Bokt.nl

Citaat:

Ik kijk hem angstig aan. Zijn ogen normaal zo heldere ogen, lijken nu te vlammen. Hij heeft zijn vuisten gebald. “Wat ben je allemaal aan het doen met mijn meisje!” schreeuwt hij tegen Chiv, terwijl die geschrokken opspringt. Hij kijkt me niet begrijpend aan, hij verstaat het natuurlijk niet. “Steef, kom op nou, het was alleen vriendschappelijk..” probeerde ik het goed te praten. Smekend kijk ik hem aan. Hij kijkt boos terug. “Ik zag hoe hij naar je keek! Hoe hij al de hele tijd naar je kijkt! Chiv valt op je Iris, en ik zou bijna denken jij ook op hem!” Gekwetst, onzeker en boos kijkt hij me aan. Zo kende ik Stefan helemaal niet. Zijn wangen waren rood van woede, en hij hijgde. Ik kon niks uitbrengen. Ik zag Sven en Anne geschokt toe kijken. Ik schaamde me kapot. Onzeker keek ik omhoog. Naar Stefan. Lieve, leuke, grappige Stefan. Mijn vriendje. Waar ik ook verliefd op was. Ik vond het vreselijk dat hij zo boos op me was. Ik wilde dat zijn blauwe ogen weer twinkelden van plezier als hij me zag.. dat hij me kon laten blozen door alleen “Hoi” te zeggen. Waarom had ik al die tijd gedacht dat ik alleen gek op Chiv was? En dat ik Stefan niet leuk vond? Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Hoe kan je in hemelsnaam op 2 jongens tegelijk vallen? Die mooie amandelkleurige ogen van Chiv, en die glimlach uit duizenden van Stefan. Dit had ik weer hoor. “Iris? Leef je nog?” Stefan was inmiddels naast me komen zitten. De rest was terug gegaan naar het strand. “Ja.” Ik zuchtte diep. Ineens knapte er iets in me. Ik kon het niet meer. Chiv en Stefan. Gek werd ik ervan! Ik barste in snikken uit en legde mijn hoofd in mijn handen. Ik voelde een arm om me heen. Die vertrouwde arm. Ik keek omhoog en keek hem aan. Zijn blauwe ogen drongen tot diep in mij door. Hij keek serieus, en duidelijk gekwetst. Hoe had ik dit kunnen doen?! Vlak voor Stefan’s neus flirten met Chiv. Ik haatte mezelf. Terwijl ik dit dacht bleef ik hem maar aanstaren. Ik kon mijn ogen niet afwenden van die sterke, doordringende blik die hij me gaf. De tranen liepen alweer over mijn wangen en ik dook in zijn armen. Zijn gespierde armen sloten om mijn lichaam. En ik huilde. Harder dan ik ooit gedaan had. Het voelde niet meer veilig in zijn armen. Hij was gekwetst. Hoe kon ik dit ooit nog goed maken? Ik huilde niet meer. Abrupt stopte ik. Ik keek op, en zag Stefan. Er rolde een traan over zijn wang. “Ik ben je kwijt hé?, zei hij. Ik ben je kwijt..” Ik schrok van zijn opmerking. Natuurlijk was hij me niet kwijt! Maar misschien was het eerlijker als ik de waarheid zou vertellen over Chiv.. Maar dan zou hij me zeker verlaten. Dat kon dus niet! “Natuurlijk niet! Ik hou van jou, hoor je me!” Ik greep zijn hoofd tussen mijn handen. “Je raakt me niet kwijt! Ik wil jou niet kwijt! Hoor je me..” Mijn stem sloeg over. Ik keek hem aan. Ik wilde hem zoenen, ik wilde met hem knuffelen, ik wilde in zijn armen liggen.. dacht ik bij mezelf. ….maar ook in die van Chiv. Niet aan denken! Niet nu! Ik sloot me helemaal van die gedachten af. Alleen Stefan en ik waren er nog. Ik liet zijn hoofd los. Hij stond op. “Ik wil je even niet meer zien Iris.” Hij sprong op uit het water, en liep weg. Ik bleef hem maar na staren. Totdat hij kleiner, en kleiner werd, en hij uiteindelijk niet meer te zien was.
Ik had het ondertussen erg koud gekregen. Ik keek naar het donkere water dat schitterde in het maanlicht. Dat hoorde romantisch te zijn. Nou het had lekker gewerkt! Snel kleedde ik me om, greep mijn spullen bij elkaar en rende naar mijn fiets. Het was donker, en nogal eng bij het meer geworden, ik was doodsbang. Ik sprong op mijn fiets, bang en verdrietig. De tranen stroomden over mijn wangen.
Niks zag ik meer. Verblind door tranen trapte ik hard door.
“Ieeeeeeeh”, hoorde ik ineens. Ik keek op en zag een auto op me afschuiven. Geschreeuw, piepende remmen. Een harde klap. Een scheut pijn schiet door mijn hoofd. En toen werd het zwart.