Bokt.nl

Citaat:

Op zaterdagochtend, 9 uur stipt, huppelde Merlina met een vrolijk gezichtje haar kamer uit. Vandaag zou ze weer plezier kunnen maken met Aminthe! Hier had ze zolang op gewacht en nu was het eindelijk zover. Dagen en weken had ze ernaar uitgekeken. Met een stralende glimlach liep ze de trap af. Ze voelde zich zo gelukkig. Zwevend op wolkjes vertrok ze naar de manege.
Merlina voelde hoe de gure wind door de wollen wanten haar handen sneed. Ze deed de rits van haar jas wat meer dicht en trok haar muts wat verder over haar oren. Met haar linkerhand wreef ze afwisselend over haar linker- en rechterdijbeen, om die op te warmen. De trappers van haar fiets gingen sneller. Ze kon voelen dat het binnenkort zou gaan sneeuwen. Merlina keek naar de grijze lucht. Een rilling liep over haar rug. Ze prees zichzelf gelukkig dat ze nog snel haar dikke wintertrui had aangetrokken, anders was ze nu vast half bevroren geweest. Toen ze met klamme, rode handen van de kou de kantine binnenkwam, zag ze Aminthe aan de bar zitten. Ze zat met haar rug naar Merlina gedraaid. Geluidloos sloop deze naar haar vriendin toe en porde haar in de zij. Aminthe slaakte een gilletje en draaide zich met een gemaakt boze blik om. “Jij stoute,” siste ze. “Jij wilt zeker dat ik een hartaanval krijg of zo! Doe je dat nu?” Merlina keek haar vriendin met een engelengezichtje aan. De meisjes schoten allebei in de lach. Na een korte stilte zei Merlina: “Ik ben blij om je hier terug te zien. Ik heb je echt heel hard gemist.” “Ik jou ook.” Aminthe glimlachte. “Zeg je moest me toch nog van alles vertellen? Begin er maar gauw aan! Ik ben veel te nieuwsgierig om lang te wachten.” “Ik hoop dat je tijd genoeg hebt want…” “De hele dag!” onderbrak Aminthe haar. “Perfect,” hoorde Merlina zichzelf antwoorden. Ze vertelde het hele verhaal, inclusief elk klein detail. Want voor vriendinnen heb je toch geen geheimen?
“Jee, Mel… Hopelijk krijg je dat baantje. Ik zou in iedere geval niet weten hoe we anders aan geld moeten komen… Je weet dat ik ook niet zo’n goede spaarster ben.” Merlina zuchtte. “Ik weet het,” was haar antwoord. “Ik weet het,” herhaalde ze levenloos. “Kop op meid, we vinden wel wat!” Aminthe gaf haar een bemoedigend klopje op haar schouder. “Nu kan ik je tenminste meehelpen, want denk maar niet dat ik die pony naar de slager laat gaan hoor!” Merlina glimlachte. Dit was de reactie waar ze had op gehoopt.

“Benen meer gebruiken, maak die achterhand wat actiever!” Door de binnenpiste weergalmde de vrij hoge stem van hun instructrice. “Maak eens wat tempowisselingen. Je paard loopt echt te veel op de voorhand hoor, Merlina.” Merlina schakelde een paar keer van arbeids- naar verzamelde draf. “Goed zo. Doe er nu nog een paar voorwaartse.” De ruiters reden individueel de piste rond. Af en toe kreeg een enkeling een uitgebreide uitleg over een oefening, terwijl de meesten regelmatig wat opmerkingen of aanwijzingen van hun instructrice kregen. Toen het startsein voor de galop gegeven werd, liet Merlina met lichte been- en zithulpen haar paard in galop aanspringen. “Een nette overgang, Merlina.” De instructrice knikte goedkeurend. Er verscheen een glimlach op Merlina’s gezicht. Het was lang geleden dat ze zo van het paardrijden had genoten. En genieten dat was nu echt wat ze deed, deze hele les lang al. Met de volste teugen! Toen de les, na de gebruikelijke 10 minuten uitstappen, afgelopen was, vond ze het dan ook erg jammer. Gelukkig hoefde haar paard niet gebruikt te worden in de volgende les, zo kon ze hem eens uitgebreid verzorgen.
“Je hebt ook flink gezweet hé makker. Dan ben ik tenminste niet de enige.” Merlina wreef met een zachte borstel over de paardenrug en gaf hem een klopje op zijn hals. “Het ging goed vandaag met jullie, niet waar?” Aminthe was met haar hoofd boven de boxdeur komen hangen. “Super,” antwoordde Merlina terwijl er een grote glimlach rond haar lippen getoverd werd. “En hoe ging het bij jou, met Destiny?” “Bwah, het ging wel. Ik heb haar wel al beter weten lopen maar ja. Het zal wel aan mij gelegen hebben, doordat ik zo lang niet meer heb gereden.” “Volgende week zal het vast wel veel beter gaan.” “Vast.”

“Merlina, kom je even hier?” De barjuffrouw keek haar vragend aan. Merlina knikte en liep naar de bar. “Is er wat?” “Tom heeft een halfuurtje geleden naar je gevraagd. Of je naar hem kon komen. Hij was bezig zijn paard in te vlechten. En als hij daar niet meer is, moet je maar even in de springpiste gaan kijken. De gevorderde springles begint namelijk binnen een tiental minuutjes en er moesten nog wat hindernissen klaargezet worden.” “Goed, ik ga hem even zoeken.” Aminthe, die het gesprek gevolgd had, keek Merlina met blinkoogjes aan. “Zou het niet voor dat baantje kunnen zijn Mel?” Merlina schokschouderde. “Weet niet. Misschien.” “Ik loop wel even met je mee.” De meisjes vonden Tom in de springpiste. “Jullie had ik net nodig.” Hij knipoogde en zei tegen de springinstructeur dat hij nu geen tijd meer had om de hindernissen op te bouwen. “Belangrijkere zaken te doen,” weerklonk er ook nog. “Meisjes.” Tom liep naar hen toe. “Volgen jullie me even naar mijn kantoor?”

Merlina keek rond in de kamer. Hoewel ze al lang op deze manege reed, was ze nog nooit in zijn kantoor geweest. Het was een vierkant, vrij klein kamertje. De muur was kaal op een fotokadertje na. De foto beeldde een man op een bruin paard af, terwijl ze over een hoge muur sprongen. Vaag kon ze het gezicht van de ruiter onderscheiden. Het moest vast Tom zijn, maar het paard kende ze niet. “Zet jullie,” zei Tom terwijl hij de meisjes 2 stoelen voor zijn bureau aanwees. Zelf zette hij zich neer op het bureaublad. “Eerst en vooral moet ik jullie meedelen dat ik zeer blij ben jullie hier allebei in gezonde staat terug te zien.” Hij glimlachte even naar hen. “Ten tweede…” Zijn blik verstarde. “Zullen we het toch even moeten hebben over de pony die ik aangekocht had. Ik verontschuldig mij over wat jullie is overkomen. Het spijt me zeer, dit had echt niet mogen gebeuren. Ik neem hier mijn verantwoordelijkheid over op en wil jullie graag een schadevergoeding geven.” “Maar Tom,” onderbrak Merlina hem, “dat is voor niets nodig. Ik bedoel…” “Merlina, het is wel nodig. Ik heb een brief voor jullie ouders opgesteld en ik zou graag hebben dat jullie hen die bezorgen. Akkoord?” Merlina hoorde aan zijn stem dat hij geen tegenspraak duldde. De meisjes knikten gelijktijdig. “Ik hoop daarmee dan ook dit hoofdstuk af te sluiten. Dit zeg maar vervelende hoofdstuk. Voor ons allemaal.”

“Dit had ik nu toch niet verwacht. Ik snap niet dat Tom voor zoiets een schadevergoeding wil betalen.” “Merlina, je moet ook begrijpen… Hoe zou jij je voelen moest jij in zijn plaats staan? Hij voelt zich gewoon schuldig en wilt ons ‘leed’ beperken weet je. En misschien is het zo slecht nog niet,” vervolgde Aminthe, “Beeld je nu eens in dat we onze ouders kunnen overtuigen om het geld aan ons te geven! Daar zouden we dan toch wat nuttigs mee kunnen doen…” Ze gaf een samenzweerderige knipoog naar Merlina. “Misschien heb je wel gelijk.” Maar erg overtuigd klonk Merlina niet. Haar ouders zouden het geld vast op haar spaarrekening zetten, zodat zij er mooi niet aankon voor haar achttien!
“Hoi mam, ik heb wat voor je.” Met wat tegenzin overhandigde Merlina de brief van Tom aan haar moeder. Zij las met stijgende verbazing de brief. “Een schadevergoeding,” stamelde ze terwijl haar ogen opnieuw over het blad gleden. Merlina knikte. “Die voelt zich vast erg schuldig.” De ogen van haar moeder zochten Merlina. “Vind jij dat we die moeten aannemen?” Merlina haalde haar schouders op. “Moeten jullie helemaal zelf weten,” wrong ze er moeizaam uit. “Maar jij hebt wel de schade geleden.” “Jullie toch ook!” riep ze verontwaardigd. “Als we het aannemen krijg jij het, maar dan gaat het wel op je spaarrekening.” Zie je nu wel! Ze had het geweten: niets kreeg ze contant. Sparen, sparen, sparen! Het kon haar gestolen worden, dat sparen. Ze had het geld nù nodig. “Ik wil dat je het aanneemt, maar alleen als ik het geld zo krijg,” probeerde ze voorzichtig een eis te stellen. “Ho, maar juffertje, wij beslissen nog steeds over jou hoor! Als je achttien bent kan je zelf kiezen wat je ermee gaat doen, maar voorlopig doen wij dat nog.” Merlina trok een pruillipje. De stem van haar moeder verzachtte: “Ik zal het met je vader bespreken, maar als het van hem niet mag komt er niets van in huis, begrepen?” Een glimlach verscheen rond Merlina’s lippen terwijl haar hoofd een paar keer op en neer knikte. Papa zou ze vast wel kunnen overtuigen!

Geeuwend wreef Merlina haar ogen uit. Met een zucht keek ze naar de helblauwe lucht waarvan een klein stukje door het gat in haar gordijnen te zien was. Het beloofde een prachtige dag te worden! Misschien was dit wel een goed voorteken. Haar wenkbrauwen werden echter gefronst toen ze op haar wekkerradio keek: het was al elf uur! Ze meende nochtans dat ze gisterenavond haar wekker had ingesteld op negen uur en door haar wekker slapen had ze nog nooit gedaan. Toen ze de wekker controleerde, merkte dat ze al snel dat ze de tijd wel had ingesteld maar vergeten was hem aan te zetten. Ze kon zichzelf wel voor het hoofd slaan, wat een slimme zet weer van haar! Ach ja, gebeurd was gebeurd en er kon nu toch niets meer aan veranderd worden. En het bracht een voordeel met zich mee: ze voelde zich enorm uitgeslapen. Wanneer ze de trap afging, merkte ze al snel dat er niemand thuis was. Haar vermoeden werd bevestigd: er lag een briefje op tafel waarop stond dat ze "eventjes weg waren.” Waar zou dat nu weer heen kunnen zijn vroeg Merlina zich af. Er stond namelijk niet eens op waar ze naartoe waren, en om hoe laat ze zouden terug komen of wanneer ze vertrokken waren. Normaal gezien stond er toch minstens een van die 3 op. Wat een geheim gedoe allemaal dacht ze en schudde met haar hoofd.

Citaat:

“Me-e-erlina!” Ze zette haar radio wat stiller en spitste haar oren. “Merlina-a-a!” Ze had het dus toch goed gehoord: haar ouders waren thuisgekomen. Snel liep ze de trap af. “Hoi mam, hoi pap,” zei ze vrolijk. Haar ouders glimlachten. “Volgens mij hebben wij nieuws dat je nog vrolijker gaat stemmen.” Verbaasd keek Merlina haar ouders aan. “We zijn vanmorgen even bij Tom langs geweest en nu komen we net van de ouders van Aminthe.” Aminthe? Wat had die nu weer met de hele zaak te maken? Merlina trok een gek gezicht. “We dachten dat je misschien niet zo veel aan het geld zou hebben dus zijn we met Tom gaan praten over een soort vervanging hiervan. En aangezien je het zo leuk had gevonden om die pony samen met Aminthe te beleren, hebben wij en de ouders van Aminthe besloten een pony voor jullie te kopen. Tom zal de eerste 3 maanden gratis stalling aan jullie paardje verlenen, als vergoeding. Wat denk je ervan?” Merlina kon haar oren niet geloven en haar mond viel zelfs een klein beetje open van verbazing. Haar ouders en, vooral, de ouders van Aminthe die besloten om een pony te kopen?! De wonderen waren de wereld niet uit, blijkbaar. “D-d-dat...,” stamelde ze. “Het is fantastisch!” gilde ze opeens uit. “Geweldig, dankje, dankje, jullie zijn zo erg bedankt!” Ze vloog haar ouders in de armen en een stralende glimlach verscheen op haar gezicht. Van vreugde maakte ze zelfs een paar sprongetjes. “Tom zal jullie helpen met de keuze van een paard, hij heeft er het meeste verstand van,” zei haar vader. “Inderdaad,” beaamde haar moeder terwijl ook op haar gezicht een glimlach verscheen. Opeens verstomde Merlina's vreugde. “Het is vreselijk,” gilde ze. “Wat is vreselijk, schat?” “Euh... Niets. Neen, het is niets. Euh. Ik bedacht net dat ik nog een taak van wiskunde moet maken tegen morgen.” “Oh is het dat maar. Ik dacht dat er echt iets ergs aan de hand was.” Haar mama wreef met een bemoederende hand over Merlina's hoofd. “Wiskunde is toch een van je betere vakken?” “J-j-ja, ja. Er is helemaal niets aan de hand. Ik reageerde een beetje overdreven. Komt vast doordat ik zo blij ben.” Ze haalde een flauw, groen glimlachje op haar gezicht. Diep in haar borrelden de onzekerheid en twijfels op. Natuurlijk was er wel iets! Als Tom mee zou komen op de pony te kiezen, konden ze Fenna nooit kopen! Hoe moest ze ervoor zorgen dat Aminthe en zij alleen een pony konden gaan kopen? Want als ze Fenna eenmaal hadden, kon die natuurlijk niet zomaar terug. Dat werd piekerwerk voor de komende dagen. “Merlina? Het lijkt dat je er vandaag niet echt bij bent met je gedachten. Ik vraag je nu al 3 keer om de tafel te komen dekken!” “Oh sorry mam,” glimlachte ze verontschuldigend. “Ik ben er inderdaad niet zo bij met mijn gedachten. Het is gewoon ongelooflijk dat ik en Aminthe een pony krijgen.” “We dachten dat jullie dat wel verdiend hadden na wat jullie allemaal meegemaakt hebben. En je verlangt er al zo lang naar. Zet je diepe borden? We eten spaghetti.”

Zenuwachtig ijsbeerde ze in haar kamer heen en weer. Met haar mobiel in haar linkerhand en haar rechterhand wrijvend door haar haar schreeuwde ze bijna: “Aminthe! Aminthe, damn, neem op!” Ze sprong eens hard op de vloer. “Neem op verdorie,” gilde ze. De voicemail sloeg over. Gotverrr vloekte ze binnensmonds. Met een krachtige zwier gooide ze haar mobiel op haar bed. Ze trapte eens hard tegen haar kast. 'Altijd als je ze nodig hebt,' zuchtte ze. Moedeloos begon ze dan maar aan haar huiswerk, momenteel had zetoch niets anders te doen. Maar al snel dwaalden haar gedachten af. Ze stond op en liep naar haar venster. Turend uit haar raam merkte ze hoe er steeds meer wolken kwamen opzetten. Het leek wel of het weer vandaag voor haar humeur stond. Deze morgen was er nog geen vuiltje aan de lucht geweest, terwijl ze nu wenste dat het nog steeds die onbezorgde ochtend was van daarstraks. Het deuntje van Mr. Brightside vulde de kamer. Even moest ze nadenken waar dat vandaan kwam, en dan herinnerde Merlina zich weer dat ze dat gisterenavond als beltoon had ingesteld. Vliegensvlug haastte ze zich naar haar bed en graaide naar haar mobiel. “Aminthe belt” las ze op het schermpje. Snel drukte ze op opnemen.

“Heb je het gehoord? Van Tom?,” Merlina kon niet snel genoeg zijn, ze was zonder dag te zeggen met de deur in huis gevlogen. “Hoe van Tom,” klonk Aminthe onbegrijpend. “Van dat Tom mee moet om een pony te gaan kiezen,” zeurde ze ongeduldig. “Oh dat. Ja en dan? Heb je daar zo'n problemen mee?” “Maar Min toch! Op die manier kunnen we Fenna toch nooit kopen!” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Wat nu gezongen?” “Ik weet het ook niet, we moeten Tom op de een of andere manier proberen af te schepen.” Aminthe zuchtte: “Dat wordt zowat onmogelijk… Hij loopt nu al rond vol zelfverwijt en geen denken aan dat hij ons 2 keer een… Nuja hoe moet ik het zeggen. Een, zeg maar, slechte pony aansmeert om het even cru te stellen.” “Ik weet het!,” vloog Merlina er tussen. “En onze ouders laten het ook nooit gebeuren dat we Fenna kopen.” “Inderdaad,” stemde Aminthe in. “We zullen het op een andere manier moeten aanpakken, maar hoe? Heb jij al een plan misschien, Mel?” “Neen, voorlopig nog niet. Ik ben er wel al de hele tijd over aan het piekeren. We zouden ze om de een of andere manier om de tuin moeten kunnen leiden… Jammer genoeg heb ik echt totaal geen idee. Onze ouders zijn niet van de stomsten en Tom al helemaal niet,” klonk het klagend. “Mel, maak je voorlopig niet te veel zorgen. We vinden er wel wat op.” “En wat als Ronald Fenna aan de slager verkoopt?” “Kijk, als we tegen volgende week nog geen oplossing hebben sturen we zowieso een mailtje naar hem om te vertellen dat we haar kopen. Zo doet hij haar zeker niet weg en we kunnen eventueel vragen of we nog een paar weekjes uitstel krijgen.” Merlina slaakte een diepe zucht. “Dat lukt toch nooit.” “Hé, doe is niet zo pessimistisch zeg! Zo ken ik jou helemaal niet. We vinden er wel wat op, dat doen we toch altijd? Geef jezelf een schop onder je kont en ga weer aan het denken want dat is wat ik nu ook ga doen. En met twee kom je verder dan alleen.” “Je hebt gelijk Min, ik hoef me niet zo aan te stellen. Bedankt voor het gesprek. Da-aag.” Ze drukte op het rode telefoontje en gooide haar mobiel weer op haar bed. ‘Stomme aanstelster dat je bent,’ dacht ze verwijtend.

“En waar denk jij naartoe te gaan, juffrouw?” Haar vader keek op van zijn krant en zijn stem had een toontje waar Merlina kippenvel van kreeg. Ze haalde haar schouders op. “Een eindje fietsen.” Op de fiets, in de buitenlucht, kon ze altijd beter nadenken dan hier binnen. “Heb je gezien wat voor weer het buiten is? Het kan elk moment gaan sneeuwen! Draai je dus maar om en stel dat plannetje uit tot een andere keer.” “Paps, ik ben toch geen klein kind meer, ik kan heus wel…” “Had ik tegenspraak gevraagd?” onderbrak haar vader haar. “Als ik zeg dat je binnenblijft, dan doe je dat ook. Je leeft hier nog steeds onder ons dak.” Merlina rolde met haar ogen. Waarom deed haar vader nu zo lastig, ze ging toch alleen maar even fietsen? “Het is hier ook altijd wat,” mompelde ze stilletjes. “Zei je wat soms?” Ze schudde met haar hoofd. “Nee hoor. Niets.” Zuchtend hing Merlina haar jas aan de kapstok en startte daarna de computer op. Misschien was er wel nieuws van de manege, of van Fenna.

Toen ze zich aanmeldde op messenger, werd ze meteen aangeklampt door Aminthe.
Aminthe zegt: Moet je nu wat weten!
Mel ღ zegt: Vertel op dan.
Aminthe zegt: Sven heeft mij toegevoegd op msn, hoe ie daaraan komt geen idee, maar ik ben nu al een halfuur met hem aan het praten! Geweldig, vind je niet? En het is heel gezellig hoor, hij is dus niet alleen gewoon maar mooi
Mel ღ zegt: Fantastisch!
Had Aminthe nu haar intonatie gehoord, had ze zeker doorgehad dat dit ironisch bedoelt was. In dit soort gezanik had ze nu namelijk echt geen zin.
Aminthe zegt: Ik weet het, vind ik er ook van. Nooit gedacht dat ik nog met zo’n knappe jongen zou spreken!
Mel ღ zegt: Ja geweldig voor je. Sorry hoor, maar ik moet er van door.
Aminthe zegt: Nu al? Je zit er pas op!
Mel ღ zegt: Ja, sorry. Bye.
En nog voor Aminthe iets kon antwoorden had ze zich al afgemeld. Leuk voor haar maar aan dat soort geklets had ze nu absoluut geen behoefte. Bij het nakijken van haar e-mails merkte ze dat ze er een van Ronald had ontvangen. Haar hart klopte in haar keel, stel je voor dat Fenna aan iemand was verkocht! Of nog veel erger, dat de slager haar had gekocht!

Geachte Merlina,
Aangezien ik en mijn vriendin binnenkort gaan samenwonen, is de verkoop van mijn pony nog spoediger geworden. Indien u haar niet op tijd kan weghalen, wordt ze aan de slager verkocht. Ik geef u nog uiterlijk tot woensdag over 10 dagen om haar te betalen en mee te nemen.
Met vriendelijke groet,
Ronald.

‘Dit kan niet waar zijn!’ dacht Merlina en ze las de brief opnieuw en opnieuw in afwachting tot hij wat beter tot haar door zou dringen. Dit was toch niet waar? Net nu alles zo goed verliep, liep alles weer in het honderd. Hoe één onnozele dag haar leven toch zo in de war kon sturen!