Bokt.nl

Super bedankt voor de leuke reacties weer, hier heb ik weer een nieuw stuk! Maakt voor mij een beetje einde aan het verhaal, maar ik kan natuurlijk altijd verder wat proberen en kijken wat er gebeurd @ slotty haha!

@ Chrisje, ja dat is misschien wel zo, maar ik wilde toch wel iets nog tussen de vakantie doen, maar ook weer niet de volle twee weken snapje?

Citaat:

Terwijl iedereen luid zit te kletsen, zit ik zwijgend naast Chris en ik voel me absoluut niet op mijn gemak. Ik pak de fancy uit mijn handtas en sla hem open op de bladzijde waargebeurd verhaal. De titel luidt ‘mijn vriend dumpte mij voor mijn beste vriendin’. Hoe toepasselijk, denk ik bij mezelf. Snel blader ik verder, dan zie ik een tekstblok met mode tips voor zomer 2008 en ik begin met lezen. Al gauw worden mijn ogen slaperig en zonder dat ik het door heb val ik in slaap met mijn boekje op schoot. “Liz, wat ben je stil”, roept Patricia vanuit de achterste bank. “Sst, ze slaapt”, fluistert Chris en kijkt vertederd naar mij. “Wat weer een gezelligheid”, mompelt Patricia als ze ziet dat de rest ook ligt te slapen. “Ga jij nou ook maar wat slapen Patries, dan lopen jullie daar ook niet als een stel zombies”, zegt Chris glimlachend. “Oké meneer de chauffeur”, zegt Patricia grinnikend.

Door een scherpe bocht die we maken stoot ik met mijn hoofd tegen het raam aan en ik schrik op. Even flitst het beeld van Ron met opgeheven hand door mijn hoofd, maar dat beeld stop ik snel weg. “Sorry Liz, gaat het?”, vraagt Chris geschrokken. “Ja het gaat prima hoor, dankje”, zeg ik zachtjes. Als ik achter me kijk zie ik dat iedereen diep in slaap ligt. “Nog een halfuurtje en we zijn er alweer”, zegt Chris. “Hebben we er al twee uur op zitten dan?”, vraag ik verwonderd. “Ja, ik rijd als de brandweer hoor”, zegt Chris grinnikend. Voor het eerst sinds weken kijk ik hem weer aan en ik kan niet anders dan glimlachen als ik naar hem kijk. “Ik mis dit Liz”, zegt Chris dan serieus. “Wat mis je?”, vraag ik voorzichtig. “Ons”, zegt Chris. “We konden zo lekker praten samen”, zegt Chris. “Ik weet het..”, zeg ik. “Ik had mezelf voor genomen het er niet over te hebben, maar ik wil gewoon dat het goed zit tussen ons”, zegt Chris. “Sinds die ene middag hebben we elkaar alleen maar ontlopen, ik weet dat ik nooit had mogen proberen je te zoenen, maar ik kon me niet meer inhouden”, zegt Chris. “Ik begrijp het als je niet hetzelfde voelt voor mij als ik voor jou, maar kunnen we op ze minst normaal met elkaar omgaan?”, vraagt Chris. En dan opeens begint het mij allemaal te dagen, net wanneer ik hem wil vertellen wat ik voel onderbreekt Patricia mij. “We zijn er bijna, jongens wakker worden!”, roept Patricia vrolijk. Iedereen schiet overeind en de drukte in de donkergroene bus is weer teruggekeerd. Chris klikt de radio aan om de sfeer erin te brengen en al gauw zingen we allemaal mee met de muziek op de radio.’Let meehieee entertain you’, zingen Sanne en Patricia uit volle borst. Grinnikend kijk ik achterom.

Dan slaan we af van de autoweg en komen terecht op een polderweg. We rijden langzamerhand steeds meer de bossen in en na een paar slingerweggetjes zien we dan eindelijk de borden, ‘Camping de Grote Berg’. Na ongeveer nog tien minuten rijden zien we eindelijk de camping. We rijden onder een grote boog door en rijden een hobbelig parkeerterrein op. Helemaal links zien we een receptie met daarnaast een groot hek die nu open staat, we kunnen de camping niet zien want het is omgeven met bomen. Op het parkeerterrein staan niet heel veel auto’s, de meeste jongeren zijn in de zomervakantie al geweest. Chris parkeert de auto vlakbij de receptie en we stappen allemaal auto. “Ik blijf wel bij de auto”, stelt Chris voor. “Ik moet naar de wc, wie nog meer?”, vraagt Sanne. “Ik”, antwoorden Patricia en Hans allebei. “Zus, dan gaan wij wel even naar de receptie om ons te melden”, zegt Steef. “Prima”, zeg ik. We melden ons bij de receptie en we krijgen te horen dat we bungalow huisje nummer 23 hebben., de laatste in de rij. “Het spijt ons, maar de bussen rijden pas om één uur. Dus of jullie willen hier wachten, of jullie kunnen lopend er naar toe”, vertelt de receptioniste. “Is het zo ver dan?”, vraagt Steef. “Nou ja het valt mee, maar ik kan begrijpen dat jullie veel koffers mee hebben”, zegt de receptioniste. “Oké, nou bedankt, we lopen wel”, zegt Steef mopperend. “Nogmaals mijn excuses voor het ongemak, je kunt de bordjes volgen en ik wens jullie een prettig verblijf”, glimlacht de receptioniste en we krijgen een sleutel. “Bedankt”, zeg ik glimlachend en ik trek Steef snel mee naar buiten voordat hij verder begint te mopperen. “Nou jongens dat word lopen”, zegt Steef. “Wat bedoel je?”, vraagt Hans. “Nou dat busje, die ons zou brengen rijdt pas om één uur en je mag met je eigen auto het terrein niet op”, zeg ik. “Nou dat word slepen jongens”, zegt Chris vrolijk en opent de achterklep van de bus. Iedereen pakt ze eigen koffer beet en we beginnen met lopen. “Geef mij de handbagage dan maar”, stelt Chris voor. “We lijken wel een stel padvinders”, zeg ik zuchtend. “Mopperkont”, zegt Sanne grinnikend. Gelukkig moeten we niet zo heel ver lopen, maar we zitten wel afgelegen van de rest van de camping. We lopen een smal trappetje op en komen op een smalle veranda die rond onze bungalow loopt en de omgeving is echt prachtig. Binnen is het ook allemaal gezellig knus, we hebben drie kleine tweepersoonskamers, een kleine keuken, twee kleine badkamertjes en tot onze verbazing een hele ruim woonkamer met één grote hoekbank en daarbij nog twee stoelen waar je wel met ze tweeën in kan zitten. Ook staat er een middelmatig tv’tje en er hangt nog een grote spiegel aan de wand. In alle slaapkamers staat er één grote klerenkast met nog twee nachtkastjes aan iedere kant van het bed. “Nou dan laat ik jullie maar alleen”, zegt Chris. “Waarom blijf je niet nog even?”, vraagt Hans. “Ja, doe even gezellig”, zegt Patricia. “Nee, dit is jullie vakantie”, zegt Chris. Chris schud de handen met Hans en Steef en zegt ons gedag. “Doeg dames”, zegt Chris glimlachend en hij loopt de deur uit. Beduusd blijven we achter. “Wat is er met hem aan de hand?”, vraagt Hans. Ik twijfel een moment maar bedenk me dan toch dat ik dit moet doen. “Jongens, ik ben zo terug”, zeg ik dan. Ik ren de deur uit en zie Chris al een heel eind verder lopen. “Chris, wacht!”, roep ik. Ik weet niet hoe hard ik moet rennen en blijf hem roepen totdat hij om kijkt. “Wat kom jij nou w…”, voordat Chris zijn zin af kan maken vlieg ik hem om zijn nek en zoen hem vol op zijn mond. Hij slaat zijn sterke armen om mij heen en beantwoord mijn zoen. Als ik hem daarna in zijn mooie ogen kijk, voel ik een vreemd gevoel in mijn buik. En dan weet ik het zeker, ik ben verliefd, ik ben smoor en smoorverliefd. “Ik had het je al veel eerder willen zeggen, maar ik ben stapel gek op je”, zeg ik zachtjes. “Wat zeg je?”, zegt Chris glimlachend. “Je hoorde me wel”, zeg ik grinnikend en weer zoenen we elkaar. Ik sla mijn armen om zijn nek en kijk hem aan met mijn liefste glimlach, “blijf je alsjeblieft?”, vraag ik. “Ik hoopte al dat je dat zou vragen”, zegt Chris blij. “Kom mee prinses dan gaan we de rest verrassen”, zegt Chris. Hand in hand lopen we terug naar de bungalow, even blijf we voor de bungalow staan en geeft Chris mij een kus op mijn voorhoofd. “Ben je er klaar voor?”, vraagt Chris met een knipoog. “Ik ben er klaar voor”, zeg ik grinnikend.

Citaat:

Gelukkig maar toch wel een tikje nerveus stappen we op de drempel. Ik weet eigenlijk helemaal niet wat de rest ervan zou vinden, Chris en ik schelen toch wel een aantal jaar. Maar als het echte vriendinnen zijn, dan zijn ze even goed blij voor me, al doen ze net alsof, denk ik bij mezelf. Zodra we hand in hand de deur binnen komen lopen verwacht ik verbaasde gezichten te zien, maar daarentegen kijken ze allemaal heel blij en is Hans de eerste die wat zegt. “Hè, hè hebben jullie elkaar eindelijk gevonden?”, vraagt Hans grinnikend. “Ja, dat werd zo onderhand toch wel eens tijd”, zegt Patricia er vrolijk achter aan. Verbaasd kijken Chris en ik elkaar aan. “Ja, Hans en Patricia hielden jullie al een tijdje in de gaten en toen stelde ze ons op de hoogte en toen was het afwachten wanneer het zou gebeuren”, zegt Sanne glimlachend. “Wat zijn jullie erg”, zeg ik nog steeds verbaasd. “Mijn toestemming heb je hoor zusje”, zegt Steef en slaat een arm om mij heen. “Nou we hebben toestemming schat nu kunnen we trouwen”, zeg ik grinnikend tegen Chris. “Waar wachten we dan nog op, op naar de kerk?”, vraagt Chris lachend. Dit wordt een fantastische vakantie denk ik bij mezelf. Alle tassen worden uitgepakt en de kamers worden verdeeld. Chris kan gelukkig spullen lenen van Hans en Steef en tegen de tijd dat iedereen klaar is, is het alweer half zes en besluiten we ook gelijk te gaan eten. Sanne en Patricia stellen voor om te gaan koken en de rest zit aan een frisje in onze woonkamer. “Echtgenoot, loop je even met mij naar de receptie om te kijken of er nog activiteiten zijn op deze camping?”, zeg ik glimlachend. “Natuurlijk prinses”, zegt Chris grijnzend.

“Komen jullie wel op tijd terug voor het eten?”, vraagt Patricia vanuit het kleine keukentje. “Ja!”, roep ik terug en dan gaan Chris en ik samen op stap. We lopen hand in hand over de camping. Chris heeft een gebloemde zwembroek aan met daarboven een iets te strak wit shirt aan van Hans, daardoor komt zijn gespierde bovenlichaam mooi uit en ziet hij er ook super aantrekkelijk uit. Zelf heb ik een wit zomers jurkje aan met daaronder zilveren teenslippers en is mijn haar opgestoken in een speelse knot, glimlachend kijk ik hem aan. Maar wanneer Chris terug kijkt, voel ik mijn wangen rood worden en voel ik mijn verlegenheid weer opkomen, snel kijk ik de andere kant op. Chris trekt me naar zich toe, pakt mijn gezicht vast met zijn warme handen en kijkt mij diep in me ogen aan. “Je bent zo mooi”, zegt Chris vertederd. “Die lieve bruine pretoogjes van je, daar kan ik wel uren in kijken”, zegt Chris. Ik word er stil van en dan kust Chris mij zachtjes op mijn mond. Ik voel mijn hele lichaam warm worden en het liefst kan ik het wel uitschreeuwen hoe gek ik wel niet op hem ben. In plaats daarvan sla ik mijn armen om hem heen en druk ik mezelf tegen hem aan. Dan vanuit het niets tilt Chris me op en draagt hij me verder naar de receptie. “Prinsessen moet gedragen worden”, zegt hij grinnikend. “Gekkie”, zeg ik lachend. Bij de receptie vinden we een activiteitenboekje van de camping en zien we dat er veel te doen is op de camping. Zoals we al wisten is er een cafeetje, maar we kunnen ook fietsen huren, met de bus naar de stad in Epe, wandelingen door het bos en we zien ook dat er een prachtig meer in de bossen is met een waterval. “Daar gaan we zeker naar toe”, zeg ik enthousiast. “We kunnen vanavond wel even kijken ja”, zegt Chris instemmend.

Als we onze bungalow binnenlopen is de rest al aan het eten en liggen er nog een aantal pannenkoeken op een bord op de tafel. “Ja, jullie duurden er zo lang over nu zijn ze al afgekoeld”, zegt Sanne beledigd. “Smaakt even goed prima San”, zeg ik gemeend als ik een hap neem van mijn koude pannenkoek. “Het is heerlijk”, zegt Chris die er ook mee eens is. “Maar Liz en ik hadden wat bedacht voor vanavond”, vertelt Chris. “Wat dan?”, vraagt iedereen nieuwsgierig. “Kijk in dit boekje, staat dat er een meer is in de bossen met een waterval”, zeg ik en laat het boekje rond gaan. “Wauw, dat ziet er mooi uit”, zegt Steef die het boekje als eerst ziet. Ook de rest is enthousiast over het meer en we besluiten na het eten onze zwemkleding aan te trekken en naar het meer te gaan in de bossen. “Weten we trouwens waar het is?”, vraagt Patricia. “Ja, tegenover bungalow 10 is er een paadje en aan het eind van dat paadje is het meer”, vertelt Chris. We lopen als een hechte vriendengroep alsof we elkaar al jaren kennen over de camping. Nu komen we ook andere mensen tegen, maar in plaats van jongeren te zien, zien we allemaal ouders met kinderen. Iedereen begroet elkaar vriendelijk en er hangt een goede sfeer. Aangekomen bij het meer, worden we allemaal stil van het prachtige uitzicht dat. Het is een groot meer omgeven door de bossen en aan de achterkant staat een berg van stenen, vanaf de top van de berg komt een waterval naar beneden. Alles bij elkaar vorm een prachtig uitzicht. Voor ik het door heb wordt ik opgetild en naar het meer toe gebracht. “Zo we springen er samen in zus”, zegt Steef vrolijk. Lachend vallen we met ze tweeën het meer in. De rest volgt al snel, het water is een heerlijke temperatuur en iedereen geniet enorm. Al snel vormen er stelletjes, Patricia en Hans trekken zich terug op de waterkant, Steef en Sanne gaan wat dieper het water in en Chris en ik zwemmen naar de waterval toe. Bij de waterval klimmen we op de stenen en zien we dat er achter de waterval een soort grot zit. We kruipen de grot in en gaan met ons ruggen tegen de muur aan zitten. We gaan dicht naast elkaar zitten en Chris slaat een arm om mij heen. De temperatuur is een stuk lager in de grot. “Kijk we kunnen vanaf hier naar boven klimmen”, zegt Chris. “Ga je mee?”, vraagt Chris. “Natuurlijk”, zeg ik glimlachend. We klimmen via de stenen omhoog en als we bijna helemaal boven staan kunnen we niet meer verder. Maar als we dan achter ons kijken zien we dat we ruim tien meter boven het water zitten. “Steef!”, roep ik vanaf de rots. Wanneer Steef en Sanne ons horen, kijken ze met grote ogen naar boven. “Springen dan”, zegt Hans die ons ook door heeft. Bang kijk ik Chris aan, maar dan grijpt hij mijn hand en zegt hij op drie! “Een, twee, drie!”, roept Chris. “Nee!”, roep ik uit. Chris kijkt mij geschrokken aan. “Spring jij maar alvast, ik wacht wel even op San en Patries”, zeg ik. “Zeker weten?”, vraagt Chris. “Natuurlijk, ga nou maar”, moedig ik hem aan. Chris springt van de rots af en komt met een grote plons in het water terecht. “Whoohooee”, hoor ik Chris vanaf beneden roepen. Grinnikend kijk ik naar beneden, maar tegelijkertijd krijg ik ook een vreemd gevoel in me buik. Stom hoogtevrees ook, denk ik bij mezelf. Dan komt ook de rest naar boven. De jongens zijn nergens bang voor en springen ook moeiteloos van de rots af. “Nou meiden, nu wij nog”, zegt Sanne. “We moeten het gewoon doen”, probeer ik ons aan te moedigen. “Oké, we tellen gewoon af”, zeg ik. “Één… twee…”, beginnen we samen. Voordat ik drie kan zeggen worden we alledrie de bossen ingesleurd en wordt er een stuk tape voor mijn mond gedaan zodat ik niet kan gillen. Dan voel ik een harde klap op mijn hoofd en wordt alles zwart voor mijn ogen…