Bokt.nl

Citaat:

“Heeft u misschien toevallig een idee, juffrouw? Juffrouw?” Merlina voelde een latje tegen haar arm, waar ze haar hoofd op had gelegd. “Het is niet omdat u een tijdje afwezig bent geweest dat u zich kan permitteren om te slapen tijdens de les. Integendeel zelfs. U zult deze les hard nodig hebben om alles te kunnen begrijpen wat u gemist hebt.” Ze voelde hoe haar hoofd begon te gloeien. In slaap vallen tijdens de les wiskunde, hoe stom kon ze zijn!? “U-u-u-h” piepte ze. “Juffrouw, als ik u nog eenmaal moet wakker maken tijdens mijn les…” TRIIING. De bel onderbrak de preek van haar leerkracht wiskunde genadeloos. ‘Gered door een stomme schoolbel’, dacht Merlina en ze stormde het klaslokaal uit. “Jij hebt geluk gehad hoor!” Margot, een goede vriendin, sprong voor Merlina’s voeten. “Die van wiskunde had je graag eigenhandig gewurgd denk ik zo. Hij kan er niet tegen wanneer iemand zijn o-zo interessante les wiskunde niet interessant vindt.” Margot giechelde. “En in slaap vallen is dan al helemaal het toppunt. Prima start gemaakt zou ik zeggen.” “Tja. Elke leerkracht haat me hier gewoon.” zei Merlina terwijl ze haar schouders ophaalde. “Yeah right,” antwoordde Margot ironisch, “Daarom dat je nog zo’n goed rapport had laatst. Je bent gewoon het lievelingetje!” Merlina trok haar wenkbrauw op. “Kom, we gaan een broodje halen.” Merlina voelde een snok aan haar arm die Margot had vastgegrepen en nu voortrok.

Vermoeid plofte Merlina in de zetel neer. Wat een dag! Eerst 7 uur op school zitten en nadien nog stapels en stapels huiswerk moeten maken. Blij dat het gedaan was. Lusteloos zapte ze van het ene kanaal naar het andere. ‘Weer geen enkel leuk programma.’ Met tegenzin hees ze zichzelf uit de zetel en slofte naar de computer. ‘Je hebt een nieuw bericht in het postvak IN’ kwam er als melding, toen ze zich inlogde op haar messenger account. Hopelijk kwam het van Ronald!

Beste,
Mijn pony staat nog steeds te koop. Je mag altijd eens langskomen. Voor meer informatie betreffende de merrie kan je me bereiken op mijn gsm: +32 479 367 456 02
Mvg, Ronald.

Hij had het blijkbaar door dat ze het serieus meende! Want dat was ook echt zo. Nadat ze het gsm nummer op een post - it had overgepend, sloot ze de computer af en liep naar haar kamer. Haar vermoeidheid was op slag verdwenen. “0 - 4 - 7 - 9 - 3 - 6 - 7 - 4 - 5 - 6 - 0 - 2” herhaalde ze luidop terwijl ze de cijfertjes intoetste. En nu maar hopen dat de stem aan de andere kant vriendelijk zou klinken. Anders zou Merlina vast helemaal dichtklappen! “Hallo?” er klonk een zware doordringende mannenstem aan de andere kant. “Hallo? Hallo?” Nu moest ze wel wat antwoorden, anders haakte hij misschien in! “Euh… Ha-a-allo” stamelde ze. “Met wie spreek ik?” De stem klonk al wat vriendelijker. “M-m-m... Merlina, meneer. Bent u Ronald?” “Ja dat ben ik en waar zou ik u van moeten kennen?” De stem klonk opnieuw grof en brutaal. “Ik heb u onlangs gemaild, meneer, in verband met de pony die u verkoopt.” De intonatie van zijn stem ging de hoogte in, hij klonk haast vrolijk: “Oh. Nu herinner ik het me weer! U bent het meisje dat zo geïnteresseerd is in mijn prachtige merrie. Natuurlijk! Mijn excuses, maar ik ben nu eenmaal niet zo goed in namen onthouden weet je. Waarmee kan ik u van dienst zijn, juffrouw?” “Wel… u vertelde dat ik altijd eens mocht langskomen… Dat zou ik dan ook zeer graag doen, zodat ik zeker weet dat u de merrie heeft die ik zoek.” “Uiteraard, geen enkel probleem! Wat denkt u van morgen, rond een uur of 10?” “Sorry, meneer, maar dan ben ik op school.” “Maar natuurlijk, vergeef me voor mijn domheid. Woensdagnamiddag?” Normaal gezien was Merlina op woensdagnamiddag de hele tijd op de manege te vinden. Maar wat was nu het belangrijkste: een mishandelde pony die zonder haar tussenkomst misschien niet lang meer op deze wereldbol zou staan of de manegepony’s, die al door allerlei andere kinderen rotverwend werden? Merlina’s keuze was snel gemaakt. “Woensdagnamiddag is prima. Waar kan ik u en uw merrie vinden?” Merlina noteerde het adres en ging opgelucht op haar bed zitten. Verdorie, daar had ze niet aan gedacht! Hoe zou ze er geraken? Merlina kende het dorp niet waar de man woonde. Het zou vast niet bij de deur zijn! Als ze nu eerst even op de computer opzocht hoe ver het was, dan kon ze afhankelijk daarvan een oplossing zoeken. En zo geschiedde het. Ze kwam erachter dat Ronald zo’n 19 km van haar pietlullige dorpje woonde. Dat was eigenlijk nog te doen met de fiets. ‘38 km heen en terug. En ik heb een hele woensdagnamiddag…’ rekende ze uit. Dat moest best te doen zijn! Zo lang hoefde ze ten slotte ook niet bij Ronald te blijven. Ze moest gewoon zeker zijn dat hij haar, de merrie, had. Aan haar moeder kon ze natuurlijk gewoon vertellen dat ze op de manege verbleef, die was toch niets anders van haar dochter gewoon. En haar les kon ze ook gemakkelijk afbellen. Gewoon een beetje faken dat ze zich nog te ziek voelde en het zou in orde zijn. Merlina grijnsde: wat was dit toch een geniaal plan!

Die woensdagochtend sprong ze haar bed uit. Eindelijk was het tijd, tijd om de pony te gaan redden! Hoewel, het was nog niet helemaal tijd. Eerst nog 4 lesuren op de banken zitten… Maar daarna… Daarna… Daarna zou ze de merrie terugzien! “S.hit!” vloekte ze luid toen een dikke druppel op haar kaartje viel. Merlina had de kortste weg nauwkeurig uitgestippeld –of beter: de computer had het voor haar gedaan-, maar ze was vergeten om het papier in een plastiek hoesje te steken. Nu het begon te regenen drong het tot haar door hoe stom ze was geweest; de inkt liep in strepen over haar blad. Ze kon de vegen zwarte smurrie, die ooit letters waren geweest, niet meer van elkaar onderscheiden en Merlina slaagde er niet in om ook maar één woord te ontcijferen. “Verdorie, verdorie, verdoooorie!” schreeuwde ze. Dit moest haar weer overkomen. Gelukkig had ze het plannetje zo vaak bestudeerd dat ze het bijna uit haar hoofd kende. Ze probeerde het kaartje voor haar hoofd te halen. En de laatste zin die ze had gelezen. ‘Na 200 meter naar links afslaan. En vervolgens…’ Haar geheugen liet haar in de steek. ‘Vervolgens… Vervolgens…’ Merlina pijnigde haar hersenen. Je kon haar echt zien denken. ‘Vervolgens… Vervolgens. VERVOLGENS!’ “Aaaah” schreeuwde ze. Thuis had ze gewoon alles kunnen opzeggen, en nu kon ze niet een zin afmaken! Typisch. Zoiets overkwam haar nu altijd. Opeens schoot het haar weer te binnen: “Ja, ik heb het” gilde ze. ‘Vervolgens 300 meter rechtdoor en de 3e straat rechts nemen. Na 750 meter kom je aan een kruispunt en daar moet je linksaf. Op 150 daarvan is er een straatje links dat je moet inslaan en voor zo’n 100 meter volgen. Daar is het op de rechterkant…’ herhaalde ze in haar gedachten. ‘Yes!’ Ze had het gevonden!

“Auw” riep ze. Die stomme fiets ook altijd. De band van haar fiets was geslipt in het fijne, witte zand dat het straatje bedekte wat naar het huis van Ronald zou moeten leiden. Nadat ze overeind gekrabbeld was liep ze met haar fiets aan de hand het straatje af. ‘Wow’, dacht ze, ‘wat een reusachtige woning! Hoe kan zo iemand nu een pony mishandelen?’ DING DONG. Voorzichtig drukte Merlina de bel in. Ze bleef een tijdje wachten. ‘Misschien hebben ze het niet gehoord’ bedacht ze en drukte nogmaals op de bel. Voetstappen weerklonken in de gang. Een sleutel die het slot omdraaide. “Hallo, waar kan ik u mee helpen?” vroeg de wat oudere vrouw, die de deur had geopend, vriendelijk. “Hallo.” Merlina voelde zich direct op haar gemak gesteld, door de vriendelijke, zachte stem van de vrouw. “Ik ben Merlina. Ik kom voor Meneer...” “Oh, u bent vast het meisje die geïnteresseerd was in zijn merrie,” onderbrak de vrouw haar, “excuseer me, maar hij is momenteel niet aanwezig. Binnen een halfuurtje zal hij zeker terug zijn, komt u ondertussen even binnen?” Merlina aarzelde: zou ze zomaar in het huis van een vreemde binnenstappen? Ten slotte wist niemand waar ze was… Maar Merlina had een goede mensenkennis en de vrouw leek haar heel oprecht vriendelijk. “Ja graag.” Ze glimlachte naar de vrouw. “Koffie? Thee? Water? Cola? Fanta? Sprite? Ice-tea? Schweppes Tonic of Agrum? Warme of koude chocolademelk? Grenadine? Fruitsap misschien? Wat heb je graag meisje?” Een beetje gegeneerd en uit haar loodje geslagen door de overvloed van dranken waaruit ze mocht kiezen stamelde ze: “W-w-water is goed hoor.” “Bruisend of niet bruisend?” “Plat alsjeblieft.” “Komt eraan” lachte de vrouw vriendelijk en ze liep de woonkamer uit. Gefascineerd keek Merlina rond. Het was een erg grote, ruime kamer. Maar toch nog gezellig. De gordijnen waren azuurblauw, met onderaan een dun boordje van kant in iets lichterblauw. De muren waren in de kleur van het kant geschilderd. Het geheel oogde rustig en ontspannen, Merlina had zich direct op haar gemak gevoeld in de kamer. Bijna overal in de kamer hingen fotokadertjes. Merlina ging wat dichter naar de muur toe om ze wat beter te bekijken. Ze zag een foto van een valkleurige merrie. Met volle aandacht bekeek ze deze. Ze knikte. Dit was de pony waar ze naar op zoek was! Hé, maar? Wat was dat daar? Had ze het nu goed gezien? Merlina knipperde een paar keer met haar ogen. Neen, ze had zich niet verkeken. Het was de merrie, en degene die haar vasthield was niemand minder dan Dieter...!

Citaat:

Merlina slikte. Hoe kon Dieter op die foto staan? Had hij haar belogen? Ze had haar hele verhaal tegen hem uit de doeken gedaan. Haar halve leven! En hij had heel de tijd naar haar geluisterd. Hij had toch ook door moeten hebben dat dàt de merrie was die ze bedoelde? Ze voelde zich verraden. En hulpeloos. Ze kon er helemaal niet meer aan uit. Wat nu als Dieter de zoon was van Ronald? Dan was hij een rijkeluisjongetje, tenminste als ze kon voortgaan op het huis dat Ronald bezat. Dan hoefde hij toch helemaal niet te werken om geld te verdienen? Waarom had hij haar dit aangedaan, haar zo belogen? Zou hij degene zijn die de arme merrie mishandeld had? Honderd en een vragen overspoelden haar gedachten. Ze raakte er door verward. Ze had het gevoeld dat ze elk ogenblik kon instorten. “Alles goed?” Merlina schrok toen ze een hand op haar schouder voelde. De vrouw was, met een glas water in haar hand, naast haar komen staan. “Rustig maar. Zet je anders even neer, liefje. Hier heb ik een glas water voor je.” Verdoofd liet Merlina zich zakken in de dichtstbijzijnde zetel. Ondertussen bleef ze naar de muur, naar de foto, staren. De foto van de valkmerrie en Dieter.

“Wat intimideert je zo?” haar stem klonk bezorgd. Merlina stond terug op een liep naar de foto. “Gaat het hierom?” de vrouw wees een kadertje aan op de muur. Merlina schudde met haar hoofd. Na een korte stilte zei ze met een schorre stem: “Die ernaast. Rechts.” “Oh. Knappe jongen hé? Dat is Dieter, de zoon van de baas. Ik ben hier de poetsvrouw, weet je. Al jàren hoor trouwens. Dat baasje ken ik al van toen hij nog in zijn wieg lag. En nu is hij al bijna volwassen...” De vrouw zuchtte. Ergens had Merlina gehoopt dat de jongen op de foto niet Dieter zou zijn, maar die kans was natuurlijk erg klein geweest. Verwaarloosbaar klein eigenlijk. Maar toch had ze haar hoop daarop gevestigd. Tevergeefs. Ondertussen vervolgde de poetsvrouw haar verhaal: “Tjonge, wat gaat de tijd toch snel. En een goede jongen dat het geworden is! Heel lief en behulpzaam. Ja, ik snap best wel dat je een oogje op hem hebt.” Ze knipoogde naar Merlina, die diep zuchtte, zei: “Dat is het niet. Was het dat maar. Het is…” Ze zuchtte nogmaals. “Ik heb hem eens ontmoet in een boerderij waar hij, tenminste dat heeft hij mij verteld, in het weekend werkte. Maar…” “Ohja, hij werkt inderdaad in een boerderij. Niet dat zijn ouders, pardon ouder, het ontbreken aan geld. Dat niet, nee, neen. Zijn vader vindt dat hij zelf maar voor zijn geld moet zorgen. Zelfstandig worden, daar draait het volgens hem allemaal om. En dat kan alleen maar als hij zelf voor zijn inkomsten instaat. En die jongen moet dan ook alles zelf betalen. Alleen het hoognodige niet, zoals water, elektriciteit, zijn slaapvoorziening en eten. Volgens mij overdrijft hij hier toch wat in, maar ach. Wie ben ik om er wat van te zeggen hé?” Ze gaf een tikje tegen Merlina’s arm. “En drink jij nu maar je glas water uit.” Dit verklaarde alleszins waarom Dieter op die boerderij werkte. Maar nog steeds niet waarom hij tegen haar had gelogen over de merrie. Alhoewel, gelogen… Nee, gezwegen, dat had hij. Merlina kreeg medelijden met hem. Hij had het vast niet gemakkelijk met zo’n vader. In 1 teug dronk ze het glas water leeg.

“En de pony?” Waarschijnlijk klonk ze nu wat onbeleefd, maar Merlina moest en zou het antwoord weten. “Die foto is getrokken in de tijd dat zijn moeder nog leefde. Een jaar of 2 terug. De pony, Fenna heet ze, was de lieveling van zijn moeder. Een schat van een pony! Maar toen ze overleed, is ze enorm veranderd. Veel schuwer, banger geworden. En lastiger ook. Je kon weinig met haar doen. Dieter heeft geprobeerd haar te helpen. Hij heeft daar heel veel moeite voor gedaan. En het lukte ook, het ging beter en beter. Totdat zijn vader haar een paar keer geslagen heeft. Toen was het hek weer helemaal van de dam. Hij heeft de dood van zijn vrouw nooit helemaal verwerkt denk ik. Sinds ze overleden is, sluit hij zich helemaal af. Van alles en iedereen. Ook van Dieter. En Dieter had en heeft zijn steun en liefde nu net het meeste nodig. Die jongen is echt door een hel heengegaan. Jij en ik kunnen zoiets niet begrijpen, het gevoel wat zo’n kind heeft als een ouder jong sterft.” Merlina knikte. Er biggelde een grote traan over haar wang. Hoe had ze hem zo kunnen veroordelen, terwijl ze niet eens had geweten wie hij was of wat hij had meegemaakt? Ze schaamde zich diep. “Zijn vader heeft Dieter in die periode alles verboden. Dan kwam hij ook op de proppen met dat zelfstandig worden gedoe. Toen heeft hij de merrie ook geslagen, ik denk dat hij het niet kon verkroppen dat Dieter wel met haar overweg kon. Hij heeft haar te koop gezet en vanaf dan heeft Dieter nooit nog een woord tegen hem gesproken. Het enige waarvoor hij hier nog komt, is om te slapen. De rest van de tijd is hij weg, god mag weten waar ie uithangt. En zijn vader heeft sinds kort een vriendin en trekt zich nu van niets nog wat aan. Buiten die merrie dan. Die wil hij zo snel mogelijk kwijt. Maakt niet uit aan wie. Desnoods zelfs aan de slager denk ik.” “Dat zal nooit gebeuren!” schreeuwde Merlina. Ze was opgejut en over haar toeren door het hele verhaal. “Ik zoek zo snel ik kan een plekje voor haar en neem haar mee zodat ze nooit meer die gruwelijke man hoeft terug te zien! Bedankt mevrouw, dat u dit alles verteld hebt aan mij. Er is nu zoveel duidelijk geworden voor me. Uiteraard kunt u op me rekenen dat ik dit niet aan iemand vertel. Hartelijk bedankt.” Verbaasd keek de vrouw Merlina aan. Zij kon natuurlijk ook niet weten wat er allemaal met Merlina was gebeurd. “Heeft u toevallig een papiertje voor me?” vroeg Merlina vriendelijk. “Jazeker.” De vrouw haalde een briefje uit haar zak. “Is dit goed?” “Prima! En toevallig ook nog een balpen?” “Alsjeblieft.” Merlina krabbelde snel wat op het papiertje.

Geachte heer, ik (Merlina) ben hier vandaag langs geweest. U hebt de pony die ik zoek en ik wil haar dan ook graag kopen en zo snel mogelijk meenemen. Om hieromtrent alles te bespreken kan u mij het beste mailen. Dank u, Merlina.

“Kan u ervoor zorgen dat meneer dit krijgt?” vroeg ze aan de poetsvrouw. Deze knikte. “Dan ga ik nu. Misschien ziet u mij nog wel een keertje weer, wanneer ik de pony kom ophalen. Dag. Ik laat mezelf wel uit. En nogmaals bedankt voor alles!” Merlina liep het huis uit en klom op haar fiets. Het regende nog steeds, maar wel al minder hard. Alleen was er nu nog een gure wind bijgekomen. Die schuurde Merlina’s wangen. Ze kroop wat dieper in de kraag van haar jas. ‘Even flink doortrappen,’ dacht ze, ‘des te sneller ben ik thuis en van die koude wind af.’ Met verkleumde handen en een pijnlijk, vuurrood gezicht kwam Merlina de keuken binnen. “Wat zie je eruit zeg.” Haar moeder klonk bezorgd. “Zie je nu wel dat ik je beter had weggebracht.” “Nee hoor mam. Het gaat prima met me. Alleen een beetje koude handen. Stom ook van me, dat ik mijn wanten vergeten was!” “Zal ik een kom soep voor je warmen?” “Nee, dat is niet nodig, dank je.” De muntstukken ketsten en draaiden op de grond. “S.hit” vloekte Merlina. Ze had haar spaarpot laten vallen. “8.87, 8.92,8.94” telde ze. “9 euro en 3 eurocentjes.” Merlina zuchtte. Hiervan zou ze Fenna nooit kunnen betalen, laat staan onderhouden. Ze haalde een envelop met geldbriefjes uit haar lade. “20, 40, 90…” “Tweehonderdentien euro. 210 en 9 euro en 3 dat is samen… 219 euro en 3 eurocent.” Dat ze niet rijk was, had ze altijd al geweten. Maar dat ze zo weinig geld bezat? Ze had echt gedacht –en vooral gehoopt natuurlijk- dat het wat meer zou zijn. Op deze manier zou ze Fenna dus echt niet kunnen helpen. Maar hoe dan wel? En de tijd drong, stel je voor dat Ronald haar ondertussen aan de slager verkocht als zij te lang talmde! Merlina wist het echt niet: voor een vakantiejob had ze geen tijd en was ze trouwens nog te jong. ‘Misschien vind ik op internet wel wat.’

Eerst ging ze –zoals ze altijd deed als ze op de computer ging- even piepen bij de site van haar manege. Er stonden steeds leuke weetjes –of net minder leuke- en de laatste nieuwtjes. Maar wat zag ze daar? In de rechterhoek onderaan stond een werkaanbieding! "Manegehulp gevraagd" las ze. Ze klikte het aan.

Voor in de weekends en op de woens- en vrijdagen zoeken wij een extra hulpje. Iemand die met paarden en kinderen kan omgaan. Het zou voornamelijk zijn om een handje toe te steken bij de beginnerlessen en deze kinderen uit te leggen hoe er gepoetst, gezadeld en naverzorgd moet worden. Geïnteresseerd? U kan ons bereiken via mail, zie submenu ‘contact’. Dank u.

Het zou vast geen fortuinen verdienen, maar het was iets wat ze graag deed en het geld kon ze natuurlijk zeer goed besteden. Ze stuurde meteen een mail. Verder zoeken deed ze niet want ze was absoluut overtuigd dat ze niets beter zou vinden! ‘Dit zit toch wel heerlijk mee’ bedacht ze. Toen ze zich op msn aanmeldde, begon Aminthe onmiddellijk tegen haar te spreken.

Aminthe zegt: Mel, moet je nu wat weten! Ik heb fantastisch, maar dan ook fantastisch nieuws !
Mel ღ zegt: Serieus?
Aminthe zegt: Jaja serieus!
Mel ღ zegt: Vertel op dan!
Aminthe zegt: Ten eerste ben ik eindelijk uit mijn bed ontslagen xD –maar dat had je vast wel door aangezien je mij nu op de computer aantreft . Uit het ziekenhuis ben ik al wat langer, maar ik werd door mijn ouders verplicht om nog een tijdje in mijn bed te liggen…Ten tweede (wat eigenlijk het fantastische nieuws was) heb ik een paar keer ‘serieus’ met mijn ouders gesproken. Ook wat ruzie gemaakt enzo, maar dat doet er nu niet toe. Wat er wel toe doet, is dat ze eindelijk hebben ingezien dat die pony de schuld niet treft! Dus… Weet je wat dat wilt zeggen?
Mel ღ zegt: Euhm. Ik hoop dat ik doel op wat ik denk dat jij bedoelt…
Aminthe zegt:Hihi. Ik denk het wel, ik mag terug paardrijden!
Mel ღ zegt: Min, hier heb ik geen woorden voor… Je kan niet geloven hoe blij ik ben! Echt, onbeschrijfelijk hoe goed ik mij nu voel!! Super dat je met je ouders gesproken hebt, echt super… SUPER!
Aminthe zegt: Ik weet het Ik ben zelf ook zo ongelooflijk blij!
Mel ღ zegt: Maar weet je… Ik moet je eigenlijk nog van alles en nog wat vertellen. Want toen jij in het ziekenhuis lag heb ik eigenlijk nogal wat ‘uitgestoken’.
Aminthe zegt: Sorry, Mel, maar daar heb ik nu geen tijd voor, moet gaan eten. Ik zie je zaterdag vast wel op de manege? Vertel me àlles dan! ALLES, hoor je?
Mel ღ zegt: Oke prima! Ik zie je dan wel. Smakelijk!
Aminthe zegt: Ja dankje! Tot zaterdag Xje
Mel ღ zegt: Tot zaterdag!!! Bedankt voor het superfantastische nieuws! XXX

En Aminthe was offline. Maar dat had nu geen belang, want dit was echt wel het beste nieuws dat ze sinds dagen had gehad! Aminthe die opnieuw mocht paardrijden… Dàt had ze nu echt nooit verwacht! Haar vrolijkheid kon even niet meer op en ze riep een paar keer luid ‘yes’. Daarna stormde ze de trap af om het aan haar moeder te gaan melden. Want, gedeelde smart is halve smart, maar gedeelde vreugd is dubbele vreugd, toch?!