Bokt.nl

Citaat:

Ik zag dat je weg was, kom terug. Kwaad stuurde ik een sms terug. Rot toch op, ik haat je. Waag het niet me te zoeken. Hij kon oprotten. Kwaad drukte ik op de verzendknop en zuchtte. Hij kon de pot op. Bianca trok me aan mijn arm. ''Ik ben op mijn kamer.'' zei ze en liep weg. Ik knikte afwezig en liep via de trap naar beneden. Halverwege schoten de tranen al weer in mijn ogen. Ik wilde mijn moeder terug. Zachtjes opende ik de voordeur van het huis en sloot hem weer. Ik zou bij Tara op bezoek gaan. Ik miste haar, ze was mijn beste vriendin. Hier, in den haag, voelde ik me veel meer op mijn gemak. Iedereen kende me hier bijna, en ik werd dus niet om mijn kleren nagekeken. Ik werd als heel normaal beschouwd. Toch bleef ik huilen. Als mijn moeder er nog was, was alles anders geweest. Alle haat, woede en frustraties huilde ik nu eruit. Ik wist nu zeker dat ik Mike haatte. Ondertussen kwam ik bij Tara's huis aan en belde aan. Meteen werd er opgedaan. Het was de moeder van Tara die opendeed. ''is tara thuis?'' vroeg ik. Ze knikte aarzelend en liet me binnen. Zachtjes liep ik naar boven en klopte op haar slaap kamer deur. ''Rot op'' schreeuwde ze kwaad. Blijkbaar had ze ruzie gehad met haar ouders. Ik opende de deur. ''Zoals je wilt'' zei ik snikkend. Haar gezicht verstrakte toen ze mij zag. Na een paar seconden sprong ze op en sloeg haar armen om me heen. ''We hebben je allemaal gemist'' zei ze glimlachend en liet me daarna los. Een waterig glimlachje verscheen op mijn gezicht. Bezorgd keek ze me aan. ''Leg maar uit wat er gebeurd is.'' Ik knikte na een kleine aarzeling en begon te vertellen. Toen ik uitvertelt was keek ze me geschokt aan. ''Meis toch'' zei ze en sloeg troostend een arm om me heen. ''Ik wil niet meer terug.'' zei ik en zuchtte.

Terug bij bianca thuis zat ik in de woonkamer wat tv te kijken. Er was niks bijzonders op. Plots zag ik dat Friends begon. Toch maar blijven zitten besloot ik. Ik keek aandachtig naar het scherm. Normaal moest ik er heel erg om lachen, nu niet. Heel soms verscheen er een glimlachje op mijn gezicht. Dit had geen zin besloot ik en zette de tv uit en snelde naar boven. Ik voelde mijn mobiel trillen en kreeg een sms. Hij was van Tara. Morgen 2 uur, café Malbour. Heb verassing voor je. Ik glimlachte. Zei was tenminste een echte vriendin, een vriendin die ik kon vertrouwen. Ik wist zeker dat ik nooit meer terug zou gaan naar huis, nooit meer. Oke, ik zal er zijn. tikte ik en verzond het. Plots werd ik geroepen, net als bianca. Blijbaar gingen we eten. Ik keek op mijn horloge. Eigenlijk ook niet zo gek. Het was al 6 uur. Echt honger had ik niet. Met tegenzin verliet ik de logeer kamer weer en liep naar beneden. Ik schepte een beetje van alles op en begon te eten toen bianca en haar vader begonnen. Toen ik klaar was, was ik erg misselijk. Het eten had me niet gesmaakt en ik had het rare gevoel er vanaf te moeten komen. Trillend stond ik op en liep weer naar boven. Bianca en mijn vader keken me na, keken elkaar toen aan, maar zeiden niks. Toen ik boven was liep ik naar de badkamer en kotste daar mijn eten uit. Het voelde beter dan die gore troep in mijn mond te hebben. Ik veegde mijn mond af en trok vervolgens door. Daarna waste ik mijn handen en liep naar de logeer kamer. Ik trok mijn pyama aan. Doodsmoe was ik. Voorzichtig ging ik onder de dekens liggen. Meteen viel ik in een lange, diepe slaap.

Ik stapte de douche onder en keek tegerlijkertijd op mijn horloge. al 1 uur. Blij dat ze me een beetje hadden uit laten slapen draaide ik de kranen aan. Een lange, diepe zucht ontsnapte uit mijn mond toen ik het warme water op me kreeg. Het was heerlijk. Na ongeveer 10 minuten te hebben gedoucht stapte ik de douche uit en begon me aan te kleden. Ik was moe, doodsmoe, nog steeds.

Ik kwam aan bij het café , maar zag Tara nergens. Plots zag ik een groepje mensen en sloop er op af. Daarna kreeg ik Tara in het oog. Blijkbaar had zij mij ook opgemerkt want heel het groepje draaide zich naar mij om. Ik keek naar iedereen. Al mijn vrienden, ze waren er allemaal. Ik omhelsde Tara dankbaar. ''Je bent een schat'' zei ik blij en liet haar daarna weer los. Samen dronken we nog wat en we kletste redelijk bij. Ze vertelden wat er het afgelopen jaar zoals gebeurt was. Bij hen ging alles dus goed, daar was ik blij om. Na ongeveer een uur waren we uitgeklets en gingen we naar huis.

3 weken vlogen voorbij. Ik had nergens meer zin in, was depressief en at bijna niet meer. In de tijd bij bianca was ik van buiten veel verandert. Ik kocht steeds meer zwarte dingen en mijn punk smaak werd van iets zwart nog zwarter. Ook was ik veel afgevallen. Ik werd door Tara aangekeken alsof ik anorexia had, ook door nog meerdere vrienden. Ergens hadden ze gelijk, want het eten wat ik binnen kreeg kotste ik weer uit. Naar school ging ik niet meer. Wel werd ik dagelijks ge-smst door Mike met de vraag hoe het met me ging en of ik naar huis wilde komen. Telkens stuurde ik dezelfde berichtjes terug. Niemand kon mij gewoon met rust laten.

''Tirza, kom nou. We gaan naar de disco'' riep bianca. Ik zuchtte. Ik had er dus totaal geen zin in, ik had nergens meer zin in. Zachtjes liep ik in mijn veel te korte, zwarte broekje en gedeeltelijk bloot truitje naar beneden. Bianca had het voor me uitgezocht, maar het stond best leuk. Alleen was ik het niet gewend om andere dingen dan pink te dragen. Geiriteerd stapte ik bij haar op de fiets. ''Je moet echt eens wat meer gaan eten'' zei ze plotseling. ''Ik bepaal zelf wat ik eet en wanneer ik eet'' bromde ik. ''Je denkt echt dat we het niet in de gaten hebben dat je het eten wat je al eet uitkotst. Nou, dan heb je het mis.'' zei ze kalm. Daar reageerde ik niet meer op. Ik wilde geen ruzie, zeker niet met bianca. Tot we bij de disco kwamen zei ik geen woord meer.

Ik danste op de vloer en had er geen idee van hoeveel alcohol ik al had gedronken. Heel veel iniedergeval. Bianca had de barman overgehaalt ons toch drank te geven toen we pas daar kwamen. Even vergat ik alle problemen en liep terug naar Bianca. Ik bestelde nog een glas rum en dronk er vervolgens van.. Bianca zuchtte. ''Kom, we gaan naar huis'' zei ze. ''Neehee, we zijn hier net een half uuuhuur'' antwoordde ik. ''Nee, we zijn hier al drie uur, meekomen nu'' bromde ze en trok me aan mijn arm mee naar buiten. Wild trok ik me los. ''Ik blijf hier, ga maar alleen naar huis'' Met die woorden draaide ik me om en stapte de disco weer in. ''Chagerijn'' mompelde ik en begon weer te dansen. Plots botste ik tegen een jongen op en viel op de grond. ''Ohw, sorry'' verontschuldigde hij zich en stak een hand uit om me te helpen. Ik glimlachte even en nam zijn hand aan. ''Bedankt'' zei ik en hield me vast aan een barkruk. ''Gaat het wel?'' ''Ja, alleen een beetje duizelig. meer niet'' Hij bleef dicht bij me staan, en glimlachte naar me. Ik bleef een tijdje met hem praten en ging vervolgens op de kruk zitten. Hij kwam dicht bij me zitten. ''Hoe oud ben je eigenlijk?'' vroeg hij aan me. '''14, en jij?'' antwoordde ik hikkend en nam nog een slok van mijn rum. ''16'' zei hij en keek naar de rum. ''Heb je daar veel van gehad?'' vroeg hij bezorgd. Ik haalde mijn schouders op. ''Stuk of 10/11 glazen'' antwoordde ik suf. Hij schudde me door elkaar. ''Ben je gek ofzo. Je kunt een alcohol vergiftiging krijgen'' ik sloeg zijn handen van me af. ''Ja en. Niemand geeft om mij, mijn moeder is dood, ik ben weg gelopen van huis, ben verkracht door mijn gym leraar en word als anorexia patient gezien door de mensen waar ik nu woon'' Alles vertelde ze, nogwel aan een wildvreemde. Hij keek me geschokt aan. ''En normaal loop ik niet in dit soort kleding rond. Normaal loop ik er in punk kleding bij. Ja, punk'' bromde ik en stond op. Hij liet zijn blik over me heen glijden. ''Je bent inderdaad erg mager'' merkte hij op. ''Ja, omdat ik niet wil eten, ik niet kan eten, ik geen eetlust heb!'' Met moeite haalde ik adem. Ik was zeer gespannen. Net toen ik naar de uitgang wilde lopen begon alles weer te draaien. Hij snelde op me af. ''ik breng je wel'' hij maakte zijn zin niet af en ving me op toen ik in elkaar stortte.