Bokt.nl

Citaat:

Nadat ze haar huiswerk had afgewerkt, nam ze haar mobiel bij de hand. Ze zuchtte. Zou ze toch niet even naar Aminthe bellen? Het zou vast onmiddellijk terug goed zijn tussen hen. ‘Neen, neen, neen, je doet het niet. Hou je sterk Mel. Het is haar schuld, zij moet de eerste stap maar zetten en zich excuseren,’ dacht ze in zichzelf. Al wist ze verrekt goed dat Aminthe net hetzelfde dacht en dat ze het elkaar zo weer zouden vergeven, moest iemand van hen zich excuseren. Maar ze vertikte het. Opeens schoot het Merlina weer te binnen. Gisterenavond had ze vier gemiste oproepen gehad en één ervan was van Ronald afkomstig geweest. Ze had er helemaal niet meer aan gedacht door alle opwinding in frustratie. Straks was de pony nog verkocht aan iemand anders! Zo snel als ze kon ging ze door haar adressenlijst naar de mobiele nummer van Ronald en drukte ze op het groene telefoontje. Onmiddellijk weerklonk de voicemail van Ronald. ‘Hmm zijn gsm staat uit,’ bedacht Merlina. ‘Het zal zeker niets ernstig of erg dringends geweest zijn, anders had ie vast wel eens teruggebeld,’ stelde ze zichzelf gerust. Ze stak haar mobiele telefoon in haar zak en ging naar de woonkamer om tv te kijken.

Tuut tuut.
Tuut tuut tuut tuut.
God, wat was me dat voor een vreselijk geluid! Slaperig wreef Merlina haar ogen uit en verduft bekeek ze het uur op haar wekkerradio. Vier uur 30 nog maar! Welke stomme hufter haalde het in z’n kop om haar zo onmenselijk vroeg te wekken!? Tuut tuut tuut. Hé, het leek wel het geluid van een autoclaxon. Ze trok de gordijnen open en gluurde naar beneden. Op de oprit stond een auto. Hmpff, die kwam haar bekend voor. Maar van waar? Ze zocht diep in haar grijze hersenpan om hem te kunnen plaatsen. “Ja, ik weet het!,” riep ze. Kort daarop verstijfde ze, waarom was hij hier en waarom zo vroeg in de ochtend? Snel schoot ze gemakkelijke kleren aan en stormde naar de voordeur. Toen ze buitenkwam, stapte hij z’n auto uit. “Dieter! Wat doe je hier?” “Vlug Merlina, stap in, ik leg het onderweg wel allemaal aan je uit.” Merlina keek verbaasd maar deed gewillig wat haar gevraagd was.

Vijf minuten al raasden ze langs allerlei weggetjes. Stom van verbazing had ze nog geen woord gezegd. Maar nu wou ze toch wel stilletjes weten wat er gaande was.
Ze keek naar Dieters’ strakke, geconcentreerde gezicht. Neen, daar viel ook niets van af te leiden. Hij zou het haar toch vertellen? Dan kon ze er even goed achter vragen. “Euhm…,” begon ze aarzelend. Hij leek haar niet te horen. Ze werd opnieuw eventjes stil. Merlina keek naar buiten. Ze zag haast niets, het was nog pikdonker buiten. Af en toe een lichtje in de verte, want nu reden ze langs landelijkere weggetjes. Aangezien ze bijna niets zag, kon ze ook niet indenken waar ze naartoe reden. Al had ze wel een vermoeden. “Is er wat met haar?” vroeg Merlina uiteindelijk. Onverstoord draaide Dieter een ander weggetje in. Had ie haar nu echt niet gehoord of deed hij maar alsof? “Hallo?” probeerde ze, ditmaal met een ietwat luidere stem. “Uh wat?” Moest je niet weten dat ie wakker was, zou zijn antwoord je doen vermoeden dat hij net uit een diepe slaap kwam. “Is er wat met haar?” herhaalde ze haar vraag. “Met wie bedoel je?” Het leek of ie echt niet wist wat ze bedoelde. Ze voelde zich iets gerustgesteld, misschien was er ook helemaal niets aan de hand met haar. “Met Fenna natuurlijk. Waarom kom je me anders in het midden van de nacht uit m’n bed halen?” Dieter deed zijn best om niet te verkrampen en focuste zich op de weg. Hij zweeg. Merlina kreeg genoeg van al die geheimzinnigheid. “Ga je me nu eindelijk eens vertellen wat er aan de hand is!,” schreeuwde ze. Dieter zuchtte merkbaar. “Ik weet niet hoe ik het je moet vertellen… Het is voor mij ook erg moeilijk.” Hij zweeg even. “Fenna heeft een zware koliekaanval gehad. Ik weet niet of ze er nog bovenop komt. Alleszins zal er een lange herstelperiode aan te pas komen. Als die er ooit komt.” Merlina kon geen woord uitbrengen. De voet werd onder haar voeten weggerukt.
“Ik dacht dat je het me enorm ging kwalijk nemen moest ik je niet verwittigd hebben. En aangezien ik weet dat je het zou riskeren om in het midden van de nacht met de fiets af te komen, vond ik het veiliger dat ik je zelf kwam halen.. De dierenarts is nu bij haar. Gelukkig dat ik na het werk nog even langskwam, wie weet wanneer het anders ontdekt was…” Maar ze hoorde amper wat Dieter vertelde. Het leek of ze in een soort coma was beland, een of andere roes. Het enige waar ze nu nog aan kon denken was Fenna. Ze wou zo snel mogelijk bij haar zijn!

Toen ze aan het huis van Ronald aankwamen, leek er voor Merlina al een eeuwigheid voor bij te zijn gegaan. Terwijl de rit in kwestie een dik halfuurtje had geduurd. Maar ze had geen tijdsbesef meer. Alles leek aan haar voorbij te gaan.
Ze stormde de auto uit nog voor die helemaal tot stilstand was gekomen. Zo snel ze kon spurtte ze naar de stallen, richting weiden. Ze merkte echter dat in één van de stallen nog licht brandde. Daar moest Fenna vast zijn! Stilletjes opende ze de deur en ze trof er de dierenarts aan die Fenna net paraffine aan het toedienen was. Bijna vergat ze te ademen; hoe rustig de anders zo weerbarstige Fenna er bij stond! Geruisloos was Dieter achter haar komen staan. Ze schrok dan ook eventjes toen opeens “Gaat het al beter met haar?” van achter haar klonk. “Het ziet er al een stuk beter uit dan daarnet. Ik geloof dat het wel goed komt met haar,” antwoordde de dierenarts. Het was een vrij jonge, roodharige vrouw. Ze had een bleke huidskleur en haar lichaam zag er erg mager uit. “Ze heeft wel nog rust nodig, en ze moet de eerstkomende tijd vrij van stress blijven,” vervolgde de arts. “Geen probleem, ik ben al blij dat het in orde zal komen.” Dieters’ stem klonk merkbaar vrolijk. En toen ze zich omdraaide zag ze ook de lach op zijn gezicht. Merlina glimlachte naar hem. Wat deed het haar deugd hem vrolijk te zien! Ze voelde hoe ze zelf ook helemaal opkikkerde. Die roes van daarnet was niet meer. Gelukkig.

“Ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik je zo vroeg uit bed heb gehaald.” Ze ging net uit de auto stappen toen Dieter haar tegenhield om wat te zeggen. “Je wil niet weten hoe blij ik ben dat je het wel gedaan hebt.” Een grote glimlach en pretoogjes maakten zich meester van haar gezicht. “Ok, dan is het goed.” “Voel je vooral niet schuldig,”ging Merlina verder, “Als er wat was gebeurd en je had me niet verwittigd, dan had ik er alles aan gedaan om je zo schuldig te laten voelen dat je er bijna aan ten onder ging.” Het klonk gemeend, maar in feite meende ze het niet echt. Daarvoor was ze te veel om hem beginnen geven. “Goed dat ik het weet dan,” lachte hij. Dieter gaf een knipoog, stak zijn hand even in de lucht en startte zijn auto opnieuw. “Tot morgen?” “Tot morgen,” bevestigde Merlina en ze sloeg het portier van de auto dicht. Snel ging ze naar binnen, want ze had het best frisjes in het dunne trainingsvestje waar ze zich daarstraks vliegensvlug had in gewurmd.

“Mèèè-h-èèl, opstaan.” Vaag hoorde ze haar moeders’ stem. Ze draaide zich opnieuw om. “MERLINA!” klonk het opeens, bijna schreeuwerig. Met een diepe zucht sloeg ze het dekbed van haar af. Jeetje, wat was ze nog moe! Ze was natuurlijk ook een tijdje weggeweest vannacht. PATS. Net had ze zichzelf een slag in het gezicht gegeven, haar moeder mocht hier namelijk niets van merken! “Merlina, als je nu niet komt, ben ik er binnen een minuut met een emmer ijskoud water!” schreeuwde haar moeder. “Ik kooom,” gilde ze terug.
“Wat zie jij er slecht uit,” was het eerste wat ze te horen kreeg toen ze beneden kwam. “Ook een goede morgen,” beet ze bits terug. “Goed, sorry, het kon misschien wat vriendelijker van mijn kant. Heb je slecht geslapen?,” probeerde haar moeder het goed te maken. “Bwa nee, dat viel nog mee. Gewoon. Niet bijzonder.” “Ik dacht dat ik je vannacht hoorde, ben je niet opgestaan dan?” Merlina moest haar best doen om zichzelf niet te verraden. “Uh jawel, even naar de wc geweest.” Gelukkig was ze altijd goed geweest in het bedenken van instant - leugentjes. Haar moeder nam er genoegen mee en ging verder met ontbijten. Nog even een middag doorbrengen op school en dan kon ze weer naar haar teerbeminde diertje. Hopelijk was haar toestand ondertussen niet verslechterd! Maar ze had er alle vertrouwen in, Fenna was een vechter. Anders had ze het nooit zo lang uitgehouden bij die bullebak van een Ronald.
Op weg naar huis passeerde ze langs Aminthe die op een bankje zat. Ze wachtte duidelijk op iemand. Merlina hoefde niet lang na te denken op wie dat zou kunnen zijn. Geen blik gunde ze haar en onverstoord zette ze haar fietstocht verder. Of tenminste het leek onverstoord. Diep in haar woedde er een storm. Een golf van gevoelens overspoelden elkaar. Ze wist niet meer of ze nu kwaad op Aminthe moest zijn, of verdrietig om haar. Het enige wat ze wel wist was dat als zij liever bij een domme, populaire jongen haar tijd verdeed, dan steun te bieden aan een pony in nood, dat ze dat dan vooral moest doen. Ze kon het even goed zonder haar!

Heen en weer schuifelend op haar stoel wachtte ze in spanning op de bel. Op de bel die Dieter zou indrukken om haar te komen halen. Ze sloeg de krant open. Onmiddellijk viel haar oog op een artikel dat over paarden ging.
‘Van monster naar droompaard’ was de titel. Dat klonk interessant!
In zes maanden tijd heeft Anna Van Der Giest een onberijdbaar paard omgeschoold naar een dressuurtopper. Het paard werd haar aangeboden door de eigenares die Van Der Giest als haar laatste hoop zag. Anders zou het dier onvermijdelijk naar de slager moeten verkocht zijn. “Mijn paard bleek onhandelbaar toen ik begon met hem te beleren. Tal van instructeurs en professionelen in de paardensport hadden hem al handelbaar proberen maken. Tevergeefs. Ik was radeloos. Tot ik op de site van Anna terechtkwam. Ze schreef een jarenlange ervaring te hebben met dit soort probleemgevallen. Ik heb hem aan haar uitbesteed en nu, een halfjaar later, heb ik een droompaard teruggekregen. Geweldig dankbaar ben ik haar,” wist de eigenares ons te vertellen. Anna Van Der Giest bleef tot op heden onbereikbaar voor commentaar.
Merlina kreeg opeens een geweldig idee. Die Anna zou hen vast geweldig kunnen helpen! Ze scheurde het artikel uit de krant, ze was van plan het aan Dieter te tonen. Net op dat moment ging de bel.

Gracezellaa schreef:

Toppie! Alleen zit er een foutje in,
"De voet werd onder haar voeten weggerukt"
Ik neem aan dat dat grond moet zijn.
(alinia 3)