Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-08-08 19:15

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 24-08-08 19:15

Tess__ schreef:
als ik zondag avond nog niks geplaatst heb mogen jullie me slaan, echt waar

Het is avond, bijna dead-line.. *haalt alvast der spankplankje* *LOL*

**Geplaatst**: 25-08-08 00:14

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 25-08-08 00:14

Ik vind dat het een goed verhaal is,
leest lekker makkelijk en je word ook niet afgeleid. Je zit er echt in.
Let op de kleine dingetjes zoals komma's enzo.
Ga zo door.

**Geplaatst**: 25-08-08 07:16

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 25-08-08 07:16

Ik mag je slaan want het is maandagmorgen en er is nog niks Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-08 13:36

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-08 13:36

ja sla me maar idd, het spijt me heel erg Verdrietig

**Geplaatst**: 25-08-08 13:43

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 25-08-08 13:43

Waarneer komt hij echt ? Bloos

Neem je tijd maar. Dan word hij teminste weer zo mooi. Lovers

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-08 14:21

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-08 14:21

hij komt alsdie komt, nee ik moet nog 200 woorden voordat ik m mag plaatsen maar ben terug aan t lezen om alles even te herkennen enzo, voor mezelf Lachen

**Geplaatst**: 25-08-08 14:53

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 25-08-08 14:53

Leuk verhaal zeg, denk dat wietse en lotte wel weer bij elkaar komen?! Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-08 19:18

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-08 19:18

RolingRoos schreef:
Leuk verhaal zeg, denk dat wietse en lotte wel weer bij elkaar komen?!

Wie weet

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-08-08 14:30

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 31-08-08 14:30

8

De volgende ochtend schrik ik wakker van mijn wekker, het is nog donker en ik wil me nog een keer omdraaien. Totdat ik me bedenk dat ik kerstvakantie heb en ik aan het werk moet. Dus ik ga mijn bed uit met een slaperig hoofd. Ik hijs me in een oude spijkerbroek, een t-shirt en een trui. Was mijn gezicht, doe mijn haar in een staart en ga naar beneden om te eten. Als ik beneden ben en op de klok kijk zie ik dat het pas kwart over 6 is. Jeetje, waarom moet ik om zeven uur beginnen, ik wil naar mijn bed denk ik. Toch zet ik mezelf ertoe een boterham te eten en mijn brood voor tussen de middag klaar te maken. Na het eten poets ik snel mijn tanden en spring daarna op mijn fiets richting de tuin. Daar drink ik in de kantine nog een kop koffie met mijn collega’s waarna we met zijn allen aan het werk gaan.
Als ik ’s middags om 4 uur thuis kom val ik doodmoe op de bank. Ik voel me gebroken, alles doet pijn en ik ben moe, heel erg moe. Maar ik wil er niet aan toegeven dus ga ik even lekker douchen en trek alvast mijn rijbroek aan, zodat ik na het eten gelijk naar Sjaak toe kan. We eten vroeg vandaag, dat komt mij goed uit, dan kan ik lekker lang met Sjaak aan de gang.

Na het eten ga ik gelijk de deur uit, met al mijn reflectie paardenspullen in een tas aan mijn stuur. Ik zal en moet een buitenrit maken, ook al is het donker. Op stal aangekomen is er niemand, wat vind ik dat heerlijk lekker alleen met mijn paardje zijn. Snel poets ik Sjaak waarna ik hem behang met alle reflectie spullen. Een half uur nadat ik op stal aankwam rij ik het erf alweer af, maar dit keer op mijn paardenbeest.
Na een heerlijke buitenrit van 2 uur kom ik weer terug op stal. Ik verzorg Sjaak, mest zijn stal uit, ruim mijn kast op en wens hem Sjaak een goede nacht. Waarna ik om 10 uur ’s avonds weer op mijn fiets spring en naar huis toe cross.
Met mijn hoofd lig ik al in bed, en let daardoor niet op. 5 minuten verwijderd van huis voel ik een klap en kom met mijn hoofd op de straat terecht, ik ben aangereden.

…

Als ik wakker word weet ik niet waar ik ben, mijn hoofd doet zeer. Snel doe ik mijn ogen weer dicht en val in een diepe slaap. De volgende keer dat ik wakker word is het donker om me heen, wel merk ik dat er iemand dichtbij me is. Er snerpt een pijnscheut door mijn hoofd en ik grijp ernaar, ik schrik, ik voel geen haar maar iets zachts. Het blijkt verband te zijn.
Mijn ogen beginnen te wennen aan het donker. Ik zie dat er een vrouw naast me zit, ze pakt mijn hand en begint zachtjes te huilen. Ze fluistert; “Wat ben ik blij dat je wakker bent, Lot.” Wat? Lot? Wie is dat? Ben ik Dat? Schiet er door mijn hoofd heen. Dan vraagt de vrouw of ik hoofdpijn heb, ik knik ja, ik kan geen woord uitbrengen. Ik sluit mijn ogen en slaap verder.
De volgende ochtend word ik wakker gemaakt door een vrouw in een wit pak. Ik vraag haar; “Mevrouw, waar ben ik?” ze vertelt me dat ik aangereden ben en in het ziekenhuis lig. Meer zegt ze niet, en ik vraag niet meer. Pas dan weet ik het weer, die auto, die ik pas op het laatste moment zag, de klap en het zwart voor mijn ogen.
In één keer is alles duidelijk. Als er even later weer een zuster komt vraag ik haar wat ik heb. Ze vertelt dat ik een ongeluk heb gehad dat ik geopereerd ben aan mijn hoofd, omdat de druk op mijn hersenen erg groot was. Ik ben een dag slapende gehouden zodat mijn hoofd een beetje de tijd kreeg om zich voor een klein beetje te herstellen. Ik ben vanochtend van de IC naar de MC (Medium Care) gebracht en daar moet ik nog eventjes liggen, totdat ze er zeker van zijn dat ik zonder alle apparatuur kan. Als laatste zegt ze; “Je kan maar beter wat gaan slapen, des te sneller mag je op zaal.” Ze loopt weg, om twee tellen later weer terug te komen. Met de vraag; “Er is een jongen die je heel graag wil zien, hij zat hier gisteren al samen met je ouders, kan je hem eventjes zien denk je?”
Ik zeg; “Ja hoor, vast wel.” Eventjes later komt er een jongen binnenlopen met een heel bekend gezicht maar ik kan het niet direct plaatsen. Als hij begint te praten weet ik het weer, het is Wietse. Hij vertelt me dat hij heel erg bang is geweest om mij kwijt te raken, hij zat in de war. Gelijk toen hij hoorde dat ik in het ziekenhuis lag, op de IC, met hersenletsel is hij naar het ziekenhuis gekomen. Daar trof hij mijn ouders diepongelukkig aan, wachtend in de gang totdat ik uit de operatie zou komen, als ik er al uit zou komen.
Hij vertelt me dat ik net stabiel was toen er iets knapte in mijn hoofd waardoor de druk weer erg groot werd. Op dat moment was ik nog op de spoedeisende hulp, er werd direct een operatie kamer voor me klaargemaakt en ik werd direct gefixeerd. De arts had mijn ouders voor de operatie vertelt dat deze operatie niet geheel zonder risico zou zijn en dat er dus een kans was dat ze me nooit meer levend zouden zien. Toch wilden ze dat ik geopereerd zou worden, omdat ik anders binnen twee uur zou overlijden aan de druk op mijn hoofd en hersenen.

Na een tijdje gaat mijn hoofd heel erg veel pijn doen en ik grijp ernaar, weer voel ik dat zachte ding. Ik vraag; “Wiets, wat zit er om mijn hoofd?” hij vertelt me dat ik een soort verbandtulband om heb omdat ze mijn hoofd dicht moesten naaien. Ik voel me even heel dom, dat had ik kunnen weten.
Ik moet huilen, het spijt me zo, dat doordat ik niet opgelet heb er mensen over mij in de war gezeten hebben. Het is allemaal mijn eigen stomme schuld, wat ben ik mislukt. Op dat moment voel ik me het stomste wat er bestaat. Wietse komt bij me op bed zitten en omhelst me stevig. Hij zegt dat het allemaal niets uitmaakt en dat ik het ook niet expres heb gedaan. Gelukkig weet hij me weer gerust te stellen, wat ben ik toch blij met zo’n goeie vriend als Wietse.

Als Wietse weg is, ben ik helemaal uitgeput. Ik val in slaap en word rond het middaguur wakker gemaakt door één van de zusters. Het is tijd voor m’n lunch en ik moet ook nog aangeven wat ik voor avond eten wil. Ik krijg een boterham met jam, het eerste wat ik denk is: ‘Gatsie jam, dat lust ik niet!’ toch eet ik mijn boterham maar op. Het eten smaakt me nog niet echt maar volgens de zuster is dat normaal.
Als ik mijn boterham op heb val ik weer in slaap. Een uur later word ik wakker, het is bezoekuur en de vrouw die ik gisteren al zag zit weer naast mijn bed. Deze keer heeft ze ook een man bij zich. Na een tijdje heb ik door dat het mijn ouders zijn. We praten wat, en ik vraag hoe het met Sjaak gaat. M’n ouders moeten erom lachen dat ik direct naar Sjaak vraag, het gaat goed met m zeggen ze. Hij loopt lekker op de wei en de staleigenaar mest zijn stal uit en de meisjes van stal borstelen m om de beurt.
Na een half uur durf ik eindelijk de vraag te stellen die al minutenlang op mijn lippen brand; “Mam, wanneer mag ik weer naar huis?”. Ze zegt; “Lieverd, dat duurt voorlopig nog wel eventjes waarschijnlijk nog zeker een week.” Dan stort mijn wereld even in, ik wil hier niet liggen. Ik ben toch niet zwaar gehandicapt en ik ben toch ook niet meer in levensgevaar? Ik wil weer paardrijden, weer korfballen gewoon alles weer doen wat iedereen van mijn leeftijd doet.

Even later haalt m’n moeder mijn Ipod en telefoon uit haar tas. Ze zegt dat ik ze nu mag hebben van de dokter. Maar zodra ik teveel last van mijn hoofd krijg moet ik ze beide gelijk wegleggen. Dat vrolijkt me meteen op, ik kan in ieder geval nu wat meer doen dan alleen maar doelloos voor mezelf uitstaren en slapen.
Na een half uurtje gaan m’n ouders weg en zet ik meteen mijn Ipod aan, ik begin lekker mee te neuriën met Hey Jude van de Beatles. Wat al snel zachtjes meezingen word en nog iets later zit ik steenhard mee te blèren. Als het liedje op helft is doet mijn hoofd zo’n zeer en kijkt de zuster me zo boos aan dat ik maar weer stop met zingen. Ik zet m’n Ipod wat zachter en ga lekker een beetje liggen doezelen terwijl ik naar John Mayer luister. Zo val ik weer in slaap met mijn Ipod aan.
Weer maakt de zuster me wakker, ditmaal voor het avondeten. Ik voel me niet zo lekker en zeg dat ik niet hoef. Ze zegt me dat ik toch iets moet eten en dat ze wel een beschuitje met kaas voor me klaarmaakt.

__________________________________________
SORRY DAT HET ZO LANG GEDUURD HEEFT Hamer

**Geplaatst**: 31-08-08 14:52

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 14:52

wooow, het verhaal heeft opeens een hele andere wending, super verhaal Haha!

**Geplaatst**: 31-08-08 17:42

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 17:42

Gaaf hoor

ben benieuwd hoe het verdergaat Haha!

**Geplaatst**: 31-08-08 17:50

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 17:50

Hele andere wending ineens, maar mooi geschreven. Heb 1 foutje ontdekt:

er mensen over mij in de war gezeten hebben.

dat moet zijn:
er mensen over mij in de rats gezeten hebben

verder mijn complimenten! Lachen

**Geplaatst**: 31-08-08 18:30

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 18:30

wow, geweldig stuk zeg. inderdaad opeens een hele andere wending, maar wel super verteld. leest weer heerlijk weg Knipoog

**Geplaatst**: 31-08-08 18:31

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 18:31

ZitAa schreef:
i like it, maar veelste snel een einde..
mooi verhaal

idd!!!

ts: we want more!!!

**Geplaatst**: 31-08-08 19:18

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 31-08-08 19:18

Ik ben fan Haha!

Superverhaal!
Hoe loopt het af *LOL*

**Geplaatst**: 01-09-08 07:01

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 01-09-08 07:01

Even stipje bij het vorige hoofdstuk Haha!

Leuk verhaal!

**Geplaatst**: 01-09-08 10:06

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 01-09-08 10:06

Mijn berichtje was verwijdert , dus nu schrijf ik even een langeren nieuwe. Haha!

Leuk stuk , alleen niet heel makkelijk leesbaar , mischien meer regels vrij ?
Wel opeens een hele anderen wending.
Maar dit is het eind toch niet ?
Iwantmore. Haha!

**Geplaatst**: 04-09-08 07:01

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 04-09-08 07:01

super leuk stuk weer Lachen

**Geplaatst**: 09-09-08 16:27

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 09-09-08 16:27

leuk verhaal volg het al een tijdje, wacht op het volgende stukje!!

**Geplaatst**: 14-09-08 15:27

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 14-09-08 15:27

ik wacht geduldig op je nieuwe stukje Lachen

**Geplaatst**: 14-09-08 22:20

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 14-09-08 22:20

Ook ik wacht geduldig op een vervolg!

geweldig meis ga zo door!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-09-08 22:44

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 16-09-08 22:44

9

Het is inmiddels een week en veel tegenvallers later. Twee dagen nadat ik wakker geworden ben kreeg ik een terugslag. De wond op mijn hoofd wilde niet dicht en in mijn hoofd heelde het allemaal ook niet zoals het hoorde. De doktoren besloten me nogmaals te opereren, met succes.
Deze keer hebben ze me weer een dag slapende gehouden, toen ik wakker werd voelde het niet zo vreemd als een week eerder. Ik wist wat er gebeurt was ik herkende iedereen en mocht al vrij snel weer terug naar de Medium Care. Toen ik weer lekker op krachten begon te komen na mijn operatie kwam mijn dokter met me praten.
Hij wilde me zeker nóg een week houden in het ziekenhuis, omdat hij me nog in de gaten wil houden totdat het zeker is dat ik gewoon naar huis kan. Ik dacht eventjes dat ik gek werd, ik wil niet nog een week in dit stomme saaie ziekenhuis liggen. Waarom moet dat dan allemaal, ik kan praten, denken en lopen wat moet ik hier dan nog? Het enige wat ik denk is; ‘Ik moet hier weg, en wel NU!’.

Toen de dokter weg was heb ik gehuild, veel gehuild. Ik neem het mezelf allemaal zo kwalijk, al had ik nou wat beter opgelet was het allemaal niet gebeurt. Dan had ik nu net als de rest van mijn vrienden en vriendinnen naar school, sporten en leuke dingen doen. Het meeste van alles mis ik de uren die ik met Sjaak doorbracht. Ik heb altijd gedacht dat ik best wel een tijdje zonder mijn paard en zonder de korfbal zou kunnen maar het valt me tegen, heel vies tegen.
Precies op het moment dat ik het nodig heb is het bezoekuur en komen er een aantal vrienden van me langs. Ze vertellen sterke verhalen over het uitgaan en wat er allemaal gebeurt in het hok. Ik kan het allemaal even niet meer aan, ik barst in huilen uit. Iedereen schrikt zich rot, wat is er nou ineens aan de hand. Ik vertel dat ik het zo vervelend vind dat ik het allemaal moet missen. Thomas, mijn beste vriend, komt bij me op bed zitten en slaat zijn armen om me heen. De rest volgt zijn voorbeeld en zo zitten we met zijn vijven op mijn bed een beetje te snikken. Misschien dat het dan toch nog gezellig word!
We zijn zo met elkaar bezig dat ik niet merk dat er nog meer bezoek binnenkomt, pas als Thomas zegt; “Lot, er zijn nog meer mensen voor je.” Kijk ik op, het zijn mijn trainers van de korfbal. Ze vertellen dat ze al eerder langs wilden komen maar dat ze niet zoveel tijd hadden en ze het lastig vonden. Ik zeg dat ik het niet erg vind maar dat ik het superleuk vind dat ze er zijn. Even later is het een drukte van belang in mijn kamer.

10

“Lotte, Lot, Lohot, Loòòòòòòt!” “Wakker worden joh, je mag naar huis.” Zo word ik wakker gemaakt op de dag dat ik eindelijk weg mag uit dat stomme ziekenhuis. Het is Wietse, hij wilde me perse ophalen. En we moesten eerst langs Sjaak voordat hij me naar huis zou brengen. Ik vond het al lang goed, ik wilde zo graag weer eventjes bij m’n paardje zijn.
Vlak voordat we willen vertrekken komt mijn dokter me nog even gedag zeggen, ik bedank hem voor de goede zorgen en zeg dat ik blij ben dat ik naar huis mag. Hij vertelt me dat ik voorlopig echt maar dan ook echt rustig aan moet doen, omdat ik nog niets gewend ben. Dat gaat mijn ene oor in en het andere weer uit. Ik mag weg uit het ziekenhuis, dus ik ben beter, dus ik kan alles weer.
Dat valt vies tegen, als ik thuiskom ben ik kapot. Dus vraag ik me af, wat heb ik allemaal gedaan? Ik ben het ziekenhuis uitgelopen, in de auto gestapt, bij Sjaak uitgestapt, Sjaak geknuffeld, weer in de auto gestapt en eenmaal thuis ben ik het huis in gelopen. Hoe kan het nou dat ik al zo moe ben?
Ik zeg; “Wiets, bedankt maar ik wil heel graag naar bed nu, ik ben op.” Hij zegt dat hij me begrijpt en ik ga lekker naar mijn bed. ’s Middags word ik wakker gemaakt door mijn moeder dat er bezoek is. Het zijn de mensen van het hok, ze komen vertellen dat ze superblij zijn dat ik weer thuis ben en dat ik snel maar weer langs moet komen! Ik probeer enthousiast te doen maar ze merken aan me dat ik heel erg moe ben.
Ze willen weggaan, maar ik zeg dat het allemaal wel goed gaat en dat ik vanavond wel even naar de korfbal kom om bij de training te kijken. Een uurtje later ben ik samen met mijn ouders aan het eten. Ik vertel hen dat ik graag eventjes naar de korfbal wil. Mijn ouders zijn het er in eerste instantie niet mee eens, omdat ik nog heel moe ben. Maar ik dram door, ik wil zo graag iedereen weer zien.
Mijn vader besluit dat het goed is onder de voorwaarde dat hij me brengt en dat ik thuisgebracht word door één van mijn teamgenoten. Ik zeg dat dat wel goed komt en ben door het dolle heen. Pas dan bedenk ik me dat ik wel een pet op wil zetten omdat ik toch een hele kale plek op mijn hoofd heb, en ik weet niet hoe iedereen daar op reageert.

Die avond heb ik een geweldige avond op de korfbal, als ik aankom is mijn team net bezig met de palen neerzetten. Iedereen laat alles vallen en komt naar me toe, ik word omhelst en er word 100x gevraagd hoe het met me gaat. En dan komt dé vraag: “Lot, zet je pet eens af.” Op het moment dat ik mijn pet afzet zie ik allemaal verschrikte gezichten, ze zien een kale plek op het hoofd van een meisje die altijd veel en mooi haar heeft gehad. Ik vertel dat het allemaal wel goed komt maar dat het nog vrij lang zal duren voordat al mijn haar er weer zal zitten.
Dan is het tijd om te beginnen met trainen, ik ga op de bank zitten die voor de kantine staat. Wat ik niet merk is dat Peter aan komt lopen. Hij schrikt als hij me ziet, hij wist nog niet dat ik terug was uit het ziekenhuis. Eventjes lijkt het erop dat hij emotioneel word maar hij kan zijn geluk niet op. Zijn kleine zusje, maar dan anders, is weer thuis. Ook hij vraagt of ik mijn pet af wil zetten, hij wil het wel zien. Als hij het ziet word hij emotioneel en zegt dat hij het allemaal zo erg voor me vind.
Ik zeg; “Het maakt niet uit, ik ben er nog. Ik ga niet dood, mijn haar komt weer terug en ik ben ook niet ongeneeslijk ziek!” Die worden laten hem lachen, hij vertelt me dat hij de ware Lot weer gevonden heeft. Het nuchtere meisje wat overal de humor wel van in kan zien. En zich niet zomaar uit het veld laat slaan.
Hij komt bij me zitten en we hebben lol. We lachen, op een zeker moment stromen de tranen over mijn wangen van het lachen. Ik merk dat ik de slappe lach heb, om het minste of het geringste lig ik helemaal dubbel. Pas na een tijdje merk ik dat deze lachstuip erg veel energie van me vergt. Ik besluit weer even rustig aan te doen.

Dan komt Wietse aanlopen, hij schrikt een beetje als hij mij ziet. Maar dan is het toch de glimlach die het wint van zijn bezorgdheid. Hij zegt dat hij me wel naar huis brengt als hij klaar is met trainen. Pas dan merk ik dat mijn team me roept, ik loop het veld op. Pas dan zie ik wat er is. Ze staan daar met een groot pakket, met een bijna nog grotere kaart erop. Waar; “Voor onze Lot” op staat. Het is de teamfoto van afgelopen jaar uitvergroot in een lijst, pas later zie ik dat de foto op een vel karton is geplakt en dat ze daar allemaal iets op hebben geschreven. Ik word spontaan emotioneel en barst in huilen uit. Zo staan we een tijdje met zijn tienen met de armen om elkaar heen. Pas nu realiseer ik me dat er veel mensen bang zijn geweest om mij te verliezen en dat mijn leven zo slecht nog niet is.

De training is klaar en we gaan met zijn allen naar de kantine, we praten, maken lol en drinken aquarius. Net als altijd, het voelt allemaal zo vertrouwd. Alsof ik nooit weggeweest ben. Jammer genoeg is dat niet zo, maar nu is de tijd gekomen om te herstellen en mijn leven weer opnieuw op te bouwen.
Time flies when your having fun, binnen de kortste keren is ook Wietse klaar met trainen. Hij komt de kantine binnen en ik zeg hem dat hij best nog wel even kan gaan douchen want ik zit nog wel lekker. Pas dan merk ik dat ik helemaal kapot ben. Maar ik hou me groot, we drinken nog wat met zijn allen en sneller dan ooit is Wietse terug in de kantine om mij weg te brengen.
Eenmaal thuis loop ik gelijk door naar mijn kamer, en ga slapen. Heel lang en heel lekker slapen.

**Geplaatst**: 17-09-08 07:18

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 17-09-08 07:18

Heel leuk stuk weer, vind wel dat het beetje erg snel gaat in ene mag ze uit het ziekenhuis en is ze alweer thuis. Voor de rest heb ik geen spelfoutjes gezien en wat is die Wietse een lieverd ! Haha!

**Geplaatst**: 17-09-08 12:35

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst: 17-09-08 12:35

Wat een leuk stuk weer Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-09-08 13:26

Re: [VER] I just don't know what to do with myself

Geplaatst door de TopicStarter : 17-09-08 13:26

RolingRoos schreef:
Heel leuk stuk weer, vind wel dat het beetje erg snel gaat in ene mag ze uit het ziekenhuis en is ze alweer thuis. Voor de rest heb ik geen spelfoutjes gezien en wat is die Wietse een lieverd !

Ziekenhuis dagen zijn over het algemeen erg hetzelfde, vandaar dat ik een nieuw hoofdstuk begonnen ben op de dag dat Lotte naar huis mocht Lachen

Nomineer dit bericht ×