Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-12-07 19:45

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 10-12-07 19:45

Weer erg leuke stukjes! Ik zie de spiraal er nog niet in eerlijk gezegd Lachen

Heb het idee dat het lekker naar iets toe werkt en het is erg leuk om te lezen, baal elke keer weer dat er een eind aan de stukjes komt *LOL*

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-12-07 09:18

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-07 09:18

Jezus kantoor was werkelijk een zooitje van papier, als onze computers op de aarde hadden gestaan waren ze ophol geslagen en na al dit gepraat wist ik niet eens meer wat het plan precies was. ‘Haal ze maar binnen.’ zei ik dof. Iedereen om mij heen knikte en Maria ging op weg om het stelletje boven aan de lijst te zoeken. Petrus vertrok om de kamer voor de doorgelaten personen op orde te maken en Jezus en ik keken moeizaam naar de vloer. Of beter, naar de enorme hoop papieren waar ergens onder een vloer moest zijn. Ik pakte een papier op, aantekeningen van mij over de temperaturen en het klimaat als ze net aankwamen. ‘Waarom hebben we dit niet op de computer gedaan?’ vroeg ik verbaasd aan Jezus.
‘Omdat daar al een heleboel zooi op staat.’ mompelde die. Jezus zat achter de computer te klikken, te kijken en mompelde af en toe zachtjes wat naar het beeldscherm. ‘Hoe komen we in godesnaam aan al die onzin? Ik bedoel maar: Verdeling over onze twee gebieden. Weer een hele wordpagina!’ Ik besloot hem er maar niet aan te herinneren dat hij dat zelf had opgesteld en pakte twee andere blaadjes van de grond. In mijn eigen keurige handschrift stonden er aantekeningen op over het voedsel van onze nieuwe mensen. Vlug legde ik het op het bureau bovenop wat andere aantekeningen. Die stapel groeide langzaam, terwijl Jezus mopperend de lijsten op de computer opsloeg, of verwijderde.
Petrus kwam binnen met de melding dat de kamer klaar was en volgens hem was Maria opkomst. Samen met hem en Jezus ruimden we de laatste zooi op en net toen ik het laatste blaadje aantekeningen op het nu overvolle bureau gooide kwam Maria binnen, met achter haar een nerveus stelletje. ‘Hoi, ik ben Jezus.’ stelde Jezus zich als eerst voor toen de drie nieuwkomers binnen waren. ‘Dit zijn Martja,’ ik zwaaide, ‘en Petrus.’ Hij knikte alleen nors. ‘Zoals jullie misschien weten gaan we de aarde opnieuw bevolken en hiervoor zochten we verliefde stelletjes die een nieuw leven willen beginnen.’ Hij keek hen allebei doordringend aan vanaf zijn plekje achter de computer. Alsof hij hen alvast wilde inprenten wat een werk het was geweest en hoe serieus het was. De twee keken alleen maar nerveus.
‘We vroegen ons dus eigenlijk af of jullie naar de aarde willen.’ stelde ikzelf toen maar de vraag. Het klonk hopelijk luchtig.
‘Naar de aarde?’ vroeg de vrouw nieuwsgierig. Ze leek nog best jong en ik voelde een soort sympathie opkomen. Al was het maar omdat ze jong gestorven was en een beetje bij mijn groep hoorde.
‘Ja, naar de aarde. Als jullie terug gaan behouden jullie bijna al de herinneringen die jullie nu hebben. We vragen ongeveer tweeduizend stellen deze vraag en de tweeduizend worden verdeeld over twee gebieden.’
Ze keek ons vaag aan. Hij zij nu ook wat. ‘Maar waarom? Ik bedoel, zijn er nog niet genoeg mensen op de wereld?’
Petrus, Maria, Jezus en ik wierpen elkaar een paar verbaasde, en in Maria’s geval beschuldigende, blikken toe. Ik had er helemaal niet aan gedacht dat we ook nog moesten vertellen hoe het met de aarde zat. En zo te merken de rest ook niet.
‘Nou,’ startte ik diep nadenkend over hoe ik dat nu weer gemakkelijk kon uitleggen. ‘De aarde is na een hoop fouten van hier en wat van daar vergaan, of nee, de mensheid op de aarde is vergaan. God is nu bezig met Mars, geen idee wat hij daar doet en Jezus en ik hebben nu de aarde. We willen mensen terugplaatsen daar. Eerst hebben we een plek gezocht en nu hebben we er twee en het is de bedoeling om alles beter te doen. Dus jullie behouden wel herinneringen, maar bijvoorbeeld wapens skippen we uit deze nieuwe wereld en die kunnen jullie dus ook nooit meer verzinnen. Wat jullie eigenlijk doen is deze nieuwe wereld, onze oude aarde, maar dan wat anders, opnieuw ontdekken. Jullie worden de oermensen, met wat voorkennis en wij proberen te helpen van bovenaf.’ Zo, dit leek mij een redelijke samenvatting en de rest had er ook weinig op aan te vullen.
‘We mogen kiezen?’ vroeg de jongeman verbaasd. Ik knikte en zag Jezus naast mij hetzelfde doen.
‘Waarom nu pas?’ merkte de vrouw achterdochtig op. ‘Ik heb ondertussen allang geaccepteerd dat dit de hemel is en dat ik dood ben, maar waarom konden we niet eerder kiezen om terug te gaan?’
‘Omdat we nu pas de aarde weer opnieuw gaan bevolken en we besloten hebben enkele setjes een nieuwe kans te geven.’ legde Jezus vriendelijk uit. Hij had blijkbaar een betere invloed dan ik op de vrouw, want die knikte opeens begrijpelijk. Even vroeg ik me af of dit wel de goede keuze was, maar toen bedacht ik me dat dit wel zo moest zijn. Ze stond tenslotte op de lijst die Jezus en ik hadden samengesteld.
De jongeman pakte haar hand. ‘Ik wil terug.’
‘Ik ook.’ zei zij.
‘Dan mogen jullie nu met mij meekomen.’ Petrus klonk precies zoals een echte gevangenisbewaarder zou klinken. De twee liepen achter hem aan.
‘Nou dat is één.’ mompelde Jezus. ‘Maria, haal jij het volgende stelletje?’
‘Is goed, ik zal proberen ze nu wat sneller te vinden.’ antwoordde ze en ook Maria verliet opnieuw het kantoortje.
‘Nou dat ging best goed.’ zei ik en ik liep richting een van de stoelen. Jezus keek op van het beeldscherm.
‘Ja he? Ik heb net een soort programma aangemaakt waarin we kunnen zien wie we toelaten. Hoe oud moeten deze trouwens worden?’
‘Hadden we daar geen programma voor gemaakt?’ vroeg ik verbaasd, terwijl ik op de stoel neerplofte. Jezus schudde zijn hoofd. ‘Kunnen we die nog maken?’ Jezus knikte en ging vlug aan de slag. Ik ontspande mijn schouders en leunde even achterover. Oh, het was nu al ontzettend veel werk geweest en we moesten nog, ik kreunde, 1999 stellen, ongeveer. O, en ik was Oma en Mien vergeten, schoot er ook in mijn hoofd. Ik had geen eens puf om Jezus zijn profiel nog eens te bestuderen, hoewel ik er perfect voor zat… Dus ik sloot mijn ogen en zakte even weg. Moe worden hoorde toch niet te kunnen in de hemel? Vroeg ik me versuft nog even af voor ik echt weg was.
Ik werd weer uit mijn coma geschud door Jezus. ‘Even teveel gedachten?’ Hoorde ik hem vaagjes in de verte vragen. Ik keek in zijn bruine ogen en glimlachte versuft, half slaapdronken. Het was een vreemde gewaarwording zo in de hemel. Jezus glimlachte lief. ‘ja dus.’ Opeens bedacht ik me hoe suf ik deed. Vlug schudde ik mijn hoofd. ‘He, wat, sorry!’ Ik lag half in mijn stoel, de rest was richting grond gezakt en Jezus hing over mij heen. ‘Dus dat is wat er gebeurde? Moe van mijn eigen gedachte.’ mijmerde ik een beetje voor me uit, een beetje richting Jezus. Jezus knikte: ‘Zoiets gebeurde ja, maar ik kan ze je wel weer helpen vergeten.’ Zijn glimlach werd een beetje liever en hij boog zich nog verder over me heen. Uiteraard vergat ik alles meteen.
Midden in een ging de deur open. Dat hoorde we beide niet. Ietsjes verder in die zoen schraapte Maria haar keel. Dat hoorde ik wel, maar ik negeerde het en Jezus reageerde ook niet. De zoen eindigde toen Maria gewoon begon te praten en Jezus abrupt afbrak.
‘… Volgende stel.’ eindigde Maria net haar zin.
‘Hoi, ik ben Jezus.’ Jezus stak zijn hand uit, maar het stelletje keek hem argwanend aan. Ik vroeg me af hoe Jezus het voor elkaar kreeg zo netjes en vooral ombeschaamd te reageren, na, na, nou ja, na net. ‘Dat daar is Martje.’ ging hij verder, met een knikje richting mijn rode hoofd. Ik begroette ze door even in hun richting te kijken en wenste dat de hemel het hele rode hoofden systeem ook had geband. Dat zou ik eens aan Maria vragen, nam ik me voor. Ondertussen begon het vragenuurtje opnieuw.
Waarom zouden we terug gaan? Waarom nu? De vrouw van het stel kwam met vragen die ik ook wel kon waarderen: ‘Waarom krijgen wij de kans?’ en ‘Aan wie bied je die kans nog meer?’ De vragen stonden mij aan, maar het leverde wel een discussie op met Jezus en Maria en Petrus die wel erg lang leek te duren. Uiteindelijk zei het stel toch maar Ja, op de vraag of ze terug naar de aarde wilde. Opgelucht sloot Jezus de deur achter Petrus, het stel en Maria. ‘Dat is twee.’
En er volgden meer. Na zestien discussies en verhalen was ik de tel kwijt. Maar tot nu toe was er nog geen stel die nee had gezegd en dat verbaasde me eerlijk gezegd niets. Als ik zelf niet zat met een verantwoordelijkheid richting de aarde en richting Jezus had ik acuut Ja gezegd wanneer ik mezelf voor de keus had gesteld. Al zou ik een enorm soort van schuldgevoel hebben gehad richting de mensen die niet terug konden. Dat wel.
Tegen de tijd dat we al ruim over de honderd stellen hadden gezien viel het me een beetje tegen dat het argument dat niet iedereen de keus kreeg bij maar weinig mensen werd aangehaald als reden om eventueel te blijven. Maar dat werd ruimschoots opgehaald toen het eerste stel zei niet te gaan. ‘Waarom? We hebben het hier goed, ik hoef geen tweede kans en als ik de keus krijg iedereen. Toch?’ de vrouw naast de man knikte heftig. Ze waren er zeker van en bleven.
‘Mmm… Jammer,’ mompelde Jezus en hij streepte een naam op de lijst door. Petrus zou dus niet in de richting van de kamer hoeven te gaan en alleen Maria verliet dit keer de kamer samen met het stel.
Terwijl we weer wachtten praatte we een beetje na over het feit dat ze niet wilden gaan. Petrus vond het niet gek, ‘de hemels is op zich geweldig.’ Maar Jezus en ik snapten er niets van. Uiteindelijk besloten we dat het aan de leeftijd moest liggen. Dit stel was al wat ouder.
Midden in ons gesprek klopte er iemand op de deur. ‘Dat is niet Maria, die klopt niet.’ zei ik verbaasd en ik vroeg me af wie ons op zou komen zoeken.
Toen Jezus binnen had geroepen en de deur open deed besefte ik dat ik het had kunnen weten. ‘Waarom had je ons niet verteld dat je mensen terug op aarde ging plaatsen?’ brieste mijn oma vanuit de deuropening.
‘uh…’
‘Ja, Martje. Dat zou ik ook graag willen weten.’ zei Mien op meer geruststellende toon, terwijl ze achter mijn grootmoeder de kamer in kwam.

zestig pagina's heb ik nu Bloos!

en Isa, ik zal dat wel alleen zelf zo zien Clown

Maar goed, dat veranderd nu wel weer een beetje.

**Geplaatst**: 12-12-07 18:18

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 12-12-07 18:18

leuke stukjes weer Knipoog

moest even bijlezen maar het was wel weer leuk Lachen

**Geplaatst**: 14-12-07 11:35

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 14-12-07 11:35

Ik vind het nog steeds erg leuk om te lezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-12-07 18:36

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 25-12-07 18:36

‘Ik. Het. We . . .’ Probeerde ik wanhopig wat uitvluchten te verzinnen. Maar die had ik eigenlijk niet. ‘Ik had er gewoon niet aan gedacht.’ Zei ik toen zachtjes, maar met een diepe zucht.
‘En daar hadden we het ook veels te druk voor.’ Zei Jezus heel krachtig, vanachter mij. Ik voelde zijn hand op mijn schouder en kreeg het ietsjes minder benauwd. Hij had tenslotte gelijk.
‘Geen tijd voor je eigen familie of oude vrienden? Maar wel voor een nieuw vriendje, een oude vent en mensen die je niet eens kent!’ Snauwde mijn oma. Ze keek me doordringend aan en ik herkende de oude oma van vroeger weer. Overtuigd van haar gelijk en niemand, niemand wist het beter. Ze spuwde vuur.
Mien legde een hand op haar schouder. ‘Geen tijd? Maar Martje, je had toch gelijk aan ons horen te denken toen je mensen terug op aarde ging plaatsen? Wij hadden het ten slotte gevraagd, wij hebben je op dit idee gebracht.’ Zij was dan weer de liefheid zelve.
‘En jullie vallen totaal buiten onze gestelde leeftijdsgrens.’ Antwoordde Jezus in mijn plaats. Ik knikte dapper mee, opgelucht dat er een antwoord was. Hij had ook nog eens gelijk. Mijn oma en Mien waren oud gestorven, ze hadden dubbel, soms driedubbel zolang al op de aarde rond kunnen lopen en daarbij waren ze nu ook niet zo gestorven dat ze een tweede kans verdiende. Jezus voegde nog een argument toe: ‘Daarbij, er zijn honderden, duizenden misschien wel die mij dit gevraagd hebben. Dus Dames, het antwoord is nee.’ Mijn oma klapte haar mond, die halverwege zijn zin was opengegaan, weer dicht.
‘Heeft Martje daar zelf ook nog wat over te vertellen?’ Vroeg Mien, nog steeds poeslief.
Drie paar ogen keken mij nu aan. Niet rood worden, niet rood worden. Dacht ik wanhopig en ik werd niet rood. ‘Jezus heeft gelijk, jullie zijn te oud en ik kan geen mensen voortrekken. Niet iedereen kan terug op aarde. Sorry Mien, sorry Oma.’
Maar Mien was er niet klaar mee. Blijkbaar pissig dat ze haar grote droom zo snel al moest opgeven vroeg ze venijnig: ‘Maar jullie vallen zeker wel precies binnen de grens niet?’
Ik werd als nog rood. ‘Ja,’ gaf ik toe. Mien keek triomfantelijk. ‘Maar we gaan niet.’ v
‘Wat? Waarom niet?’ vroeg Mien verbaasd. ‘Je hebt voor jezelf de kans gemaakt om terug te gaan, maar je gaat niet?’
‘Nee.’ zei ik simpel. ‘Wij gaan niet, wie moeten hier anders de wereld redden?’
En daar had Mien eindelijk geen antwoord op. Ze zei niets
‘Kom laten we gaan Mien. Ik geloof niet dat mijn kleindochter ook maar iets toe gaat geven.’ zei oma verstandig.
Mien en Johanna vertrokken met een knal van de deur die keihard achter hen werd dichtgeslagen.
Petrus stond op en alsof er niets gebeurd was controleerde hij of de deur goed dicht zat. ‘Je kan wel goed zien dat ze familie van je is.’ zei hij minzaam.
‘Dat heb ik helaas vaker moeten horen.’ mompelde ik en ik hoopte dat Maria snel zou komen met het nieuwe stel.
We zwegen. Jezus en ik probeerde niet al te veel naar elkaar te kijken, want Petrus hield ons in de gaten alsof we elk moment op elkaar konden springen. Jezus sprong dan ook opgelucht van het bureau, waar hij op was gaan zitten, toen er geklopt werd.
Dit keer was het gelukkig wel Maria met een nieuw stel en de ondervraging ging weer verder. En verder. En verder. En verder.
Al snel zaten we weer in het ritme, en hoewel ik nog wel aan mijn oma dacht waren we meer bezig om mensen uit te leggen wat er ging gebeuren. Maar één stel zei nog nee op ons voorstel en die zeiden dat omdat ze beide zoveel familie terug hadden gevonden en die niet in de steek wilde laten. Een goede reden vonden Jezus en ik in een van de pauzes die we samen hadden. We praatten beide niet meer over mijn oma en Mien of over het feit dat we echt niet naar de aarde gingen, of waar dan over. Eigenlijk praatten we nauwelijks. Alleen over de stellen die langs kwamen zeiden we nog wel eens wat. Ik voelde het hele gevoel van de wereld redden en de euforie die daar bij hoorde wat instorten. We deden wat we deden, maar het was lang zo leuk niet meer. Zelfs de stellen ondervroegen we niet meer met de enthousiasme en nieuwsgierigheid van het begin. Ik voelde me zo sip en suf worden dat ik me af vroeg of ik weer wat moest slapen om mijn hoofd wat leger te krijgen. Dat idee werd van de baan geveegd toen Maria weer binnen kwam met een stelletje. Een wel heel bekend stelletje.
‘Martje?’ zei Lillian verbaasd.
‘Lill,’ zei ik en ik stond op om haar te begroeten. We omhelsden elkaar als oude vriendinnen en ik herinnerde dat ze niets wist van wat er gebeurd was tussen Hans en mij. Hand begroeten, die nu ook in Jezus kantoortje stond, ging een stuk moeizamer. We gaven elkaar een hand en zeiden hallo. Daarna ging ik bij Jezus staan.
‘Wat heb jij hiermee te maken Martje?’ vroeg Lillian nieuwsgierig.
‘Ja? We werden hierheen gestuurd omdat ons iets gevraagd zou worden. Wat doe jij hier dan?’ Hans keek een beetje bangig en dat snapte ik ook wel. De laatste keer met mij was het niet helemaal goed afgelopen.
‘Nou,’ zei Jezus, ‘jullie mogen terug naar de aarde.’ Hij zei het plechtig en keek ons ook zo aan vanuit zijn bureaustoel.
‘Wij alle drie?’ vroeg Hans verkeerde conclusies trekkend en hij keek fronsend naar mij. Alsof ik er wat aan kon doen en alsof ik dit allemaal geregeld had. Dat laatste was natuurlijk in zekere zin waar.
‘Nee, ik blijf bij Jezus hier in de hemel. We gaan samen God spelen over de aarde.’ Ik zei het vlug om het zekerder te laten klinken, maar dat lukte niet echt. Het klonk juist een beetje nep.
‘Ja ja, jij gaat dus de wereld redden?’ Vroeg Lillian.
Ik knikte en ze keek naar Jezus. Die knikte ook.
‘Waarom gaan jullie niet terug naar de aarde als dat kan?’ vroeg ze toen verbouwereerd.
Ik zuchtte en hoorde Jezus hetzelfde doen. Gek werd ik van die vraag. Gek!
‘Omdat wij hier moeten blijven. Jezus heeft de verantwoordelijkheid over de aarde en de hemel en ik blijf bij hem. Ik help hem.’
Dit accepteerde Lillian en Hans beide en toen leek het bijna alsof we tegen een normaal stel stonden te praten. We legden ze uit wat hun kansen waren en wat ze tegen konden komen op de aarde. Allebei pakten die kansen met beide handen vasten al snel was de tijd dat ze met Petrus meegingen en we afscheid namen.
‘Zien we jullie nog voor we terug gaan?’ vroeg Lillian. Ik wist het niet.
‘Ik vind het jammer dat jullie niet meekomen.’ Hoorde ik Hans tegen Jezus zeggen en het klonk nog gemeend ook. Tegen mij zei hij niets.
Toen ze de deur uit waren en Jezus en ik alleen waren zei Jezus tegen mij dat hij geloofde dat Hans nog steeds iets voor me voelde. ‘Hoe kan dat nu? Hij is verliefd op Lill, anders zouden ze niet op de lijst staan om naar de aarde te gaan.’
‘Misschien houd hij van haar, maar hij mag jou ook erg graag. Het voelde aan alsof hij hier had willen blijven voor jou. Hij zei nog tegen me dat hij het jammer vind dat je niet meegaat naar de aarde.’
‘Hij zei dat hij het jammer vond dat Wij allebei niet meegaan naar de aarde.’ corrigeerde ik Jezus. ‘En bovendien zei hij dit tegen jou.’
‘Omdat hij tegen jou niets durfde te zeggen.’ Wierp Jezus tegen.
‘O, en al zou dat. Hij vind Lillian toch het leukst en ik vind jou veel leuker. Er is toch geen probleem.’
‘Voor ons niet, voor hem wel.’ zei Jezus zachtjes.
Opeens zag ik hem weer zoals hij was. Ik had op de aarde, toen ik de bijbel nog las, een beeld gevormd van Jezus als liefdevolle man die altijd rekening hield met andere. Hij had in mijn hoofd een baard en droeg een jurk. Hij kon trucjes, hielp de armen en minderen en tja, eigenlijk was dat het wel. Ik bedacht me dat er een kern van waarheid in moest zitten. Jezus in de hemel droeg dan wel geen baard of jurk, maar hij was er wel voor de mensen. Meer dan nog voor God, maar hij viel God niet af. Ik vroeg me af of hij dat miste, mensen gelukkig maken. De hele tijd had ik, wanneer we een stel terug konden sturen op de aarde, eigenlijk alleen de vreugde van het stel gezien en niet gelet op Jezus en wat hij ervan vond. Soms pakten we elkaars hand, maar dat was voornamelijk als we wéér de vraag kregen of wij dan niet terug zouden gaan. Om elkaar te steunen. Ik nam me voor om meer op hem te letten. Maakte dit hem gelukkig?
‘Hij red het ook wel zonder mij en Lillian sleept hem er trouwens echt wel doorheen. Die is zo koppig als een ezel, dus dat gaat wel lukken hoor.’ zei ik vol zelfvertrouwen.
Er werd geklopt en ons gesprek was weer over.
‘Ze is snel dit keer.’ zei ik beduusd.
Jezus haalde zijn schouders op. ‘Er is geen tijd hier, sneller is dus eigenlijk ook maar een vaag begrip.’ zei hij raadselachtig.
Maria kwam binnen dus ik had geen tijd om te antwoorden. Ik had zelfs nauwelijks tijd om er over na te denken, want het vragen uurtje ging weer verder.
Het was een enthousiast stel, ze waren al wat ouder, maar vooral de man was dolblij met het vooruitzicht, ik keek veel naar Jezus en zag dat hij enthousiaster werd van de man. Hij glom een beetje en maakte zelfs wat grapjes met het stel. Dit had hij al eerder gedaan, maar nu weet ik het aan zijn goedheid en niet aan dat van het stel.
Ze werden de deur uitgestuurd met Petrus en ik stond op om hem te knuffelen. ‘Mis je het?’ vroeg ik.
‘Wat?’ Vroeg Jezus verbaasd en ik zag zijn ogen afdwalen van mijn gezicht naar een lagerpunt van mijn lichaam, twee lagere punten.
‘Nee, niet dat. Ik bedoel mensen gelukkig maken?’ Ik was op zijn schoot gaan zitten.
‘Dat lijkt toch op elkaar.’ vroeg Jezus wat ongeduldig en met een brutaal glimlachje.
Ik zuchtte wat geïrriteerd, dat merkte Jezus en ook hij slaakte een zucht. ‘Martje, ik maak continu mensen gelukkig. Jij hebt zelf gezegd dat ik jou gelukkig maak. Maak je nou geen zorgen over mij. Als ik jou gelukkig blijf maken, dan is het goed. Alle andere mensen die ik ook nog gelukkig maak door ze iets aan te bieden wat ik door jouw hulp kan aanbieden is helemaal een extra kers op een extra grootte ijsberg.’
Met die laatste woorden verzekerde hij mij ervan dat ik hem niet ongelukkig kon maken, want hoe kon ik ongelukkig zijn als hij er voor mij was?

Een kerstcadeautje Knipoog

**Geplaatst**: 25-12-07 22:26

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 25-12-07 22:26

Super leuke stukjes! Heb er eigenlijk niet zoveel aan toe te voegen. Ga zo door. Lachen

**Geplaatst**: 26-12-07 17:02

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 26-12-07 17:02

geweldig bedankt voor dit leuke kerstkadootje, Volg je verhaal nogsteeds ondanks dat ik niet meer bij elk nieuw stukje reageer Knipoog

, Ben zeer benieuwt hoe het allemaal verder gaat, Heb ook weer geen foutjes kunnen ondekken (hoewel oook niet echt m'n best voor gedaan Lachen

)

**Geplaatst**: 29-12-07 23:44

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 29-12-07 23:44

leuk stukje weer snel weer wat plaatsen, met oud en nieuw?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-12-07 11:18

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 30-12-07 11:18

Oud en Nieuw? Ik kan heel hard mijn best gaan doen, kom net vers uit Parijs en heb het wel een beetje druk, ik beloof niets. Knipoog

Bedankt weer Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-01-08 13:01

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 01-01-08 13:01

We bleven zo zitten, ik bij hem op schoot, hij dromerig naar mij starend. Ik voelde gelukkig en hoopte dat het nog heel lang zo kon blijven. Wenste dat ik de tijd nog meer kon regelen in de hemel. Jezus neuriede zachtjes een deuntje. Ik herkende het niet, maar vond het erg mooi. Ik was net een meisje uit een musical en hij zou nu een liefdesliedje gaan zingen. Genietend gaf ik me over aan die fantasie. Ik leunde tegen Jezus aan en hij neuriede zijn song. Ergens kwam in mij op welk liedje het was. Your Song van Elton John. Hij zong het nu, heel zacht.

And you can tell everybody, this is your song
It may be quite simple but now that it's done,
I hope you don't mind, I hope you don't mind
that I put down in words
how wonderful life is while you're in the world.

I sat on the roof and kicked off the moss
well a few of the verses, well they've got me quite cross
but the sun's been quite kind while I wrote this song,
It's for people like you, that keep it turned on.

So excuse me forgetting, but these things I do
you see I've forgotten, if they're green or they're blue
Anyway the thing is, what I really mean
Yours are the sweetest eyes I've ever seen.

Toen het liedje uit was kuste hij me. Ik smolt weer eens. Wat was hij lief! De doeken zouden nu dichtgaan en mensen zouden klappen. Tranen zouden in de ogen van het publiek blinken, vanwege het onverwachte, maar o zo happy end. Zoveel geluk en iedereen zou niet geloven dat zoveel geluk in het echt kon bestaan. Dan zouden de doeken open gaan en zouden we buigen en het applaus in ontvangst nemen. De mensen waren ondertussen gaan staan. Ze floten wanneer Jezus en ik de laatste kus nog een keer overdeden. We schaamden ons niet en bogen opnieuw. Wanneer uiteindelijk het doek dicht zou gaan, dan zouden we lachen van geluk en blijdschap. De rest van groep kwam ook op en gaf ons een High five. We werden gefeliciteerd met de geslaagde uitvoering en feliciteerde anderen om dezelfde reden.
In de hemel gingen onze lippen weer van elkaar en ik vroeg me af of Jezus hetzelfde gedacht had. Het geluk wat eigenlijk alleen in happy endings bestond voelde ik nog steeds door me heen stromen.
Toen Maria aanklopte gleed ik niet van Jezus zijn schoot af. Maria keek afkeurend toen ze binnenkwam, maar het stel alleen nieuwsgierig. Opeens vroeg ik me af hoe dit eruit moest zien voor hen. Misschien zagen ze extreem geluk, maar misschien wilden ze totaal wat anders zien. Jezus kon eruit zien als een gladjakker of iemand die misbruik van mij maakte. Hij zag er ten slotte veel ouder uit dan ik. Maar ongedaan kon ik het nu niet meer maken, toch stond ik nog voor het gesprek op om op een eigen stoel te gaan zitten.
Dit stel zei ook ja. Alle stellen die na hen kwamen zeiden Ja. Voor we het wisten was Maria op weg om het laatste stel te halen.
´De laatste al.´ merkte Jezus op.
Ik knikte verbaasd. Het was snel gegaan, we hadden bijna een groep bij elkaar die naar de aarde kon. Dan konden we ze echt op de aarde plaatsen. Kijken hoe dat zou gaan.
Het laatste stel waren een lieve wat oudere vrouw en haar man. Ze bleven wat langer hangen dan normaal en hadden allerlei vragen. Op de aarde hadden zij kinderen gehad, die hier niet meer waren. Ze wilden de kans wel grijpen, maar dan was er ook weer de kans om opnieuw alles te verliezen. Konden ze voorwaarden stellen? Jezus beloofde ze dat ze een plek in de hemel kregen als ze doodgingen. Iedereen die nu teruggestuurd werd kreeg dat. Er waren heel veel kansen, maar ook voor hem was alles nieuw. Dat begrepen ze. Ze waren eigenlijk al overgehaald, maar toch hielden we ze nog even hier. Als we hen lieten gaan was dit deel van het project afgerond en dan moesten we er klaar voor zijn ze op de aarde te gaan zetten. Onze eigen kindertjes, en tot nu toe liep de bevalling best gemakkelijk.
We lieten uiteindelijk het laatste stel uit met de belofte ze na een heel stel avonturen weer te kunnen zien. Ze liepen met Petrus mee en Maria, Jezus en ik bleven op het kantoor.
‘En wat nu?’ vroeg Maria. Ze ging zitten met haar armen over elkaar. Haar lippen werden een streep en ze keek ons triomfantelijk aan. Jullie kunnen dit niet, nanana. Dat leek ze uit te stralen.
‘ We moeten kijken of onze plekken geschikt zijn, de groep in tweeën delen en leeftijden verdelen heeft de computer al gedaan, dus dat hoeft niet. Verder, volgens mij kunnen we dan al bijna de mensen op aarde zetten?’ mompelde Jezus terwijl hij wat gegevens op de computer checkte. Ik kon niet zien wat er allemaal op de computer stond, maar de kamer was een stuk minder zooierig dan voordat we waren begonnen aan de ondervragingen. We hadden nu alleen de lijsten met alle stellen en een heel kort lijstje met de twee stellen die niet terug gingen. Er lagen niet overal papieren en papparassen. Kortom, we werden al bijna een georganiseerd bureau.
‘Martje, kom eens kijken?’ vroeg Jezus aan mij.
Ik liep naar hem toe en wierp een blik op het beeldscherm. Ik zag niet meteen wat er aan de hand was, maar Jezus wees het aan. Rechts onder in beeld stond de temperatuur en die was een stuk verlaagd. Niet meer onze ideale temperatuur dus. ‘Wat doen we daar mee? Ik bedoel, heeft het invloed, moeten we kijken waarom dit gebeurd is?’
‘Nou,’ zuchtte Jezus, ‘we moeten even kijken of dit over heel de aarde het geval is, als het zo is. Dan zal er gewoon een golving in de temperatuur en dan weet ik niet of het zo verstandig is om mensen te gaan plaatsen.’
Oei, het werd nu wel heel theoretisch allemaal. Ik pakte er een bureaustoel bij en rolde naar een vrij plekje naar Jezus. Samen bekeken we de temperatuur over heel de aarde en we ontdekten een algehele daling. We zochten naar een oorzaak, maar die leek er niet te zijn. Ik rolden terug naar mijn eigen computer en samen begonnen Jezus en ik aan wat oplossingen te werken. Seizoensverandering kon het niet zijn, die zou namelijk niet zo gelijkmatig over de aarde verdeeld zijn. Volgens Jezus kon er ook geen ijstijd of zoiets aankomen, want die moest vanuit de hemel aangezet worden. Jezus was ondertussen bezig het klimaat op te schroeven, maar die functie bleek niet helemaal naar wens te werken. ‘Hij hoorde niet uit zichzelf te zakken.’ Jezus klonk boos en hij werkte intensief verder. Ik keek ondertussen de gevolgen na voor onze gekozen locaties. Eigenlijk viel dat allemaal wel mee, sterker nog: Het algehele resultaat was wel positief. Er was namelijk een nieuwe populatie dieren bijgekomen. Dat briefde ik door naar Jezus, die was verbaasd. ‘Wat dan?’
‘Nou die enorme harige koeien hebben zich naar het zuiden verplaatst, de buffels. Daar kunnen de mensen bontjassen van maken.’ Stelde ik tevreden voor.
Jezus keek bedenkelijk. ‘Het worden geen vegetariërs?’
Oja, dat hadden we eerst voor de mensen bedacht. Om ze zo vredelievend mogelijk te maken, zouden ze vegetarisch worden. ‘Maar wat moeten ze dan aan?’
Nu begonnen we een oplossing voor dit probleem uit te knobbelen. Uiteindelijk besloten we het idee bij de mensen te implanteren dat alleen de bontlagen van de al gestorven koeien en stieren gebruikt mochten worden. Sprookjesachtig vredelievend en ik vroeg me af of dit een goede oplossing was op lange termijn. Maar we zeiden er niets van, want vooralsnog waren er zat stieren en koeien die al tegen een hogere leeftijdsgrens aanliepen.
Het volgende probleem was de huidskleur. Onze groep stellen was gemengd van huidskleur en we hadden eigenlijk al besloten dit zou te houden, maar waren toch bang voor discriminatie. Jezus stelde voor iedereen een donkere huidskleur te geven, want die was beter bestand tegen de zon en hij zag verder geen nut in een blank vel. Uiteindelijk ging ik hier mee akkoord, want hij had gewoon gelijk. Het voelde stiekem een beetje al verraad en dat wilde ik niet voelen. Ik discrimineerde toch niet? Ik vond niet dat mensen met een blanke kleur beter waren! Dus was ik het eens met Jezus, hoewel ik mijzelf ergens afvroeg, waarom er dan ooit blanken hadden bestaan. Maar die twijfel bracht ik niet in, want het klonk zelfs in mijn gedachten al best fout.
Zo liepen we weer tegen wat kleine probleempjes aan die we dachten al opgelost te hebben. Zuchtend ging Bureau Martje, Jezus en Co weer aan het werk.
‘Zijn we nu klaar?’ Vroeg ik na een lange tijd besteed te hebben aan het opstellen van een nieuwe lijst met alle Flora en Fauna van onze gebieden en het maken van een programma zodat de computer dit voortaan bij zou houden. Vooral dat laatste was lastig, Jezus en ik hadden de wereld in gebieden verdeeld en daarvan zouden we deze lijsten maken. De computer kende nu alle organismen en hun functies en hoefde alleen maar de hoeveelheden per gebied in te vullen. Ik had wat zitten puzzelen en nu gaf hij het aan wanneer er een onbekend organismen te voorschijn zou komen, ik of Jezus zouden daar dan de functie van moeten invullen en bepalen of we de mensen het konden laten gebruiken.
Jezus was bezig geweest met een update van alle karaktertrekken, maar hij was al een tijdje klaar. Aarzelend knikte hij. ‘Ik kan geen reden verzinnen om het nog langer uit te stellen.’ mompelde Jezus.
‘We hebben volgens mij alles zo goed mogelijk voorbereid als het maar kan.’ knikte ik.
Maria, die eigenlijk alleen bezig geweest was met opruimen en af en toe wat tips geven deed nog een duit in het zakje: ‘Ik vind dat jullie die arme stumpers al veel te lang laten wachten. Het kan gewoon, wees nu geen mietjes en doe het.’
En daar had ze meer dan gelijk in, we waren mietjes. Stel je voor dat het mis zou gaan. Dat zou een ramp zijn. ‘Beter dan dit kunnen we het niet voorbereiden.’ bevestigde Jezus Maria toonloos.
‘We moeten niet nog even…’ Ik had wat willen noemen maar viel stil. ‘Jullie hebben gelijk, we zijn er klaar voor om de mensen op de aarde te laten zetten.’
‘Laten we Petrus er maar bij roepen en naar onze groep gaan.’

Gelukkig Nieuw jaar iedereen Lachen

**Geplaatst**: 01-01-08 22:32

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 01-01-08 22:32

HE WEER EEN MOOI STUKJE, en nog wel met oud en nieuw, kijk al uit naar het volgende deel, is het nog een lang verhaal of weet je het niet...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-08 11:50

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-08 11:50

Crystal, ik denk eigenlijk van niet, maar ik weet het nog niet zo goed. Ik wil het niet te lang en uitgekouwd maken, maar ik heb wel nog stukjes die ertussen moeten. Zo ben ik bijvoorbeeld Dorus en Lucie vergeten Bloos

En wilde ik nog wat meer doen over het verleden van Lillian.
En het gaat wel nog even door hoor, dat sowieso Knipoog

(Oma en Johanna moeten ook nog terug komen)

**Geplaatst**: 02-01-08 19:54

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 02-01-08 19:54

We bleven zo zitten, ik bij hem op schoot, hij dromerig naar mij starend. Ik voelde gelukkig en hoopte dat het nog heel lang zo kon blijven.

Is het niet ik voele me gelukkig? Las zo raar. Knipoog

Voor de rest weer 2 super stukjes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-08 20:16

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-08 20:16

ik voele?

infinitief Voelen
Stam Voel
Verledentijd Voel + De (l zit niet in Fokschaap)

of zeg ik nu rare dingen? Bloos

**Geplaatst**: 02-01-08 20:18

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 02-01-08 20:18

Leuk stukje!

Fenn: Ik denk dat Surion een typfoutje maakte Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-08 20:20

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-08 20:20

Scrold terug naar stukje.... Me vergeten Bloos

(sorry, vond het ook al zo raar, ik voele)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-01-08 17:56

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-01-08 17:56

We hoefden Petrus niet te roepen, want even later klopte hij zelf aan. Maria en ik waren net op orde op zaken aan het stellen. We ruimden op.
‘De laatste mensen zijn bij de groep gevoegd en ik heb de indeling al gemaakt. Dus eigenlijk kunnen we er nu heen om ze op de aarde te zetten.’ Petrus gaf deze informatie alsof hij een lakei was van de koning. Hij stond kaarsrecht naast de deur, zijn handen op zijn rug en hij sprak luid en duidelijk. Ik voelde, weer eens, een giecheltje opkomen. Dit giecheltje onderdrukte ik snel, maar ik wist dat Jezus stiekem mee zat te grijnzen.
‘Prima, dank je Petrus voor de hulp.’ Petrus nam de dank aan met een knikje. ‘Jij ook bedankt trouwens Maria, ik heb ontzettend veel aan jullie gehad. Martje en ik hebben ontzettend veel aan jullie gehad.’ zei Jezus vriendelijk. Hij gaf Petrus een hand en Maria een knuffel. Het was grappig om te zien dat Maria meteen verstijfde door deze intimiteit.
Petrus schonk mij een knikje toen ik hem ook nog persoonlijk bedankte en Maria antwoordde alleen geen dank. Zo goed in supersociaal zijn met deze mensen was ik ondanks het werken nog steeds niet.
Petrus schraapte zijn keel: ‘Ik denk dat we nu wel klaar zijn met bedanken. Ik bedoel, we zouden de mensen op aarde gaan zetten. Laten we dat dan nu maar doen.’
‘Ja, laten we gaan,’ zei Jezus.
En eindelijk gingen we alle vier de gang op. Ik, als laatste, sloot de deur achter me dicht. We waren er klaar voor. Maar net toen ik de deur dicht hoorde klappen, klikte er ook iets in mijn hoofd.’Lucie,’ stamelde ik.
Jezus, die voor mij de deur uit was gegaan, draaide zich om. ‘Lucie?’ vroeg hij verbaasd.
‘Ja, Dorus en Lucie. Dat stelletje dat als laatste van de aarde terug kwam, je weet wel? We hebben ze niet langs zien komen.’ Ik verbaasde me erom dat de naam Jezus niets zei. Ook nu keek hij me nog schaapachtig aan. ‘Zij zijn de reden dat we hieraan begonnen, weet je nog? Lucie en Dorus, dat stelletje.’
Nu begonnen er lichtjes te branden in Jezus zijn ogen. ‘O die, wat maf inderdaad dat die niet op de lijst stonden.’ Ik hoorde zijn hersens bijna kraken. ‘Ze zullen wel niet echt voor elkaar bestemd zijn geweest?’ Dit klonk meer als een vraag dan een constatering, maar Petrus riep ons en we hadden geen tijd om verder na te denken of in elk geval niet hierover.
Het lopen naar de kamers van de stellen duurde nog best even en ondertussen praatte ik voor de verandering eens met Maria. Ik vroeg haar hoe we de mensen eigenlijk naar de aarde zouden verkassen. Maria legde uit dat het nogal veel moeite kosten, maar uiteindelijk kwam er een deur in het niets. Zouden ze door die deur gaan, dan kwamen ze buiten. De zielen van die mensen zouden zweven door het niets, maar omdat wij er een bepaald bewustzijn aan hadden geplakt zou alles op de aarde terecht komen. Hoe dat proces precies werkte wist ook zij niet. Uiteindelijk zouden ze allemaal tegelijkertijd wakker worden en gaan leven. Hoe dat zou gaan verlopen wist niemand, want dat had nog nooit iemand meegemaakt. Ik voelde weer een extra spanningskriebeltje na die uitspraak. Hij fladderde tussen alle anderen door. We gingen het doen!

De kamer was eigenlijk meer een zaal. Wij, Maria, Petrus, Jezus en ik stonden op een soort podium en tweeduizend ogen keken ons aan. Ik zag dat iedereen zenuwachtig was en ook bij mij kriebelde en fladderde er van alles. Achter ons waren twee deuren, beide naar de aarde. Één om naar de ene plek te gaan, de ander naar de andere plek. Toen Jezus ging praatten klonk het alsof hij door een microfoon sprak, iedereen zou het horen, zelfs de mensen achterin.
‘Straks roepen we jullie per stel naar voren, ik hoop dus dat iedereen dan weer bij zijn partner staat.’ Hij wierp een blik op een groepje vrouwen die samen waren geklonterd, waarschijnlijk om alles te bespreken. ‘Wij geven dan aan welke deur jullie doormogen. Als jullie die open doen zie je hierachter niets. Ik verzeker jullie, jullie overkomt niets. Als jullie morgen wakker worden, is dat op aarde. Dan kunnen jullie weer wel pijn voelen, hebben jullie honger en dorst.’ Er klonk gejuich, ‘toch zijn er misschien mensen die nu als nog niet willen gaan, uiteraard mogen die dat nu nog zeggen. Daarna is de enige weg terug de dood en die is op de aarde misschien moeilijker in te denken, dan hier in de hemel.’
Dat was het einde van zijn toespraakje. Mensen schoten snel terug naar een partners, er klonk geroezemoes in de zaal en ik zag een oud vrouwtje naar Jezus staren, met tranen van ontroering in haar ogen.

Het zijn maar 800 woorden, maar ik plaats ze toch maar even zodat jullie weten dat ik nog steeds bezig ben. Ik heb het alleen nu even een stuk drukker Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-01-08 22:31

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-01-08 22:31

In het laatste zinnetje zit een foutje: Oud vrouwtje wordt Oudere Vrouw.

Ze was niet de enige, want toen ik beter de zaal in keek zag ik er meer zo staan. Tussen alle fladders en kriebels dook een stukje blijdschap op en voldoening, dat wat wij gingen doen, wat wij deden, dat was goed.
Maria pakte de lijst met mensen. Het werd weer stil in de zaal en alle ogen waren op haar gericht. ‘Peter Koopman en Eva Koopman,’ zei Maria met heldere stem. Er ontstond wat commotie en uiteindelijk liepen de twee die geroepen waren via het trapje voor het podium naar ons toe. Zij stond te trillen op haar benen, maar Peter hield haar stevig vast en leek alleen ontzettend opgewonden van het hele idee. ‘Het is echt waar he?’ vroeg hij ongelovig. Ik knikte, ‘het is echt zo.’
‘Dat had ik nog helemaal niet beseft, dat het zo snel zou gaan.’ Hij was oprecht verbaasd hierover en klonk nog zenuwachtiger.
‘Zijn jullie nog steeds zeker te willen gaan?’ vroeg Maria aan hen.
‘Ja,’ antwoordde Peter helder en zeker. Eva knikte alleen en greep daarna de hand van haar vriend vast. Ik had door dat zij lang niet zo zeker was als haar man. Dapper dat ze dan toch ging. Ik was de eerste die naar voren liep om haar te omhelzen en succes te wensen en terwijl ik dat deed voelde ik hoe ze trilde. ‘Je gaat het wel redden. De andere eerste Eva heeft het tenslotte ook gered.’ fluisterde ik haar moed in. Vervolgens omhelsde ik Peter ook, Jezus en Maria volgde mijn voorbeeld. Petrus stond zeer theatraal bij de deur en deed die voor hen open. Er klonk gejoel uit het publiek. Achter de drempel was er niets. Het was niet eens zwart, er was gewoon niets. Het had een soort aantrekkingskracht waar ik bijna bang van werd. Eva en Peter liepen op Petrus af en die gaf ze een hand. ‘Ik sta normaal aan de hemelpoort om mensen binnen te laten, nu voor het eerst om mensen terug te laten keren. Succes.’
Ze liepen door de deur. Ik wil ook! dacht ik nog en toen waren ze weg. Eva en Peter zouden op nieuw beginnen. De stilte in de zaal was oorverdovend en het volgende stel werd opgeroepen door Maria. Het was alsof alles steeds sneller ging, alsof we in een film meededen die werd doorgespoeld. Tweeduizend stellen naar voren roepen klinkt als een proces wat eindeloos lang moest duren. Alleen was dit de hemel en soms ging iets sneller dan dat het hoorde te gaan. Dit was zoiets, het vloog werkelijk voorbij. Iedereen was super zenuwachtig, maar veel waren ook opgetogen. Één jong stel was op de aarde nooit getrouwd, hij droeg haar nu de drempel over, voor de grap. Bij een ander stel stapten ze beide huilend over de drempel, huilend van geluk. Er was geen geflits, geen lange val, ze waren gewoon niet meer hier zodra ze die drempel over waren. Het maakte mij een beetje angstig, want het leek wel erg definitief. Toch ging iedereen. Het aantel mensen in de zaal slonk gestaag en Jezus, Maria en ik bleven mensen succes en sterkte wensen. Petrus stond zoals de hemelbewaarder betaamd naast de deur en deed bij ieder stel zijn laatste woordje. Zo ging het snel, duizend stellen in een flits. Het lastigste deel van de actie was voorbijgegaan voor we het wisten. De enorme hoop kriebels was ook langzaamaan verdwenen met de hordes mensen. Tja, en toen sloot Petrus beide deuren echt.
‘Ze zijn weg,’ zei Jezus verbaasd. Hij keek gefascineerd naar de deur.
‘Het is begonnen,’ knikte ik.
Jezus en ik keken elkaar aan, het was begonnen. We waren nu officieel pappa en mamma van een hele hoop kindjes die wij op de aarde hadden gezet. ‘De computers, we moeten kijken hoe het loopt!’ zei Jezus toen verschrikt.
En bijna tegelijk renden we het podium af, Jezus met een sprong en ik via de trapjes. We schoten via de deur die naar de gang liep de zaal uit en renden zo hard mogelijk door de gangen naar de computers. We lachten allebei over hoe opgewonden we waren en hoe nieuwsgierig hoe het zou zijn. En het was de Hemel dus we konden zo hard rennen als wij nodig vonden. Samen scheurden we de bocht om en nog een bocht en nog een bocht. Ik vertrouwde erop dat Jezus de weg wist en uiteraard wist hij die ook, hoe kon het ook anders. Voor de deur van het kantoor vielen we gierend van het lachen neer.
‘We zijn gek,’ hijgde Jezus. Hij zat met zijn rug tegen de deurpost.
‘Vind je het gek?’ vroeg ik, ik zat tegen de deur zelf, mijn schouder aan de zijne en blies ook even uit. Uitblazen? Hier? Dat was helemaal niet nodig natuurlijk. De mensen! Ik schoot overeind en trok de deur open, ‘oliebol, ja.’ hoorde ik Jezus zeggen en hij struikelde achter mij aan naar binnen. We schoten naar onze eigen computers, zeiden bijna tegelijkertijd: ‘Aan.’ tegen de computers en vroegen allebei om een overzicht van de wereld. We waren zo geconcentreerd bezig met daar naar staren dat ik me niet eens afvroeg wie er binnen kwam toen de deur open en dicht ging.
‘Moet je zien,’ zei ik, ‘het klopt helemaal.’
Jezus knikte gelukzalig. ‘Je moet eens wat gegevens opvragen van de mensen, dat is leuk. Ze zijn eigenlijk heel gelukkig.’
We scrolden samen verder, als twee trotse ouders merkten we op dat het idee van huisjes maken al snel er was. Dat deden ze nu nog van takken, bladeren en het was niet heel mooi waterdicht. Ik kon het me niet voorstellen hoe het was, er was geen plastic, geen ijzer gewonnen. Het was ongerept, maar daardoor vast ook heel zwaar.
We zuchtten samen toen het eerste gebed binnen kwam. ‘het is hier koud, maar geweldig. We kunnen ons eigen eten vinden, vuur maken en we hebben kleine huisjes gemaakt. Er lopen mensen rond van alle leeftijden en iemand die nu al mijn vriendin is blijkt zwanger. Laat dat goed gaan, alstublieft.’
We hoefden niet te overleggen en klikten op aangenomen. Deze zwangerschap zou goed gaan.
In het andere gebied liep het minstens even goed.
‘Het moet geweldig zijn, om alles zo mee te kunnen maken.’ zei ik zacht.
Jezus knikte, stond op en liep naar me toe. Hij sloeg zijn armen van achter om me heen en keek naar het beeld waar ik naar zat te kijken. Het was eigenlijk geen beeld, maar toonde alle gegevens op een rijtje. Aanklikken wat je wil zien, alarmerende gegevens zouden rood knipperen. Hij kuste me zachtjes in zijn nek. ‘Wij hebben voor de verantwoordelijkheid gekozen.’ zei hij.
‘We hebben elkaar ook.’ knikte ik, maar toch liep er een traan over mijn wang. ‘We krijgen nooit een kindje.’ zei ik zachtjes. ‘We zien nooit samen de zon opkomen. We zullen nooit samen voor onze rechten moeten vechten, want die hebben we gewoon en er kan hier niets mis gaan.’ Ik hoorde hoe verwend dat laatste klonk en stootte door mijn tranen heen een lachje uit.
‘Jullie kunnen gaan.’ zei toen iemand van achter.
Ik was helemaal vergeten dat er nog iemand was binnen gekomen en keek op. Mijn oma en Johanna waren weer in de kamer. Hoe vaak die op onverwachtse plekken verschenen! Natuurlijk, de deur die ik had gehoord. Toen had geen van ons de moeite genomen om op te kijken.

En om het compleet te maken, 1200 woorden erbij Knipoog

**Geplaatst**: 16-01-08 13:54

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 16-01-08 13:54

Haha geweldig hoor!
Leuke stukjes weer! Lachen

Ik hoop dat ze gaan ...

**Geplaatst**: 17-01-08 21:38

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 17-01-08 21:38

geweldig mooi stukje weer ben benieuwd hoe het af gaat lopen

**Geplaatst**: 18-01-08 14:26

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-01-08 14:26

Echt een goed verhaal, ik lees het met plezier Lachen

**Geplaatst**: 18-01-08 14:41

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-01-08 14:41

Waaw.... ik heb alle stukjes onder elkaar in Word gezet en heb zodadelijk 67 pagina's te printen... zal de baas blij van worden Bloos

Het eerste stukje was zo leuk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-01-08 18:57

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 18-01-08 18:57

Bedankt iedereen Lachen

Weer in een van de laatste zinnen een foutje trouwens. Het moet zijn:

Ik was helemaal vergeten dat er nog iemand was binnen gekomen en keek op. Mijn oma en Mien waren weer in de kamer. Hoe vaak die op onverwachtse plekken verschenen! Natuurlijk, de deur die ik had gehoord. Toen had geen van ons de moeite genomen om op te kijken.

Mijn oma en Johanne zijn natuurlijk één een dezelfde persoon, ach, soms let ik ook niet op.

**Geplaatst**: 18-01-08 21:16

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-01-08 21:16

Leuk

En ik wil NU weten wat er gaat gebeuren, hihi Haha!

Ben verder helemaal niet nieuwsgierig hoor Bloos

**Geplaatst**: 18-01-08 23:52

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-01-08 23:52

Oeh zeker weer leuk dit, en ik heb wel een vermoeden hoe het verder gaat...

Nomineer dit bericht ×