig over de zandpaden, je merkt wel dat herfst begint te worden. De temperatuur begint steeds meer te dalen en de planten en bomen beginnen langzaam hun kleur te verliezen of zelfs al hun bladeren te verliezen. “Heb je zin om even over het strand heen te rijden?”, stelt Mohito voor. Ja, het strand ligt vlakbij het grote bos ‘Waki’, dat is wel een groot voordeel. Het is heerlijk om even uit te waaien op het strand, vooral op een winderige dag als vandaag. “Ja, dat lijkt me leuk”, stem ik dan ook in. Het is een klein half uur stappen en voor we het weten zijn we dan ook op het strand. Toch iedere keer als ik weer dat strand op rijd, voel ik de adrenaline door mijn lichaam heen gieren. Mijn hart gaat sneller kloppen en ik krijg een wee gevoel in mijn buik. Zodra Mohito mij dan ook het goedkeurende knikje geeft, spoor ik Quantore aan en vliegen we er vandoor. Ik voel de wind in mijn gezicht snijden maar dat motiveert me alleen maar om Quantore nog harder te laten gaan. Hij strekt zijn lange witte nek naar voren en legt zijn oren in zijn nek om niet nog meer wind tegen te houden dan zijn grote lichaam al doet. Ik geef hem alle teugels en buig voorover om een paar minuten even helemaal van de wereld zijn. Genietend sluit ik even mijn ogen wachtend op het signaal van Mohito wat niet veel later klinkt. We laten de paarden altijd even voluit gaan en Mohito blijft meestal achter me rijden. Zodra hij het zat is fluit hij luid op zijn vingers en dan weet ik dat ik moet stoppen. Ik pak de teugels weer op maar en hij laat zich, ondanks dat hij graag wil blijven rennen, zo terugnemen. “Braaf paard”, klop ik hem tevreden op zijn hals. Briesend gaat hij weer over in stap en draai ik de grote schimmel voorzichtig om. Dan kijk ik in het lachende gezicht van Mohito, “Het doet me altijd goed om je zo te zien”, zegt hij grijnzend. “Dankje, het is ook fijn om te doen”, zeg ik grinnikend. “Even weg van alle zorgen, verstand op nul en blik op oneindig”, ratel ik. “Wedstrijdje terug dan maar?”, zegt Mohito en hij kijkt me aan met die ondeugende blik in zijn ogen. “Dat laat ik me geen twee keer zeggen”, roep ik terug en ik geef Quantore nogmaals de benen die gewillig overgaat in galop. We galopperen nek aan nek terug richting het bos, niet horend dat er geroepen wordt door een jonge jongensstem vanaf het strand.

Vlak voor de bosrand nemen we de paarden terug en laten ze overgaan in stap. “Dat was heerlijk, dankje Mohito”, bedank ik hem. “Voor jou altijd dromer”, glimlacht Mohito en richt zijn blik weer op het bospad. We laten de paarden tevreden op adem stappen en lopen weer terug richting het kamp. We zijn nog geen 5 minuten in het dichte bos of er vallen al dikke druppels naar beneden vanaf de lucht. De bui die laat merken dat het herfst begint te worden. Het duurt niet lang of het begint te plenzen, de regen stroomt naar beneden. Overal vormen plassen en het bospad wordt één grote blubberbende. “Kom we doen een drafje”, roept Mohito en hij spoort Cosmo aan. We draven snel richting het kamp en we komen al snel bij de grot, de ingang van ons kamp en tevens het onderkomen van de paarden. Mohito stapt snel af en rolt de grote steen opzij die voor de grot ligt. De paarden lopen gewillig naar binnen, ze houden ook niet van de regen. Zodra ze droog staan schudden ze ook snel de regendruppels van zich af. Mohito rolt van binnenuit de steen weer voor de grot terwijl ik ondertussen de paarden afzadel en droogwrijf. “Zo, we gaan ontbijten dromer”, zegt Mohito. Ik geef Cosmo een laatste klopje en loop dan achter hem aan. Nu het kouder wordt, zijn de caravans dichter op elkaar gezet en wordt er een groot legergroen zeil over het kamp gespannen. Eigenlijk de gezelligste maanden in het jaar. Het is allemaal erg knus en we doen veel activiteiten om het warm te maken voor elkaar. Ik ben in deze twee weken dicht naar iedereen toegegroeid en iedereen accepteert me als één van hen. Mijn naam is definitief overgegaan in dromer in plaats van Anna, dat was waarschijnlijk te modern denk ik grinnikend. Sinds Ryan weg is heb ik zijn caravan gekregen, waar ik ook het grootste deel van mijn tijd in doorbreng. Al zijn spullen liggen er nog en ook zijn geur hangt er nog rond wat wel steeds meer begint te verdwijnen. Tevreden laat ik me op het bed ploffen en laat mijn ogen door de caravan glijden. De donkerblauwe kleuren overheersen zeker in de caravan, maar er hangen ook mooie houtbewerkte fotolijstjes met foto’s van de mensen en uit het kamp en Ryan zelf natuurlijk. Glimlachend kijk ik naar mijn favoriete foto. Mohito en Cenille met in het midden Ryan die met een grote glimlach op zijn gezicht een grote vis vasthoud. Dan vervang ik mijn natte kleren snel door wat droge kleren en ga snel naar buiten voor het ontbijt. Ik sluit me aan bij de rest en eet hongerig mee.

Na het ontbijt worden er, zoals na enkele maaltijd, spelletjes gespeeld. Door middel van boomstronkjes en een bal wordt er een soort van gebowld, ook wordt er getennist met geïmproviseerde rackets (dan moet je denken aan misvormde takken met in het midden een stuk strakgespannen zeil). Ook worden er korte hardloop wedstrijdjes gehouden en voor de wat oudere mensen staat een zelf gemaakt dambord. Het blijft me verbazen maar iedereen blijft iedere keer actief meedoen. Ik haast me snel zoals iedere dag snel naar mijn favoriete spelletje het bowlen, waar meestal ook de kleinere kinderen te vinden zijn. Tevreden speel ik met de kleine kinderen, met in het speciaal Fenna. Ze is de jongste van de meiden, net vijf jaar. Ze heeft zoals iedereen donker haar, maar ze is de enigste die net als mij ook een bos met krullen heeft. Ze viel me gelijk op de eerste keer dat ik haar zag, ze lijkt op mij van vroegere babyfoto’s die ik me kan herinneren. En gelukkig voor mij was ze niet eenkennig en speelde ze graag met me. “Rol de bal maar”, moedig ik Fenna aan. Dapper neemt ze de bal in haar kleine handjes en rolt de bal richting de boomstronkjes. Van de 10 vallen er maar 3 om, beteuterd kijkt ze me aan. “Wauw Fenna, drie boomstronkjes, ik kan er niet eens één om gooien”, zeg ik acterend vol ongeloof. Dan kijkt Fenna me aan met grote ogen en vraagt verlegen, “echt?”. “Ja echt hoor”, leg ik er nog even dik boven op. Dan kijkt ze me stralend aan en vraagt of ze nog een keer mag gooien. “Omstebeurt, even wachten tot de andere kindjes zijn geweest”, zeg ik dan moederlijk. “Oké dan”, glimlacht Fenna en sluit achterin de rij. Tevreden kijk ik naar haar, mijn kleine zusje.