Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-02-26 16:36

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 16:36

neeee.... ooooh...
zo moeilijk om dan toch je mannetje te staan... grr wat een rotzak.

wederom super geschreven ts

**Geplaatst**: 23-02-26 16:37

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 16:37

Supergoed geschreven weer.. $_/-\o_$ zo knap hoe je precies de dynamiek en je gevoel overbrengt.

**Geplaatst**: 23-02-26 17:26

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 17:26

Goed geschreven! Jammer dat ze niet kan aangeven dat ze er toch nog wel mee zit.

**Geplaatst**: 23-02-26 18:33

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 18:33

Wat kun jij geweldig schrijven. Ongelooflijk hoe je me weer mee weet te sleuren in het verhaal.. petje af

**Geplaatst**: 23-02-26 18:35

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 18:35

Oehhhhhhhh je voelt gewoon de spanning. Wat heftig dat ze het niet durft te zeggen, want ze heeft er echt heel last van.... Wat moeilijk voor haar...

**Geplaatst**: 23-02-26 19:58

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 19:58

Geweldig geschreven.
Ik zou wel roepen, bel hem terug! Schreeuw, praat, fluister! Vertel het hem

**Geplaatst**: 23-02-26 20:09

Geplaatst: 23-02-26 20:09

Ik heb alles in één keer gelezen, een paar keer met gestokte adem.. Complimenten hoor. Heel benieuwd naar het vervolg!!!!

**Geplaatst**: 23-02-26 20:28

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 20:28

Ennnnn adem door. Ik was er bijna in gestikt, het benam me de adem.

Goed geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-26 16:53

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-26 16:53

Wauw, wat een lieve complimenten allemaal

Dankjewel!

**Geplaatst**: 24-02-26 17:35

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 24-02-26 17:35

Mmmmm ik denk dat ik m doorheb... Ik ga dat ff checken bij Soeboenoe

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-02-26 16:53

Geplaatst door de TopicStarter : 27-02-26 16:53

Voor vandaag iets minder sensatie, maar we werken wel ergens naartoe!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.
Na de ceremonie liep ik naar buiten, de zomerse warmte van de middag kon de leegte in mijn hoofd niet verdringen. Iedereen lachte, maakte foto’s, praatte over de vakantie en over wat komen ging. Ik? Ik voelde me alsof ik er niet helemaal bij hoorde, alsof mijn wereld een stukje minder glans had gekregen.

De zomervakantie was officieel begonnen en met de dag voelde ik me leger. Ik probeerde leuke dingen te doen met mijn vriendinnen, probeerde verschillende bijbaantjes en spendeerde een groot stuk van mijn tijd bij mijn paard. Ondanks alle afleiding gleden mijn gedachten toch iedere keer af naar Nate. Zijn manier van kijken, het scheve glimlachje, maar vooral de belofte van contact dat nooit kwam.
Het enige dat me wat leek te motiveren was de gedachte dat mijn studie steeds dichterbij kwam. Geschiedenis studeren, later voor de klas staan en misschien een hele nieuwe wereld die voor me open zou gaan.
Al voelde dat zelfs dubbel. Mijn hoofd bleef gevuld met herinneringen aan hem, ik werd verscheurd door het verlangen om aan iets nieuws te beginnen en niet los kunnen laten wat nooit echt van mij is geweest.
Er waren momenten dat ik mezelf voor de gek probeerde te houden; “hij heeft vast zijn redenen”, “hij zal het vast druk hebben”, “misschien is het gewoon niet haalbaar voor hem”. Maar het gevoel dat ik tekort was gedaan, dat iemand die ik had bewonderd en misschien zelfs wel lief had gehad, bewust die afstand had gehouden. Dat besef bleef me harder raken dan ik onder woorden kon brengen.

De zomervakantie sluimerde voorbij en voordat ik me er écht op voor had bereid was daar de start van mijn eerste studiejaar.

De eerste weken waren pittig. Collegezalen gevuld met vreemde gezichten, de geur van koffie en door de jaren getekende professoren. Het voelde spannend en overweldigend tegelijk, ik had me voorgenomen dat dit mijn nieuwe start zou zijn. Los van de middelbare school, los van Nate en de beloftes die hij had gebroken.
Ik vermaakte me met nieuwe klasgenoten, ging naar verschillende borrels en genoot van het gedeelde enthousiasme voor geschiedenis. Toch bleven er kleine triggers, een beweging die ik dacht te herkennen, een stem die leek op die van hem. Het was onschuldig, dacht ik, maar de echo’s bleven komen. Elke keer dat het gebeurde, voelde ik opnieuw die spanning, voelde ik dat mijn hoofd terugging naar de tijd van heimelijke blikken, kleine gesprekjes en de momenten dat hij dichtbij leek te zijn. Ergens diep in mij besefte ik dat dit niet zomaar weg zou gaan, maar ik besloot om actief mijn focus te verleggen naar mijn studie en mijn studiegenoten.

Na een aantal weken zag ik een nieuw gezicht in de collegezaal. Ze leek zich compleet op haar gemak te voelen en eigenlijk niet echt voor het college te komen. Voordat de professor de pauze inlaste, stapte ze al naar voren en ging achter de microfoon staan.

‘Hoi allemaal, ik ben Monique, derdejaars en voorzitster van het GOG, Gezamenlijke Overleg Groep. Hierbij gaan studenten van verschillende jaarlagen en docenten met elkaar in gesprek over de opleiding. Er wordt geëvalueerd wat er goed gaat en waar we zouden kunnen verbeteren, maar bovendien is het een mooie kans om ook een andere kant te zien van de opleiding. Buiten dat is het ook gewoon heel gezellig. Ik zal zo een aantal formulieren achterlaten en degenen die willen, kunnen zich aanmelden.’

Ze legde de formulieren op het bureau en verdween weer uit de collegezaal. Iets in haar kort en bondige toespraak had me geïntrigeerd en ik besloot me aan te melden voor het GOG. Ik werd “aangenomen” en na een aantal weken was de eerste bijeenkomst. Het was een gezellige club mensen en ik voelde me vrij snel thuis. Ook in de opleiding had ik helemaal mijn draai gevonden en zelfs wat beginnende vriendschappen opgedaan.
De grootste klik had ik toch wel met Monique. Binnen de kortste keren waren we de beste vriendinnen en zagen of spraken elkaar elke dag. Ze hielp me met de studie, vergezelde me naar feestjes en geen onderwerp werd geschuwd. Zij vertelde me over jongens die ze leuk vond en ik praatte met haar mee. Die verbondenheid gaf me een bepaald houvast die ik maanden niet had gevoeld. Op een avond zaten we in haar kamer en hadden al een fles wijn soldaat gemaakt, waarop ik er ineens uitgooide:

‘Het is bijna raar hoe goed we klikken, alsof we elkaars gedachten kunnen lezen.’ – Monique lachte en zette haar glas wijn neer.
‘Ja, eigenlijk wel hè. Maar het is wel fijn iemand te hebben die je begrijpt.’

Ja, het was fijn. In haar bijzijn voelde ik me erkend, serieus genomen en veilig, iets dat ik in lange tijd niet meer gevoeld had.
We hielpen elkaar tot laat met het uitwerken van notities en het voorbereiden op tentamens, ik was haar rechterhand tijdens de GOG-bijeenkomsten en zij mijn mentor in het eerste jaar van de studie. Ze was eerlijk, recht voor haar raap en leek voor niemand bang. In die eerste maanden van de studie had ik een vriendschap gevonden die ik nog nooit eerder had ervaren. Ze werd een anker, een spiegel en iemand waarbij ik honderd procent mezelf kon zijn. En hoe sterk mijn oude patronen en herinneringen ook waren, zij en daarmee onze vriendschap gaf me een kijkje in een nieuwe wereld, een plek waar ik even niet hoefde te vechten met het verleden.

Op een koude, maar zonnige middag begin februari vroeg Monique aan mij of er niemand was die ik leuk vond, waarop ik lachte en met mijn ogen rolde.

‘Nee? Werkelijk niemand?’ – Ze trok haar wenkbrauwen hoog op.
‘Nee, niet echt… Er is één jongen die er goed uitziet en aardig is, maar in vind hem niet écht leuk.’
‘Nou, ik heb tijdens de GOG wel gezien dat Robert regelmatig naar je kijkt hoor!’ – Ze kirt en schatert tegelijkertijd.
‘Robert? Nee joh, die is gewoon vriendelijk.’
‘Dat zou best kunnen, maar wie weet… Ik zou zeggen; hou je ogen open.’ – Ze stoot me aan en denkt waarschijnlijk dat ik dat leuk zou vinden. Maar het roept helaas weer oude herinneringen op aan Nate, die ik net wat meer naar de achtergrond heb kunnen duwen.
‘Ik heb gewoon niet zoveel zin in dat gedoe, Monique.’
‘Hoezo niet? Dat is toch het leukste dat er is?’
‘Dat klinkt meer alsof jijzelf iemand hebt.’ – Ik geef haar een duw.
‘Nou, nee niet helemaal. Ik vind hem wel heel leuk, maar hij geeft niet echt thuis.’
‘Dat herken ik helaas maar al te goed.’ – Een diepe zucht volgt.
‘Oei, dat klinkt als hartzeer… Care to share?’
‘Nee, dat kan ik niet. Laten we het erop houden dat het niet kon of mocht.’ – Ik kijk haar bewust niet aan.
‘Dat klinkt als getrouwd?’
‘Zoiets ja, maar vertel eens over jouw kerel!’ – Ik hoop dat ze het laat gaan.

Ze vertelde honderduit over haar nieuwe crush en ik luisterde aandachtig terwijl ik nog een koud stuk pizza in mijn mond stak. Ze kon zo geanimeerd vertellen. Midden in het verhaal van Monique trilt mijn telefoon en ik kijk even snel.
Schijnbaar trek ik een bepaald gezicht, want Monique stopt meteen met vertellen.

‘Je kijkt of je een geest ziet!’
‘Oh… Nee, Clarissa vraagt of ik meega naar de open avond van mijn oude middelbare school morgenavond.’
‘Dat is toch leuk! Even kijken en door de gangen lopen zonder verplichtingen.’ – Zo onschuldig voelt dat alleen niet voor mij. Ik heb eigenlijk geen behoefte aan die specifieke wond die opengerukt wordt doordat ik daar weer rondloop.’
‘Ach, misschien ga ik wel even.’
‘Moet je zeker doen! Kun je meteen even polsen of er wellicht een stageplek beschikbaar is, want geloof me… Een stageplek vinden, is oorlog voeren.’ – Monique heeft me in ieder geval een reden gegeven om daar te zijn behalve “even leuk”.

De volgende avond had ik afgesproken dat Clarissa en ik elkaar voor het gebouw zouden ontmoeten. Ze was iets later vanwege werk, maar kwam vol enthousiasme aangelopen.

**Geplaatst**: 27-02-26 17:03

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-02-26 17:03

Mooi stuk! Ik ben benieuwd naar het volgende stuk.

**Geplaatst**: 27-02-26 18:48

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-02-26 18:48

Leuk! Ik moest wel even schakelen ‘wanneer’ we waren hier. In het heden of in het verleden. Maar we zijn dus in het verleden na de middelbare school.

Nomineer dit bericht ×