Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-08 19:33

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-08 19:33

Voor iedereen eventjes.. als je 1x de pil bent vergeten ben je niet meer beschermt.. kijk maar in de bijsluiter... Knipoog

Binnekort weer een nieuw deel Knipoog

**Geplaatst**: 03-01-08 19:51

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 19:51

Oehh ben benieuwd naar het nieuwe deel!! Haha!

**Geplaatst**: 03-01-08 19:58

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 19:58

ik ook hehehe
goooo sana Haha!

**Geplaatst**: 03-01-08 20:28

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 20:28

Onze liefde, onverklaarbaar
Voor ieder een eigen betekenis
Zoekt geheel zijn eigen weg
Tussen alle liefdes door.

Onze liefde, bestaat uit zoveel delen
Elk deel even speciaal
Een blik, knuffel of zoen
Allemaal even onmisbaar.

Onze Liefde, onvoorspelbaar
Laat zich door niemand sturen
Hoe zal het uiteindelijk eindigen
Je kan het enkel dromen

Onze Liefde, Iets bijzonders
Anders dan alle andere liefdes
Een wens die eindelijk uitkomt
Jij en ik, dat maakt het zo bijzonder

Ook van onze verhaal schrijver.. Gedichten maken is dus ook geen probleem voor je he meiss! Nagelbijten / Gniffelen

moet zeggen dat deze ook errug mooi is!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-08 21:45

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-08 21:45

Hahaha,, leuk dat er een gedicht van mij gepost is en vooral deze Lachen

Ik doe inderdaad hier op bokt ook mee aan de gedichten wedstrijd. soms ook grotere gedichten wedstrijden Lachen

Leuk, ik hou van schrijven en dichten dus Lachen

**Geplaatst**: 03-01-08 21:48

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 21:48

Jaa kwam hem zo tegen in een topic! Vondt het wel leuk om aan de andere te laten zien

je hebt echt talent gek!

**Geplaatst**: 03-01-08 22:03

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 22:03

wat een mooi gedicht zeg Haha!

**Geplaatst**: 03-01-08 22:37

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 03-01-08 22:37

Ik kijk echt uit naar het volgende deel Haha!

**Geplaatst**: 05-01-08 11:05

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 05-01-08 11:05

zo hier is het even stil geweest !
Waar blijft het volgende deel? Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-01-08 13:33

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 05-01-08 13:33

Hahah ja idd, zijn we niet gewend.. Ja ik ben bezig én ik heb het super druk. ik doe me best voor jullie! Haha!

**Geplaatst**: 05-01-08 15:11

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 05-01-08 15:11

Patty ik wil wel de eerste zijn die je boek koopt he!
Je verhaal is echt geweldig meis, ik zit ook al te wachten op het volgende deel! Haha!

:D

**Geplaatst**: 05-01-08 19:04

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 05-01-08 19:04

Rustig aan hoor

We zien hem vanzelf wel verschijnen! Ik wil ook dan je boek kopen als 2de hoor! Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-01-08 19:21

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 05-01-08 19:21

Ik ben al bezig.. zit nu op 950 woorden zoiets.. Misschien krijgen jullie deze keer een groter deel.. of als ik plots inspriloos word gewoon eentje met ong. 1500 woorden Tong uitsteken

Of als mijn vriend belt dat ik opgehaald word voor een feest vanavond Tong uitsteken

Als het goed is post ik vanavond nog een nieuw deel! Haha!

tenminste ik ga mijn best doen voor jullie..

Hahah jullie kijken ver vooruit.. tot nu toe is het nog een forum verhaal.. misschien dat het ooit nog een boek word.. Een stille wens van mij dat wel Bloos

**Geplaatst**: 05-01-08 19:37

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 05-01-08 19:37

hoop dat hij er vanavond is Haha!

We zullen allemaal duimen voor je dat het ooit een boek word.. Ik hoop het wel

Dan koop ik al die boeken die je maakt Nagelbijten / Gniffelen

Heb nog nooit zo lekker doorgelezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-01-08 20:22

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 05-01-08 20:22

sorry meiden! Het gaat niet lukken..!
Mijn vriend zit aan me kop te zeuren dat we te laat komen Tong uitsteken

Hahahaa... Ik beloof jullie morgen een stuk..
En ik kom mijn belofte na Knipoog

Fijne avond nog!

**Geplaatst**: 05-01-08 22:21

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 05-01-08 22:21

maakt niet uit

Veel plezier !

**Geplaatst**: 06-01-08 12:34

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 12:34

voila een nieuwe dag haha
straks is het zover!!!!!!
jeeej

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-08 13:54

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-08 13:54

Tadaa!! Bijna 2200 woorden speciaal voor mijn trouwe lezers Knipoog

Deel 8

''Liefie?'' Er werd geklopt op de deur. Sana liet het doosje met pillen uit haar handen vallen en keek verschrikt op. ''Ja..?'' Reageerde ze met een schorre stem. Ze opende de deur van het slot en keek Dylan aan. Ze was lijkwit geworden en haar ogen stonden geschrokken. Het leek alsof ze zojuist Bloody Mary had gezien. ''Gaat alles wel goed?'' Vroeg hij bezorgt en streek met zijn vingers over haar wang. Ze knikte als een soort reflex.
Ze wilde gillen dat het niet goed ging! Dat heel haar leven fout was, maar vooral dat hij fout was! Maar ze wist dat het geen zin had. Hij zou haar vermoorden als hij het wist. Ze kon het slechte nieuws beter stilletjes op de achtergrond houden.
''Ik voel me niet zo lekker.'' Stelde ze hem gerust met een vaag glimlachje. Hij knikte en gaf haar een kus op haar lippen. ''Ik ga even douche.'' Ze sloot de deur en draaide het slot om. Ze slaakte een zucht van opluchting. Hij had niks gemerkt, hij dacht dat alles oké was. Dat ze gewoon wat ziekjes was. Ze zette de douche aan en raapte het doosje op. Ze nam de pil in van vandaag, hopend op een goede afloop.

De douche had haar goed gedaan. Het warme water had haar helpen herinneren dat ze leefde. Dat leefde in een wereld waar niets ging zoals zij wilde. Maar ze leefde wel.
Hij glimlachte naar haar toen ze de woonkamer binnen kwam. Ze plofte neer op de bank en wikkelde een handdoek om haar kletsnatte haren. Ze staarde voor zich naar de grond.
Ze dacht dat alles haar al tegen zat. Maar het kon dus erger. Misschien was ze nu wel zwanger van hem. Wat moest ze nu met een kind? Kom op! Ze was 17 jaar. Wat moest ze in hemels naam met een kind? En hoe moest ze het haar ouders vertellen? Mam, pap ik ben zwanger. No way! Ze wilde nog minstens 65 worden. Ze wilde wel kinderen, ooit. Maar pas als haar leven een beetje geregeld was. Je weet wel: een eigen huis, gelukkig getrouwd met de man van haar dromen, een hond die vrolijk door het huis kwispelde, een baan. Geen baan was ook goed. Als haar 'droomprins' maar genoeg verdiende zodat zij ongestoord kon gaan shoppen. Ja dan zou het haar wel leuk lijken om een zoon of dochter te hebben. Maar nu?
Ze keek op naar Dylan. Hij zag het en glimlachte naar haar. Ze glimlachte lichtjes terug en dwaalde weer af met haar gedachte.
Wat als ze een jongetje kreeg die net zo was als Dylan. Dan zou ze hem het liefste nog ergens dumpen in een sloot of ter vondeling neerleggen. Zo iemand verdiende het niet om te leven. Ze schrok van haar eigen gedachte. Ze had het nu wel over háár kind. Het kind dat nu misschien wel groeide in haar buik, het kind dat ze misschien ter wereld moest brengen. Oké ze dacht nu te ver. Misschien was er niets aan de hand en zou alles blijven zoals het nu was. Een puinhoop dus. Als ze zwanger was zou haar leven in een vuilnisbelt veranderen, waar iedere dag een hoopje vuil bij gestort zou worden. Ze zou bedolven worden onder problemen. Zou een abortus dan een oplossing zijn? Dat zou toch moord zijn?
''Misschien moet je even gaan liggen. Je ziet zo bleekjes.'' Dylan stond op en wilde zijn arm om haar heen leggen. Ze keek hem aan met glazige ogen. ''Misschien moet je beter gaan.'' Ze zag zijn verbaasde blik. ''Volgens mij heb je koorts en ben je moe. Ik zal een deken voor je halen.'' Hij stond op en wilde weglopen. ''Dylan, ik meen het. Alsjeblieft laat me even alleen.'' Ze keek hem aan, haar blik vastbesloten. Ze wist dat als hij nu weer ging smeken en slijmen dat ze vast zou zeggen dat hij mocht blijven. Dat wist hij ook. Alsjeblieft smeek niet, ga gewoon. Bidde ze zachtjes.
''Gaan? En dan? Jou alleen laten?'' Vroeg hij terwijl hij weer naar haar toe liep. Ze knikte. ''Waarom?'' Ging hij weer verder. ''Daarom Dylan.. daarom.'' Ze stond op en zette de waterkoker op. Ze keek weer op naar Dylan die haar nog verbaasd aankeek.
''Je denkt werkelijk dat alles weer goed is he?'' Ze schudde onverstelbaar haar hoofd. ''Goh Dylan, ik dacht dat je slimmer was.'' Ze wist dat ze hem nu boos maakte, maar ze moest hem toch op een of andere manier weg krijgen? Ze hield nog steeds van hem, ook dat wist hij.
Hij beende met grote passen of haar af. ''Wat?!'' Schreeuwde hij. Hij praatte met consumptie. Ze wreef zijn speeksel van haar gezicht. Ze keek hem aan. Zou hij haar slaan?
''Wat zei je?!'' Schreeuwde hij weer. ''Ik wring me verdomme in allerlei bochten om maar voor jou klaar te staan! Wat krijg ik terug? Niets! Ik moet maar opflikkeren. Stank voor dank!'' Zijn ogen waren rood en hij was wit van woede geworden. Op dit moment voelde ze zich kleiner dan een kabouter. Ze keek naar hem omhoog. ''Het spijt me Dylan..'' Stammelde ze. Zie je! Hij had het weer voor elkaar. ''Ik bedoelde het niet zo.'' Ze deed een stap naar achtere keek hem nog een keer aan en liep toen naar haar slaapkamer.

Hij hoorde haar enkele dingen verschuiven. Waarschijnlijk zou ze de deur geblokkeerd hebben, zodat hij niet meer de kamer in zou kunnen. Hij brieste van woede. Wat dacht ze wel niet?! Hij wist dat hij beter met lieve woordjes op haar in kon praten, maar nu had hij haar laten zien wie de baas was.
Zijn telefoon trilde in zijn broekzak. Nieuwschierig naar wie het zou zijn pakte hij zijn telefoon. Angela.. Hij nam op. ''Ja?'' Vrolijke begroeting, al zei hij het zelf. ''Met Angela!'' Antwoorde een vrolijke volwassen vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. ''Ik mis je lieverd. Ik heb dat lingerie setje aan dat je me gegeven hebt.'' Haar stem klonk verleidelijk. Hij voelde zich warm worden van binnen. Warm worden van verlangen, niet van liefde. ''Het komt op dit moment niet goed uit.'' Mompelde hij zachtjes. ''Maar.. maar.'' Deze keer klonk de stem bedroefd. ''Ik bel je zo snel mogelijk.'' Mompelde hij weer en drukte toen de telefoon uit.
Hij keek naar de gesloten kamerdeur van Sana. Gelukkig ze had niets gemerkt. Als ze hier achterkwam had hij de poppen aan het dansen. Achja, hij zou haar dan wel weer om praten.

Ze leunde tegen de rood geschilderde muur van haar kamer. Ze had haar ogen gesloten en probeerde haar gedachte op een rijtje te zetten. Het liefste wilde ze dat ze alles kon vergeten en gewoon gelukkig met hem zijn. En vooral gelukkig met haar leven.
Haar mobiel speelde een irritante ringtone af. Ze zuchtte geërgerd. Ze moest écht een andere ringtone hebben! Ze nam op. ''Met Sana.'' Ze wachtte op een stem aan de andere kant van de lijn. ''Hallo?'' Vroeg ze weer toen er geen antwoord kwam. Even nog een stilte. ''Met Karlijn.'' Hoorde ze Karlijn voorzichtig zeggen. Haar hart leek even stil te staan. Ze wachtte af wat ze te zeggen had.
''Geloof hem niet Sana. Hij is niet wie je denkt dat hij is.'' Ze hoorde hoe Karlijns stem trilde. ''Niemand is wie hij lijkt dat hij is. Kijk naar jou Karlijn. Kijk naar jezelf.'' Sana praatte zachtjes. Dylan mocht haar niet horen. ''Je wás mijn beste vriendin. Je weet ik hoeveel ik van Dylan hou. Dat wist je verdomme.'' Ze probeerde haar woede onder controle te houden, maar door alle gebeurtenissen was dit moeilijk. ''Met míjn vriend Karlijn. De mijne!'' Karlijn was nog steeds stil. ''Ik had dit niet van je verwacht. Ik heb je niets te zeggen. Nu niet in ieder geval.'' Op een of andere manier kón ze niet ophangen. Ze hoopte dat Karlijn nog iets zou zeggen.
''Jij hoeft ook niets te zeggen. Maar het is niet mijn fout. Oke wat ik heb gedaan was verkeerd. Maar degene die van je houdt, volgens jou, is ook verkeerd geweest. Waarom geef je hem nog wel een tweede kans en mij niet?'' Ze hoorde Karlijn zachtjes snikken. ''Dylan is gistere bij mij geweest. Hij speelt een spelletje en hij is nog lang niet uitgespeeld.'' Sana's hart ging sneller kloppen. Een spelletje? ''Waarom vertel je me dit Karlijn?'' ''Omdat ik om je geef Sana, ik geef om je zoals niemand anders doet. Ik wil je beschermen, ik wil niet dat hij je pijn doet. Ik weet dat ik je ook pijn heb gedaan. Maar waar Dylan mee bezig is, is nog veel pijnlijker.'' Ze hoorde Sana happen naar adem. ''Misschien zie jij mij niet meer als je vriendin, maar ik jou wel. Sana we horen bij elkaar. Hoeveel dingen hebben wij wel niet meegemaakt? Veel, heel veel. Moeten we dit alles opgeven voor een fout?'' Ze bleef stil. Blijkbaar wachtte ze op een reactie van Sana. ''Het is al opgegeven. Dylan heeft zijn excuses aangeboden. Ik hoor niets van jou kant. Karlijn laat me alsjeblieft met rust. Ik hou van Dylan. Wat wij hadden is over.'' ''Sana.'' Probeerde Karlijn nog. ''Nee Karlijn, deze keer ben je te ver gegaan. Véél te ver.'' Ze schoof haar moderne telefoon dicht en liet zich op bed vallen. Dit was nou niet het soepelste gesprek dat ze ooit met Karlijn heeft gehad. Vroeger had ze Karlijn altijd geloofd. Ook nu is er een twijfel in haar. Karlijn was niet het persoon dat zomaar iets zou verzinnen. Tuurlijk zag ze haar nog als een vriendin, alleen ze moest weten dat ze te ver is gegaan.

Ze kleedde zich om en stopte het telefoon gesprek met Sana ver weg in haar gedachtte. Ze kusste Dylan toen ze weg ging en zei dat ze over een uurtje wel terug zou zijn. Hij had haar terug gekust en haar veel plezier gewenst. Owja, alsof ze zo gelukkig was. Ze zou écht een leuke dag hebben. Sarcastisch antwoorde ze dat het best zou lukken, omdat ze zo vrolijk was.
Ze liep over straat en schopte wat steentjes voor haar uit. Er waaide een koel briesje door haar haren. Dat deed haar goed. Het was alsof de wind haar zorgen met zich meenam. Straks als ze thuis zou komen, zou alles weer van vooraf aan beginnen.
Ze stopte haar handen in haar zakken en voelde ze creditcard van haar vader gloeien in haar handen. Er verscheen een glimlach op haar lippen. Het was tijd om te shoppen!

Het was druk in het winkelcentrum. Het was al minstens een week geleden dat ze hier geweest was. De kassiere van de kledingwinkel El Vita glimlachte naar haar. Ze leunde over de toonbank heen. ''Kom op, laat eens zien wat voor nieuwe dingen je hebt.'' Het meisje lachtte en liep voor haar uit naar wat rekken. Liet hier een daar een shirt, een broek of een jasje zien. ''We hebben zoveel binnen gehad.'' Ze lachtte haar spierwitte tanden bloot. ''Lang geleden dat je hier trouwens bent geweest.'' Sana knikte. ''Ik weet het. Wat probleempjes thuis. Ik wilde even iets anders dan thuis zitten. Wat is er nou beter dan shoppen?!'' Sana lachtte, voor het eerst deze dagen was het gemeend. ''Probleempjes? Zoals? Kom meis! We gaan even zitten.'' Ze pakte Sana's hand en liep naar de kantine van de winkel. Het was klein, maar gezellig. Ze zetten twee koppen thee en ging toen tegenover Sana zitten. ''Nou kom op, vertel.'' Sana nam een slok van haar thee en begon van vooraf aan het verhaal te vertellen. Het luchtte op. Voor het eerst vertelde ze al haar gevoelens en haar gemengde gedachtes. Het meisje knikte af en toe en fronste bezorgt haar wenkbrauwen. Sana glimlachte. ''Niet fronsen, daar krijg je rimpels van.'' Beide lachtten ze. ''Bedankt Tasha.'' Tasha pakte troostend haar hand vast en glimlachte om te zeggen 'niets te danken'. ''En nu? Wat als je zwanger bent? Neem je hem terug? En als je hem terug neemt, wat zou hij zeggen als je zegt dat je zwanger bent van hem? En Karlijn, jullie waren zulke goede vriendinnen. Het kan toch niet zomaar afgelopen zijn?'' Nu kwamen de vragen. Misschien wel het moeilijkste gedeelte van een gesprek.
''Mijn hart zegt dat ik hem terug moet nemen, maar mijn hoofd stemt niet toe. Ik denkt dat hij me vermoord als ik zeg dat ik zwanger ben, evenals mijn ouders. En Karlijn... Ik weet het niet.'' Sana zuchtte en knipperde met haar ogen om de opkomende tranen weer terug te sturen naar waar ze vandaan kwamen. Tasha knikte begrijpend. ''Misschien moet je eerst naar een dokter gaan. Of een zwangerschapstest doen. Als je wilt kan ik je wel helpen. Ik ben er voor je meid.'' Tasha stond op en gaf Sana een knuffel. Sana glimlachtte lichtjes.
''Nou kom op! Er liggen nog héél veel kleren op je te wachten.'' Sana grijnsde en volgde Tasha naar de kleedkamers waar ze één voor één de kledingstukken pastte.
Uiteindelijk ging ze met volle tassen en een vrolijker gevoel naar huis. Terug naar Dylan, terug naar het leven dat ze haatte.

**Geplaatst**: 06-01-08 14:04

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:04

jeej een nieuw stuk, weer super geschreven hoor

**Geplaatst**: 06-01-08 14:09

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:09

Leuk stuk weer Haha!

!!

**Geplaatst**: 06-01-08 14:12

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:12

Leukleukleuk. Haha!

En wat een lang stuk zeg, doe je goed.

**Geplaatst**: 06-01-08 14:13

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:13

Goed gedaan Haha!

Ga maar weer verder met het volgende Tong uitsteken

**Geplaatst**: 06-01-08 14:24

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:24

weer een goed deel!
maar ik vind het wel een beetje raar dat Dylan daar zo in dat huis zit..het lijkt wel of ze al getrouwd zijn Clown

maar ga zo door!

**Geplaatst**: 06-01-08 14:29

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:29

heey lieverdd..
doe je goed zeg:D

**Geplaatst**: 06-01-08 14:34

Re: [VER] Meidendingen

Geplaatst: 06-01-08 14:34

Annemiekbram schreef:
weer een goed deel!
maar ik vind het wel een beetje raar dat Dylan daar zo in dat huis zit..het lijkt wel of ze al getrouwd zijn
maar ga zo door!

Haha vind ik ook, maar weer super hoor!

Nomineer dit bericht ×