Bokt.nl

Citaat:

Ik schreeuwde dat hij weg moest, dat mijn ouders zo kwamen maar hij negeerde alles. “Waarom heb jij mij verraden waarom Wendy? Ik heb je toch niks verkeerds gedaan?” Hij was weer even stil, ik antwoordde niet, wat moest ik zeggen? Ik wou alleen naar huis. “Je was bang of niet? Die dokter heeft het je laten vertellen! Hij wist natuurlijk precies wie ik was! Maar Wendy onthoud, ik heb je niks verkeerds gedaan!” Dat is waar, Romeo heeft me niet geslagen, vastgebonden, laten verhongeren. Hij was juist altijd heel lief voor me, ik kreeg alles wat ik wou op één voorwaarde, dat ik deed wat hij wou. Alleen alles wat hij wou was verschrikkelijk, het werken de vele mannen. Dat rot gevoel wat weer over was na één of andere cocktail. Romeo aaide over mijn hoofd heen. “Je bent prachtig Wendy” en was toen ineens verdwenen.

”Wendy?”
mijn vader kwam de kamer binnen.
“Gaat alles goed? Ik hoorde je schreeuwen”
moet ik mijn vader vertellen wat er net is gebeurd? Moet ik hem vertellen dat Romeo hier was?
“Alles is goed, ik schreeuwde alleen omdat hier net een spin liep”.
Mijn vader keek de kamer rond,
“Waar is die spin dan?”
“Oh die is alweer weg”
Mijn vader liep de kamer weer uit, ik hoorde zijn voetstappen op de trap en later door de kamer. Ik had weer een schuldgevoel gekregen, weer om Romeo. Hij zit nu wel vast door mij, dat vond ik het ergst. En wie had die aanklacht tegen hem gedaan? Ik niet, maar wie dan wel? Had hij inderdaad meer meisjes voor hem werken wat die dokter zei? Maar hij was altijd bij mij, en ik heb hem nooit met andere meisjes gezien. Na lang piekeren viel ik uiteindelijk weer in slaap.

Ik zat naast Romeo in de luxe sportwagen, toen we wegreden zag ik Laura ons nog nakijken. Het kon mij allemaal niks meer schelen! Ik zat nu naast mijn PRINS. Eindelijk een jongen die mij aardig en mooi vind. Die om mij geeft. Romeo nam me mee naar het bos, waar hij op een hele mooie open plek met een beetje klein uitgevallen meertje, de auto stopte. “Zo mijn prinsesje, dit is een mooie plek hè?” Hij stapte de auto uit en keek in het rond. “Hé, kom is? Moet je is kijken!” Ik stapte de auto uit en liep op Romeo af. Hij sloeg een arm om me heen en wees naar twee vogels in de lucht. “Mooi hè?” Ik knikte. Romeo liet me los en liep naar het klein uitgevallen meertje heen. Ik liep hem achterna en ging naast hem zitten. Hij sloeg weer een arm om me heen en hij vertelde een verhaal. Het was een bekend verhaal, hier in de streek werd het veel verteld. Het ging over paarden, arbeiders dochters en rijke prinsen. ‘De prins en het arbeiders meisje met het witte paard’ hete het. Het was een mooi verhaal waarin ik het arbeiders meisje speelde, Romeo de prins en de luxe sportwagen het witte paard.

Ik ging liggen en keek naar de lucht. De wolken hadden vele vormen, en het is grappig om te kijken wat een wolk voor stelt. Romeo ging ook liggen en liet mij dicht tegen zich aan liggen. Hij vertelde dat hij mij echt heel mooi en aardig vond. En dat hij het jammer vond dat hij me niet eerder had gevonden.

“Ja dat kunnen we ons nooit vergeven!” het was me moeder, ze zei het tegen mijn vader. Toen realiseerde ik me dat mijn vader het had gezegd dat hij het erg vond dat hij mij niet eerder had gevonden. “Wendy, gaat het weer een beetje?” Ik keek naar mijn moeder, “Ja hoor alles is prima, maar welke dag is het?” Mijn vader antwoordde, terwijl de vraag eigenlijk aan mijn moeder gericht was. “Het is zondag, en als je ook nog wilt weten welke tijd het is. 10 uur in de ochtend” Ik dacht na, morgen zou ik – nu ik thuis ben – eigenlijk weer naar school moeten. Maar bij Romeo moest ik vanavond en morgen en de rest van de week weer aan het werk. “Je mag morgen lekker thuis blijven hoor” zei mijn moeder, die haast mijn gedachten kon lezen. “Maar ik wil naar school! Echt, ik wil niet thuis blijven, ik wil me leven weer oppakken” Mijn moeder keek opeens bezorgd, mijn vader fluisterde haar wat in het oor waarop ze antwoordde “Ja je hebt gelijk, vooruit dan Wendy je mag morgen naar school maar ik breng je en ik haal je op”

De volgende dag op school, onder engels zat ik helemaal achter aan in een hoekje. Ik keek de klas rond, en zag dat Laura lol had met Marlies. Die waren nu blijkbaar vriendinnen, terwijl Laura vroeger altijd kwaad was geweest op Marlies. De beste vriendin van Marlies zat naast Rick, hebben die twee nu verkering? Vroeg ik mezelf af, vast wel ze zijn de hele les al zo klef bezig. Ik keek uit het raam en zag een mooie rode luxe sportwagen staan. Ik zag ook een mooie jongen, hij leek wel een beetje op Romeo net als die auto. Alleen wat ik me nog herinnerde was de auto van Romeo geel. Ik zag dat een meisje de jongen zoende, ze zou niet ouder zijn dan een jaar of 13/14. En na de zoen stapte ze bij de jongen in de auto, de auto reed langs het raam waar ik uit keek. En toen herkende ik hem! Het was Thomas! Die vriend van Romeo, waar Tessa voor werkte! Ik schrok, en gilde uit angst dat het meisje wat zo juist bij die Thomas was ingestapt het zelfde mee ging maken als wat ik mee had gemaakt. De leraar stond nu naast mij en probeerde mij te kalmeren, ook de hele klas zat nu omgedraaid. Maar ik bleef maar roepen dat ze uit moest stappen, dat ze weer terug moest komen. Niemand begreep over wie ik het had en ik raakte helemaal in paniek, ook werden de stemmen steeds vager en leek het of ze heel ver weg waren. In het donker zag ik nu ook weer het gezicht van Romeo die zei dat ik het meisje kende.

Citaat:

Ik vraag mij af wie dat meisje dan is, volgens Romeo moet ik haar kennen. Ik werd weer wakker en zag dat ik niet meer achteraan in de klas zat, maar in mijn eigen bed lag. Mijn moeder stond bij me bed tegen een knuffel die achteraan mijn bed hoort te liggen te praten. Wat kunnen moeders soms raar zijn dacht ik. Ik bleef even naar mijn moeder kijken, alleen hoorde niet wat ze zei. Toen merkte ze op dat ik wakker was. “Kind wat heb ik me een zorgen gemaakt, gaat alles nu weer goed?”
”Ja mam, alles gaat weer goed voel me kiplekker!”
”Echt waar? Je ziet zo bleekjes?”
”Ja, echt!”
Ik zag me moeder denken, ze geloofde mij op de een of andere manier niet. “Wat was er gebeurd in de klas? En over wie had je het?” Ik herinnerde me weer het meisje die bij de vriend van Romeo was ingestapt. “Ik weet niet wie het was mam, maar ergens kwam ze me bekend voor” Het leek me niet verstandig om te zeggen dat Romeo tegen mij gezegd had dat ik haar kende. “Hm, en waarom moest ze uitstappen want dan zei je toch?”
“Ze stapte in bij een vriend van Romeo, ik was bang dat ze het zelfde mee zou maken als wat ik heb mee gemaakt”
“Maar dan gaan we naar de politie! Als jij zeker weet dat het een vriend van die Romeo is…”
Ik dacht na, ik wou niet nog iemand verraden, Romeo was boos op mij en bleef me maar achtervolgend om mij te pesten denk ik. “Nee, dat wil ik niet! Dat kan ik niet!” Me moeder schrok van mijn in eens zo boze reactie. Ze liet verschrikt de knuffel vallen, het was mijn Tommy een leuke witte knuffelbeer met scheve ogen en hij mist een oor. “Nou als jij het wilt, maar denk er over na het is niet verstandig om het achter te houden”. Me moeder liep mijn kamer uit, en ik bleef alleen achter. Mijn moeder had wel gelijk, ik hoor dit niet achter te houden maar ik durf het ook niet te vertellen. Bang dat Thomas mij ook gaat achtervolgen. Ik wou ook niet dat het meisje het zelfde mee ging maken als wat ik mee had gemaakt. Lastig dit allemaal. Ik bleef nog even lang piekeren en keek vervolgens de kamer rond.

Mijn kamer was veranderd, toen ik weg ging was hij geel, rood en oranje. Ik had veel posters van knappe bekende jongens hangen. Ik had de posters heel mooi opgehangen op mijn gele muur. Ik had eerst de poster op een stuk oranje karton geplakt, en dat weer op een rood karton geplakt. En dat had ik op de muur gehangen. Tussen de posters door hingen rode hartjes met liefdes teksten erin. De rest van de muren waren oranje waar planken aan hingen die vol stonden met boeken en prijzen die ik had gewonnen met Spirit. Mijn lieve Spirit. Het bureautje waarop mijn computer stond was geel, met lades die vol zaten met rommel.
Nu was mijn kamer helemaal veranderd. De posters waren weg, en de planken ook. De gele muur was lila geverfd en de andere muren wit. Ook de knalrode gordijnen waren vervangen in lila gordijnen. De plek waar mijn bureautje altijd had gestaan stond nu een hele mooie houten boekenkast waar nu de boeken in stonden en daarnaast hingen mooie houten planken waar op een sierlijke wijze de prijzen waren neer gehangen. De rozetten hingen nu aan een mooi touwtje voor de planken, en de bekers stonden erop. De medailles hadden helemaal bovenaan hun plekje gevonden. De muur waar eerst de posters hingen, hing nu een groot schilderij van mij en Spirit. Het bureautje had nu onder het raam zijn plekje gevonden en er stond i.p.v. een groot beeldscherm nu een laptop op. Toen viel ik weer in slaap.

Romeo vroeg of hij me weer terug moest brengen naar school. “Breng me maar naar huis” had ik gezegd. “Maar waar is je huis dan?” Tuurlijk, wat dom van me ik had hem nooit verteld waar ik nou precies woonde. Maar dat hoefde hij ook nog niet te weten. “Uhm, je kunt me denk ik beter niet voor het huis afzetten maar zet me maar aan het begin van mijn straat, Zweelincksstraat af” Hij knikte en opende de deur van zijn mooie auto en liet mij instappen. We zeiden de gedurende weg geen woord tegen elkaar, ik dacht na over zijn woorden. Hij had mij heel mooi en aardig gevonden en vond het jammer dat hij me niet eerder had gevonden.
“Zo hier is het mooie Wendy” Hij gaf mij een klein kusje op de wang, en stapte uit, vervolgens deed hij de deur open en gaf mij een zoen. Romeo stapte weer in de auto. “Tot vanavond op msn, of kom je niet?” vroeg ik. “Natuurlijk kom ik vanavond op msn, jij bent mij nu al alles waard”. En hij reed weer weg.

Ik liep het laatste stukje naar huis, daar aangekomen zag ik mijn vader net naar buiten komen. “En waar was jij? Je had allang thuis horen te zijn! Je was om 10 voor 3 uit!” Oei, hij is boos. “Rustig maar Werner, ze is nu thuis dus alles is goed toch?”
“Je hebt gelijk, maar ik mag toch wel ongerust zijn? En vragen waar ze uithing?”
“Pap, het is al goed ik ben alleen maar met wat meiden wezen winkelen en lol getrapt”
“Je hebt hopelijk niks uitgegeven aan dure dingen?” Me moeder weer hoor, ze was altijd bang dat ik te veel geld uit gaf. “Nee mam, ik heb niks gekocht heb niks moois gezien”
“Maar waarom bleef je dan zolang weg?”
“Pap, de andere hebben wel wat gezien en wouden graag passen, daarnaast hadden we ook nog een hoop lol met een groepje jongens”
Ik was alles uit mijn duim aan het zuigen, hopelijk zouden ze er niet achter komen waar ik werkelijk was. “Wendy??”

Ik werd wakker, en zag dat mijn broer die allang het huis uit was nu bij me in de kamer stond. Hij had mij wakker gemaakt. “Hé Frank wat doe jij nu hier?”
“Mag dat soms niet klein zussie van me? Je hebt me overigens wel laten schrikken hoor!”
“Wat dan? Ben ik dan zo eng?” zei ik op een lacherige ondertoon.
“Nou uh, je was ineens maanden weg, je liet niks meer van je horen” Ik zag dat hij het meende, en een serieus gesprek aan wou gaan. “Sorry, ik…” Hij onderbrak me al weer, alsof hij alles al wist.
“Het maakt niet uit, ik heb al veel gehoord van pap en mam, maar hoe kon je zo dom zijn?”
Wat ik dom? “Dom? Ik wist toch niet dat Romeo die plannen had en hij was echt wel lief voor me hoor!”
“Wendy!! Lief voor je? Hij liet jou met vreemde mannen naar bed gaan zodat hij geld kreeg! Noem je dat lief soms?” Frank behandelde mij nu als een klein kind, wat ik niet kon uitstaan.
“Nee, ik had dat liever anders gezien maar ik kreeg wél eten van hem, en hij heeft mij nooit geslagen ofzo!”
Ik zag zijn gezicht denken, ik hoorde hem zelfs denken dat hij mij niet geloofde.
“Echt! Hij heeft mij nooit geslagen!” Frank fronsde zijn wenkbrouwen, en vroeg toen: “Meen je dat echt Wen?”
“Ja echt, hij was niet zo zoals jullie denken”
“Hmm, als jij het zegt zal het wel zo zijn, sorry Wen”
Het was al goed, Frank kon er natuurlijk ook niks aan doen, ik snap hem wel. Hij was gewoon bezorgd over mij en kwaad op Romeo en op zichzelf dat hij mij niet heeft kunnen beschermen. Zo was hij vroeger op de basisschool ook al, toen ik nog maar in groep 1 of 2 zat werd die al boos als iemand maar iets tegen mij zei wat negatief was.

Frank was ondertussen naar mijn bureautje gelopen en had mijn laptop aan gedaan, “Wen? Mag ik even op MSN?” Ik knikte, en dacht na.
“Frank, ik wil je wat vertellen, maar je moet me beloven het tegen niemand te vertellen”
“Wat is er dan? En ik beloof het” Hij draaide zich naar mij om. Ik dacht nog even na, of het inderdaad wel zo verstandig is om het tegen hem te vertellen. “Het gaat over Romeo, hij volgt mij, hij zit nu wel vast maar hij blijft maar in mijn hoofd zitten. Elke keer als het zwart wordt voor mijn ogen heeft Romeo wat te vertellen. Toen ik net thuis was stond hij zelfs aan mijn bed”
“Wat zeg je me nou?!” Frank stond op, kwam naar me toe en greep me vast.
“Wendy! Je weet toch dat hij vast zit? Je weet toch dat hij jou niks meer kan maken!” Ik krom in een, en zag de woede op Franks gezicht. Hij was nu echt kwaad, en ik kon nu beter maar niks verkeerds zeggen. “Ja ik weet het, maar toch kan ik hem niet uit me hoofd halen, hij is er gewoon” Toen voelde ik zijn armen steviger worden, hij schudde mij nu door elkaar. Even later liet hij me vallen ik plofte op de kussens en voelde een klap tegen mijn wang aan. En nog één en nog één. Het ging maar door, tot ik niks meer voelde en Romeo weer kwam. “Wendy! Wordt nu eens wakker, je eigen broer slaat jou! Je eigen broer die het zogenaamd zo goed met je voor heeft, kom weer bij mij Wendy!” Ik wou antwoorden, maar het leek wel of mijn lippen vast geplakt waren en mijn tong weg was. Ik zag me zelf lopen naast Romeo met zijn arm om me heen, die stevige arm weer ook die voelde ik nu weer. Ik wou weer terug naar Romeo en was dit van plan ook!