Bokt.nl

Citaat:

Zonder om te kijken galopperen we snel verder. Gelukkig hadden de mannen geen achtervolging in gezet en kon ik gewoon ontsnappen. We rijden al een hele tijd rechtuit maar er volgt nu een flauwe bocht naar links. Ik stuur Cosmo voorzichtig naar links. Ik duw met mijn hand tegen de hals van Quantore en gelukkig snapt hij waar ik naar toe wil en laat zich ook naar links sturen. Als we de bocht om galopperen zie ik dat er een boomstam verspreid ligt over het bospad. Ik kan onmogelijk Cosmo en Quantore nu nog laten stoppen. We kunnen er ook aan de linker- en rechterkant niet langs, dus spoor ik Cosmo aan en haar oren schieten naar voren. Ik voel haar onder mij versnellen en ik pak een pluk manen vast met beide handen en ik laat Quantore los. Dan zet Cosmo af en we vliegen over de hindernis heen. Als Cosmo land na de hindernis schud ze met haar hoofd heen en weer, geeft een vrolijke bok en briest tevreden. “Wauw”, kan ik alleen maar zeggen. “Dit hebben we al lang niet meer gedaan hè meisje”, zeg ik grinnikend en beloon Cosmo uitbundig. Quantore die inmiddels door heeft dat hij los is mindert vaart en als ik achterom kijk zie ik dat hij overgaat in een sukkeldrafje. Luie hond, denk ik glimlachend. Ik houd Cosmo halt en ze gaat over in stap, nu kan ik Quantore weer vastpakken. “Kom op jongens nog even door, in de polder mogen jullie weer stappen”, moedig ik ze aan. Ik spoor Cosmo aan en ze springt over in galop en ook Quantore blijft niet achter. We galopperen ongeveer 10 minuten verder wanneer het steeds lichter wordt in het bos. Er staan steeds minder bomen langs het bospad en ik kan de polderweggetjes al zien liggen. Ik laat ze nog een klein stukje doorgalopperen en laat ze dan overgaan in stap. We lopen rustig over de polderweggetjes en de paarden briesen tevreden. “Ik kan nog steeds niet geloven dat we Ryan hebben achtergelaten”, zeg ik. “Ik kan het mezelf nooit vergeven als hem wat overkomt”, zeg ik. “Hoe zou het nu met hem zijn?”, vraag ik me af. De paarden stappen zonder antwoord verder. “Ik verwacht ook geen antwoord van jullie hoor”, mompel ik. Zuchtend lopen we verder. Nu heb ik wel even tijd om erover na te denken. Wat zal ik doen als ik thuis kom? Zal mijn vader er al zijn? Zal Joop er zijn? En het belangrijkste hoe zal mijn moeder reageren? Ik merk dat ik steeds zenuwachtiger word en laat de paarden flink doorstappen. Na ongeveer een uur lopen we het kleine bos achter ons landhuis in. We lopen langs de begraafplaats en houd ik de paarden even in. Ik kan nog steeds niet geloven dat mijn oma nog leeft, denk ik bij mezelf. Hoofdschuddend spoor ik Cosmo weer aan en lopen we weer verder en ik zie de grote muur al dichterbij komen. De zenuwen gieren nu door mijn buik en ik hou de paarden halt voor de hoge muur.

Ik zet Cosmo en Quantore vast aan een boom naast de muur. Dan zet ik Quantore tegen de muur omdat hij toch wat groter is als Cosmo en klim op zijn rug. Dan ga ik voorzichtig op zijn rug staan en Quantore blijft geduldig stil staan. Nu kan ik mezelf gemakkelijke ophijsen aan de bovenkant van de muur. “Ik kom zo weer terug jongens”, zeg ik zachtjes tegen de paarden. Dan klim ik via de boom naar benen en loop dapper naar de achterdeur. “dit ging makkelijker als de vorige keer”, zeg ik tevreden tegen mezelf. Net wanneer ik de achterdeur wil openen hoor ik geschreeuw vanuit het huis. Ik duik naar beneden en kijk via het raampje van de achterdeur naar binnen. Daar staan mijn ouders discussiërend tegenover elkaar. Ik zie de gewoonlijke woede in mijn vaders ogen en zie dat hij mijn moeder vastgrijpt aan haar arm. Ik sta gelijk op, haal diep adem en zwaai de achterdeur open. “Stop”, roep ik hard. Mijn vader laat mijn moeder geschrokken los. Mijn moeder draait zich om en wanneer ze me ziet stromen de tranen over haar wangen. Ze ziet er vreselijk slecht uit. Ze is nog slanker als normaal en er zit een blauwe plek op haar gezicht. “Anna”, zegt ze snikkend. Ze rent op me af en sluit me in haar armen. “Ik heb je zo gemist”, zegt ze snikkend. “Waar heb je gezeten?”, vraagt ze zonder me los te laten. “En hoe kon je me dit aandoen”. Een moment wil ik meegaan in haar verdriet maar dan bedenk ik dat mijn moeder ook alles wist.
Ik maak me los uit haar omarming en doe een stap achteruit. “Jullie hebben me verraden”, zeg ik boos. “Gelogen, jullie hebben gewoon keihard gelogen”, zeg ik nog bozer. “Wat voor.. wat voor mensen zijn jullie”, zeg ik miskeurend. Mijn moeder slaat haar ogen neer en kijkt naar de vloer waardoor ik haar gezicht niet goed kan zien. Net wanneer ik verder wil gaan met mijn preek hoor ik een bekende stem, “Anna?”. Als ik op zij kijk zie ik Joop staan. Joop, de enigste persoon die nog te vertrouwen is in dit huis. “Joop”, zeg ik blij en ik spring in zijn armen. Joop en ik hadden altijd een hechte band. Dan zet Joop mij weer op de grond en ik draai me om. Maar dan krijg ik de schrik van mijn leven, daar staat mijn vader. Maar met een pistool in zijn handen. “En nu is het klaar”, roept mijn vader boos. Mijn moeder deinst achter uit en nu staan we met zijn drieën naast elkaar. Mijn moeder, Joop en ik. “Fred..”, begint mijn moeder. “Hou je mond trut, ik praat”, zegt mijn vader kwaad en richt het pistool op mijn moeder. “Mijn hele leven lang heb ik in armoede moeten leven”. “Iedere dag te werk in die klote fabriek”. “Toen kwamen we er eindelijk achter dat ze talent had, ze kon zingen”. “En ze had er talent voor, dus werd ze beroemd”. Ik zie een kleine glimlach op zijn gezicht verschijnen. “We verdienden weer geld en konden dit huis kopen”. “En zeg nou zelf, dat is toch geweldig”. Even is hij stil, misschien wachtend op een reactie maar niemand geeft antwoord. “Tot op het moment dat mevrouw in ene niet meer wilde zingen”, en mijn vader richt nu het pistool op mij. “Natuurlijk, ze heeft toch helemaal geen sociaal leven door dat zingen”, zegt Joop dan. Ik kijk geschrokken opzij, ik had niet verwacht dat uit zijn mond te horen. Mijn vader richt gelijk het pistool op Joop. “Waar bemoei jij je mee”, zegt mijn vader kwaad. “Ik ben hier bijna 18 uur op een dag, ik zie toch precies wat hier gebeurd”, zegt Joop ook boos. Ik heb Joop nog nooit boos gezien, maar zie nu dat hij het echt meent. “Dat geeft jou nog geen recht om mij nu tegen te spreken”, zegt mijn vader nu met overslaande stem. We staan met zijn drieën aan de grond genageld staan en ik kijk vanuit mijn ooghoek paniekerig naar mijn moeder en Joop. Wat gaat er in hun hoofd om? Hoe kunnen we mijn vader stoppen zonder dat er iemand gewond raakt? Hoe kan ik de politie waarschuwen? Allerlei gedachtes schieten door mijn hoofd, maar ik kan geen enkele vraag beantwoorden.

Mijn vader begint ongeduldig heen en weer te lopen. Ik volg hem met mijn ogen en hou hem geen moment uit het oog. “Ik wilde helemaal geen geweld gebruiken weetje, maar jullie vragen er zelf om”, vertelt mijn vader. “Jullie dwingen mij gewoon om geweld te gebruiken”, gaat mijn vader verder. “Ik wilde alleen maar rijk zijn, ik hou van geld”. “Ik wilde alleen maar rijk zijn”, zegt mijn vader. Hij klinkt bijna verdrietig. Dan richt hij zijn pistool en klinkt er een harde knal. Mijn vader heeft geschoten.

Citaat:

Ik sluit mijn ogen en als reflex sla ik mijn handen voor mijn gezicht. Ik hoor een harde schreeuw van mijn moeder. Ik durf mijn ogen niet open te doen. Ik wil niet weten op wie hij heeft geschoten, ik wou dat dit allemaal nooit gebeurd was. Ik wou dat.. Dan voel ik twee stevige armen mij vastpakken en mij tegen zich aandrukken. Het is Joop. “Rustig maar Anna”, zegt Joop troostend. Ik sla mijn armen om Joop heen en kijk dan over zijn schouder naar mijn ouders. Daar ligt mijn vader op de grond met een grote plas bloed om zich heen, hij heeft zich zelf in zijn hoofd geschoten. Mijn moeder zit geknield naast hem en houd zijn hoofd in haar handen. “Oh Fred”, snikkend zit mijn moeder op de grond en de tranen rollen over haar wangen. “Hij is dood”, zegt ze snikkend. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Er gaan verschillende emoties door me heen. Opgelucht, verdriet, angst, leegte, verward. Ik voel mijn hoofd draaien, de kamer draait om me heen. De enigste twee woorden die in mijn hoofd omgaan zijn; wat nu? Ik maak mezelf los uit Joop zijn omarming en loop naar mijn moeder. “Mam”, begin ik voorzichtig. Dan kijkt mijn moeder me aan en ik schrik van haar blik. Mijn moeders ogen stralen verdriet maar ook woede uit. “Jij”, zegt mijn moeder kwaad. “Mam wat is er”, vraag ik geschrokken.

Ik kniel bij haar neer en wil mijn armen beschermend om haar heen slaan. Maar ze duwt me van zich af. “Het is allemaal jou schuld”, zegt mijn moeder kwaad. “JIJ”.
“Dankzij jou heeft hij dit gedaan, wat voor dochter ben jij!”, mijn moeder schreeuwt het uit. Haar stem slaat over en de tranen rollen over haar wangen. “Anna dit meent ze niet”, zegt Joop en legt zijn hand op mijn schouder. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Mijn moeder, ze geeft mij de schuld van alles. Alles wat er gebeurd is, mijn schuld? “Anna, ze meent dit niet, ze heeft verdriet”, probeert Joop. “Hoeveel verdriet iemand ook heeft, je geeft niet je dochter de schuld overal van terwijl je zelf de schuldige bent”, zeg ik. Ik voel geen enkele emotie meer, mijn verdriet is overgegaan in woede. “Het is u recht niet om te zeggen dat het mijn schuld is”, zeg ik kwaad. “Jullie hebben mijn leven geleid, ik heb altijd alles gedaan wat jullie wilde dat ik deed. En u zag dat ik niet wilde zingen, maar u heeft er nooit, maar dan ook nooit wat van gezegd. U heeft pap nooit tegengehouden”, zeg ik boos en er rolt een traan over mijn wangen. Dan kijk ik naar het bloedrode armbandje om mijn arm. De kleur is precies hetzelfde als het bloed wat zich verspreid heeft op de vloer. Als ik naar mijn armbandje kijk denk ik aan Cenille. Zo liefdevol, zo zorgzaam, zo heb ik mijn moeder niet meer gezien sinds ik ben gaan optreden. Ik sta op en draai me om en daar staat Joop nog steeds zwijgend aan de grond genageld. Hij kijkt me bemoedigend aan. “We moeten de politie bellen”, zegt Joop zachtjes. “Ja dat moeten we”, zeg ik met een zucht. “Zou jij dat willen doen?”, vraag ik zachtjes. “Natuurlijk Anna”, zegt Joop en hij geeft een aai over mijn bol.

Dan bedenk ik dat Cosmo en Quantore al die tijd nog aan de andere kant van de muur staan. Ik loop naar buiten door de achterdeur en sla hem achter me dicht. Ik open het hek en loop naar de achterkant van de muur. Daar staan Cosmo en Quantore trouw op me te wachten. “Dag lieverds”, begroet ik ze. Cosmo hinnikt zachtjes ter begroeting. Ik pak ze bij de teugels en neem ze mee naar binnen en zet ze in de oude stal van Cosmo waar nog steeds de laag stro ligt van een jaar geleden toen Cosmo weg werd gehaald. Ik kijk even over de rand van de staldeur en zie dat ze tevreden op een strootje beginnen te knabbelen. Wanneer ik naar binnen loop hoor ik vanuit de verte al sirenes klinken. Als ik de grote hal binnenloop zie ik mijn vader daar liggen en krijg even een brok in mijn keel. Hij was toch mijn vader.. is het raar dat ik niet verdrietig ben? Ik voel eindelijk de juiste emotie en dat is opgelucht. Ik ben opgelucht dat mijn vader dood is en wat voor persoon maakt dat van mij. Ik krijg die nare gedachte maar niet uit mijn hoofd. “Ze komen er aan”, zegt Joop dan voorzichtig als hij vanuit de keuken de hal binnen komt lopen. “Dankje”, zeg ik zachtjes. “Je moeder is naar bed gegaan”, zegt Joop. “Is het raar dat ik me opgelucht voel?”, vraag ik dan met mijn ogen naar de grond. “Anna, kijk me is aan”, zegt Joop dan met een dwingende toon in zijn stem. Ik kijk hem aan en zucht diep. “Die man heeft vreselijke dingen bij je gedaan, bij jullie allebei. Het is niet verkeerd om je opgelucht te voelen Anna, dat moet je weten”, zegt Joop. “En je moeder is gewoon van slag, ze wil iemand te schuld geven. Ik snap dat het moeilijk te begrijpen is maar..”, gaat Joop verder. “Ik snap het wel hoor, mijn moeder is heel erg zwak en had nooit met een man als mijn vader moet trouwen. Haar leven is gewoon voor haar geleid”, zeg ik. “Inderdaad en daar wil ze nu iemand de schuld van geven, terwijl ze zelf sterker had moeten wezen”, zegt Joop. “Je moet haar nu gewoon wat tijd geven, tijd om het te verwerken”.

Dan word er luid op de deur geklopt. “Ben je er klaar voor?”, vraagt Joop voor hij de deur open doet. “Ja, laat ze maar komen”, zeg ik voorzichtig glimlachend. De deur gaat open er stappen twee politiemannen binnen. De ene is een oude man met grijs haar en de ander is een stuk jonger, ik gok rond de dertig jaar. Ze hebben allebei een vriendelijk gezicht. Ze kijken verschrikt naar het lijk van mijn vader op de grond. “Fred Steen”, zegt de oudere man hoofdschuddend. “Ik ken hem nog van vroeger”. Dan kijkt hij ons aan. “Mijn naam is Gert en dit is mijn collega Ben”, stelt de oudere man zichzelf en zijn college voor en hij schud ons de handen. “Er zijn mensen onderweg die hem komen halen”, vertelt Gert.

Ze praten over hem alsof het een ding is. Ik kijk naar Joop die het woord voert, maar ik hoor niet wat hij zegt. Ik zie zijn lippen bewegen maar ik hoor geen geluid. Dan tikt Joop mij aan. “Anna?”, zegt Joop. “Anna?”, zegt Joop dan nog een keer. Ik schrik op en hoor de luide stem van Joop. “Wat?”, zeg ik verward. “Je moet een verklaring afleggen”, zegt Joop. Dan ben ik in ene weer klaarwakker en twijfel geen moment. “Mijn vader heeft zich zelf doodgeschoten in zijn hoofd voor onze neus”, zeg ik bitter. De oude man schrikt van mijn emotieloze woorden. Dan draai ik me om en loop naar de woonkamer en laat me daar neerploffen op de bank. Ik volg het gesprek half wat er in de hal gebeurd. Joop vertelt dat hij de bodyguard is, dat het de emoties zijn en dat ze niet op mijn gedrag moeten letten. “Waar is mevrouw Steen”, hoor ik één van de politiemannen dan zeggen, ik herken deze stem niet dus het zal waarschijnlijk Ben wel zijn. “Ze ligt boven op haar slaapkamer”, zegt Joop. “Mogen we naar haar toe?”, vraagt Ben dan. “Ik weet niet of dat een goed idee..”, begint Joop. “Het is belangrijk dat we zo snel mogelijk een verklaring van haar horen nu het nog vers in haar geheugen ligt”, vertelt Gert dan. Dan hoor ik voetstappen naar boven gaan en de slaapkamerdeur van mijn ouders open gaan. Dat was altijd de enige deur in huis die kraakte. Zo kon ik vroeger altijd horen wanneer mijn ouders naar bed gingen. Glimlachend denk ik eraan terug. Waar is het toch mis gegaan denk ik bij mezelf. Dan hoor ik zacht geroezemoes. “Hoe moeten we haar dit nu vertellen”, hoor ik Joop dan. Ik sta op uit de bank en ren zonder erbij na te denken de trap op. Daar staan Gert, Ben en Joop op een rij voor de slaapkamerdeur. “Anna, het is beter dat je niet naar binnen gaat”, begint Joop. “Laat me erdoor”, zeg ik vastbesloten. “Anna”, probeert Joop nog. Maar ik duw ze aan de kant en zwaai de deur open. Met dezelfde vaart dat ik in de kamer liep, loop ik nu ook weer achteruit. Daar ligt mijn moeder op het bed met een touw om haar nek en ze ademt zwaar. De kamer begint te draaien en de stemmen gaan in slow motion door mijn gehoor heen. Dan word het zwart voor mijn ogen en val ik in een diep dal, waar ik voor mijn gevoel nooit meer uit kan komen.