een vlieg zat op mijn neus, geirriteerd trilde ik met mijn lichaam om hem weg te laten schrikken. weer ging de vlieg op mijn neus zitten. deze keer deed ik mijn ogen open. ik was hier nu al een paar weken, samen met Him. dag en nacht, elk moment wat er maar bestond, dacht ik aan mijn moeder en de rest. natuurlijk, ik was blij, dat ik Him nog had. maar wat zou ik veel over hebben om nog één keer naar mijn moeder te gaan. een lange gaap, volgde nadat ik me eens goed uitrekte. ik keek slaperig opzei, waar ik Him nog zag dutten.
'Him?' ik wachte op een reactie, om te zien of hij al wakker was.
na een paar seconden kwam er een snurkend geluid uit Him, blijkbaar sliep hij dus nog.
ik deed een paar stappen vooruit, om te kijken of er al wat te eten in mijn voerbak lag, maar nee, deze keer geen geluk. elke ochtend kregen Him en ik wat te eten, voordat we aan het werk werden gezet. het was geen leuk werk, maar niet werken betekende niet eten.
de dag nadat we waren aangekomen, werden we uit de stal gehaald. een hard ding, dat zadel werd genoemd, werd op ons rug gelegd. het prikte aan alle kanten. ook werd er een ijzig dun staafje in onze monden geduwd. vreselijk was het! snel stapte er toen iemand op het zadel, en trok aan 2 touwtjes, die aan het ijzige staafje zaten. héél veel pijn had ik. één keer keek ik naar Him, hij had net zo veel pijn als ik had. het zadel deed pijn, en zorgde voor pijnlijke plekken, en het ijzige staafje deed onze monden bloeden.
nu een paar weken na die dag, zijn we er al iets meer aan gewend. nooit zal het fijn zijn, om zo veel pijn te hebben. maar we moesten wel.
ik keek opzei, en zag een man aan komen. het was 'de' man, oftewel, de voerman. gelukkig, we kregen dus eten. een mengsel van kippenvoer, mais, en het goedkoopste bix dat er was, werd in mn voerbak gegooid. het was niet te eten, maar als je honger had, dan deed je niet anders! na mn eten op gegeten te hebben, nam ik nog een paar happen hooi. het was een soort opgedroogt gras, dat deed me aan vroeger denken, aan mijn moeder. maar dit hooi was lang niet zo lekker! er zaten allemaal vochtige witte plekken op, ik heb wel is een meisje horen zeggen dat het 'schimmel' heet, maarja, wat dat was dat wist ik natuurlijk niet! het was in iedergeval niet te eten, en op het begin kreeg ik elke keer heel erg buikpijn als ik iets ervan binnenkreeg.
'hmm,,..' ik hoorde wat gekreun uit de box naast me, het was Him die wakker was geworden. ook hij had zijn eten opgegeten.
'hallo lieverd!' ik keek opzei, naar het gezicht van een jongen. het was dezelfde jongen die mij de eerste dag uit het rijdende ding haalde, en mij hier in zette. hij was best oke, anders dan de andere hier, maar natuurlijk nooit zo aardig als mijn moeder.
hij had een zadel bij zich, een bruine. ook dit zadel had zoals de meeste zadels hier, allemaal uitsteeksels. zoals hij elke keer mee had, had hij deze keer ook zijn stuk stof mee. hij was de enigste hier, die dat deed. elke keer nam hij een soort stuk stof mee, en legde dat onder het zadel op mijn rug. het voelde een stuk prettiger aan, dan alleen het zadel. deze jongen was altijd liever voor mij, dan de andere hier. het was bijvoorbeeld van de rest een gewoonte, dat als je iets niet goed deed, je afgeranseld werd met de zweep, de sporen, en er werd hard aan de 2 touwtjes getrokken! meestal kreeg je dan ook geen eten. op het begin was het vreselijk! maar langzamerhand ga je eraan wennen. alleen de jongen heeft zoiets nog nooit gedaan, hij zorgde er dan ook vaak voor dat er niemand behalve hem op mij reed.
ik keek naar Him, een meisje was bij hem. het was het meisje dat hem de eerste dag uit het rijdende ding had gehaald. dat meisje zorgde voor Him, net zoals deze jongen voor mij deed, met veel liefde.