Bokt.nl

Citaat:

Na vijf minuutjes lopen, komen we aan bij het gezellige park waar de show zal plaatsvinden. Het openluchttheater is goed verlicht en Xavier weet een mooi plekje voor ons te bemachtigen op de tribune. Ik laat me op het zitje ploffen en ik staar naar het podium, waar een paar mannen bezig zijn om het decor op te bouwen. Xavier gaat naast mij zitten en hij slaat zijn arm om mij heen. Hij legt uit dat er straks veel gedanst en gezongen gaat worden en dat de show ongeveer een uurtje duurt. Een zucht van verlichting gaat door mij heen. Over een uurtje kan ik weer terug naar het hotel, om te kijken hoe het met Stephan is. Hoe langer ik weg ben, hoe meer ik mij schuldig ga voelen tegenover hem.

Als de show is afgelopen, sta ik snel op en op een drafje loop ik het openluchttheater uit, om de menigte mensen voor te zijn. Ik had tijdens de show al gezien dat er maar één uitgang is, dus als de hele menigte mensen er uit moet, het nog wel even kan duren.
“Why so fast?” Xavier komt met een bedenkelijke blik vlak voor me staan.
Ik wijs naar de mensen, die staan te dringen bij de uitgang. Ik probeer in mijn beste Engels uit te leggen, dat ik geen zin had om zo lang te moeten wachten. Xavier knikt en hij zegt dat hij het begrijpt. Ik kijk de knappe Mexicaan aan. Volgens mij snapt hij er helemaal niets van, en groot gelijk heeft hij.

Als we weer voor het hotel staan, pakt Xavier mij bij mijn middel. Hij kijkt me doordringend aan met zijn prachtige groene ogen.
“Would you like to come with me?” vraagt hij zachtjes. Ik kijk Xavier even geschokt aan. Hij wil dat ik met hem mee ga naar zijn appartement! Snel schud ik mijn hoofd. “No, I’m sorry. I want to be with you all the time, but now I’m very tired.”
Xavier kijkt me nog eens doordringend aan. Dan glimlacht hij. “Never mind.”
Ik sla mijn armen om zijn nek om hem kusje op zijn lippen te geven. Xavier beantwoordt dat kusje gretig en even later staan we volop te zoenen.

Citaat:

Hoofdstuk 22.

Een kleine tien minuutjes later loop ik met gemengde gevoelens de hotelgang weer in. Aan de ene kant had ik daarnet enorm genoten van de zoen met Xavier, aan de andere kant vliegt Stephan ook nog steeds door mijn gedachten.
“Ik ben er weer hoor” zeg ik zachtjes als ik de deur van de hotelkamer open. In de kamer is het donker. Voorzichtig knip ik een lichtje aan en ik zie in de schemer dat Stephan op zijn bed ligt. Hij heeft zijn kleren nog aan en hij kijkt mij verbaasd aan. “Ik dacht dat je voorlopig nog niet terug zou zijn!” zegt hij. Ik haal mijn schouders op. “De show duurde niet zo lang.”
Stephan gaat nu rechtop zitten. “En Xavier dan, liet die je zo snel gaan?”
Ik knik en ik ga ook op mijn bed zitten. “Xavier vroeg of ik met hem mee ging naar zijn appartement, maar dat zag ik zelf niet zo zitten.”

Stephan staat op en hij knipt het licht aan. Hij gaat dan naast mij zitten op mijn bed en hij kijkt me aan. “Roos, ik wil me nergens mee bemoeien, maar wees wel voorzichtig. Je zou niet de eerste zijn die gek is op zo’n jongen, terwijl die jongen alleen maar iets anders wil.”
Ik kijk Stephan met open mond aan. Eerst wil ik opspringen en tegen hem schreeuwen dat Xavier niet zo is, maar ik bedenk me en ik pers een glimlach op mijn gezicht. “Fijn dat je zo ongerust om mij bent, maar ik zorg echt wel dat ik niets toelaat wat ik niet wil hoor!”
Stephan staart even stilletjes voor zich uit, maar dan grijnst hij en ik zie zijn ogen twinkelen. “Oh nee?”

“Stephan, laat me los!”
Ik probeer onder Stephan uit te rollen, maar Stephan heeft me goed vast. Hij kietelt mij in mijn zij en ik kronkel alle kanten op. “Je weet dat ik daar niet tegen kan, laat me los!” hik ik.
Even stopt Stephan met kietelen en die kans grijp ik, door op mijn beurt met een oerkreet bovenop hem te springen. “Zie je wel, ik laat niet met me sollen!”
Stephan lacht en met een enorme kracht draait hij zich om waardoor ik onderop lig. Hij legt mij armen naast mijn hoofd en hij houd ze stevig vast. “Wie was hier de winnaar?” lacht hij.
Ik zucht en ik sla mijn ogen neer. “Oké, je hebt me wéér verslagen.”

Stephan laat zachtjes mijn armen los en hij rolt van mij af. We blijven minutenlang zwijgend naast elkaar liggen. Ik laat voor de zoveelste keer, deze avond nog eens in mijn hoofd afspelen. De zoen met Xavier, de stoeipartij met Stephan. Zachtjes zucht ik. Door de twee knappe jongens in mijn buurt, is dit de leukste maar ook de moeilijkste vakantie die ik ooit heb gehad!

Ik schrik op uit mij gedachten, als Stephan zonder iets te zeggen, zachtjes mijn hand pakt. Ik blijf gespannen naar het plafond staren en ik leg mijn hand in de zijne. Mijn adem stokt in mijn keel als hij er zachtjes in knijpt. Ik weet niet meer hoe ik mij moet voelen. Vanavond was ik van de wereld toen ik met Xavier stond te zoenen. Maar nu ben ik weer van de wereld, omdat mijn hand in die van Stephan ligt. Voorzichtig kijk ik opzij naar Stephan, die mij glimlachend aankijkt. “Je bent echt een leuke meid Roos, Xavier mag heel erg blij zijn.” Dan laat hij mijn hand los en hij rolt van het bed af, om vervolgens naar de badkamer te verdwijnen. Beduusd blijf ik achter.

Citaat:

Hoofdstuk 23.

De volgende morgen word ik wakker door Stephan, die zachtjes tegen mijn schouders duwt. “Roos, wakker worden! Je bent door de wekker heen geslapen!”
Slaperig open ik mijn ogen en ik kijk op mijn telefoon, waarop de tijd negen uur aangeeft. Ik haal mijn schouders op en ik draai me op mijn andere zij, om weer verder te slapen.
Ik was vanmorgen pas rond een uur of vijf in slaap gevallen. Daar voor had ik een hele nacht liggen piekeren. Liggen piekeren over Xavier en liggen piekeren over Stephan. En uiteindelijk had al dat gepieker niets opgelost, want ik voel me nu nog steeds zo als gisteravond.

“Roos, je moet er echt uitkomen hoor! Je slaapt maar verder bij het zwembad!”
Bij het idee dat ik zo meteen weer aan het zwembad moet gaan liggen en Xavier weer zie, wil ik alleen maar liever in mijn bed blijven liggen. Ik heb tijd nodig om eens goed na te denken want zo kan het niet verder. Ik begin steeds meer voor Stephan te voelen, maar ik wil Xavier ook niet kwijt. En daarbij weet ik niet of Stephan wel hetzelfde voelt voor mij, als ik voor hem. We zijn ten slotte nog steeds gewoon goede vrienden.

Op het moment dat ik me weer om wil draaien, krijg ik een koude plens water in mijn gezicht. Ik hef mijn hoofd op en ik kijk mopperend toe, hoe al het water mijn kussen in trekt. Daar kan ik dus mooi niet meer lekker op slapen.
“Waarom doe je dat?” mopper ik tegen Stephan als ik mijn bed uit stap. Stephan grijnst. “Als dit de enige manier is om jou je bed uit te krijgen, moet het maar zo!” Ik kan het grapje niet waarderen en ik vertrek met een nors gezicht naar de badkamer om mijn gezicht nog eens te wassen, maar nu wel met iets minder koud water.

Als we een kwartiertje later naar de eetzaal lopen om te ontbijten, praat Stephan vrolijk over de excursies die we deze week nog kunnen doen. Ik kijk opzij naar de blonde jongen en ik kom tot de conclusie dat gisteravond voor hem niets betekende. Want als hij gisteravond mijn hand had gepakt omdat hij iets voor mij zou voelen, dan zou hij waarschijnlijk nu niet zoveel praten en ook niet zo vrolijk zijn.
Bij de eetzaal aangekomen, heb ik eigenlijk helemaal geen honger. Ik kijk toe hoe Stephan zijn bord vol schept met broodjes waar ik normaal ook helemaal gek op ben, maar vandaag neem ik genoegen met twee stukjes stokbrood en een kuipje jam.

“Gaat het wel goed met je?” vraagt Stephan als ik tegenover hem ga zitten. Hij kijkt verbaasd naar het kleine beetje eten dat ik heb opgeschept. Ik knik. “Ik heb niet zoveel honger.” Stephan knikt, maar zijn achterdochtige blik zegt genoeg.
Ik eet met lange tanden de twee stukjes stokbrood op. We hebben nog een paar dagen vakantie te gaan en ik vraag me af wat die laatste dagen mij zullen gaan brengen.

Citaat:

Nadat ik een paar uurtjes in de zon heb gelegen, heb ik het zo warm dat ik besluit te gaan zwemmen. Ik zie dat Stephan languit ligt en het lijkt er op dat hij slaapt. Ik laat hem lekker liggen en ik loop zelf naar het zwembad om wat af te koelen. Als ik voorzichtig met mijn voet in het koude zwembadwater voel, heb ik het meteen niet warm meer.
“Wat is dat water hier toch altijd koud” mompel ik.

“Waat ies dat wotar hjier toog koud” hoor ik iemand zeggen. Ik draai me om en ik zie dat Xavier grijnzend achter mij staat. “What does it mean?” vraagt hij.
Ik lach. “The water is very cold.” Xavier schudt zijn hoofd en hij pakt mij bij mijn middel. “Can I pull you in it?” Ik schud heftig mijn hoofd en ik probeer me los te maken uit Xavier zijn greep. Maar het is tevergeefs. Xavier is veel sterker en hij heeft me al tot aan het randje van het water geduwd. “No, no!” lach ik. “Oh yes!” grijnst Xavier.
Op het moment dat Xavier mij duwt, pak ik zijn arm vast, waardoor Xavier zijn evenwicht verliest en mee het water in valt.
Meteen in het water pakt Xavier mij vast en duwt me kopje onder. Zo spelen we nog even, totdat er een oudere man, van waarschijnlijk ook Mexicaanse afkomst, bij het zwembad komt staat. Hij buldert iets tegen Xavier in het Spaans en Xavier knikt. Dan laat hij me los. “My boss” zegt hij zacht en hij zwemt naar de kant om vervolgens het zwembad uit te klimmen.
Ik staar Xavier en de man nog even na en dan besluit ik om ook het water maar uit te gaan. Ik ben nu in ieder geval afgekoeld.

“Die jongen moet wel heel erg gek zijn op je, hij had net knetterende ruzie met zijn baas” zegt Stephan als ik terugkom bij de ligbedjes. Ik plof op mijn handdoek neer en ik kijk Stephan aan. “Hoe weet jij dat?”
Stephan rolt met zijn ogen. “Ik zag ze daarnet voorbij komen en Xavier zijn baas ging behoorlijk tekeer tegen Xavier.”
Ik zucht. Ik hoop maar dat Xavier niet ontslagen zal worden omdat hij met mij aan het zwemmen was. Ik weet dat het personeel niets met de gasten mag hebben, maar dit was toch vrij onschuldig in mijn ogen.

“Rose, can I talk to you for a second?”
Ik kijk op als Xavier achter mij staat en ik knik. Xavier loopt richting de achterkant van de douches, waar het altijd heel stil is.
“I hope there’s nothing wrong?” zeg ik zachtjes. Xavier schudt zijn hoofd. “No, it’s oké. I can do my job and my boss don’t mind if I talk with you. But no swimming anymore.”
Ik knik. Ik kan best begrijpen dat Xavier niet mag zwemmen van zijn baas. Het zou een beetje raar zijn als straks de helft van het personeel in het zwembad ligt.
“Can we go out tonight?” vraagt Xavier dan. “You and me, together?”
Ik kijk de knappe jongen aan. Ik weet niet goed wat ik moet antwoorden, zal ik vanavond weer met hem mee gaan en Stephan alleen achterlaten of zouden we beter met zijn drieën op stap kunnen gaan.
“Do you mind if Stephan comes with us?” vraag ik dan. Ik zie aan Xavier zijn ogen dat hij het niet zo leuk vind, maar hij knikt. “Ok, then we go with the three of us.”

Citaat:

Hoofdstuk 24.

Die avond hebben we pas om elf uur met Xavier afgesproken. We gaan naar een discotheek in het stadje en die gaat pas vanaf elf uur open. Na het eten besluiten Stephan en ik om nog even bij de show van het animatieteam te gaan kijken. Eigenlijk heb ik het nooit zo op animatieshows, maar nu hebben we verder toch niet veel anders te doen.

De show van het animatieteam is met veel dans en muziek, best leuk, maar het is ook goed te zien dat het erg amateuristisch is. Stephan moet ook nog naar voren komen om mee te doen met de Olympische spelen van het hotel. Eerst moet hij een kussengevecht houden, daarna moet hij playbacken en als laatste zo veel mogelijk meisjes een kus op hun wang geven. Bij het startsignaal vliegen alle vier de deelnemers van hun startpunt en ze rennen het publiek door. Een lid van het animatieteam rent er achteraan om de stand bij te houden.
Zodra Stephan bij mij in de buurt komt, gaat mijn hart sneller kloppen. Hij zou mij toch niet vergeten? Hij heeft nog dertig seconden, dus het moet hem lukken. Als Stephan mij in het vizier krijgt, wil hij naar mij toe rennen, maar een andere jongen is hem voor en heeft al een kus op mijn wang gedrukt. Ondertussen begint het publiek met aftellen. Nog 7 seconden. Stephan rent op mij af en hij duikt over een aantal mensen heen. Voor ik het goed en wel doorheb, drukt hij zijn lippen op de mijne. Mijn hart slaat over. Ik hoor heel ver weg dat het publiek klaar is met aftellen, maar Stephan staat nog steeds over mij heen gebogen. Ik sla mijn armen om zijn hals en ondanks de wat lastige positie, is dit de beste en meest romantische zoen die ik ooit gehad heb.

Al veel te snel wordt Stephan van mij afgetrokken. De animateur kijkt hem hoofdschuddend aan en hij vertelt Stephan dat hij gediskwalificeerd is. Op de wang was de regel, niet op de mond. Stephan haalt zijn schouders op en hij loopt achter de animateur aan. Het lijkt hem niet veel te kunnen schelen.
Nadat alle deelnemers een prijs hebben gekregen, mogen ze weer van het podium af. Mijn hart klopt in mijn keel als ik Stephan aan zie komen lopen. Zwijgend gaat hij naast mij zitten en hij staart naar het podium. Ik kijk schuin opzij en ik pak voorzichtig zijn hand. Stephan kijkt mij even glimlachend aan. Zo blijven we zitten totdat de show voorbij is.

Als we even later zwijgend naar de voorkant van het hotel lopen, voel ik me steeds zenuwachtiger worden. Straks komt Xavier ons ophalen en die weet natuurlijk niets van de zoen met Stephan. Ik weet nog niet hoe ik het hem moet vertellen. Het liefst zou ik nu helemaal niet meer mee gaan, maar dat lost natuurlijk niets op.
Ik plof neer op een stenen muurtje en ik klap mijn telefoon open en weer dicht. Stephan komt naast mij zitten. “Ik ben bang dat je een keus moet maken, Roos.”
Ik kijk de knappe jongen naast mij aan en ik knik. Dan raap ik al mijn moed bij elkaar. “Waarom zoende je mij vanavond opeens?”
Stephan staart naar de grond. “Ik vind je al heel lang meer dan leuk. Ik besefte het eigenlijk toen ik bij jullie thuis wegging na die twee weken logeren. Ik heb het heel lang geprobeerd niet te laten merken omdat jij zo gek bent van Xavier. Maar deze week werd het gevoel alleen maar heviger en heviger. Ik heb toen geprobeerd om een paar hints te geven, zoals je hand vast te pakken, maar het leek niet door te dringen. Daarom heb ik je maar, heel direct, een kus gegeven.”
Ik staar Stephan eerst heel verbaasd aan. Ik kan het niet geloven dat hij mij al zo lang leuk vindt. Dan glimlach ik en ik pak zijn hand. “Ik durfde niet te hopen dat het hints waren, ik dacht dat jij het gewoon vriendschappelijk bedoelde.”
Stephan schudt zijn hoofd. “Nou, niet dus.” Dan zucht hij.
“Ik heb het alleen maar lastig voor je gemaakt, Roos. Ik hoop dat je een keuze wil en kan maken. Alleen, zorg dat je een goede keuze maakt. Je zal of mij of Xavier er pijn mee doen, maar ik weet zeker dat wij er allebei over eens zijn dat het belangrijkste is dat jij gelukkig bent. Met wie dat ook is.”
Ik staar Stephan even aan. Wat heeft hij dat lief gezegd.
Op het moment dat ik iets terug wil zeggen, stopt er een toeterende taxi voor ons neus. Eerst wil ik de taxi wegjagen, maar dan zie ik dat Xavier er in zit. Ik kijk Stephan aan en dan stap ik met een zucht de taxi in.
Dit gaat een hele lastige avond worden.