Bokt.nl

wiifke schreef:

Heb alles in één keer gelezen, kon niet stoppen! heel mooi verhaal!
Dat allereerste stukje sprak mij heel erg aan, kan voor sommige mensen echt een steun zijn zoals jij alles benoemd, prachtig!
Verder had ik in het eerste hoofdstuk wat moeite om er in te komen, ik had het idee dat het voornamelijk handelingen waren en weinig gevoelens die benoemd waren. De rest van het verhaal is echt super!!

Citaat:

Hoofdstuk 8

Every step I take, every move I make
Every single day, every time I pray
I'll be missing you
Thinkin of the day, when you went away
What a life to take, what a bond to break
I'll be missing you

Met tranen stromend over haar wangen, liep Roos die avond de trap op. Het was half 12, de hoogste tijd om te gaan slapen. Gelukkig kon ze morgen uitslapen, op woensdag hoefden ze in ieder geval de komende periode niet voor 11 uur op school zijn.
Met een plof liet ze zich op haar bed vallen, ze had amper nog puf om haar kleding te verwisselen voor haar pyjama.
De kleding gooide ze in een hoek van haar pas opgeruimde en schoongemaakte kamer.
Het grote bed lag hemels, en Roos was dan ook zo naar dromenland vertrokken.

“Ik moet je niet. Ik zie je wel naar Ruben kijken. Maar denk maar niet dat je hem zult krijgen. Ik zal je je leven hier op deze school goed zuur maken, weet dat!”
Met opgetrokken wenkbrauwen stond Roos naar het briefje te kijken, dat op de een of andere manier in haar agenda terecht was gekomen. Het viel bizar genoeg uit de week van 6 oktober. Roos was net 14 geworden, Shirley was slechts 12 geworden. Het deed pijn om te bedenken dat haar soulmate, die altijd een half jaar ouder was, die soms met Pasen jarig was geweest, maar 12 was. En dat zij inmiddels 14 was geworden, een leeftijd die Shirley nooit had mee mogen maken. Dat gevoel was pijnlijker dan 1000 dreigbriefjes bij elkaar.
Roos las het briefje nog eens, ze was dus niet de enige die verliefd op Ruben was. Het handschrift was verschrikkelijk slordig en krasserig. Blijkbaar met links geschreven.
Gelukkig zat ze alleen in deze les, niemand hoefde dit te lezen.
Langzaam aan druppelde de rest van de klas binnen. In de gang was het gegiechel van een aantal meiden duidelijk hoorbaar.
Roos voelde een schok door haar hele lichaam gaan, toen ze de naam Shirley hoorde vallen. De meiden barsten daarop uit in een gigantische lachbui.
Angst maakte zich meester van Roos.
Wat als ze van Shirley wisten, konden ze haar? En wat als ze er achter kwamen dat Roos haar kon? En dat ze echt de allerbeste vrienden waren, als zussen voor elkaar. De geheimen die ze deelden vanaf het moment dat ze als baby’s bij elkaar in de box lagen tot het moment dat de vrachtwagen aan kwam snellen en ze met elkaar niet opletten. De afschuwelijke schreeuw die klonk toen Shirley het te laat zag. De schreeuw die Roos nog bijna elke nacht wakker maakt.
Het gevoel dat Roos had gekregen na de dood van Shirley, het gevoel dat ze niemand meer aan haar zij had, en dat ze er helemaal alleen voor stond.
De angst werd een paniek waar Roos zich absoluut geen raad mee wist.
Tranen kwamen omhoog, en Roos rende het lokaal uit, naar de fietsenstalling. Ze had niet door dat ze onderweg Ruben nog tegenkwam.
Ze scheurde haar fiets uit het rek en reed zo snel als ze kon weer naar huis.
Toen ze voor de school langs fietste, zag ze niet dat haar hele klas voor het raam stond en dat haar lerares buiten Roos probeerde terug te roepen.
Pas toen Roos bij de grote weg kwam, stopte ze. Ze stapte van haar fiets af, en ging op de stoep zitten. Ze hield diep adem, en stapte weer op. Ze prentte zichzelf in rustig naar huis te fietsen, naar school terug was geen optie. Ze wilde niet dat ze een soortgelijk ongeluk kreeg als Shirley. Sinds een paar maanden was ze vastbesloten te sterven als een oud vrouwtje. Net zoals Jack in Titanic aan Rose vertelde, vlak voor hij stierf. De woorden weerklonken nogmaals in Roos hoofd.
“You’re gonna die an old lady, warm in her bed. Not here. Not this night.”
Bij die gedachte werd Roos weer rustig, en ze kon haar weg rustig vervolgen.

Thuis bleek er gebeld te zijn, door een privé nummer.
Roos haalde haar schouders op, ze wist allang dat het school zou zijn geweest.
Even overwoog ze om te gaan douchen. Ze voelde zich vies, de paniek bleef op haar lichaam plakken. Maar toen besloot ze om zich om te kleden. De paarden zouden voor een betere troost zorgen dan de douche. Dan zou ze toch alleen maar gaan nadenken.
Als Roos met een been in haar paardrijbroek zit, gaat de telefoon over.
Ze schrikt, maar bedenkt meteen een goed idee.
Snel hijst ze zich in haar rijbroek en rent ze de trap af.
Nog een keer diep ademhalen.
“Hallo?” Hoort ze aan de andere kant van de lijn.
“Hallo?” Een vrouwenstem klinkt onrustig.
“Spreek ik met meneer of mevrouw Verbeek?” Maar Roos geeft geen antwoord.
“Ben jij dit Roos?” Roos knikt, maar geeft geen kik.
“Hallo?”
Dan pakt Roos een krant van de bank en laat deze tegen de hoorn knisperen.
Als ze dan weer luistert, is de verbinding aan de andere kan verbroken.
“Yes!” Roos lacht, en haalt nog snel een oud shirt van haar kamer.

“Roos?”
“Hmm..”
Haar moeder was terug van het werk. Maar na twee paarden te hebben gereden, was Roos het voorval van die ochtend alweer vergeten.
“Waar zit je?”
“In de kamer.”
Haar moeder komt om te hoek kijken.
Roos ligt op de bank, op haar schoot ligt de kat te spinnen.
“Waarom is je haar nat?”
“Ik heb net gedoucht.”
“Heb je al paard gereden dan?”
“Ja, allebei.”
“Je was toch pas om vier uur vrij?” Marieke Verbeek kijkt haar dochter onderzoekend aan.
“Ja klopt.”
“Het is half 5.”
“Ik zie het.” Roos blijft strak voor zich uit kijken. Het nummer dat op tv is, is het meest stomme nummer ooit uitgebracht, maar dat kan haar op dit moment niets schelen.
“Was je vanmiddag vrij?”
“Zoiets. Hè mam, je moet even stil zijn. Ik luister mijn lievelingsnummer!”
“Ik heb twee dingen. Eén, dit is niet je favoriete nummer, altijd als dit nummer ervoor is ga je naar een ander kanaal.”
Roos verstrakt.
“En twee, ik ben gebeld, van school.”
Roos’ ogen lopen vol met tranen.
“Ik heb niets gedaan.” Spreekt ze met een gebroken stem.
“Je krijgt ook geen straf.”
Nog steeds kijkt Roos strak naar de tv.
“School was nogal bezorgd. Wat is er gebeurd? Je bent zomaar uit het niets huilend weggerend en naar huis gegaan.”
“Hoe kan school jou nou bereiken?”
“Ze hebben mijn mobiele nummer, die heb ik opgegeven mocht er nog wat gebeuren. Waarom ben je weggegaan? Heeft het met Shirley te maken?”
Roos begon heftig te shaken en te snotteren.
Een voorzichtig ‘ja’ kwam uit haar mond.
Pas toen ze rustig werd begon ze te vertellen.

“En toen hoorde ik haar naam. Die meiden haten mij, al zou ik niet weten waarom. En toen werd ik bang en ben ik naar huis gerend.” Besloot ze haar verhaal.
Marieke wist wat haar dochter had doorgemaakt, en Roos wist ook dat haar moeder haar begreep. Maar praten over wat er was gebeurd twee jaar geleden, was nog altijd moeilijk.
Op haar vorige school ging ze altijd in een klein hoekje zitten, als ze moest huilen. Of op de wc, waar iedereen haar dan kwam zoeken en uitlachen.
Iedereen wist daar wie Shirley was, iedereen mocht haar ook. Maar niemand ging veel met haar om. Waarschijnlijk omdat Roos en Shirley altijd met z’n tweeën waren. Shirley had wel een grote mond, en een eigen mening. Maar Roos was een veel stiller persoon. Niemand begreep dus waarom Roos elke dag opnieuw huilde. Ze wisten dat de band tussen de twee geweldig was, maar niemand wist precies wat ze nu deelden. Het was mysterieus, zonder dat de twee er mysterieus over deden.
Als iemand op haar nieuwe school erachter zou komen dat Shirley Beekman haar beste vriendin en soulmate was geweest, zou ze er aan gaan. Dit keer, in deze klas misschien niet door gepest van haar klasgenoten, maar door de vragen die zouden loskomen bij het horen ervan.
Shirley’s ouders hadden een groot imperium opgebouwd met hun bedrijf. En het verlies van hun dochter had in alle kranten gestaan.
Marieke liep naar de telefoon.
“Wat doe je nu?”
“Ik heb beloofd school te bellen, ik had al gezegd dat ik een vermoeden had, van wat er aan de hand was. Ik ga nu bellen, en morgenochtend ga ik je naar school brengen en dan vertel ik de directeur wat er aan de hand is geweest, maar dat je het niet in de klas duidelijk wilt hebben.”
“Oké.” Er niet helemaal bij, zapt Roos langs alle kanalen op de tv.

Als ze de volgende dag de klas in loopt, wordt ze aangestaard door heel wat ogen.
Roos gaat zitten, tussen Iris en Fleur in.
Ze weet nog niet wat ze tegen de twee meiden gaat zeggen, maar dat komt nog wel. Ze zullen het vast wel begrijpen als ze het niet meteen zegt.
De leraar gaat meteen verder met de Aardrijkskundeles. Roos ging er vanuit dat hij ook al op de hoogte is gebracht.
De hele les bleef ze stil, de vragen zouden later wel komen.

C_arola schreef:

Ik vind het een ontzettend goed deel!
Snapte alleen deze zin niet;
Wat als ze van Shirley wisten, konden ze haar? En wat als ze er achter kwamen dat Roos haar kon?
Bedoelde je niet kenden en kent?