Bokt.nl

Oakland1990 schreef:

Stiekem leest ze mee hoor

Oakland1990 schreef:

hihi, begin dan al maar haver bij te voeren

Citaat:

Ik droom even voor me uit en word pas weer wakker als ik geport word.
‘Wil je nog wat drinken?’ vraagt hij rustig.
‘Nog een cola graag’ knik ik.
‘Voor mij ook’ reageert mijn vriendin rustig. In haar ogen ligt een bepaalde gloed die ik al lang niet meer gezien heb. Een gloed van gelukkig zijn. Zou ze werkelijk toe zijn aan een andere jongen? En zou ik het erg vinden als ze haar huidige dumpte? Nee, beslist niet, die laatste vraag weet ik het antwoord op zonder er over na te moeten denken. Ik praat nog een beetje mee met de groep maar uiteindelijk is het toch hoogtijd geworden om afscheid te nemen.
‘Tot nog eens’ ik kijk hem recht aan.
‘Balen?’ vraagt hij rustig.
‘Bosscherhof vrees ik!’
Even trekt hij een beteuterd gezicht en ik begin te vermoeden dat deze heer nogal graag versiert en ik voorlopig nog niet te veel hoef te denken van zijn kuren.
‘Moet je maar mee rijden he’ grijns ik.
We geven elkaar een kus op de wang bij wijze van afscheid. Daarna splitsen onze wegen weer voor eventjes..

We fietsen samen tot aan onze school, die een beetje een centraal punt vormt voor mijn vriendin en mij. Daarna splitsen we op. Ik fiets rustig langs de Demer, een beek die zodanig vervuild is dat ik me af vraag of er nog wel water in te herkennen zou zijn bij onderzoeken. Ik grijns even als ik me voorstel hoe verbaast onderzoekers zouden kijken als ze er achter kwamen dat het ‘’water’’ in de Demer niet langer ‘h2o’ genoemd zou kunnen worden. Als ik op het einde over het houten brugje fiets en oversteek moet ik even opletten. Daarna kan ik weer rustig wegdromen tot het volgende kruispunt. Ik laat alles door mijn gedachten glijden. Wedstrijden, vriendinnen, blonde goden, paarden…Een voor een probeer ik ze een plekje te geven. Voor ik het weet ben ik thuis, gooi ik mijn fiets in de schuur en begroet ik onze twee Jack Russell’s.

Ik laat me bedachtzaam op het trapje zakken. Ik leun op mijn handen en staar naar de dennenbomen die in onze achtertuin staan. Hoewel ze eigenlijk niet eens de naam Denneboom zouden mogen dragen. Veel boom is er niet aan. Dennestruik zou beter passen. Ik lach even, dat woord klinkt helemaal nergens naar. Ik zucht een keer. Het enige dat ik probeer met deze vreemde gedachten is om de realiteit te ontlopen. Hetgeen waar ik werkelijk aan zit te denken op de achtergrond proberen te schuiven. Twee jongens… Mijn gedachten worden een paar seconden onderbroken door het geluidje van mijn gsm dat duidelijk maakt dat ik een sms’je heb. Ik schud mijn hoofd moedeloos. Maak daar maar drie jongens van. Ik haal moedeloos mijn mobiel uit mijn zak en lees het sms’je van Yannick.
‘’Zin om af te spreken morgen?’’
‘Neen’ antwoord ik hardop. Maar ik besluit het ietsje subtieler te typen. Hij kan er niet aan doen dat ik in een slechte bui ben. Ik denk aan de donkerharige jongen met zijn felblauwe ogen die me steeds onderzoekend aan keken. Hij was knap. Dat kan ik niet ontkennen. Maar er was iets in zijn ogen, iets in zijn stem dat me wantrouwig liet zijn.
‘Hoogtijd om nog eens uit te gaan meiske.’ Berisp ik mezelf. ‘Nog eens plezier maken in de plaats van steeds maar te denken’
Ik besluit niet terug te sturen naar Yannick, maar typ wel vlot een sms’je naar mijn vriendin en naar Dietger met de vraag of we vrijdag avond nog een keer uit gaan. Dan kan ik in eens mijn verjaardag lekker vieren.

Ik kom tot de conclusie dat ik nog steeds op dat domme trapje zit. Wandel rustig naar mijn kamer en start mijn computer op om de startlijst te bekijken. Inmiddels zou die er al op moeten staan! Ik zoek rustig naar mijn naam en tot mijn grote spijt ontdek ik dat ik nogal vroeg moet starten. Ik scroll een beetje verder naar onder voor mijn tweede proef en plots blijven mijn ogen hangen op zijn naam. Steve Slegers met Raido.
‘Hé, mijn dressuurruiter is er’ denk ik hardop. Ik moet even lachen om mezelf, hoe kan ik in godsnaam zo’n puber zijn. Ik kijk nog even om te zien wie tegen me rijd buiten Steve om en besluit dat ik beslist geen beker zal hebben zondag. Als Steve niet voor me staat, dan wel een van de andere goede combinaties! De dagen gaan tergend traag voorbij. Het is stilaan weer tijd om ons voor te bereiden op school, want die begint maandag alweer. Vreselijk! Het doet deugt om zaterdag avond bij Pretty in de stal te staan en haar vlechtjes alvast te maken. Het knotten is pas voor morgenvroeg. Ik borstel extra lang over haar zachte glanzende vacht en kam haar staart uit zodat die als een waaier over haar achterbenen staat. Ik kroel haar hoofdje terwijl ik haar voorpluk kam. Ze staat met gesloten ogen en een opgetrokken achterbeen te genieten van alle aandacht. Als ik klaar ben voer ik haar en de twee pony’s en is het eigenlijk alweer tijd om te gaan slapen. Ik kijk nog even film en als hij uit is kom ik tot de conclusie dat geen enkele film maar vijf minuten duurt. Ik vis klungelig mijn mobiel uit mijn broekzak ‘Potverdikke al tien over twaalf!’ vloek ik. Ik spring op en wil naar boven rennen maar bedenk me net op tijd dat mijn ouders wel verstandig genoeg waren om op tijd te gaan slapen. ‘Dat word sluipen!’ ik rol met mijn ogen, pak mijn spullen bij elkaar en probeer zo stil als mogelijk de krakende treden van het oude huis te beklimmen. Wanneer ik opgelucht zucht omdat ik stil boven geraakt ben. Is onze Duitse herder die bij mijn ouders op de kamer slaapt gealarmeerd en begint ze te blaffen.
‘Godverse snertherder!’ sis ik tussen mijn tanden door als ik snel het licht uit knip en glip zo stil mogelijk mijn kamer in. Zoals altijd gaat de deur met een luide knak uit het slot.
‘Het is me ook niet gegund’ vervloek ik de oude klink die altijd knakt als je hem na een dag weer open draait. Ik trek de deur toe en zoek op de tast naar het lichtknopje van mijn kamer. Nét als ik binnen ben hoor ik dat mijn stiefvader de herder tot stilte maant omdat er niets is.
‘Gered door de…nouja gewoon gered’ grijns ik terwijl ik me rustig begin uit te kleden en onder de lakens kruip. ‘kort nachtje wel…’ met die gedachte slaap ik in.

Ik druk kennelijk onbewust op het rode telefoontje van mijn mobiel als deze af gaat. Plots hoor ik mijn moeder aan de trap roepen dat als ik niet binnen de vijf minuten beneden sta, ze met een emmer water naar boven komt. Ik rol met mijn ogen, trek mijn broek aan en doe eyeliner en mascara op.
‘make up op doen gaat ’s middags of ’s avonds altijd beter dan ’s morgens’ mompel ik in mezelf, meer omdat ik wat wil zeggen dan omdat het er echt wat toe doet. Ik neem twee treden tegelijk en sta aangekleed en wel binnen de vijfminuten –zoals geëist werd- beneden. Mijn moeder kijkt me hoofdschuddend aan als ik snel een broodje smeer en het mee naar buiten neem om het binnen te schrokken onderweg naar de stal.
‘Goodmorning Sunshine!’ begroet ik de kleine witte pony. Degene die eigenlijk het minst van alles zonneschijn te noemen is gezien hij de gewoonte heeft om nogal een stuk chagrijn te zijn. Tot mijn verbazing begroet hij met een zacht gemurmel. ‘Zo, met het juiste been opgestaan mateke?’ vraag ik hem terwijl ik even de staldeur open schuif en even knuffel. Ik geef hem een kus op zijn neus en wandel door naar de kleine bruine pony.
‘Goedemorgen duivel’ grijns ik als het kleine welsh a’tje met moeite zijn neus door de tralies steekt met zijn oortjes naar voor alsof ze zo vastgeprikt zijn met van die stokjes die mensen ook wel eens in hapjes steken. Hij hinnikt schril en trapt gefrustreerd tegen zijn poort.
‘Sorry kameraad, jij hebt je eten al gehad, niet met mijn voeten spelen!’ lach ik. Alsof hij het verstaan heeft stopt hij meteen met tegen de poort te trappen. Zucht hij eens diep en gaat maar verder met zijn hooi. ‘Schijnheilig ding’

Ik wandel tenslotte gewapend met een stoeltje, een halster, elastiekjes en wat lavendelolie Pretty haar stal binnen.
‘Dag pop’ begroet ik haar terwijl ik al mijn spullen op de muur van haar stal leg. Ik sla even mijn armen om haar hals en ze duwt zachtjes met haar neus tegen mijn rug. ‘Lekker geslapen meid?’
Ik praat zachtjes met haar terwijl ik de vlechtjes een voor een tot knotjes om tover. Daarna ga ik nog eens met de harde borstel over haar donkere vacht. Ik smeer haar hoefjes in met speciaal vet omdat ze wat te droog zijn en spuit haar tenslotte een beetje lavendel olie op. Alsof het afgesproken is komt mijn moeder net de stal in om te vragen of ik klaar ben, wanneer ik mijn spullen weg gelegd heb. Ik wissel het gewone halster in voor een touwhalster en zet haar op de trailer.
‘Tot zo meiske!’ ik geef haar een zacht tikje op haar achterhand. Ze murmelt zachtjes en begint tevreden aan haar hooi te eten.

Citaat:

Ik wandel tenslotte gewapend met een stoeltje, een halster, elastiekjes en wat lavendelolie Pretty haar stal binnen.
‘Dag pop’ begroet ik haar terwijl ik al mijn spullen op de muur van haar stal leg. Ik sla even mijn armen om haar hals en ze duwt zachtjes met haar neus tegen mijn rug. ‘Lekker geslapen meid?’
Ik praat zachtjes met haar terwijl ik de vlechtjes een voor een tot knotjes om tover. Daarna ga ik nog eens met de harde borstel over haar donkere vacht. Ik smeer haar hoefjes in met speciaal vet omdat ze wat te droog zijn en spuit haar tenslotte een beetje lavendel olie op. Alsof het afgesproken is komt mijn moeder net de stal in om te vragen of ik klaar ben, wanneer ik mijn spullen weg gelegd heb. Ik wissel het gewone halster in voor een touwhalster en zet haar op de trailer.
‘Tot zo meiske!’ ik geef haar een zacht tikje op haar achterhand. Ze murmelt zachtjes en begint tevreden aan haar hooi te eten.

We komen als een van de eerste aan. Het is nog heerlijk rustig op het terrein maar mijn humeur is nog niet helemaal optimaal! Ik ben niet zo’n ochtendmens! We proberen Pretty rustig af te laden maar ze denkt er duidelijk anders over en springt achterwaarts van de trailer af. Ik geef haar wat touw mee zodat ze niet in paniek raakt en met haar hoofd tegen het dek van de trailer slaat, pas wanneer ze op het grind staat leg ik een klein beetje druk op het touw om te laten weten dat ik haar nog vast heb. Ze gooit wild haar hoofd in de lucht en staat snuivend en snorkend tegenover me. Haar voorbenen iets wijder zodat ze nog breder toont dan ze al is. Haar nekspieren aangespannen en haar hoofd trots omhoog met een ietwat arrogante blik in haar ogen.
‘Ondanks dat je prachtig bent zo zou ik het toch appreciëren als je wat minder zou doen’ zeg ik zachtjes terwijl ik over haar hals streel om haar te kalmeren. Ze kijkt nog wat rond en begint nerveus om me heen te draaien.
‘Pret en ik gaan wandelen, je vind ons in de poetsboks’ meld ik mijn moeder terwijl ik haar rustig naar de stalgang leidt. Ik zet haar vast in de wat meer afgelegen poetsboks van mijn club en al snel kalmeert ze een beetje. Ik blijf zachtjes tegen haar praten terwijl ik voorzichtig het zadel op haar rug leg en haar singel vast maak. Ik doe voorzichtig haar bit in en maak de riempjes vast. Daarna is het tijd dat ik mezelf aan kleed. Als we ongeveer vijf minuten later de stalgang weer uitwandelen is Pretty weer de rust zelve. Ik heis me met veel moeite op in cirkeltjes dravende Pretty terwijl mijn moeder tevergeefs probeert om haar tot stilstand te brengen. Pas wanneer ze voelt dat ik de teugels in handen heb gaat ze stilstaan.
‘Nu hoeft het ook niet meer!’ zucht ik terwijl ik haar toch maar beloon.

Ik kan rustig in rijden en ook mijn proef verloopt vlot. Hier en daar een klein foutje maar ik mag niet klagen! Ik beloon mijn dame rijkelijk en ze krijgt nog een beetje voer. Als ze weer op de trailer staat ga ik zelf wat drinken. Ik zit rustig op een krukje aan de toog wat voor me uit te staren als plots een zeer bekende stem me begroet.
‘He, je leeft toch nog?’
‘Wedstrijdpauze gehad’ grijnst hij verontschuldigend.
‘Oei?’ ik kijk hem vragend aan en verbaas me er wéér over hoe knap hij eigenlijk is. Zijn grijsblauwe ogen kijken steeds in die van mij.
‘Ach, een paard verdient ook zijn rust’ glimlacht hij.
‘Doe je volgende week mee? Aan het kampioenschap’
‘Nee, dat ligt me niet zo’ hij schudt zijn hoofd en ik gun hem even een teleurgesteld gezichtje. Hij glimlacht en gunt me een knipoog. ‘Ik ga even naar mijn gezelschap’ grijnst hij terwijl hij zich omdraait en rustig naar de tafel waar zijn ouders –en zijn blondine- zitten.

Het begint stilletjes tot me door te dringen dat we zowaar een gesprek gehad hebben als hij plots naast me wat besteld.
‘Hoi, jij weer?’ grijns ik.
‘Zoals je ziet’ hij werpt een moedeloze blik naar de vijf drankjes die hij besteld heeft. Ik trek een van mijn wenkbrauwen op en kijk hem speels aan.
‘Beetje dorst?’ vraag ik met een grijns.
‘Heb een hele delegatie bij, mensen van de manege die allemaal eens mee willen…Je kent het wel’ reageert hij grijnzend met een knikje naar de groep die hij bij zich heeft.
‘Veel fans’ concludeer ik.
‘Inderdaad, eerst de warme drankjes?’ vraagt hij met een verwarde blik in zijn ogen.
‘Best, frisdrank kan niet koud worden’
Hij kijkt me een tikkeltje verbaast aan. ‘Zo terug dus!’ grijnst hij terwijl hij de warme choco en de koffie alvast mee neemt naar het tafeltje waar hij aan zit. Nog voor ik een slok van mijn eigen drankje heb kunnen nemen staat hij opnieuw naast me.
‘Net één hand te weinig’ zucht hij terwijl hij naar de drie overige glazen kijkt.
‘in elke hand 1 glas, en dan nog eentje tussen die twee glazen. Moet je alleen wel zorgen dat je eerst dat glas dat je er tussen klemt op tafel zet, anders is je wit niet meer wit maar bruin of geel. Afhankelijk van welk glas je er tussen klemt’ reageer ik met een knipoog.
‘Handig bedacht…Zal ik het water er maar tussen klemmen?’
‘Verstandig’
Hij gunt me weer een van zijn zeldzame lachjes en wandelt, met het glas water tussen de cola en de Fanta geklemd, naar zijn tafeltje. Ik kijk hem even bedachtzaam na. Hij lacht inderdaad niet zo vaak. Dat is eigenlijk zacht uitgedrukt, de enige keren dat ik hem zag lachen was naar mij en naar de man waarmee hij vrijwel altijd mee op wedstrijd is. Als hij zo ergens staat staat hij er altijd een beetje eenzaam bij. Alsof hij zichzelf niet goed een houding kan geven.

Ik schudt de gedachte van me af en praat nog wat met de moeder van mijn clubgenootje.
‘Mooi paard’ zegt ze terwijl ze naar Raido knikt.
‘Mooie ruiter’ beaam ik zonder nadenken.
Ze kijkt me een secondelang verbijsterd aan maar dan schiet ze in de lach. Net op het moment dat ik het zeg krijg ik een knipoog van hem en vraag ik met een kort knikje hoe hij gaat. Hij maakt een kort gebaar dat het wel gaat maar beter kan. Maar dan grijnst hij en haalt hij zijn schouders op. Niets aan te doen!
‘Je hebt prijs!’ grijnst Lynne’s moeder
‘Zo te zien wel ja’ glimlach ik terug terwijl ik voel dat mijn wangen rood worden. Ik kijk even weg tot het weer gezakt is en besluit dan dat ik Pret van de trailer af wil gaan halen! Ik borstel haar nog even in de poetsboks en zadel haar heel rustig op. Ik kom net op tijd in de losrijpiste en kan rustig aan beginnen met losrijden.

Mijn gevoel verteld me dat mijn tweede proef veel beter ging en dat blijkt ook uit de punten! Maar liefst 5% meer dan de eerste proef. Ik zit rustig aan een wat hoger tafeltje vlak langs het secreteriaat. Steve komt binnen met een zwarte border collie.
‘Goede proef?’ vraag ik
‘Ik vond van wel’ reageert hij enigszins teleurgesteld
‘pech met de jury?’
Hij knik rustig en vraagt zijn hond om te gaan liggen.
‘Als het een troost is, had ik de eerste proef ook’
‘Misschien een beetje!’ grijnst hij. We raken aan de praat en ik kom rustig het een en ander te weten. Helaas ook dat hij samen woont met zijn vriendin, Voor ik het weet heb ik beloofd om de 13de januari mee te rijden met de wedstrijd van zijn stal.
Mijn moeder vraagt of hij een adres heeft van de stal waarop hij even verbaast kijkt.
‘Nee wij zijn de enige in de straat zonder’ grijnst hij met een ontzettend onschuldige blik in zijn ogen. Ik schiet in de lach als ik het beduusde gezicht van mijn moeder in het oog krijg.
‘Ohjé ik moet mijn vriendin gaan helpen!’ schrikt hij plots als hij op de klok kijkt. Hij kijkt me verontschuldigend aan en zegt gedag.

We eten nog wat en als ik naar de uitslag kijk zie ik dat ik binnen moet voor de prijsuitreiking. Ik probeer te onderhandelen met Mimi of ik niet te voet mag gezien de piste er niet al te denderend bij ligt en net als ze toe wil geven hoor ik de stem van Steve.
‘Ik vind dat dat niet kan’ reageert hij pesterig terwijl hij fluitend weg kijkt. Mimi veranderd van gedachte en zegt dat ik moet gaan opzadelen.
‘Jij betaald de dokters rekening!’ roep ik hem al lachend toe terwijl ik me weg maak om Pretty op te zadelen. De prijsuitreiking zou…Vijf minuten eerder al beginnen!

Ik zucht even als ik het water alweer zie opspatten bij mijn voorgangers. En dan te bedenken dat we hier dadelijk in draf doorheen moeten. We stellen ons rustig op voor de prijsuitreiking. Ik heb een 4de plek weten te behalen. Ik wens de mensen naast me even proficiat en lach met mijn vriendin die met moeite aan het hoofd van het 1.70 meter grote paard op de 3de plek raakt. Hij is ook beslist niet van plan om zijn hoofd wat lager te doen want daarvoor vind hij dit alles veel te spannend! Mieke zucht een keer en geeft uiteindelijk het lintje aan de ruiter. Hij kan er ook wel om lachen. Ze baant zichzelf een weg door de modder en kijkt me even aan met een ‘bah, rot modder’ blik in haar ogen. Ik glimlach haar bemoedigend toe en zeg dat ze nog maar eentje te gaan heeft! Ze glimlacht enigszins opgelucht. We raken de prijsuitreiking zonder problemen door. En ik maar hopen dat ik toch iets zou kunnen op sturen naar die pestkop!