Bokt.nl

Citaat:

Laura glimlacht. Ze is blij dat alles voorbij is. Dan betrekt haar gezicht. Er is nog helemaal niks voorbij… We kwamen hier voor mama. Laura kijkt snel op het bord waar de bezoekertijden op staan. Ze ziet dat het over 5 minuten al bezoekuur is. Dan loopt ze snel naar haar vader toe. “Pap, zullen we naar mama gaan?” Haar vader knikt en Emma snikt nog een keer. Ze lopen hand in hand naar de lift toe. Hun vader in het midden in Emma en Laura aan zijn zijden. Langzaam sluiten de liftdeuren. Laura grinnikt even bij de gedachte aan het oude vrouwtje. Als ze de lift uit stappen gaat hun vader voorop. Ze lopen langs heel veel kamers. Uiteindelijk staan ze stil voor een deur. Laura’s vader vraagt: “Zijn jullie er klaar voor.” Emma knikt twijfelend en Laura knikt ook langzaam. Dan legt hun vader zijn hand op de klink en duwt de deur open…

Citaat:

Hoofdstuk 11

Langzaam glijdt de deur open, zonder ook maar enig geluid te maken. Laura durft niet te kijken maar gluurt toch even langs haar vader. Ze wenst dat ze dat niet had gedaan. Ze ziet haar moeder met een grote hoofdwond en heel veel schrammen op haar gezicht. Laura wil niet weten hoe de rest van haar lichaam eruit ziet. “Hallo, leuk dat je er bent. Zijn de meiden er al?” vraagt haar moeder met een schorre stem. Ze ademt erg zwaar. Op dat moment valt haar oog op Laura en Emma. “Wat leuk dat jullie er zijn.” Ze kreunt en stopt even met praten. Laura staat met tranen in haar ogen naar haar moeder te kijken. “Niet huilen, meiden. Het gaat wel.” Ondanks dat haar moeder er slecht uitziet glimlacht ze. “Kom eens hier.” Emma loopt snel naar haar moeder toe. Laura ziet dat bij haar ook de tranen over haar gezicht rollen. Langzaam loopt ze naar haar moeder toe zonder op haar wonden te letten. Ze let op haar moeders ogen. Ze moet even slikken wanneer ze het grote verdriet en pijn in die ogen leest. Als ze bij het bed staat durft Laura haar moeder niet aan te kijken. Ze kijkt naar de vloer die ernstig eens moet worden schoongemaakt. “Emma… Wees niet bang. Ik ben niet iemand anders ook al zie ik er zo chaotisch uit… Ik ben het… Je moeder…” Zegt haar moeder met zachte stem. Laura kijkt op van de vloer en kijkt naar Emma, die huilend kaarsrecht staat. Haar ogen schieten de hele tijd over haar moeders gezicht alsof ze niet wil geloven dat er zoveel wonden zijn… “M – Mama… Het spijt me zo! I – Ik had je niet in de s-steek moeten laten.” Hun moeder kijkt medelijdend naar Emma. “Je kon er gewoon niks aan doen, zo is nu eenmaal het leven.” Laura merkt op dat hun moeder moeilijk praat en dat haar ogen de hele tijd dichtvallen. “Mam, ben je moe? Misschien moet je maar even gaan slapen. Het bezoekuur is toch bijna afgelopen.” “Misschien is dat inderdaad een goed idee, Laura.” Zegt hun moeder, terwijl ze het dekbed wat optrekt. “Nou dan gaan we maar, doei!” “Dag, schatten!” Hun moeder geeft een kushand in hun richting. Laura’s vader knipoogt naar haar. Ze lopen naar buiten maar Emma blijft nog heel even en zegt snel: “Het spijt me, echt waar.” Daarna rent ze naar Laura en haar vader toe.

Als ze in de auto zitten ziet Laura dat ze de afslag Eindhoven pakken. “Pap, je rijdt verkeerd, je moet een andere afslag hebben.” Haar vader begint te blozen, “Nou…. Ehhh… Ik dacht zo dat… ehm… jullie misschien beter de komende tijd ehhh… bij mij konden wonen?” Hij wordt nog roder. “PA-HAP!” Roept Laura. “Wat is er nou weer?” Zegt Emma geïrriteerd. “Waarom kunnen we nou niet eens rustig naar huis rijden, zoals elk ander normaal mens?!” Laura draait zich om en roept: “PAP WIL DAT WIJ VANAF NU BIJ HEM GAAN WONEN TOT MAM WEER BETER IS. EN DAT IS ECHT HEEL ERG LANG!” Emma veert nu ook op: “PA-HAP! IK WIL GEWOON NAAR HUIS TOE!” Laura kijkt boos naar haar vader: “Zie je wel, Emma wil ook niet, en het gebeurt nooit dat we het ergens over eens zijn! Jij… Jij… GRRR IK HAAT JE GEWOON!” Laura krijgt gelijk spijt dat ze dat heeft gezegd. Er springen tranen in haar vaders ogen. “Het spijt me pap…” zegt ze met een klein stemmetje. “Ik bedoelde het niet zo…” Ze kijkt naar haar vader wiens tranen nu over zijn wangen lopen. Laura wendt haar ogen af en kijkt naar buiten. De rest van de rit is het doodstil.

Als de auto stopt, heeft Laura het gevoel dat ze al uren in de auto zat. Ze kijkt op haar horloge, “oliebol, we zijn pas een half uur van het ziekenhuis weg…” mompelt ze. Emma en haar vader stappen uit maar Laura blijft nog even zitten. Vanuit het autoraam kijkt ze naar het huis van haar vader. Vergeleken met de andere huizen die heir staan is het echt een heel erg rommelig huis. Of tenminste, zo ziet het eruit. Er ligt overal in de tuin zooi en tussen de dode bloemen groeit erg veel onkruid. De heggen moeten nodig worden bijgeknipt en die rotte appels moeten uit de tuin worden gehaald. De verf is van de raamkozijnen afgebladerd, en er zit een barstje in het raam in de deur. Door het raam ziet ze dat het een vreselijke zooi binnen is. Ze zucht. Dit wordt een erg lange dag. Laura ziet dat Emma en haar vader op haar wachten. Emma is ongeduldig en haar vader kijkt haar niet aan. Laura opent de deur en stapt ook uit. Hun vader sluit de auto af en loopt naar de deur toe. Hij steekt de sleutel in het slot en beukt, terwijl hij de sleutel probeert om te draaien, tegen de deur aan. Laura rolt met haar ogen. Ook nog eens een verroest slot en een kapotte deur. Het duurt even maar uiteindelijk is horen ze een klik van het slot, dat betekent dat de deur van het slot af is. Laura slikt en kijkt naar de grond. Dit is het moment… Ze denkt aan een van haar lievelingsliedjes van Guus Meeuwis. Ik wil dat ons land juicht.

Dit is het begin van een reis
De spanning giert door mijn lijf
Het hoofd is vol met bedrijf
Maar ik moet me beheersen

Want dit is waar ik alles voor laat
M'n leven in teken staat
Ik ben gebrand inderdaad
Dat moet wel als ik wil heersen
Ik wil heersen, jejeje

Ik ben rustig en ik ben bij de les
Ik ben fel en ik ben scherp als een mes

Laura zucht opnieuw. Was ze maar bij de les, fel en scherp als een mes. Dan kon ze dit misschien tegen gaan. Maar daar is ze te laf voor… Opeens hoort ze gekreun. Ze kijkt omhoog en ziet dat haar vader met een schouder tegen de deur staat te bonken om hem open te krijgen. Daarna geeft de deur opeens mee en valt hij voorover. Er klinkt luid gekraak en Emma ligt dubbel van het lachen, hun vader ligt languit op de grond. Ook Laura moet nu grinniken. Hun vader staat op en moppert in zichzelf. Als hij daarna opkijkt en ziet lachen moet hij zelf ook grinniken. Als hij daarna Laura aankijkt verdwijnt de lach van zijn gezicht en veranderen zijn vrolijke ogen in een paar kille, ijskoude ogen die niks zeggen. Die er boos en verdrietig uitzien. Laura schrikt van die plotselinge verandering van hem en ze weet niet wat ze moet doen. Om zich een houding te geven pakt ze haar mobieltje en smst ze Fleur.

“Hey, Ik logeer de komende tijd ONVRIJWILLIG bij pap.
Er is iets raars aan de hand met hem, ik leg het nog wel uit.
Met mam gaat het naar omstandigheden wel redelijk. Xxx”

Laura verstuurt het smsje en stopt haar telefoon weer weg. Ze hoopt dat haar vader al naar binnen is gelopen en als ze langzaam omhoogkijkt ziet ze dat haar vader haar nogaltijd aankijkt. Laura weet niet wat ze moet doen en kijkt hulpzoekend naar Emma, die eerst naar haar vader kijkt, dan naar Laura en dan weer naar haar vader. “Ehhh… Pap… Zullen we naar binnen gaan?” Hun vader verandert van houding en kijkt Emma aan. Laura ziet dat zijn kille ogen toen hij naar Emma keek, weer veranderde in de aardige ogen die ze van hem gewend was. “Dat is goed Emma. Het spijt me dat het zo’n rommel is, als ik wist dat jullie zouden komen dan had ik wel opgeruimd maar daar had ik geen tijd meer voor. Hun vader loopt naar binnen en Emma wacht nog heel even op Laura. “Bedankt.” Fluistert Laura naar Emma. “Daar zijn zussen nu eenmaal voor.” Zegt Emma blij. Laura loopt door en daarna hoort ze Emma sissen: “Maar denk maar niet dat ik je nu aardig vindt!” Laura grinnikt, haar zusje verandert ook nooit! Ze blijft even staan en kijkt om zich heen. Als Emma voorbijloopt ziet ze opeens iets zwarts op Emma’s been. “EMMA!” Gilt ze. “ER ZIT EEN GROTE SPIN OP JE BEEN!!!” Emma zucht. “Haha, wat zijn we weer grappig. Daar trap ik echt niet in hoor!” Toch kijkt ze onzeker naar beneden. Ze gilt heel erg hard als ze ziet dat hij er echt zit. Ze springt op en neer en gilt: “HAAL HEM ERAF! HAAL DAT BEEST ERAF!” Laura moet lachen om hoe Emma doet.. Ze rent op en neer en beweegt het been waar de spin op zit zo veel dat hij eraf ligt. Op dat moment komt hun vader naar buiten gerend en roept: “WAT IS ER AAN DE HAND???” Ook andere mensen komen nu naar buiten gerend. “Er is niks aan de hand, pap. Er zat alleen maar een spin op Emma’s been.” Haar vader negeert Laura en roept naar de andere mensen die buiten staan: “Er is niks aan de hand. Alleen een spin op mijn dochter haar been.” Alle mensen gaan weer naar binnen. Opeens gilt Emma keihard: “DAAR IS DIE SPIN WEER!” Een paar mensen steken hun hoofd om de deur om te kijken wat er nu weer aan de hand is. Dan komt er een politieman op hun afgelopen. Hij kijkt erg boos. Laura schrikt. Terwijl Emma aan het gillen is en hun vader haar probeert te kalmeren komt de politieman steeds dichter bij. Laura trekt aan haar vaders arm maar die kijkt Laura boos aan en duwt haar weg. Nu is de politieman op nog geen meter afstand. Laura slikt. Wat moet ze nu doen?

Citaat:

Een paar mensen steken hun hoofd om de deur om te kijken wat er nu weer aan de hand is. Dan komt er een politieman voorbij gelopen. Hij loopt eerst gewoon voorbij hun huis maar daarna stopt hij en loopt hij terug. Hij roept: “Kan het wat zachter!? U verstoord de rust hier!” Hij kijkt erg boos. Laura schrikt. Terwijl Emma aan het gillen is en hun vader haar probeert te kalmeren komt de politieman steeds dichter bij. Laura trekt aan haar vaders arm maar die kijkt Laura boos aan en duwt haar weg. Nu is de politieman op nog geen meter afstand. Laura slikt. Wat moet ze nu doen?

Citaat:

Opeens gilt Emma keihard: “DAAR IS DIE SPIN WEER!” Een paar mensen steken hun hoofd om de deur om te kijken wat er nu weer aan de hand is. Dan komt er een politieman voorbij gelopen. Hij loopt eerst gewoon voorbij hun huis maar daarna stopt hij en loopt hij terug. Hij roept: “Kan het wat zachter!? U verstoord de rust hier!” Hij kijkt erg boos. Laura schrikt. Terwijl Emma aan het gillen is en hun vader haar probeert te kalmeren komt de politieman steeds dichter bij. Laura trekt aan haar vaders arm maar die kijkt Laura boos aan en duwt haar weg. Nu is de politieman op nog geen meter afstand. Laura slikt. Wat moet ze nu doen?

Citaat:

Hoofdstuk 12

Laura begint in paniek te raken. Als de politieman nog dichterbij komt schrikt ze nog meer. Hij lijkt op die ene politieman. Laura deinst achteruit tegen het huis aan. Ze ziet Emma rondrennen en haar vader de spin wegjagen. Maar ze let vooral op de politieman. “Volgens mij is HIJ het.” Zegt Laura tegen zichzelf. De politieman is nu al bij het tuinhek, hij kijkt eerst naar Emma en hun vader en dan ziet hij Laura. Hij kijkt verbaasd en daarna schreeuwt hij: “Ik krijg je wel! Vorige keer lukte het niet, maar nu wel!” Op dat moment stoppen haar vader en Emma met de spin en kijken ze naar de politieman. Laura raakt nu echt in paniek. De politieman komt op haar afgerend. Dat betekent dat ze zelf ook weg moet. Ze rent het huis in en let niet op de rommel die overal ligt en springt over flessen, kranten en Mc Donalds verpakkingen heen. Ze komt uit bij de voordeur draait de sleutel om en trekt de deur met moeite open. Daarna rent ze erg hard weg. Ze weet niet waarheen ze rent. Ze weet alleen dat ze weg moet van dat huis. Opeens schiet haar een idee binnen. “Ik moet naar het bos, naar de hut die ik lang geleden ooit heeft gebouwd. Daar ben ik veilig! Daar vinden ze me echt nooit!” Fluistert ze. Ze struikelt en valt languit op de grond. Snel staat ze weer op en rent weer verder. Opeens blijft ze staan. “Waarom ren ik weg? Ik dacht dat mijn haar verleden achter me had gelaten.” Denkt Laura. Dan hoort ze geschreeuw en ziet ze de politieman rennen. Ze begint weer te rennen en kijkt nog een keer om, ze ziet dat haar vader en Emma achter de politieman aan rennen. Ze gaat nog harder rennen. Ze springt over takken heen en is al bijna bij de bosrand. Als ze achteromkijkt ziet ze dat de politieman veel dichterbij is gekomen. Ze rent nu zo hoort dat ze het gevoel heeft dat ze vliegt. De afstand tussen haar en de politieman word groter. Dan is ze bij de bosrand. Snel springt ze over het prikkeldraad heen en rent het bos in. Ze herinnert dat hier vlakbij een sloot is die altijd droog staat. Daaroverheen is een bruggetje. De sloot staat vol met planten en het is een perfecte plek om je te verstoppen. Vroeger deden ze altijd verstoppertje in het bos. Laura verstopte zich altijd onder dat bruggetje. “Die goede oude tijd.” Denkt ze. Daar kan ze zich verstoppen totdat de politieman en haar vader en Emma weg zijn. Dan gaat ze naar de hut. Het is nu nog te riskant om zover te rennen. En ze kan op adem komen daar. Ze kijkt om zich heen en herkent de witte boom met het gezicht. Dus ze is nu in het sprookjesbos. Als ze nu bij de open plek rechts gaat en daarna door het bokkenrijders bos naar het noorden rent komt ze bij de dierenverzamel-plaats. Daar is het bruggetje. Ze moet grinniken als ze terugdenkt aan die gekke namen die ze met haar vrienden had verzonnen. Dan hoort ze in de verte iemand roepen. Ze staat even stil en luistert van welke richting het komt. Achter haar. Het geluid komt steeds dichterbij. Opeens hoort ze de politieman roepen: “Daar is ze!” Ze ziet de politieman de heuvel op rennen maar daar let ze niet op. Ze let wel op de woedende ogen van de man. “NU KRIJG IK JE WEL! HOE DAN OOK ZAL IK JE KRIJGEN! JE ZAL STRAF KRIJGEN VOOR WAT JE HEBT GEDAAN! HOOR JE ME! JE ZAL ER VRESELIJK VEEL STRAF VOOR KRIJGEN!” Even staat ze verstijfd van schrik. Als de politieman op haar af begint te rennen is dat haar teken om zelf ook te rennen. Ze rent zo hard als ze kan. Ze hoort dat het geroep zachter word. Ze heeft een voorsprong! Het enige wat Laura nu denkt is: “Rennen, ik moet ontsnappen. En dat lukt alleen als ik ren. Als ik nog harder ren dan de wind!”

Als Laura bij het bruggetje is ziet ze dat er nog altijd erg veel planten staan. Ze springt snel in de sloot en voelt een scherpe steek in haar enkel ze let er niet op en duwt alle planten weg om onder het bruggetje te komen. Als ze er eenmaal onder zit doet ze alle planten weer terug zodat het net lijkt of er al jaren niemand is geweest. Ze merkt dat er meer planten staan dan vroeger. Ze gaat zitten en wacht. Ze weet niet waarop ze wacht, ze weet alleen dat als er iemand komt dat ze doodstil moet blijven zitten en zorgen dat ze geen geluid maakt, dat ze niet de dorre bladeren laat kraken of de planten laat bewegen. Als er even niemand komt. Gaat ze voorzichtig anders zitten. Ze komt weer op adem en ook haar hart klopt minder snel. Ze denkt aan alles wat er zojuist is gebeurd en weer voelt ze een steek in haar enkel. Als ze ernaar kijkt ziet ze dat er een schram zit die bloed. Ze pakt een zakdoek uit haar broekzak en dept eerst het bloed weg, daarna bind ze de zakdoek om haar voet. Als ze dat heeft gedaan gaat ze zitten. Ze probeert te ontspannen maar het lukt niet echt. Als ze na een tijdje nog niks hoort probeert ze zichzelf moet in te spreken. “Rustig maar, Alles komt goed. Straks als de politie weg is kan je weer naar huis toe.” Dan schrikt ze, wat als de politie niet weggaat?! Dan moet ze voor altijd rondzwerven. Ze moet denken aan haar moeder, die het slechte nieuwe te horen krijgt, aan Fleur, aan Danny, aan haar andere vrienden. En als ze dan later weer in deze stad komt dan hangen er overal affiches met daarop: “VERMIST: Meisje van 14, Blond haar, Blauwe ogen. Alsjeblieft, bel het onderstaande nummer als je ons lief meisje ziet. We willen haar zo graag terug. Alstublieft… Bel! Wat zou u doen als uw kind vermist zou zijn?! ” Daaronder hangt dan een foto van haar. Met het telefoonnummer en adres ernaast. Laura begint zachtjes te snikken. Ze doet haar ogen dicht.

Als ze even later haar ogen opent is het donker. Heeft ze geslapen? En hoelang? En waardoor is ze wakker geworden? Laura opent haar ogen. Ze kijkt slaperig om zich heen. Waar is ze? En waarom heeft ze zo’n last van haar rug en haar voet? Dan herinnert ze het zich opeens allemaal weer. De politieman, het rennen, het geschreeuw, het bos. Ze zit nu onder een bruggetje. Opeens hoort ze een stem: “LAURAAAAAA!” Laura verstijfd van schrik. Zijn ze nu nog niet weg? “LAURAAAAAAAAAAAA! WAAR BEN JE?! LAURAAAA?! KOM ALSJEBLIEFT…Alsjeblieft…” Ze hoort iemand huilen. Het geluid is erg dichtbij. Laura blijft doodstil zitten. Ze hoort voetstappen. “Nou meneer, op een ding mag u trots zijn op uw dochter en dat is hoe hard ze kan rennen!” Dat is de politieman! Laura houdt haar adem in als ze iemand over het bruggetje hoort lopen. “Nou, sorry, maar dat interesseert me op dit moment echt he – le – maal – niets hoor. Mijn dochter is weg, vermist, en dat is uw schuld. Ik heb toch gezegd dat ze niks deed. Haar vrienden deden het maar zij niet!” Laura hoort dat haar vader begint te snikken. Ze hoopt dat de politieman haar bonkende hart niet kan horen. “Nou meneer, dat weet ik nog niet zo zeker. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Met mijn eigen ogen. En ze deed mee. Volgensmij deed ze zelfs het meeste! Dus, meneer, snap ik niet waarom u uw dochter terug wil. Wie wil er nou een kind dat zo opstandig en dom is. Ze heeft verkeerde vrienden en ze was op een erg wild feestje waar haar vriendje bijna is doodgegaan!” “DAT HEEFT U VERKEERD! DAT IS NOOIT GEBEURD!” Hoort Laura opeens haar vader roepen. Ze schrikt van de donderende stem. “Nou meneer, ik heb het horen zeggen. En ik heb een jongen die meevocht ondervraagd. Het is wel degelijk gebeurd, meneer. Wel degelijk! En ik probeer alleen de wet te handhaven dat is mijn baan. Mijn werk. Om u, simpele burgers, te helpen. Omdat ik dat kan!” Laura weet dat haar vader hier niet tegenin gaat. Hij weet dat dat toch geen zin heeft. Want deze man is zo eigendunkerig dat het gewoon irriteert. “Nou meneer, dat weet ik nog niet zo zeker hoor. Op dit moment wil ik alleen mijn dochter terug. Want ze is weg en dat is UW schuld, en nu moet U ook meehelpen haar te vinden! Want als u niet was gekomen dan was dit NOOIT gebeurd.” Schreeuwt haar vader. “Meneer, ik kan u nu een boete geven voor het beledigen van een politieagent!” Laura zucht, hoelang duurt dit nog? Haar hart is minder snel gaan kloppen. “Doet u dat maar, u mag alles doen wat u wil, als u mijn dochter maar terugbrengt!” Daarna hoort Laura haar vader boos wegstampen. Even hoort ze niks maar dan hoort ze de voetstappen van de politieman. En die worden steeds zachter en zachter. Totdat het totaal stil is. Laura begint te huilen. Ze kan het niet meer inhouden. Het geluid van een uil doorbreekt de stilte even. “OEHOE” Ze hoort vleugels klapperen. Daarna is er alleen… nog maar… stilte…

Citaat:

“Nou meneer, dat weet ik nog niet zo zeker. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Met mijn eigen ogen. En ze deed mee. Volgensmij deed ze zelfs het meeste! Dus, meneer, snap ik niet waarom u uw dochter terug wil. Wie wil er nou een kind dat zo opstandig en dom is. Ze heeft verkeerde vrienden en ze was op een erg wild feestje waar haar vriendje bijna is doodgegaan!” “DAT HEEFT U VERKEERD! DAT IS NOOIT GEBEURD!” Hoort Laura opeens haar vader roepen. Ze schrikt van de donderende stem. “Nou meneer, ik heb het horen zeggen. En ik heb een jongen die meevocht ondervraagd. Het is wel degelijk gebeurd, meneer. Wel degelijk! En ik probeer alleen de wet te handhaven dat is mijn baan. Mijn werk. Om u, simpele burgers, te helpen. Omdat ik dat kan!” Laura weet dat haar vader hier niet tegenin gaat. Hij weet dat dat toch geen zin heeft. Want deze man is zo eigendunkerig dat het gewoon irriteert. “Nou meneer, dat weet ik nog niet zo zeker hoor. Op dit moment wil ik alleen mijn dochter terug. Want ze is weg en dat is UW schuld, en nu moet U ook meehelpen haar te vinden! Want als u niet was gekomen dan was dit NOOIT gebeurd.” Schreeuwt haar vader. “Meneer, ik kan u nu een boete geven voor het beledigen van een politieagent!” Laura zucht, hoelang duurt dit nog? Haar hart is minder snel gaan kloppen. “Doet u dat maar, u mag alles doen wat u wil, als u mijn dochter maar terugbrengt!” Daarna hoort Laura haar vader boos wegstampen. Even hoort ze niks maar dan hoort ze de voetstappen van de politieman. En die worden steeds zachter en zachter. Totdat het totaal stil is. Laura begint te huilen. Ze kan het niet meer inhouden. Het geluid van een uil doorbreekt de stilte even. “OEHOE” Ze hoort vleugels klapperen. Daarna is er alleen… nog maar… stilte…

Citaat:

Hoofdstuk 13

Opeens schrikt Laura wakker. Alles doet pijn omdat ze in een rare houding heeft gezeten. Ze gaat eerst op haar knieën zitten. Ze blijft even zo zitten en als ze niks hoort duwt ze de planten weg en kruipt ze onder het bruggetje vandaan. Als ze eenmaal rechtop staat klopt ze haar kleren af en leunt even tegen een boom. Ze doet haar ogen dicht en luistert naar de stilte. Waar is ze in vredesnaam mee begonnen? Er loopt een rilling over Laura’s rug. Ze doet haar ogen open en zet de kraag van haar jas omhoog. Ze kijkt om zich heen, en ziet bij het gelige licht van de maan de omtrekken van het bruggetje. Haar nek is stijf. Ze draait hem even van links naar rechts. Opeens hoort ze bladeren ritselen. Ze schrikt en draait zich snel om. Ze ziet nog net een konijntje wegschieten. Laura lacht om zichzelf. “Het bos is veel donkerder ’s nachts dan overdag. Het is ook veranderd sinds de laatste keer dat ze hier was…” mompelt Laura. Ze begin zachtjes te neuriën, daar word ze altijd rustiger van. “Wat heb ik gedaan…? Ik ben echt een sukkel! Maar nu kan ik niet meer terug.” Fluistert ze tegen zichzelf… Ze loopt langzaam verder, in de verte hoort ze de snelweg zoemen. “Wat nou als ik hier weg ga…? Wat nou als ik gewoon ga liften. Weg van hier… Weg van Emma! Dat zou geweldig zijn…” zegt ze tegen zichzelf. Ze loopt vastberaden verder, maar dan stopt ze opeens. “Maar ook weg van Danny, en van Fleur…” Ze voelt in haar zak… Haar telefoon voelt koud aan. Ze pakt hem en opent een nieuw smsbericht: “Het spijt me… Maar ik moet weg… Zeg tegen Danny, pap en mam dat alles goed is. Zoek me niet… Ik kan niet meer terug… xxx L” Ze zoekt Fleur’s nummer op en verzend het smsje. Dan loopt ze richting de snelweg. Ze moet denken aan wat de agent zei: “Nou meneer, dat weet ik nog niet zo zeker. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Met mijn eigen ogen. En ze deed mee. Volgensmij deed ze zelfs het meeste! Dus, meneer, snap ik niet waarom u uw dochter terug wil. Wie wil er nou een kind dat zo opstandig en dom is. Ze heeft verkeerde vrienden en ze was op een erg wild feestje waar haar vriendje bijna is doodgegaan!” De tranen rollen over haar wangen… Het ging fout… Het had niet zo moeten eindigen… Het was alleen maar een grapje. Ze veegt de tranen uit haar ogen en rent weg. Ze rent en ze rent tot ze bij de bosrand staat. Het is laat dus er rijden maar af en toe auto’s voorbij. Laura zwaait met haar armen als er een auto aankomt. Hij lijkt vaart te minderen maar dan rijdt hij keihard door. Laura kijkt hem verbaasd na. Even later staat ze weer te zwaaien. Dan stopt er gelukkig wel een auto. Er zit een man rond de 40 in. Klein, dik, “He meissie, wil je een lift?” Laura trekt de door open: “Graag!” Ze gaat op de zachte stoelen zitten. “Waar wil je heen, meissie?” De man kijkt haar vragend aan. “Maakt niet uit… Als het maar ver van hier is!” “Ok, meissie!” De man start de auto. Laura ergert zich aan zijn plat Amsterdams accent. “Oh, ik heet trouwens Joop.” Zegt de man. Hij steekt zijn hand uit. “Laura.” Zegt ze dan. Ze schudt zijn zweterige hand. Snel veegt ze haar hand af aan haar broek. Na een tijdje legt de man een hand op haar knie. Ze kijkt verbaasd op, maar aangezien de man een beetje raar kijkt, en misschien dronken is, doet ze er niks tegen. Tot hij zijn hand verder naar boven schuift. De man gniffelt, maar doet verder niks. Een tijdje later stopt hij op een verlaten weggetje. “Zo, nu zijn we alleen!” gniffelt hij. Laura wil de autodeur opentrekken, maar die gaat niet open. “Kinderslot op alle deuren is altijd handig!” Hij knipoogt. Dan legt hij een hand op haar blote schouder. Zijn hand is kleverig, en zwaar. Langzaam verdwijnt zijn hand in haar topje. Ze stribbelt tegen en roept om hulp. De man drukt zijn hand op haar mond en gaat op haar zitten zodat ze nauwelijks kan bewegen. “Roepen helpt niet… Het dichtstbijzijnde huis is anderhalve kilometer verderop.” Gniffelt de man. Laura schrikt. “Hij had dit alles al gepland…” mompelt ze. “Wat zei je meissie? Dat je er zin in had?” Hij begint bulderend te lachen. “Nou, ik ook hoor meissie!” Weer legt ie zijn hand op haar mond. Als hij weer verder wil gaan bijt Laura hard in zijn hand. “AU!” Schreeuwt hij. Zijn greep verslapt, en Laura pakt haar kans. Snel springt ze naar de bestuurdersstoel. Ze duwt de deur open. Als ze eruit springt pakt de man haar been. Ze trapt zich los, en geeft een trap tegen zijn gezicht. Weer klinkt er een schreeuw. Vanuit haar ooghoeken ziet ze een portemonnee liggen. Ze grijpt hem en stapt snel uit de auto. Als ze nog achteromkijkt ziet ze de man met een bloedneus zitten. Hij kruipt naar de bestuurdersstoel toe en start de auto. Laura schrikt en rent snel weer terug naar de snelweg. Ze hoort de motor. Ze gaat nog harder rennen. “BITCH!!! KOM TERUG!!! VUILE BITCH!!!” De auto geeft gas en spurt in haar richting. Ze rent en rent tot ze de snelweg hoort. Dan rijdt de auto opeens naast haar. De dikke man kijkt haar gemeen aan. Dan gaat hij iets naar rechts en dan beukt hij naar links. Laura moet van de weg afspringen om niet te worden geraakt. Ze vliegt over de vangrail heen en landt op haar knieën en haar handen. Als ze omhoog krabbelt ziet ze de auto nergens meer. Ze klimt over de vangrail heen en gaat weer op de vluchtstrook staan. Als ze eindelijk een auto hoort gaat ze zwaaien. De auto stopt. Laura hoopt dat er geen man in zit. Als het raampje open gaat zit er een vrouw rond de 40 in. “Meisje, wat doe jij hier zo alleen? Het is gevaarlijk voor jou hier zo alleen. Heeft iemand je hier achtergelaten?” Laura schudt. De zachte g valt Laura op. Een Brabander dus. “Die zijn meestal wel aardig.” Denkt ze. Als de vrouw een uitnodigend klopje geeft op de stoel naast zich begint Laura te huilen. “Ach god. Kind toch. Kom maar zitten.” Laura trekt de deur open en laat zich in de stoel vallen. Ze snikt. De tranen zijn in de tussentijd opgehouden. “Moet ik verder rijden, of wil je eerst alles vertellen?” Laura kijkt de vriendelijke vrouw aan. “Rijd maar verder. Ik vertel het wel terwijl u rijdt.” De vrouw kijkt haar glimlachend aan. Als ze de auto wil starten draait ze zich naar Laura toe. “Ik ben Joke.” Ze knipoogt. Dan start ze de auto. Laura voelt zich fijn in de auto. Ze zegt: “Ik ben Laura.” Ze is moe, en wil graag slapen. Joke zegt zacht: “Wil je vertellen wat er is gebeurd?” Als ze naar Laura kijkt omdat die niks zegt ziet ze dat ze in slaap is gevallen. Terwijl ze op de weg let pakt ze een dekentje dat op de achterbank lag. Ook pakt ze een klein kussentje. Het dekentje legt ze over Laura heen. Voorzichtig trekt ze Laura’s hoofd iets naar voren. Ze legt het kussentje erachter en laat Laura’s hoofd voorzichtig terugzakken. “Hmmm” mompelt Laura, half wakker, en half in slaap. Ze draait een beetje tot ze gemakkelijk ligt en dan valt ze in slaap.

Een tijdje later word Laura wakker. Ze rijden net een viaduct af. “He meisje, eindelijk wakker?” Laura kijkt verbaasd om zich heen. “Waar ben ik?” mompelt ze. Dan herinnert ze zich alles weer. “Ohja, dat was het…” zegt ze. “Waar zijn we ergens?” vraagt ze aan Joke. Ze kijkt om zich heen. Ze ziet als ze achteromkijkt een bord met daarop: “Boxtel” Joke zegt: “We zijn in Boxtel.” “Boxtel???” Zegt Laura verbaasd. “Wat is dat nou weer voor naam?” Joke lacht. “Dit is het dorp waar ik woon. We zijn nu op weg naar mijn huis. Woon jij in de stad?” Laura kijkt naar het naambordje van de straat waar ze inrijden. “Langenberg” staat erop. “Hmm… Wat vroeg u ook alweer?” Vraagt Laura. “Of je in de stad woont? En zeg maar je hoor. Dat u klinkt veel te deftig. Alsof ik al 60 ben ofzo!” Laura glimlacht. “Ik woon in de stad, ja. Hoezo?” Joke lacht. “Kijk eens om je heen, Laura. Zie jij ergens iets wat op een stad lijkt?” Laura kijkt rond. Ze ziet weilanden, koeien, paarden, een bos, boerderijen, honden en katten. “Ik zie platteland.” Zegt ze. “Lijkt het jou leuk, om er even tussenuit te gaan, en gewoon even hier uitrusten?” Laura knikt heftig! “Welke provincie is dit trouwens?” vraagt ze. “Noord-Brabant.” De vrouw knipoogt. “Maar als je even bij me wil wonen, moet je wel meehelpen met de paarden en de honden.” Laura trekt een vies gezicht. “Stallen uitmesten enzo?” Vraagt ze. “Nee hoor, dat doe ik wel, als je dat erg vind. Je kan ze brok geven enzo. En als je het wil mag je zelfs even op ze rijden!” Laura wil dat wel. Ze knikt dus. “Dan slaan ze een verlaten weg in met de naam: “Geelderseweg” Bij het eerste huis rechts stopt de auto. Laura kijkt naar de boerderij en de paarden. Als ze uit de auto stapt word ze van achteren aangevallen. Ze valt hard op de grond. Laura schrikt. Ze hoort iemand in haar nek hijgen. “Wie is dat?” denkt ze paniekerig.