Bokt.nl

Citaat:

Langzamerhand kom ik steeds meer bij bewustzijn. Ik hoor zacht gemompel van mannelijke stemmen. Als ik goed luister hoor ik twee verschillende stemmen. Ik voel dat mijn armen vastgebonden zijn, het voelt als een ruw stuk touw. Ook heb ik een blinddoek voor mijn ogen. Dan herinner ik me weer wat er gebeurd was. Voordat Sanne, Patricia en ik van de rots wilden springen werden we gegrepen door stevige armen. Ik weet nog dat ik mijn bewustzijn verloor door een klap op mijn hoofd. Nu hoor ik de mannen duidelijk praten met elkaar. “Wat moeten we nou?’, vraagt de ene man. “Ja, het was jou idee om hier heen te rijden en haar te grazen te nemen”, antwoord de andere man. “Nou, jij wilde er ook aan mee doen”, zegt de andere man lichtelijk geïrriteerd. Waar aan mee doen en over wie hebben ze het denk ik bij mezelf. “Ik wilde haar te grazen meenemen, maar niet die vervelende vriendinnen van der”, zegt de eerst man weer. “Nou dan dumpen we die toch ergens?”, stelt de andere man voor. “Denk je nou echt dat die hun mond houden, dat doen ze echt niet”, zegt de eerste man sarcastisch. De stemmen klinken wel bekend, maar ik kan er niet op komen wie het nou zijn. Piekerend probeer ik er achter te komen wie deze onbekende mannen zijn. Aan de stemmen te horen zijn het geen oude mannen, maar zijn ze rond de twintig gok ik. Blijkbaar weten ze wie we zijn, maar waarom weet ik het dan niet? “Ik wil gewoon wraak op haar nemen”, zegt de eerste jongen wraaklustig. “Nou ga je gang, nu kun je toch doen wat je wilde doen”, zegt de andere jongen. “Mogen we een beetje privacy dan?”, zegt de eerste jongen. “Ja, ik hou die andere twee wel even in de gaten”, zegt de andere jongen. Dan hoor ik voetstappen die weglopen.

Zullen ze allebei weg zijn, vraag ik mezelf af. Ik probeer voorzichtig mijn handen uit het touw te halen. De touwen zitten gelukkig niet erg strak en het touw begint steeds minder strak om mijn handen heen te zitten. Dan voel ik in ene een hand op mijn been. De hand glijdt langzaam omhoog naar mijn buik, tot naar mijn borsten. Hij trekt mijn bikinitopje uit en laat zijn handen over mijn borsten heen glijden. Ik krimp in elkaar, wat voel ik me vreselijk. Ik wil niet dat hij aan me zit, ik wil hem slaan en schoppen. Ik begin wild om mezelf heen te slaan met mijn voeten, maar zijn handen zijn sterker. Hij duwt mijn benen allebei een kant op en hij legt zijn knieën op mijn bovenbenen, wat heel erg pijn doet. “Rustig maar schoonheid, het is zo voorbij”, zegt de jongen. Dan herken ik zijn stem, maar ik kan het niet geloven. “RON?”, roep ik uit. “Ja, Liz ik ben het”, fluistert Ron in mijn oor. “Nu kunnen we eindelijk samen zijn”, fluistert Ron verder. “Blijf met je gore handen van me af”, zeg ik nijdig. Ik voel de adrenaline in me opborrelen, maar ik ben zo machteloos, ik kan geen kant op. “Dacht je dat”, zegt Ron grinnikend. “Ik wil jou, ik wil je helemaal voor mezelf, ik wil in je”, zegt Ron hees. Dan trekt hij mijn bikinibroekje uit. “Nee!”, gil ik uit. “Ron, laat me los ik wil dit niet”, schreeuw ik uit. De tranen rollen over mijn wangen. Ik ben bang en kwaad tegelijk en ik smeek Ron te stoppen, maar hij luistert nergens naar. “Stop alsjeblieft!”, blijf ik proberen. Dan hoor ik een rits en trekt ook Ron zijn broek uit. Ik kan niet stoppen met huilen. Dan moet ik denken aan een gesprek met mijn moeder. Ze zei altijd dat de eerste keer speciaal moet zijn en dat je het pas moet doen als je zeker weet of je het wel wilt. Ongelukkig zak ik in elkaar., ik heb de hoop al opgegeven.


Maar dan hoor ik zachte voetstappen dichterbij komen. Dan volgt er een harde klap, het klinkt als een koekenpan die op iets hards slaat. “Gestoorde wijven”, hoor ik Ron roepen. Dan volgt er nog een klap en daarna is het stil. “Liz gaat het wel”, hoor ik de stem van Sanne. “San, ik ben nog nooit zo blij geweest jou stem te horen”, snik ik. Ze maakt het touw rond mijn handen los en haalt de blinddoek voor mijn ogen weg. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht van de zon die door de bomen heen stralen. Ik zie dat we midden in het bos zitten, ik trek snel mijn bikini weer aan. Nu zie ik ook dat Patricia er is. “Meiden wat ben ik blij dat ik jullie zie”, zeg ik snikkend. We omhelzen elkaar en elkaar dan even bemoedigend aan. “Bedankt meiden”, zeg ik met een zwakke glimlach. “Hij heeft met jullie toch niks gedaan hè?”, vraag ik. “Nee, Kevin hield ons al die tijd in de gaten”, vertelt Sanne. “Kevin?”, vraag ik verontwaardigd. “Ja, wij hadden het ook niet verwacht”, zegt Patricia. “Kevin en Ron zijn hier samen heen gereden, toen ze gehoord hadden dat wij hier waren”, vertelt Sanne. “Ron wilde wraak op jou nemen en Kevin wilde wel met hem mee hier naartoe, omdat hij ook nog steeds boos op jou was”, vertelt Sanne verder. Patries en ik konden onszelf los maken en toen zijn we op Kevin afgevlogen. “Gelukkig vond ik een koekenpan op het kastje daar”, vertelt Patricia glimlachend. “Hij was binnen een paar seconde bewusteloos en toen zijn we gelijk naar buiten gegaan voor jou en de rest kan je zelf wel invullen”, zegt Patricia zachtjes. “Maar we moeten nu snel gaan, voordat ze wakker worden”, zegt Sanne. Ik blijf met mijn mond vol tanden staan, ik ben er gewoon stil van geworden. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat Ron zoiets zou doen, hij was altijd zo lief voor me. In gedachten verzonken blijf ik staan en kijk ik naar hoe hij opgekruld op de grond ligt. “Liz, schiet nou op”, roept Sanne. “Ik kom”, zeg ik zachtjes. Ik kijk nog een keer naar Ron, maar dan draai ik me om en ren snel naar de meiden toe.

Citaat:

De warme stralen van de douche voelen goed aan op mijn naakte lichaam. Ik voel me vreselijk vies en heb mezelf wel drie keer ingezeept en geschrobd. Nadat we een heel stuk door het bos gelopen waren, kwamen Chris, Hans en Steef ons tegemoet. Ik hoor de vrolijke stem van Hans nog roepen. “Waren jullie verstoppertje aan het doen ofzo?” Blijkbaar waren we niet heel lang weggeweest denk ik bij mezelf. Chris en Steef daarentegen keken een stuk bezorgder. Sanne en Patricia deden het woord en vertelde wat er gebeurd was. Chris liep rood aan van woede, ik heb hem denk ik nog nooit zo kwaad gezien. Met ze drieën zijn ze naar de plek gegaan waar wij Ron en Kevin hadden achtergelaten. Daar lagen Ron en Kevin allebei nog suf op de grond, Steef en Chris hadden ze vastgebonden en Hans heeft meteen de politie gebeld. De jongens bleven wachten tot de politie kwam en wij zijn met de meiden naar onze bungalow gelopen. Inmiddels sta ik onder de douche en draai ik net de kraan dicht. Ik droog mezelf langzaam af en trek een joggingbroek aan met daarboven een groot shirt waar ik wel in kan zwemmen. Maar op het moment kan het me niet schelen hoe ik er uit zie. Ik bind mijn haar in een knot en loop de woonkamer in. “He Liz, ik heb even een kopje thee voor je gezet”, zegt Sanne voorzichtig. “Dankjewel San”, zeg ik schor. “Jullie allebei bedankt, ik wil er niet over nadenken wat er verder had kunnen gebeuren als jullie er niet waren”, zeg ik zachtjes en weer voel ik mijn tranen opborrelen. Ik slik mijn tranen gauw weg, want ik wil niet zielig overkomen. “Natuurlijk Liz”, zegt Patricia. “Ik kan gewoon niet geloven dat Ron zoiets zou doen”, zeg ik bedroefd. “Niemand had dit verwacht”, zegt Sanne die inmiddels naast mij is komen zitten en mij een zacht kneepje in mijn hand geeft. “We kunnen er nu niks meer aan veranderen, we kunnen nu alleen maar wachten dat de politie ze zonder zeuren meeneemt”, vertelt Sanne. Net wanneer ik zuchtend in de bank zak, zwaait de deur open. Zwijgend komen de jongens binnen, niet wetend wat ze moeten zeggen. Steef breekt de stilte. “Het is opgelost hoor zusje”, zegt Steef voorzichtig. Dankbaar neem ik Steef in mijn armen en hij drukt mij stevig tegen zich aan. “Ik ben blij dat je weer veilig bij ons bent”, zegt Steef. “Jullie alle drie moet ik zeggen”, vervolgt Steef. “Ik ben ook blij hier weer te zijn, bedankt jongens”, zeg ik. Ik omhels Hans vluchtig en sta dan tegenover Chris. Chris weet zichzelf even geen houding te geven, maar als ik hem glimlachend aan kijk, glimlacht hij terug en trekt hij mij naar zich toe. Ik sla mijn armen om hem heen en ik voel zijn veilige, sterke armen om mij heen. “We moeten je alleen wel nog wat vertellen..”, begint Chris voorzichtig. “Hoe bedoelen je, vertellen?”, vraag ik verontwaardigd. “Het scheen dat Ron al heel lang werd gezocht door de politie Liz”, vertelt Chris. “Hij is hier toch pas komen wonen?”, vertelt Steef verder. “Ja”, zeg ik twijfelend, bang voor wat ik nu over Ron te horen krijg. “Het schijnt dat hij op meerdere woonplaatsen misbruik maakten van zijn vriendinnen”, zegt Steef. “Eerst was hij heel lief voor ze en als hij daar genoeg van had, verkrachtte hij ze”. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. “Ik kan het haast niet geloven, is hij zo ziek in zijn hoofd”, stotter ik. “Helaas wel”, zegt Steef. “Maar hij is nu achter slot en grendel en ze laten hem voorlopig niet meer gaan”, zegt Chris. “We begrijpen het als je nu liever naar huis wilt”, vraagt Steef. “Nee”, zeg ik resoluut. “Ik laat onze vakantie niet verpesten door Ron”. “We hebben nog vier dagen te gaan en we maken er gewoon nog een leuke vakantie van”, zeg ik glimlachend. “Weet je het zeker Liz?”, vraagt Chris. “Ik zeg niet dat we het moeten vergeten, maar er is niks gebeurd en hij zit nu achter slot en grendel, dus laten we er verder niet over nadenken goed?”, zeg ik. “Als dat is wat je wilt, dan vinden wij dat goed”, zegt Steef. De rest knikt instemmend. “Bedankt jongens”, zeg ik.

Buiten begint het al aardig donker te worden, net als in onze bungalow. “Zullen wij alvast naar bed gaan Hans?”, vraagt Patricia. “Is goed schatje”, zegt Hans. “Welterusten en tot morgen”, zeggen Hans en Patricia. Met ze vieren drinken we nog even een frisje maar dan gaan ook Sanne en Steef naar bed. Alleen Chris en ik zitten nog even op de bank. “Het spijt me dat ik je niet eerder had gevonden”, zegt Chris zachtjes. “Ik had het mezelf nooit vergeven als... nou ja als er meer gebeurd was”. Als ik Chris aankijk, zie ik dat hij zijn ogen naar de grond heeft. Ik leg mijn hand op zijn wang en duw zijn gezicht zachtjes naar mij toe. Dan kijk ik weer in zijn mooie ogen. “Chris je hebt gedaan wat je kon doen en daar ben ik al hartstikke trots op”, zeg ik glimlachend. “Je bent de liefste en leukste jongen die ik ooit ben tegengekomen en ik ben blij dat je mijn vriendje bent”, ga ik verder. “Oh, dus het is officieel?”, zegt Chris grinnikend. “Sorry, ga ik te snel”, zeg ik geschrokken. Dan bedenk ik, dat we nog maar net een dag samen zijn, terwijl ik al het gevoel heb dat we al jaren samen zijn. “Geeft niet Liz, ik zou niets liever willen”, zegt Chris en hij neemt mijn gezicht in zijn handen en kust mij innig. Dan slaat hij zijn armen om mij heen en kruip ik lekker tegen hem aan. Ik voel mijn ogen zwaar worden en voor ik het door heb zijn we allebei in slaap gevallen op de bank in de woonkamer.