Bokt.nl

Citaat:

Ik schrik op als ik het lopen van een kraan in een wasbak hoor. Mijn ogen moeten wennen aan het felle licht dat door de ramen naar binnen schijnt. Als ik naast me kijk zie ik Sanne liggen. Dan herinner ik me weer dat we de vorige avond naar de Autof waren geweest. Ik laat de avond als een bandje door mijn hoofd afspelen. De gezelligheid met de meiden, samen dansen en natuurlijk de blote mannen. Grinnikend denk ik er aan terug. Maar gelijk daarna denk ik ook aan het voorval met Ron, ik kan het nog steeds niet beseffen dat Ron zo is veranderd. Hij was altijd zo lief, had ik het moeten zien aankomen, vraag ik me af. In gedachte verzonken merk ik niet dat Patricia vanuit de keuken, de huiskamer binnen komt lopen. “Wakker, slaapkop?”, fluistert Patricia. “Ja, alleen wel een beetje hoofdpijn”, grinnik ik. “Hoe laat is het trouwens?”, vraag ik.
“Het is gewoon al één uur”, zegt Patricia, “we hebben echt lang geslapen”. “Ja en Sanne ligt nog steeds te maffen”, zeg ik. “Ik ben al wakker”, zegt Sanne slaperig. Glimlachend kijk ik haar aan. “Wat zullen we gaan doen vandaag”, zegt Patricia opgewekt. “Wil je niet zo hard praten, ik heb hoofdpijn”, zegt Sanne zwakjes. Als Patricia en ik naar het hoofd kijken van Sanne liggen we dubbel van het lachen. “Ach, San je bent het toch nog wel een beetje gewend?”, zeg ik betuttelend. “Hou je kop Liz”, zegt Sanne met een zwakke glimlach en laat zich weer terugzakken op de bank. Grijnzend kijken Patricia en ik elkaar aan. “Heb je nog ergens trek in, wil je een aspirientje?”, vraagt Patricia. “Bedankt Patries, maar het enigste wat ik wil is me bed in”, zegt Sanne beteuterd. “Nou je bent weer gezellig”, zeg ik glimlachend. “Bedankt meiden voor de leuke avond, maar ik wil echt me bed in”, zegt Sanne terwijl we met ze drieën bij de deuropening staan. “Is goed hoor, ben je er maandag wel weer?”, vraag ik. “Vast wel”, zegt Sanne met een knipoog. Als we de deur achter ons dicht doen kijk ik Patricia aan, “Wat gaan we doen?”, vraag ik. “Een vakantie boeken”, zegt Patricia resoluut. “Vakantie boeken?”, vraag ik verontwaardigd. “Ja, dat schiet me in ene te binnen, over twee weken is het herfstvakantie en het weer schijnt nog een tijdje goed te blijven. We kunnen wel naar een camping of zo?”, stelt Patricia voor. “Hoe kom je daar nou in ene bij?”, vraag ik nog steeds niet begrijpend. “Dat lijkt me hartstikke leuk, Hans vertelde me over een camping in Epe”, zegt Patricia vrolijk. “Dan kunnen we met ze vijven gaan”. “Vijven?”, vraag ik. “Ja, Sanne, Steef, Hans, jij en ik”, somt Patricia op. “Natuurlijk had het leuk geweest als Ron mee kon, maar dat is nu natuurlijk uitgesloten”, zegt Patricia vastbesloten. “Wanneer hebben jullie dit besproken”, roep ik uit. “Nou ik ben de laatste tijd, zo’n beetje elke dag bij hem en het is sinds gistermiddag officieel aan”, zegt Patricia blozend. “Wat leuk Patries!”, zeg ik blij. “Maar dat op vakantie gaan is dat niet wat snel allemaal?”, vraag ik. “Nou ja, we blijven gewoon in Nederland, we zijn met ze alle en je leeft maar één keer toch”, zegt Patricia vrolijk. “Nou oké, als jij en Hans dat willen dan vind ik het prima”, zeg ik dan uiteindelijk. “Ik zal het gelijk doorgeven aan Sanne”, zegt Patricia blij. “Wist Sanne er ook al van”, vraag ik. “Nou toen jij gisteravond met die barman stond te sjansen, hadden wij het daarover ja”, zegt Patricia grinnikend. “Met de barman stond te sjansen…, ik wilde gewoon gratis drank”, zeg ik lachend. “Wat ben jij toch erg”, en ook Patricia moet lachen.

We schuiven met ze tweeën achter de computer en gaan op zoek naar campings in Nederland, we klikken eerst simpelweg iets aan maar kijken dan toch uiteindelijk bij Epe. De camping die gelijk onze aandacht trok was camping: ‘De grote berg’. Het is een driesterren camping speciaal voor jongeren, met binnen- en buitenzwembad, twee km van een dorpje af met een supermarkt, aantal gezellige restaurantjes en een knusse bierkelder. Om naar de zee te kunnen gaan moet je dertien km rijden, maar er gaat een bus naartoe. We kiezen een bungalowhuisje voor zes personen en omdat het een jongerencamping is, zijn de prijzen niet schrikbarend hoog. We reserveren voor vijf dagen in de herfstvakantie, die we tot maximaal vierentwintig uur na de reservering kunnen annuleren. “En nu onze ouders maar lief aankijken?”, vraagt Patricia. “Ik ga het gelijk voorstellen”, zeg ik opgewekt. Thuis aangekomen tref ik mijn ouders hangend op de bankend aan, kijkend naar een typische zondagfilm. Van binnen moet ik lachen als ik het zie, mijn ouders zijn gewoon nog steeds zo verliefd als vanaf het moment dat ze elkaar voor het eerst zagen. “Paps en mams, mag de film heel even op pauze, ik heb een klein vraagje”, zeg ik vrolijk. “Natuurlijk schat, wat is er?”, vraagt mijn moeder. Voorzichtig leg ik het idee voor. Wonderbaarlijk genoeg, maar me ouders vinden het een hartstikke leuk idee en ze zijn blij dat hun kinderen het zo goed met elkaar kunnen vinden. Enthousiast bel ik Sanne en Patricia, ook zij hebben toestemming. “En we hebben afgesproken bij Hans thuis, want zijn ouders waren er niet of zo, rond zeven uur, zie ik je daar”, zegt Patricia. “Maar…”, voordat ik antwoord kan geven heeft Patricia opgehangen. Als ik op mijn horloge kijk zie ik dat het half vijf is en de zenuwen gieren door mijn buik. De laatste keer dat ik Chris heb gezien was dat genante moment dat Rianne net belde, denk ik bij mezelf. Waarschijnlijk is hij er niet eens, probeer ik me zelf op te peppen. Ik loop naar boven en laat een warm bad vol lopen in de badkamer. Dat is weer een nadeel van uitgaan, je haar en je kleren gaan er zo van stinken, denk ik bij mezelf. Ik gooi al mijn kleren in de was en laat me voorzichtig in het hete badwater zakken. Genietend sluit ik mijn ogen.

Na een halfuur lekker in bad gelegen hebben was ik mijn haren grondig en laat het bad leeglopen. Ik droog mijn hele lichaam af en pak een schone handdoek en wikkel die om mijn lange bruine haren. Ik loop weer naar mijn slaapkamer en zoals altijd blijf ik uitgebreid staan voor mijn klerenkast met het idee, wat ik nu weer aan moet. Ik kies voor mijn zwarte strakke broek met daar boven op een witte blouse, om het af te maken doe ik grote zilveren ringen in mijn oren met bijpassend armbandje en een zilveren ketting. Ik haal de handdoek van mijn hoofd en borstel het snel, dan stop ik er een lading mousse in en me haar begint vanzelf weer te krullen. Ik zet het deels vast met een klip en kijk dan tevreden in de spiegel. Ik breng wat mascara aan en een zwart randje onder mijn ogen. Dan hoor ik het open gaan van onze voordeur beneden, dat zullen Steef en Sanne wel zijn, denk ik bij mezelf. Vluchtig breng ik nog laagje lipgloss op mijn lippen en ga snel naar beneden. “He zus”, zegt Steef vrolijk als hij me ziet. “He broertje, he San”, zeg ik opgewekt. “He liz, moet je nog wat eten, want wij hebben al gegeten?”, vraagt Sanne. “Nee, ik heb met Patricia vanmiddag al lekker soep en stokbrood gehad”, zeg ik met een knipoog. “Mm, klinkt goed”, zegt Sanne grinnikend. “Zullen we gaan dan, het is vijf over zeven”, stelt Steef voor. “Prima, trek even me schoenen aan en dan kunnen we gaan”, zeg ik terwijl ik niks laat merken van mijn zenuwen. We lopen gezamenlijk de deur uit, en vanaf het voetpad kunnen we zien dat Patricia al aan de keukentafel zit met Hans. Als we op de deur kloppen, doet niet Hans open. We staan oog in oog met Chris en ik voel mijn wangen rood worden.

Ik heb het even zo geprobeerd, misschien is het nu fijner om te lezen?