Bokt.nl

Citaat:

Dan sta ik oog in oog met mijn vader. Ik zijn ogen vuren van woede, maar hij laat niks natuurlijk niks merken waar de politiemannen bij staan. Hij komt vluchtig op me af lopen en ik krimp angstig in elkaar. Cosmo die door heeft dat het niet goed voelt, draait dreigend haar hoofd naar mijn vader en legt haar oren plat in haar nek. “Hé Cosmo”, probeert mijn vader vriendelijk. Cosmo maakt een happende beweging naar mijn vader. “Kom niet dichterbij”, zeg ik angstig. “Anna, kom alsjeblieft mee naar huis we missen je zo erg”, zegt mijn vader in ene verdrietig. “We waren zo bezorgd”, zegt mijn vader en nu rolt er zelfs een traan over zijn wang. Ik kan mijn ogen niet geloven, huilt mijn vader nu. Ryan kijkt mij nu ook vreemd aan, hij zal wel denken. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen en ik sta ook met mijn mond vol tanden. “Het spijt me voor alles wat ik gedaan heb en er komen zeker betere tijden aan, dat beloof ik”, snikt mijn vader. Ik sla compleet dicht, mijn vader is nooit goed geweest in zijn emotie tonen en nu, nu staat hij gewoon jankend voor me neus. Ik laat me voorzichtig van Cosmo afglijden en sta nu tegenover mijn vader. “Anna, kom alsjeblieft terug”, klinkt mijn vader bijna smekend en hij slaat zijn armen om mij heen en drukt mij tegen zich aan. Ik laat alles maar over me heen komen, alles gaat in een waas voorbij. Ik kan nog steeds niet geloven hoe lief mijn vader nu is. Ik keek altijd tegen hem op, hij was mijn vader. De laatste jaren was hij zo koud en kil en toonde geen enkele emotie naar mij toe en nu slaat hij zijn stevige armen om mij heen en voel ik mij veiliger dan ooit. Ik voel een brok in mijn keel en er rolt ook een traan langs mijn wang. Dan laat mijn vader mij los en kijkt me aan. “We gaan naar huis meisje”, zegt mijn vader vastbesloten.

De politiemannen stappen ondertussen ook tevreden in. “Mag ik nog even afscheid nemen”, vraag ik. Ik zie even een vijandige blik naar Ryan toe maar dan glimlacht mijn vader. “Natuurlijk mag dat”, glimlacht mijn vader liefjes. Als ik naar Ryan toe loop merk ik pas hoe erg ik hem ga missen als ik met mijn vader mee ga. “Ryan, ik..”, begin ik. “Het is goed ga maar, het geeft niet ik was er al op voorbereid”, zegt Ryan bot. “Praat me nu geen schuldgevoel aan”, zeg ik dapper mijn tranen tegenhoudend. Ryan blijft stil voor zich uit kijken. “Ik denk dat dit een vaarwel is”, zeg ik nog steeds mijn tranen tegenhoudend. “Dat denk ik ook”, zeg Ryan. Dan draai ik me om en loop zachtjes richting mijn vader die tevreden de deur van de auto voor mij open houd. “Anna wacht!”, roept Ryan dan. “Nou kom op Anna, hier hebben we geen tijd voor”, zegt mijn vader dan ongeduldig. “Nog even”, zeg ik en loop dan naar Ryan toe. “Ik vertrouw het niet”, fluistert Ryan. “Wat”, zeg ik verontwaardigd. “Ik vertrouw je vader niet Anna, ga niet met hem mee”, fluistert Ryan. “Eerst praat je me een schuldgevoel aan en dan zeg je dit”, fluister ik kwaad. “Ik kan het je zo niet uitleggen, ik wacht op je bij de begraafplaats tot morgenochtend 8 uur, maar dan ga ik weg”, fluistert Ryan. Dan spoort Ryan Quantore aan en rijdt in een sukkeldrafje weg. Ik blijf perplex staan, maar loop dan toch naar mijn vader toe.

“Je ziet er niet uit, zo kunnen we je nooit vertonen Anna”, zegt mijn vader. “Je gaat eerst eens douchen en Cindy doet wel wat met je haar”, mompelt mijn vader en kijkt mij hoofdschuddend aan. “En ik verwacht niet nog een keer zo’n geintje dame”, zegt mijn vader dan op strenge toon. “Nou stap in”. “Pap, ik wil dit niet meer”. “Laat ik dat nu alvast duidelijk maken, ik wil niet meer zingen”, zeg ik. Dan grijpt mijn vader mij bij mijn arm. Hij knijpt hard en ik voel een pijnscheut in mijn arm. “Ik bepaal hier de regels Anna, jij bent mijn dochter je mag boffen dat ik dit allemaal voor je doe”, bijt mijn vader mij toe. Tranen lopen over mijn wangen, die vurige blik in zijn ogen, ik word er bang van. “Laat me alsjeblieft los”, snik ik. Mijn vader pakt me nog steviger vast. “Auw, alsjeblieft laat me los”, snik ik. “Nou in stappen en stoppen met dat gejank”, zegt mijn vader kwaad. Hij maakt zijn hand tot een vuist en slaat in op mijn gezicht. Hij raakt mijn neus volop en ik voel een warme straal via mijn neus naar beneden lopen. Als ik mijn gezicht afveeg met mijn hand zie ik dat mijn handen rood worden van het bloed. Cosmo die het tafereel volgde komt nu galopperend op ons af en staat nu recht overeind tegenover mijn vader. Ze slaat met haar voorhoeven dreigend naar mijn vader. Mijn vader moet me wel loslaten en duikt in elkaar. Nu mijn vader me los heeft gelaten spring ik met een soepele beweging op Cosmo haar rug. “Als je nu vertrekt, kun je nooit meer terugkomen dame en zeg je moeder maar gedag”, dreigt mijn vader. “Wat?”, roep ik uit. “Je moeder betekent niks voor me en als ik haar wat moet aandoen om jou terug te krijgen dan moet dat maar”, zegt mijn vader kwaad. “Je bent werkelijk gestoord..”, “.. Fred”, zeg ik. “Hoe durf je me Fred te noemen”, roept mijn vader kwaad. “Ik ben verdomme je vader”. Ik wist dat, dat hem boos zou maken. “Je bent nooit mijn vader geweest”, zeg ik nijdig en voor dat mijn vader echt gaat ontploffen geef ik Cosmo de benen. Ze steigert van schrik, maar springt dan naar voren en gaat er vandoor in galop. Ik hoor mijn vader nog net zijn autodeur dicht slaan en de motor starten. “Kom op meisje, nu moeten we gaan”, fluister ik in Cosmo haar oren. Het lijkt of ze me begrijpt, ze maakt haar hals langer en gaat nog een stuk sneller. De wind snijd in me gezicht en me ogen beginnen te tranen. We scheuren de bocht om en galopperen door de drukste straat van Gasto, wat gelukkig niet druk is. De mensen springen achteruit. “Aan de kant!”, roep ik. Dan in de verte zie ik het gebergte al dichterbij komen en als ik goed kijk zie ik dan ook bovenaan de berg een witte schimmel met een prachtige jongen rijden. Ryan, mooie Ryan denk ik bij mezelf. Dan word ik uit mijn gedachte wakker geschud. Slippende autobanden scheuren ook de bocht om. Een auto is natuurlijk veel sneller, maar zodra ik bij de bergen ben kan mijn vader niks meer. Eigenlijk kan ik dit niet vragen van Cosmo in haar conditie, maar dit is onze enige kans. Ik spoor haar nog één keer goed aan en dan gaat ze over in rengalop. Ik hoor de draaiende motor van mijn vader vlak achter ons. We rennen de straat uit en het laatste stuk grasveld over. Dan begint de grond al te hobbelen dus moet ik Cosmo inhouden, maar ook mijn vader moet afremmen wil hij zijn auto niet verpesten. Tot mijn verwachting remt hij nog af ook.
Alles voor zijn auto, denk ik hoofdschuddend bij mezelf. Ik laat Cosmo gaan en ze galoppeert de eerste berg op. Dan remt ze af, slim paard. Want wat omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Ze remt af en stopt dan bovenaan de berg. Mijn vader is inmiddels gestopt onder aan de berg. Dan pas draait Ryan zich om en heeft hij mij door. Als hij mijn bebloede gezicht ziet, draait hij Quantore om en galoppeert naar mij toe. “Anna”, roept Ryan geschrokken. “Gaat het wel”, zegt Ryan bezorgd. “Ja het gaat wel, maar we moeten me moeder halen”, zeg ik snikkend. “Ik weet niet wat hij van plan is, maar hij gaat iets doen”, snik ik. “Weet je dat zeker”, vraagt Ryan. “Ja Ryan ik ken mijn..”, begin ik. “Ik ken Fred, dat doet ie”, snik ik. “Bedenk je wel dat we alleen sneller kunnen zijn als je vader, als we de hele weg galopperen”, vraagt Ryan. “Ja dat begrijp ik”, zeg ik. “Kan Cosmo dat aan?”, vraagt Ryan. “Ja dat kan ze Ryan, nou laten we gaan”, zeg ik. Ik kijk hem aan en hij begrijpt dat hij nu niet tegen me in kan gaan, want hij knikt goedkeurend. We geven de paarden de benen en gaan zo snel als we kunnen door het gebergte heen, op naar mijn moeder.

Citaat:

We galopperen de heuvels op en stappen naar beneden, het omhoog galopperen is erg zwaar voor Cosmo. Daarom als we uit het gebergte komen is ze al bekaf. Ze is nat van het zweet en staat te enorm te puffen. “We gaan het op deze manier echt niet redden hoor An, ze moet rusten”, zegt Ryan bezorgd en kijkt Cosmo moeilijk aan. “Hoe had ik ooit kunnen denken dat dit zou gaan lukken”, mompel ik zachtjes. “Wat moeten we nu doen Ryan”, zeg ik verdrietig. Ik laat me van Cosmo haar rug glijden en sla me armen om haar hals heen. Ze laat haar hoofd op mijn schouder rusten en briest zachtjes. Grinnikend geef ik haar een kus op haar zachte neus. “Je bent een lieverd”, zeg ik vertederd en ze hinnikt zachtjes als antwoord. Dan voel ik een warme hand op mijn schouder en als ik omdraai zie ik dat Ryan tegenover me staat die inmiddels van Quantore is afgestapt. Hij slaat zijn armen om mij heen en drukt me tegen zich aan. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en laat mijn tranen die er al zo lang zitten in vrije loop. Hij drukt me even tegen zich aan, maar zegt dan: “Ik vind je heel lief maar zo maak je me hele shirt nat”, zegt Ryan sarcastisch. Ik glimlach door mijn tranen heen. “Nou kom op boef, we gaan je gezicht even schoonmaken bij het meer”, zegt Ryan. “Ja, dat is een goed plan”, glimlach ik. We stappen weer op en binnen 5 minuten stappen zijn we inderdaad bij het meer. Cosmo is al wat minder aan het puffen. Ze is nog steeds wel erg nat, maar dat heb je ook met dit warme weer. Bij het meer aangekomen twijfel ik daarom ook geen moment en stuur Cosmo het water in en ze loopt er gewillig in. Ze zit ondertussen tot haar buik in het water en met de punten van mijn tenen kan ik ook het warme water voelen. Cosmo duwt haar neus in het water en zwaait dan met haar hoofd van links naar rechts waardoor het water alle kanten op spettert en ze briest tevreden. Giechelend als een klein kind zit ik op Cosmo haar rug. Voor het eerst vergeet ik alles om me heen en ben ik oprecht blij. Dan loopt ze nog verder het water in zodat ik ook helemaal nat word. Dan laat ik me ook in het water vallen en zwem om Cosmo heen. Ryan die Quantore ook het water in heeft gestuurd springt nu ook van zijn rug af het diepe water in en zwemt naar me toe. “Zo ben je op je mooist”, zegt Ryan vertederd. “Hoe”, vraag ik glimlachend. “Als je gelukkig bent”, begint Ryan. “Wanneer je lachte, lachte je ogen mee”, glimlacht Ryan en neemt weer mijn hoofd in zijn handen. Even denk ik terug aan het moment van gisteren en word onzeker. Maar dan weet ik dat ik mij geen zorgen hoef te maken want voor ik het weet voel ik zijn zachte, warme lippen op de mijne. Hij slaat zijn sterke armen om mij heen en drukt mij tegen zich aan. Zo blijven we wel een paar minuten lang staan. Dan open ik mijn mond voorzichtig en spelen we met onze tongen. Dan sluit Ryan zijn mond en geeft mij nog een lange kus op mijn mond. Wanneer ik daarna mijn ogen weer open kijk ik in zijn mooie bruin ogen. Mijn hart gaat als een razende tekeer, wat is hij toch knap. “Dat was fantastisch”, zeg ik zachtjes en sla mijn ogen neer. Eigenlijk ben ik best heel verlegen, maar door mijn grote mond verberg ik dat altijd. Dan neemt Ryan mijn gezicht in zijn handen en geeft hij mij een nog een kus op mijn voorhoofd en kijkt me glimlachend aan. “We moeten nu wel echt gaan”, zegt Ryan zachtjes. “Ja je hebt gelijk”, knik ik. We laten elkaar los en lopen naar de kant waar Cosmo en Quantore al stonden te grazen. Cosmo lijkt al wat meer tot rust te zijn gekomen dus we vervolgen ons weg. “Als we nu een aantal stukken galopperen en voor de rest lekker draven en kleine stukjes stappen”, dan zijn we er morgenochtend. Even kijk ik hem twijfelend aan, maar dan weet ik dat ik blind op Ryan kan vertrouwen. Hij kent het gebied hier uit zijn hoofd.

Het is al aardig schemerig wanneer we weer bij het maïsveld aankomen. “Oké dit is wat we gaan doen”, vertelt Ryan. “We spring zo gewoon aan in galop en stoppen pas tot we eruit zijn”. “Als we die honden weer tegenkomen, niet afwachten gewoon doorrijden oké?”, vraagt Ryan. “Jij gaat voor en ik blijf achter je”, zegt Ryan precies wetend wat hij doet. “Ja?”, vraagt Ryan. “Ja, we gaan”, zeg ik vastbesloten. Ik spoor Cosmo aan en ze schiet naar voren. Ik klamp me vast aan een pluk manen. Ik knel met knieën waardoor ik in een springhouding kan gaan zitten. Als ik achterom kijk zie ik dat Ryan achter mij rijd. Dan spoor ik Cosmo nog iets aan en gaat ze over in rengalop. Het maïsveld schiet aan mijn ogen voor bij en voor ik het weet zie ik het einde dichterbij komen. Ik laat Cosmo rustiger galopperen en zo komen we veilig uit het maïsveld vandaan. Ryan komt tevreden naast mij stappen. “Wat een team zijn wij zeg”, grinnikt Ryan. “Een dreamteam”, glimlach ik terug. We stappen nu voorzichtig door alle veldweggetjes en het is al weer pikdonker. “Gelukkig is het maar een paar uur zo donker zeg, je ziet helemaal niks”, mopper ik. “Nee, dat is inderdaad wel erg vervelend ja”, zegt Ryan. We lopen ondertussen alweer een paar uurtjes door het donker en we moeten ons best doen om de weg te zien. “Het spijt me voor hoe ik me gedragen heb”, begint Ryan dan. “Hm”, zeg ik alleen maar. Ik kan met moeite mijn ogen open houden, ik heb nu al 2 dagen niet geslapen. “Het geeft niet Ryan, ik begrijp het volkomen”, zeg ik zachtjes. “Daar ben ik erg blij om”, antwoord Ryan en we gaan weer stil verder. We lopen weer een aantal uren verder en het begint langzamerhand alweer wat lichter te worden. Dan draven we aan en zien in de verte het grote berkenbos al dichterbij komen. Als ik naar links kijk zie ik de zon langzaam opkomen aan de horizon. “Ryan wacht even”, roep ik. Ik houd Cosmo even halt en kijk dromend naar de opkomende zon. Ryan komt even naast me staan met Quantore en met zijn vieren staan we stil. “Nou kom dromer we gaan verder”, grinnikt Ryan. “Ik vind het fijn als je me zo noemt”, zeg ik glimlachend. “Dan houden we die er in”, lacht Ryan.

Binnen een kwartiertje zijn we in het berkenbos en is het ook in het bos licht. We lopen door het mulle zand. Ik merk dat Cosmo erg gespannen begint te lopen en ik kijk schichtig om mij heen. Ik heb het gevoel alsof we bekeken worden. Ryan loopt voor mij en heeft blijkbaar niks in de gaten. Net wanneer ik Cosmo wil aansporen om het Ryan te vragen springen er een aantal mannen uit de bosjes vandaan met leger pakjes. Op hun hoofd zit een zwarte pet met gouden rand, politiemannen. “Ryan kijk uit”, roep ik. Quantore die schrikt van de mannen die in ene tevoorschijn komen springt opzij en steigert hoog waardoor Ryan zich wel moet laten vallen. De mannen springen gelijk op Ryan af en slaan hem gelijk in de boeien. Quantore rent dreigend op ze af met zijn oren plat in zijn nek maar de mannen hebben grote houten stokken en slaan Quantore daar mee op zijn lichaam. Geschrokken springt Quantore achteruit. “Ryan”, roep ik paniekerig. “Ga Anna, ga!”, schreeuwt Ryan met overslaande stem. De mannen komen nu ook mijn kant op en Cosmo dribbelt heen en weer. “Ja maar”, begin ik. “Verdomme ga, ik vind je wel”, roept Ryan. Ik begrijp dat ik geen keus heb, maar ik ben ook machteloos tegen over al die mannen. Ik kijk hem nog even aan en probeer zijn blik op te vangen maar hij kijkt me niet aan. Ik kan me niet voorstellen dat ik Ryan hier achter laat, denk ik bij mezelf. Maar dan spoor ik Cosmo toch aan en die springt gewillig in galop. Ik ren op Quantore af en begrijp dat ik maar één kans heb. Ik strek mijn hand uit en galoppeer naar Quantore toe. Ik kom steeds dichterbij en hou met mijn rechterhand een pluk manen vast. Dan rijden we vlak langs Quantore. Eerst zijn kont, dan zijn buik en dan naar zijn hals. We rijden langs zijn hoofd en ik grijp met mijn linkerhand de teugels en roep heel hard “JA”. Quantore springt ook over in galop en we schieten ervan door. Als ik achterom kijk zie ik nog net dat ze Ryan knock-out slaan en hem meenemen.