Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-04-26 13:28

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 01-04-26 13:28

Wat weer een goed stuk! Fijn om te horen dat het met de poes weer beter gaat. Altijd schrikken zoiets zeg!

**Geplaatst**: 01-04-26 18:40

Geplaatst: 01-04-26 18:40

Blijft spannend! Moet alleen wel bij een nieuw stuk eerst even weer het vorige stuk lezen

**Geplaatst**: 01-04-26 20:10

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 01-04-26 20:10

Ben zo benieuwd wat er nou echt gebeurd is. Of zij het overdrijft of dat hij echt over de schreef is gegaan.

**Geplaatst**: 01-04-26 23:10

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 01-04-26 23:10

Onwijs goed stuk weer

**Geplaatst**: 02-04-26 10:51

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 10:51

Ik vind de tijd tussen iedere aflevering weer veel te lang duren _O-

**Geplaatst**: 02-04-26 10:53

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 10:53

Jee wat schrijf jij goed, echt super spannend hoe je er 'in' zit als lezer....dat je ook ieder moment verwacht dat hij ineens opduikt

Ja het is inderdaad balen dat je niet direct verder kan lezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-26 16:34

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-26 16:34

Ik voel me weer enorm gevleid door alle lieve complimenten!

Gelukkig deze keer íets minder lang wachten op een nieuw stuk!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het voelde of mijn hart even vergat te kloppen en alle rust die ik zojuist gevoeld had, was in één klap verdwenen. Het voelde of ik weer precies was waar ik ooit was gebleven.

‘Suus.’

Mijn naam klinkt anders uit zijn mond, dan uit die van ieder ander. Preciezer, meer afgemeten. Ik heb me nog niet eens volledig omgedraaid of hij zegt mijn naam met een toon waaruit klinkt dat hij zeker weer dat hij aan enkel mijn naam genoeg heeft om duidelijk te maken dat omdraaien niet de gewenste reactie is.
Mijn lijf verstijft compleet, hij staat veel dichterbij dan ik verwacht, niet beleefd ver weg, niet afwachtend, maar in mijn ruimte.
Inmiddels bonkt mijn hart zo hard in mijn borst, dat ik het idee heb dat iedereen dat kan horen. Ik wil iets zeggen, iets normaals, alsof het lijkt dat deze ontmoeting me niet zoveel doet. Er komt echter niets…

Hij kijkt me aan met een rustige beheerste blik, alsof er geen maanden tussen hebben gezeten, alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Weer open ik mijn mond een klein stukje om toch iets te zeggen, maar voor ik een geluid over mijn lippen krijg, zegt hij:

‘Draai je om, Suus.’ – Het duurt even voor de woorden binnenkwamen en ik frons licht. Zijn blik verandert niet, enkel een kleine verschuiving in zijn houding, alsof hij zich iets steviger positioneert.
‘Draai je om.’ – Hij herhaalt het nogmaals, deze keer nog rustiger. Een verzoek dat geen verzoek is. Mijn eerste ingeving is om te vragen “waarom”, om niet zomaar iets te doen wat hij zegt. Mijn lichaam doet echter iets anders. Ik draai me langzaam terug om en mijn blik glijdt weer naar de plek van de knipperende lichten en de mensen in reflecterende jassen.
Ik voel hem nog steeds achter me, dichterbij dan comfortabel is. Hij raakt me niet aan, niet fysiek, maar houdt me wel op mijn plek met zijn aanwezigheid.
Er viel een korte stilte, ik hoor zijn ademhaling niet eens, maar ik weet dat hij er is, dat hij naar me kijkt, dat hij dit moment bepaalt.

‘Ben je met de bus?’ – Zijn stem vlak achter me, laag, nog steeds zo verdomde rustig. Alsof hij een feit checkt, in plaats van een vraag stelt. Mijn keel voelt kurkdroog.

‘Ja.’ – Het komt er verbazingwekkend stabiel uit. Er volgt geen reactie, enkel een verschuiving achter me, alsof hij nog nét een fractie dichter bij me komt staan.

‘Ik breng je naar huis.’ – Mijn wenkbrauwen trekken zich samen in een frons, al ziet hij dat natuurlijk niet.
‘Dat hoeft niet.’ – Ik voel mijn schouders strakker worden. Ik wil me weer omdraaien, maar voor ik daar de kans voor heb antwoord hij:
‘Wel.’ – Het klinkt niet hard of fel, wel definitief. Alsof er geen ander antwoord lijkt te bestaan. Ik maak aanstalten om me toch om te draaien en hem aan te kunnen kijken, maar wederom een onverbiddelijk rustig vervolg vanuit hem:
‘Suus. Loop maar naar de bushalte.’ – Geen “als je wil” of “zal ik”, gewoon die ene zin.

Mijn benen komen in beweging zonder dat ik erover na kan denken, tegelijkertijd probeert mijn hoofd in te halen wat er gebeurd is, wat er nu gebeurt en hoe ik daar de logica in kan vinden. De bushalte is een paar minuten van de school verwijdert en wanneer ik dichterbij kom, zie ik een auto staan wachten. Motor draaiend en eenmaal toeterend om te bevestigen dat ik daarheen moet komen. Ik begin naarmate ik dichterbij kom oppervlakkiger te ademen en als ik bij de bijrijderskant mijn hand op het handvat leg, twijfel ik of ik wel in moet stappen. Veel tijd om te twijfelen heb ik niet, want jij duwt de deur al vanuit de binnenkant open.

‘Stap in.’ – Geen begroeting, geen toelichting. Alsof ik geen controle heb over mijn eigen lijf, stap ik in en sluit het portier achter me. Nog voor ik een woord kan zeggen, zet hij de auto in beweging. Het ziet eruit alsof hij zo snel mogelijk van deze plek weg wil. Mijn handen heb ik in mijn schoot liggen, mijn ademhaling nog steeds net iets te hoog en ineens besef ik dat we samen in een afgesloten ruimte zitten. Veel te dichtbij, veel te stil en ook veel te bekend tegelijkertijd.

Hij zegt in de eerste instantie niets en ik durf hem niet aan te kijken. Buiten zie ik de lantaarnpalen langs flitsen op de bekende weg naar mijn huis. Er rijdt ons af en toe een auto tegemoet, maar het enige dat ik hoor is het geluid van zijn auto, alsof we compleet afgesloten zijn van de rest van de wereld. Het lijkt haast dat wanneer ik niets zal zeggen, hij dat ook niet gaat doen en dat maakt dat het nog beklemmender voelt.

‘Ik wilde je helemaal niet tegenkomen vanavond, ik heb je bewust ontlopen.’ – Mijn stem klinkt rustiger dan ik me voel.
‘Ik was ook heel de avond voorlichting aan het geven, dus daar hoefde je niet heel erg je best voor te doen.’ – Zijn antwoord lijkt totaal geen emotie te bevatten.
‘Ed heeft me verteld dat je er was. Hij zag je de voordeur uitlopen.’ – Zonder dat ik de vraag stel, geeft hij al antwoord. Alsof hij instinctief weet dat dit mijn volgende vraag zou zijn. Er volgt weer een stilte, tot hij zijn houding iets verandert. Het is haast niet te zien, maar wel te voelen. Alsof hij zich voorbereidt op een ander onderwerp.

‘Ben je nog steeds boos?’ – Zonder naar me te kijken, stelt hij me deze vraag. Hij overdondert me.
‘Boos?!’ – Ik herhaal het iets scherper dan misschien nodig is. Hij knikt licht, maar kijkt me nog steeds niet aan.
‘Ik weet niet of “boos” het juiste woord is.’ – Dat is een eerlijk antwoord, tegelijkertijd ook wel een beetje ontwijkend.
‘Wat dan wel?’ – We staan even stil bij het stoplicht en hij kijkt vluchtig even naar me. Zag ik nu iets van spanning in zijn blik?
‘Teleurgesteld misschien.’ – Ik trek wat aan de rand van mijn mouw. Hij reageert niet meteen, maar zijn kaak spant zich licht aan. Ik kan de spiertjes wat zien bewegen, of misschien denk ik dat ik het zie.
‘Dat snap ik.’ – Weer die rustige, gecontroleerde toon. Alsof hij alles kan erkennen zonder er écht in te stappen. Iets in mij verandert, ik voel dat ik nu de mogelijkheid heb om te zeggen wat ik al die tijd gedacht en gevoeld heb.

‘Je hebt gezegd dat je er zou zijn.’ – Ik laat even een pauze.
‘En je was er niet.’ – Geen extreem verwijt in de toon van mijn stem, maar het is goed te voelen. Zijn handen nog steeds op het stuur, geen zichtbare onrust, absoluut geen haast om te antwoorden.
‘Dat was misschien niet zo handig.’ – Ik blijf hem aankijken, hopend op meer. Hopend op een sluitende verklaring, maar ik krijg weer stilte.
‘Waarom heb je niet gewoon gezegd dat je niet wilde komen?’ – Zo, nu wil ik antwoord ook. Hij wrijft met zijn hand over zijn nek voordat hij antwoord geeft.
‘Omdat het niet zo simpel was.’ – Ik voel mijn wenkbrauwen omhooggaan.
‘Wat bedoel je daarmee?’ – Deze keer kijkt hij me wel aan. Kort, maar doordringend, alsof hij aan het inschatten is hoeveel hij gaat zeggen.
‘Omdat ik het niet meer onder controle had.’ – Mijn hart maakt een sprongetje.
‘Omdat ik mezelf niet meer onder controle had.’ – Ik houd nu mijn adem in.
‘Hoezo?’
‘Suus… Al de dingen die ik je beloofd heb, dat kán niet. Ik kan niet met een bloedmooie, jonge, blonde vrouw op een terras gaan zitten… Daar komen vragen van. Vragen die ik niet wil beantwoorden…’ – Daar was het. De uitleg waar ik al die tijd op heb gewacht, volledig rationeel gebracht, logisch misschien zelfs wel. Ik weet even niet wat ik ermee moet, dus verplaats ik mijn blik weer naar mijn handen.
‘Dus negeerde je me maar.’ – Ik zeg het zo zacht dat het net geen gefluister is.
‘Ik wilde afstand creëren tussen ons, voor jou en voor mij. Ik ben docent, heb een vrouw en kinderen… En jij… Jij bent in de bloei van je leven.’ – Ik zie zijn grip op het stuur even verstrakken. In de verte zie ik de stoplichten opdoemen die de afslag richting mijn huis markeren en verwacht dat hij rechts voorsorteert, maar in plaats daarvan slaat hij af naar links. Weg van de afslag, weg van de bekende route naar mijn huis en ineens vraag ik me af hoe hij überhaupt weet waar ik woon.
Ik heb het hem niet gezegd toen ik in de auto stapte, heb hem ook geen aanwijzingen gegeven onderweg… Mijn hoofd draai ik met een ruk in zijn richting, maar voor ik uit kan spreken dat we de verkeerde kant op gaan zegt hij;
‘Ik weet dat we daar naar rechts hadden gemoeten.’ – Geen uitleg verder, alleen de simpele constatering dat hij weet dat hij bewust en afgewogen een andere richting in gaat dan naar mijn huis.

**Geplaatst**: 02-04-26 18:31

Geplaatst: 02-04-26 18:31

Oeh spannend. Maar er heeft toch jaren tussengezeten? Geen maanden? Het is toch een volwassen vrouw nu?

Edit: even teruggelezen. Ja 33 is ze en 5 jaar samenwonend met Mark. Dus haar middelbare school tijd is al lang geleden.
Waar slaan die ‘maanden geleden’ dan op?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-26 19:03

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-26 19:03

Suzanne F. schreef:
Oeh spannend. Maar er heeft toch jaren tussengezeten? Geen maanden? Het is toch een volwassen vrouw nu?

Edit: even teruggelezen. Ja 33 is ze en 5 jaar samenwonend met Mark. Dus haar middelbare school tijd is al lang geleden.
Waar slaan die ‘maanden geleden’ dan op?

We zitten nu in Suzanne haar studententijd, waarin ze 18 jaar is. Dus maanden nadat ze van de middelbare af is.

**Geplaatst**: 02-04-26 19:26

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 19:26

Oh oké dus niet in het ‘nu’. Dank voor de uitleg.

**Geplaatst**: 02-04-26 19:31

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 19:31

Was mij ook niet duidelijk. Dacht ook dat ze in het nu zat omdat ze kort daarvoor had gesolliciteerd op een baan en ze herkende verder ook niemand op de school in je laatste stuk.

Verder super spannend stuk. Hij komt nu toch wel over alsof ie duidelijk fout was.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-26 19:53

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-26 19:53

Hmm, ik dacht dat begin van hoofdstuk 6 (dit hoofdstuk) duidelijk was dat we in haar studententijd zaten. Misschien moet ik in de titel iets zetten van "vroeger" of "verleden" om het duidelijker te maken?

**Geplaatst**: 02-04-26 19:56

Geplaatst: 02-04-26 19:56

soeboenoe schreef:
Hmm, ik dacht dat begin van hoofdstuk 6 (dit hoofdstuk) duidelijk was dat we in haar studententijd zaten. Misschien moet ik in de titel iets zetten van "vroeger" of "verleden" om het duidelijker te maken?

Ja of iets simpels in de tekst waaruit duidelijk blijkt dat ze dr examens een paar maanden geleden heeft gedaan. Dat ze bijv nog een oud klasgenoot tegen komt ofzo. Zoiets?

**Geplaatst**: 02-04-26 20:26

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 20:26

Voor mij was het wel duidelijk hoor

**Geplaatst**: 02-04-26 20:28

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 20:28

Voor mij niet... Ik dacht dat ze daar gesolliciteerd had en daar nu ging werken of zo iets.... Dus ik ben nu de draad een beetje kwijt

**Geplaatst**: 02-04-26 20:31

Geplaatst: 02-04-26 20:31

Voor mij was het wel duidelijk.

**Geplaatst**: 02-04-26 20:41

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 20:41

Ik moest ook even teruglezen voor ik besefte dat de reünie idd tijdens haar studie was en niet als volwassene. Ik was dat studentenstukje inmiddels vergeten. Toen ik een paar teksten opnieuw achter elkaar ging lezen was het gewoon duidelijk. Frequentie uppen TS, we need more to keep up

**Geplaatst**: 02-04-26 21:45

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 21:45

Goed stuk weer, benieuwd naar het vervolg

**Geplaatst**: 02-04-26 23:47

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-04-26 23:47

Voor mij was het duidelijk in welke tijd dit was

**Geplaatst**: 03-04-26 06:52

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 03-04-26 06:52

Voor mij is het duidelijk dat ik meer wil

**Geplaatst**: 03-04-26 08:01

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 03-04-26 08:01

Omg wat spannend.

Ik moest ook eve terug lezen om te weten waar we waren. Als je alle stukken in 1x leest is het duidelijker, maar benoemen kan zeker geen kwaad.

En het terrasje pakken mis ik ook, dat was het plan voor na het examen? Of bij het feest waar hij niet was. Geote kans dat dit bij mij niet duidelijk is ivm de tijd die er tussen zit. Als t klaar is ga ik het nog eens in 1x lezen

**Geplaatst**: 03-04-26 09:47

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 03-04-26 09:47

Na het vorige verhaal, ben ik ook deze weer aan het volgen!

Je hebt een hele fijne schrijfstijl, en als lezer wordt je echt in het verhaal gezogen

**Geplaatst**: 03-04-26 20:04

Geplaatst: 03-04-26 20:04

Spannend! En fijn dat dit stukje nu vlot na het vorige was. Ik raak anders ook de draad wat kwijt. Ben heel benieuwd naar je volgende stuk

.

**Geplaatst**: 06-04-26 01:37

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 06-04-26 01:37

Nieuwe meelezer sinds vandaag, en ik denk meteen, neeeej! Nu alweer klaar met het laatste stukje tekst. Laat maar snel weer een hele lading komen!! Ik zit er net zo lekker in haha.

Wat een mooie schrijfstijl!

**Geplaatst**: 06-04-26 16:57

Geplaatst: 06-04-26 16:57

Hier nog een nieuwe meelezer.
Voor mij was het ook heel duidelijk dat het om een paar maanden later ging.

Enne... meer meer meer!

Nomineer dit bericht ×