Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 25.

Als we bij de disco aankomen, is het al behoorlijk druk. Buiten het enorme gebouw staat een flinke rij. We sluiten netjes achteraan.
In Nederland zou ik meteen naar een andere discotheek zijn gelopen, maar volgens Xavier is er hier in het stadje naast deze discotheek niet zoveel te beleven ’s nachts.
Ik bekijk nieuwsgierig alle mensen die in de rij staan. De leeftijden lopen flink uiteen. Voor deze discotheek moet je minimaal achttien jaar zijn, maar er staan meisjes tussen die ik toch zeker twee jaar jonger schat. Er staan ook oudere echtparen in de rij.
Na een kwartier gewacht te hebben, mogen Xavier, Stephan en ik ook eindelijk naar binnen. We moeten door een detectorpoortje heen en er staan verschillende uitsmijters nors naar alle bezoekers te kijken. Het is duidelijk dat het hier er toch een stuk anders aan toe gaat dan in Nederland.

Eenmaal in de discotheek is het net zo druk als buiten. Verschillende groepjes mensen staan gezellig samen wat te drinken en andere mensen gaan helemaal uit hun dak op de dansvloer.
“Would you like something to drink?” vraagt Xavier. Hij moet flink schreeuwen om zich verstaanbaar te kunnen maken door de harde muziek. “Tequila, please” knipoog ik.
Xavier lacht en hij trekt mij mee naar de bar. Ik kan nog net Stephan vastgrijpen, om ook hem mee te trekken.

“Three, two, one!”
Met zijn drieën tegelijk gieten we het glaasje tequila achterover. In Nederland drink ik het ook altijd als ik ga stappen, maar het nadeel is dat het daar zo duur is. Tequila is een specialiteit in Mexico en daarom een stuk goedkoper.
Als ik mijn glaasje neerzet, zie ik dat de barman alweer drie nieuwe glaasjes heeft volgeschonken en dus proosten we voor de tweede keer deze avond.

“Would you like to dance?”
Xavier kijkt mij met een speelse glimlach aan. Zijn groene ogen schitteren in het licht en ik snap meteen weer helemaal waarom ik de vorige vakantie voor hem gevallen was. Ik kijk even vragend naar Stephan. Stephan haalt onverschillig zijn schouders op, maar ik zie aan zijn ogen dat hij het niet leuk vindt. Dan kijk ik weer naar de knappe Mexicaan, die ondertussen mijn hand beet heeft gepakt en mij vragend aankijkt. Ik zucht en ik besluit om met Xavier mee te gaan.

Als we eenmaal op de dansvloer staan, slaat Xavier zijn armen om mij heen en samen gaan we helemaal op in de muziek. Xavier kan ontzettend goed dansen.
Zo staan we een poosje, totdat Xavier met zijn hand mijn haren voorzichtig uit mijn gezicht strijkt. “Would you come with me tonight?”
Ik kijk de knappe jongen aan en ik schudt langzaam mijn hoofd. Ik laat Stephan niet meer alleen. Ik ga gewoon met hem terug naar het hotel straks. Ik kijk naar de kant, waar Stephan op een barkruk is gaan zitten. Dan kijk ik Xavier weer aan.
“Stephan…” begin ik. Xavier zucht en hij slaat zijn ogen even neer.
Dan pakt hij mijn gezicht tussen zijn handen en hij kijkt mij doordringend aan.
“I’m sure your heart doesn’t beat for me”

Ik kijk Xavier geschrokken aan. Hoorde ik nu net goed wat hij zei?
Xavier knikt naar Stephan. “Your heart belongs to him. I knew it from the moment I saw you two together playing in the swimming pool. I didn’t want to see it, but it’s so clear.”
Ik weet even niets uit te brengen.
Wat ik wel weet, is dat Xavier gelijk heeft. Deze week was ik steeds meer voor Stephan gaan voelen. Zelfs meer dan voor Xavier, de jongen waarvoor ik terug naar Mexico ben gegaan. Helemaal naar Mexico, terwijl de liefde van mijn leven al die tijd veel dichterbij was. Ik had alleen nooit gedacht dat het anderen ook zo zou opvallen dat ik gek ben op Stephan. Maar bij Xavier was het dus wel opgevallen.

“I, I’m sorry” stamel ik zachtjes. Ik staar naar de grond, ik durf Xavier niet aan te kijken. Ik voel hoe hij zijn hand onder mijn kin legt en mijn hoofd zachtjes rechtop duwt, zodat ik hem wel aan moet kijken. “Please, don’t say sorry. You can’t control the feelings of your heart. I love you very much, but I know you’ll be happier with him.”
Dan drukt hij zachtjes, maar heel even, zijn lippen op de mijne. Dan duwt hij me richting de kant, naar Stephan. “Go, and tell him you love him!” glimlacht Xavier. Ik kijk hem even aan. Ik zie zijn mond lachen, maar zijn ogen staan verslagen. De woorden van Stephan galmen weer door mijn hoofd. Iemand zal moeten worden teleurgesteld. Ik kijk naar Stephan en ik loop op hem af. Stephan zal het in ieder geval niet zijn!

Citaat:

Hoofdstuk 26.

De volgende dag ben ik al vroeg wakker. Vannacht toen we terugkwamen, waren we vergeten de gordijnen dicht te doen en nu schijnt het felle zonlicht precies op mijn gezicht. Ik draai me om en ik kijk naar Stephan, die nog lekker ligt te slapen.
Gisteravond was ik naar hem toe gegaan en ik had hem openlijk verteld wat ik voor hem voel. Ik had ook verteld wat Xavier op de dansvloer gezegd had.
Na mijn openbaring had Stephan mij vastgepakt, omhelsd en gezoend. Het was weer net zo een geweldige zoen als de zoen die eerder op de avond had plaatsgevonden.

Ik zucht en ik stap langzaam uit bed. Xavier was gisteravond heel stil geweest en hij was nog voor sluitingstijd naar huis gegaan. Ik had me ontzettend schuldig gevoeld en nu voel ik me dat eigenlijk nog steeds. Ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt, maar ik vind het vreselijk om iemand te moeten kwetsen. En bij Xavier was dat heel erg duidelijk.
Ik graai in mijn koffer naar mijn bikini en een zomerjurkje. Vandaag is de laatste dag in Mexico, morgenvroeg vertrekken we weer naar Nederland. Vandaag is dus de laatste dag om een gezond kleurtje op te doen.

Als ik een half uurtje later uit de badkamer kom, is Stephan ook wakker. Zodra hij mij ziet staat hij meteen op. “Goedemorgen” glimlacht hij en hij drukt mij even tegen zich aan. Ik voel mijn hart weer tekeer gaan en ik kijk de knappe jongen verliefd aan. “Goedemorgen” fluister ik. Stephan geeft mij zachtjes een kusje op mijn neus en dan verdwijnt hij ook naar de badkamer. Ik plof op mijn bed neer en ik kijk de hotelkamer rond. We hadden er de afgelopen dagen best een zootje van gemaakt. Ik sta op en ik vis wat kledingstukken van de grond. Nu ik toch niets te doen heb, kan ik best even wat opruimen.

“Zullen we wat gaan eten?”
Als ik net het laatste jurkje opvouw, komt Stephan de badkamer uit lopen. Hij heeft zijn zwembroek al aan en daarboven een zwart shirt, wat erg leuk staat. Zijn natte haar plakt nog tegen zijn hoofd aan.
Ik stop het jurkje in mijn koffer en ik pak mijn zonnebril van het nachtkastje. Dan loop ik achter Stephan aan naar de ontbijtzaal.

Citaat:

Tijdens het ontbijt staar ik wat stilletjes voor mij uit. Eigenlijk wil ik morgen helemaal nog niet terug naar huis. Dit keer niet alleen vanwege Xavier, maar vanwege Stephan. Als we thuis zijn, moeten we natuurlijk allebei weer naar school en dat betekent dat Stephan dan weer aan de andere kant van het land zit. Die twee uur zijn natuurlijk wel te overbruggen, maar leuk is anders.
Stephan lijkt te merken dat er iets is en hij kijkt mij vragend aan met zijn grote blauwe ogen. “Wat is er?”
Ik haal mijn schouders op. “Ik wil nog helemaal niet weg hier. Ik wil niet terug naar dat stomme, regenachtige land.” Stephan grijnst, maar ik praat serieus verder. “En dat zijn we thuis, dan zitten we ook twee uur rijden van elkaar vandaan.”
Ik voel mijn vrolijke humeur steeds verder verdwijnen. Stephan pakt mijn handen beet en hij knijpt er zachtjes in. “Roos, we vinden wel een oplossing! Ik ga voor de zomer gewoon weer bij jullie stage lopen en over een jaar ben ik klaar met mijn opleiding, dus dan zijn er nog veel meer mogelijkheden!”
Ik glimlach flauwtjes. Stephan heeft wel gelijk, maar toch wil ik niet terug naar Nederland.

Citaat:

Hoofdstuk 27.

Als we even later bij het zwembad aankomen, zie ik Xavier bij de glijbaan staan. Hij kijkt onze kant op en ik zwaai vrolijk naar hem. Ik krijg geen reactie.
Ik leg mijn handdoek op een bedje en ik loop naar de knappe Mexicaan toe. Zodra ik voor hem sta, kijkt Xavier mij wat koeltjes aan. “Good morning” zeg ik vriendelijk, maar Xavier lijkt dwars door mij heen te kijken. Hij draait zonder iets te zeggen zijn hoofd om en hij loopt weg. Ik kijk hem verbaasd na. Ik snap er niets van. Gisteravond was hij wel wat stiller dan normaal, maar hij was wel gewoon vriendelijk. Nu negeerde hij mij gewoon!

Verslagen loop ik terug naar mijn ligbedje en ik plof neer. Ik staar naar het zwembad waar verschillende kinderen aan het spelen zijn. Ik zie hoe Xavier langs de kinderen loopt en een kind dat net aan de kant staat, optilt en voorzichtig het zwembad in gooit. De kinderen lachen en niet veel later staat Xavier een watergevecht te houden met de kinderen. Ik glimlach. Xavier is zo ontzettend leuk met kinderen. Dat was het eerste dat mij opviel toen ik hem zag.
Ik slik. Xavier was duidelijk boos over gisteravond. Gisteren had hij natuurlijk al wat tequila op, misschien dat hij daarom veel vriendelijker had gereageerd als dat hij bedoelde. Ik weet het niet. Ik trek mijn zomerjurkje uit en ik draai me op mijn buik. Eigenlijk zou ik me niet meer druk moeten maken om Xavier. Morgen gaan we naar huis en dan zie ik hem waarschijnlijk nooit meer.

Na een uurtje in het heerlijke Mexicaanse zonnetje te hebben gelegen, besluit ik dat het tijd is om nog maar eens naar Xavier toe te stappen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om met ruzie hier weg te gaan morgen. Ik moet Xavier duidelijk maken dat ik hem echt heel erg mag.
Ik kijk opzij naar Stephan, die languit van de zon ligt te genieten. Ik had daarnet heel even overlegd met hem over Xavier. Stephan vond ook dat ik het goed moest maken.

Even later sta ik bovenaan de glijbaan, waar Xavier ook staat. Hij staat met een paar meisjes te praten en ik wacht beleefd totdat hij uitgesproken is. Dan kijk ik hem aan. “What’s the matter?”
Xavier zijn groene ogen staan boos. “What’s the matter?” herhaalt hij. Hij wijst naar Stephan. “He’s the matter!” Ik kijk Xavier niet-begrijpend aan. “But yesterday..” begin ik. Xavier pakt mij bij mijn schouders. “Yesterday was a big mistake. I didn’t want to hurt you. And I still don’t want to hurt you. But I have hurt myself by losing you.” En hij slaat zijn ogen neer.
Ik kijk wat ongemakkelijk naar Xavier zijn handen op mijn schouders. Dan leg ik mijn eigen handen er op. “Xavier, I’m sorry. I still like you very much, but I like Stephan too. And yesterday I choose him. And that will always be.”
Xavier knikt. “That’s why I don’t want to communicate with you anymore. It hurts too bad for me. So please go and don’t come to me anymore.”
Ik kijk Xavier geschrokken aan, maar zijn groene pretoogjes staan serieus. Ik begrijp dat dit voor Xavier de beste oplossing is en daar moet ik mij bij neerleggen.
Nog één keer pak ik Xavier zijn zachte handen beet. “You have to know that everything we had was real. It was real for me. I will never forget you.” Dan laat ik Xavier zijn handen los en ik slinger mezelf met een enorme vaart de glijbaan af.

Citaat:

Hoofdstuk 28

“Roos, schiet nou toch op!”
Ik hoor Stephan voor de derde keer tegen de deur van de badkamer bonken. Ik kijk zuchtend in de spiegel en ik prop mijn haar in een staart.
De dag van vertrek was aangebroken en ik was al ruim twee uur uit mijn bed om alles in te pakken. Nu ik zo in de badkamer sta, merk ik dat het vertrek mij nog zwaarder valt dan dat ik had voorspeld.
Ik kijk de badkamer nog eens door en dan haal ik de deur van het slot. Stephan zit op het bed te wachten, met de twee koffers voor zijn neus. “Klaar?” Ik knik.

Onderweg naar de lobby komen we langs het zwembad. Ik kijk of ik Xavier zie, maar hij is nergens te bekennen. Gisteren had ik hem niet meer gesproken na het gesprek bovenop de glijbaan. Xavier had mij ook geen blik waardig meer gegund. Ik zucht. Ik weet dat Xavier mij gevraagd had om hem met rust te laten, maar ik zou hem zo graag nog even gedag willen zeggen.
Stephan lijkt te merken dat ik er mee zit en hij slaat zijn arm om mij heen. Zonder iets te zeggen lopen we door naar de lobby, om nog wat te drinken voordat we weg gaan.

Na een kwartiertje komt er een grote bus voorrijden. Stephan staat op. “Dit is onze bus!” Ik zucht en ik hijs me uit mijn stoel. Ik pak mijn koffer en ik slenter achter Stephan aan. We geven onze koffers af aan de buschauffeur en Stephan stapt de grote bus in. Ik kijk nog een keer om mij heen. Wat zal ik het resort en het prachtige weer hier toch missen!
Dan draai ik me om en net als ik de bus in wil stappen, hoor ik mijn naam roepen. Als ik achterom kijk, zie ik Xavier staan. Mijn hart slaat een keer over, hij komt toch nog gedag zeggen! Ik loop naar hem toe en ik kijk naar zijn mooie groene ogen. Xavier glimlacht flauwtjes.
“I just want to say goodbye” fluistert hij. Ik knik. “I’m very happy that you came.”
Dan kan ik mij niet meer bedwingen en ik val Xavier in zijn armen. “I’m going to miss you” fluister ik. Xavier drukt mij even tegen zich aan. “Please come back some time. Than we make a new start, just as good friends.” Ik knik. “If I come back, I will let you know!”
Dan laat ik Xavier los en ik loop naar de bus. Voordat ik instap zwaai ik nog een laatste maal naar hem en dan loop ik, met een stuk beter gevoel, het trappetje op. Ik plof naast Stephan neer, die mij glimlachend aankijkt. “Ik wist het gewoon dat hij nog zou komen” knipoogt hij. Ik glimlach. Ik had er zelf niet meer op durven hopen.

Ik hoor hoe de motor van de bus zwaarder begint te brommen. De deuren gaan dicht en de bus begint te rijden. Ik zucht en ik nestel me tegen Stephan aan. De afgelopen week was een hele aparte, maar geweldige week geweest. Een week die ik ondanks alles niet had willen missen. Een week van verdriet maar ook een week van geluk. Een week waar ik er achter ben gekomen wie de jongen van mijn dromen is. Ik kijk even schuin naar Stephan. Ik ben zo ontzettend blij dat hij uiteindelijk is meegegaan. Mijn grootste vakantieliefde, de eerste die ik mee naar huis neem en de eerste die waarschijnlijk nog heel lang zal blijven voortduren!