Bokt.nl

Citaat:

Ik weet eigenlijk wel wie ik ga vragen. Leo, Marcov en Thomas. Die weten ze van mij kunnen verwachten en andersom en ondertussen vertrouwen we elkaar blindelings. En hoewel Marcov een rare snuiter blijft is hij wel ontzettend goed in het vak en hij kan met medische instrumenten overweg. Als je wil weten waarmee je iemand het makkelijkste knock-out krijgt (zonder lichamelijk geweld, of met) dan is hij de persoon waar je wezen moet. Hij mag ook injecties geven. Leo is qua gedrag meer een wetenschapper, en de gangmaker. Maar hij schiet goed en spot scherp. Thomas is snel, tot nu toe is hij in de sprint op de basis ongeslagen. Hij is een goede spoorzoeker. Oftewel, om iemand te vinden heb je eerst Thomas nodig om in de buurt te komen, dan Leo nodig om hem te vinden en dan Marcov om hem plat te spuiten.

Als snel vind ik de mensen die ik zoek. Thomas en Marcov kunnen direct meekomen, Leo zit in een vergadering dus die kan ik alleen even kort inlichten, die is pas over een half uur klaar.
Na Thomas en Marcov inlichten over de situatie en na enige overleg is Marcov het met mij eens dat verdoven waarschijnlijk de beste optie is en stelt een mix van Ketamine en Midazolam voor die dan intraveneus gespoten wordt. “Dat veroorzaakt een K-hole zonder hallucinaties en ze is vrijwel direct out.” Thomas is echter nog niet overtuigd, hij vindt het een behoorlijk heftige reactie. Maar Marcov heeft ook kort bij mij in de unit in Afghanistan gezeten, Thomas niet. Toch heeft hij wel een punt. Thomas vraagt,
“Hoe groot is de kans dat een 18-jarig meisje in Duitsland, Tsjechië of Polen dusdanig gemarteld is dat ze zich doodvecht bij arrestatie?”
Marcov kijkt hem aan. “Niet groot, maar als het wel het geval is zijn haar overlevingskansen als we haar bij bewustzijn houden klein en dan kunnen we het recht niet laten spreken.”
Ik knik, “maar uiteindelijk is het toch de keus van Verdint. Ik heb het enkel voorgesteld.”
Marcov glimlacht licht, “bij een verzoek krijg ik sowieso wel een naaldje mee.”
Nogmaals knik ik, “dat is één van de redenen dat ik je gekozen heb.”
Marcov’s blik kruist die van mij, maar het is een blik van acceptatie.
“Leo zal zo wel klaar zijn.” En we lopen terug naar de juiste gang waar we op hem wachten totdat zijn vergadering afgelopen is. Na een kwartiertje komt hij dan eindelijk naar buiten en direct moeten we door naar de commandant die apart opkijkt als we ons als eerste en met zijn vieren melden.
“Gabirov, kan ik je even spreken, onder vier ogen?”
En de rest van het team blijft staan terwijl ik met de commandant meeloop.
“Je hebt het grondig opgestart.”
“De manschappen waren vrij. Leo heeft vergaderdag, Marcov en Thomas waren aan het fitnessen.”
“Reden geaccepteerd. Je krijgt geen medicus mee, maar Marcov mag wel wat meenemen om haar plat te spuiten.”
“Duidelijk, meneer.”
“En laat Marcov het eerst nog even overleggen met een medicus.”
“Ja, meneer.”
Hij seint naar de deur om voor te gaan en we lopen weer naar de gang. Dean en Johan zijn terug, Jong komt net aanlopen met twee anderen. Hij heeft ook een goede keus gemaakt met Vliet en Timmer, waarschijnlijk heeft hij daar Lezar bij. Die heeft eigenlijk training tot twee uur. Dat zou ik tenminste bij dat team doen en als ik naar Jong sta knikt hij ook bij de naam Lezar.
“Hebben jullie alle teamleden kunnen bereiken?”
“Ja, meneer.” Klinkt het als een eenheid.
“De helicopter gaat over een half uur de lucht in. De actie is goedgekeurd door Tsjechië en Polen. Over een uur vertrekken jullie, laten we nu de missie doorspreken, praat degene die nu missen bij zodra ze er zijn.”
We lopen met zijn allen naar een vergaderzaal waar al de verschillende materialen (o.a. kaarten) klaar liggen.

Een paar uur later lopen we al enige tijd buiten. De helikopter nog niemand gevonden maar we weten alleen dat ze in de bossen zijn. Wel zijn de vliegtuigsporen gevonden en hebben we nu een richtlijn waarin we moeten zoeken. Dan krijgen we een bericht binnen, er is iemand gespot met de warmtesensor, liggend onder de bosjes, alleen en klein. Waarschijnlijk het meisje, ze leeft. De positie wordt doorgegeven en niemand is er in de buurt, dus wordt besloten haar met rust te laten, gelukkig. De helikopter gaat verder op zoek naar Atjitshi, het is ondertussen rond één uur. De kans dat hij nog in de buurt is wordt met de minuut kleiner maar dit is de beste aanwijzing in jaren, dus we kunnen nu niet opgeven. Nog twee uur gaan voorbij, het meisje wordt nog een keer gesignaleerd, dit keer een stukje verder richting het bos, maar van Atjitshi is geen enkel spoor. Dan wordt komt het bericht dat hij gespot is, bijna vijf kilometer naar het noord-oosten van mijn team af, hij is voor Dean en Johan. Dat halen wij nooit op tijd in, maar toch gaan we er in stevige draf op af. Na 10 minuten krijgen we te horen dat hij gearresteerd is, het blijkt inderdaad Atjitshi te zijn. Een grote overwinning op de Poolse maffia.
Voor vandaag ronden we de zoektocht af. Het meisje halen we pas morgen op, als we de honden hebben. Als we teruglopen naar de basis spot Leo haar maar ik zeg hem dat hij het niet moet laten blijken, na overleg met de basis blijft de opdracht hetzelfde. En we lopen door, ondanks dat we haar nu hadden kunnen uitschakelen en meenemen. We gaan weer naar huis.

REALITEIT

FLASHBACK (vanuit Lia’s oogpunt)
Iets zegt me dat ik wakker moet worden, mijn lichaam is helemaal verzuurt, eigenlijk wil ik gewoon stil blijven liggen maar iets zegt me dat ik niet kan. Mijn geest wordt wakker en ik bedenk me dat ik aan het vluchten ben, en dan treft me het, het iets, er is gevaar! Snel open ik me ogen en voor me zijn twee mannen, waarvan één een geharde blik in zijn ogen heeft die ik hoopte nooit meer te hoeven zien. Oh nee. Ze hebben me gevonden, ik moet vechten! Ik moet gewoon vechten! Ik ga niet meer terug, nooit meer terug. Razendsnel pak ik mijn mes en ik spring op. Maar het lukt niet, de binnenplaats waar ik lag is te klein. Even ben ik uit evenwicht door het stoten van mijn hoofd en razendsnel pakt de geharde man mijn mes af en draait me op de grond. Hij zet een knie op mijn borstkas om mij onder controle te krijgen. Nee! Ik kijk naar de ander en mijn ogen gaan wijd open staan van angst. Ik verstijf helemaal, bang voor de pijn die komen gaat nu ik de naald zie. Mijn arm wordt stevig vastgepakt door de geharde man terwijl de ander de injectie doet. Ik voel de tinteling razendsnel verspreiden vanuit mijn arm en het zweet breekt me uit. Ik had niet moeten weglopen, ik wist dat hij me op een keer toch weer zou vinden. Het tintelen bereikt mijn borst en daarna mijn hoofd. Doodsbang ben ik, maar ik voel me geest zich loskoppelen van mijn lichaam, daarna… niets meer.

FLASHBACK (vanuit Gabirov’s oogpunt)
“Vandaag gaan we slechtsmet twee teams in het veld, Gabirov, Jong, jullie teams gaan. De rest moet bereikbaar zijn voor directe back-up. ’t Loo, jij gaat met Jong mee. De Boer, jij zal met Gabirov mee gaan. Ze is gisteren, in deze volgorde, hier… hier en hier gezien.” Verdint wijst te plaatsen aan op de kaart. “Als de mogelijkheid er is laten we Gabirov’s team de arrestatie leiden omdat de kans aanwezig is dat ze zich zeer heftig verzet bij arrestatie en platspuiten dan veiliger is voor allen. Onthoud dat ze waarschijnlijk gewapend is en de kans dat zij zich niet overgeeft zeker aanwezig is. Dat ze littekens heeft die typisch zijn voor martelingen is door Leo en Marcov bevestigd. Gabirov’s team begint met deze route, Jong’s team loopt via deze route. Over een kwartier bij de hoofingang klaar staan voor vertrek. Jullie kunnen gaan.”
Iedereen staat op. “Marcov,” Marcov blijft staan. Ik moet echter het plan van aanpak nog wat uitgebreider doorspreken met De Boer. Als we Marcov weer spreken staan we bij de hoofdingang te wachten en blijkt het apart aanspreken gewoon over de controle van het injectiemiddel te gaan. Hij heeft netjes overlegt met de dienstdoende arts en die heeft toestemming gegeven voor dit mengsel. We lopen naar onze auto en ik zeg dat De Boer maar even de hond moet voorstellen.
“Goed, nou dit is dus Speed. Het is een stille speurhond. Zodra er een spoor is dan is stilte dus praktisch want hij zal ons zeker niet verraden.”
“Dat lijkt me duidelijk. Laten we gaan.”
In de wagen zijn we met tien minuten op ons beginpunt en nadat Speed even zijn ding heeft kunnen doen gaan we aan het werk. Speed pikt nog niks op maar Thomas spot al snel wat sporen van pak hem beet 12 uur oud. Te oud om door een hond opgepikt te worden na een regenbui. Het spoor buigt iets af naar rechts, ze is niet in een rechte lijn naar het bos gegaan blijkbaar. Na enige tijd lopen de sporen dood, er zijn er geen meer, en we gaan breed lopen om zo min mogelijk over het hoofd te zien. Maar het komende uur vinden we geen enkel spoor meer terug.
Dan blijft de hond snuffelen bij een struik en De Boer seint het team bij elkaar. Thomas bevestigd dat een tak van de struik op een dusdanige manier is gebroken dat dit waarschijnlijk door een mens is veroorzaakt. “Speed, zoek.” De hond zet zijn neus aan de grond en probeert het spoor goed op te vangen. Na enige tijd heeft hij hem zeker te pakken en begint het spoor te volgen. Het wijk nog wel wat verder van het bos af maar niet veel meer, wij waren al in de goede richting aan het lopen.
Een uur lang zijn we aan het lopen, grotendeels achter Speed aan, soms breed lopend om het spoor weer terug te vinden als Speed het spoor tijdelijk kwijt is. Plots gaat Speed liggen, De Boer seint dat iedereen stil moet zijn en stil moet staan en wijst daarna naar een grote groep struiken in de richting dat Speed is gaan liggen. De struiken zijn bijna vier bij zes meter, maar slechts een anderhalve meter hoog. Aan de onderkant van de struiken is op sommige plekken net voldoende ruimte om eronderdoor te schuiven en aan de grond is te zien dat dit op een bepaalde plek ook recent gedaan is. Marcov seint of hij eronder door moet gaan, maar ik laat hem wachter terwijl ik de anderen het struikgewas laat omsingelen. Zachtjes fluister ik in mijn radio: “We hebben een mogelijke lokatie op enkele meters van ons.” Zodat de basis op de hoogte is van de situatie. Dan sein ik Marcov dat hij kan en volg zelf direct na hem.
In seconden zijn we op de meterhoge binnenplaats en hoewel we het meisje duidelijk volledig verrast hebben trekt ze toch direct al haar mes. Ze probeert echt ook om rechtop te gaan staan en daardoor raakt ze, als ze het takkendak raakt, heel even uit evenwicht. Direct ontwapen ik haar en trek haar op de grond waar ik haar met mijn knie op haar borstkas hou. Ik druk een arm tegen de grond met de elleboogholte naar boven en Marcov pakt direct zijn spuit en drukt hem erin. Ik voel haar lichaam verslappen en zie de doodsangst in haar ogen afnemen tot de typisch glazige blik van iemand die platgespoten is. Het is gelukt.
“Ze is overmeesterd en bewusteloos.” Geef ik door de radio aan de basis door. “We halen haar nu onder de bosjes vandaan, kan iemand haar aanpakken?” roep ik naar de rest van het team. Er wordt direct een stel slankerige armen onder de bosjes doorgestoken, De Boer biedt dus een helpende hand. We geven de armen aan en volgen zodra ze onder de bosjes door is. In de openlucht controleert Marcov haar vitale functies of alles goed gaat en krijgen we te horen dat er een wagen onderweg is. Nu ze hier ligt zien we pas goed heoveel schade ze opgelopen heeft en waar.
Met lange mouwen en lange broekspijpen zou het niet te zien zijn maar haar littekens zijn diep, ze lijkt wel gegeseld te zijn. Keer op keer op keer, litteken op litteken op litteken. “Ze kan er één zijn,” zegt Marcov en ik knik, “ze kan er één zijn.” Thomas heeft er gewoon geen woorden voor, net als De Boer. Op een keer komt er enkel een aarzelend “onwerkelijk,” uit. Maar voor de rest zijn we stil totdat de wagen komt. Het is gewoon te wreed geweest. Voor de zekerheid hebben we haar gecontroleerd op meer wapens en geboeid, maar als het goed is wordt ze niet wakker. In ieder geval niet binnen een uur. “Arm meisje,” zucht ik.

Citaat:

REALITEIT
Als ik wakker word blijf ik in eerste instantie laag, weg van de lage bosjes waar ik in lag om te schuilen. Ik weet dat ik daar veilig ben. Pas na enige tijd besef ik dat het niet langer zo is, eerst lijkt het alsof ik verplaatst ben, nog weer later besef ik dat het al enige tijd terug was. De flashbacks voelen zo echt, ze zijn ook zo echt eigenlijk, al wil ik er soms liever niet aan denken, het was zo' angstige tijd. Hopelijk hoeft dat niet meer. Het is nu niet meer, het is geweest, verleden tijd. Dan hoor ik iemand op de deur kloppen, "a.u.b. even wachten" roep ik, en snel schiet ik een broek aan en mijn badjas aan, dan doe ik de deur open. "Hallo schone slaapster." het was Evert, die me mijn ontbijt kwam brengen. "Weer een beetje bijgeslapen?" ik knik, even toch weer wat verlegen wordend met mijn flashback nog hangend in mijn hoofd. Het blijft raar, het ene moment ben ik nog doodsbang voor iedereen, verstop ik me onder bosjes, het volgende moment ben ik weer hier. Praat ik tegen mensen, vraag ik hen zelfs te wachten. "Ver gedroomd?" ik knik, Evert glimlacht terug, ik breng zo wel even schone kleding. Gabirov is aan het werk dus ik weet niet wanneer hij langskomt. Wil je dat ik wat te lezen mee neem?" ik kijk hem aan, verbaasd, die is nieuw. "Ik denk niet dat ik al wat kan lezen, helaas. Maar het zou fijn zijn als je schone kleren zou nemen." Evert zucht een keertje met medelijden en knikt daarna, hij snapt het gelukkig wel. Ik pak het blad aan waar mijn eten op staat en hij vertrekt. Als ik klaar ben met eten ga ik douchen, heerlijk blijven die stralen van de douche, maar het is toch vreemd, zo lang geleden lijkt het all en toch zo dichtbij. Ik ben ook hier pas kort, en toch voel ik me veiliger bij mensen dan dat ik me meer dan tien jaar heb gevoeld. Ik adem diep in en als ik uitadem laat ik de verwarrende gevoelens met het water het putje in lopen, daarna was ik me en droog ik me af. Ik hoor Evert kloppen, en daarna binnenkomen dus ik wacht nog even. Als hij de deur weer achter zich sluit kom ik weer terug mijn kamer in, de kleren liggen op mijn bed, keurig op een stapeltje, opgevouwen. Eigenlijk zou ik ze eens moeten vertellen dat ze de kleding ook gewoon op voorraad in mijn kast mogen leggen, en ik sla dat ergens achterin mijn gedachten op. Ik loop naar mijn bureau toe, daar ligt nog altijd het gedicht van toen ik echt niks kon zien, wat had ik ook al weer geschreven? Maar ik weet het niet en ik kan het handschrift nog niet ontcijferen. Wel zie ik dat het niet helemaal recht geschreven is, en dat maakt dat ik bedenk dat ik wel ondertussen kan tekenen. De details zullen misschien minder precies zijn, maar dat geeft niet. Het is fijn om weer wat zelf op papier te kunnen zetten. Als ik een nieuw blaadje en een potlood heb gepakt ga ik zitten. Wat zal ik gaan tekenen? Eerst denk ik even aan mijn verleden, maar direct verdwijnt het fijne gevoel en ik schud die gedachte snel van me af. De vrouw en het meisje uit mijn droom? Die op dat grasveld? Nee. Dat was niet op het grasveld, of in ieder geval niet op de grasvlakte van de droom. Ik kende ze van het park thuis, waar ik een enkele keer zat als ik vrij had. Één van die weinige maar heerlijke momenten. Ze liepen daar iedere keer als ik er was, al nam ik er nauwelijks notie van. Ze waren er wel, en die consistentie maakte dat het park, die dat in zijn geheel had, een veilige haven voor me was. Waar alles achter me gelaten kon worden. En voordat ik het weet begin ik het park te tekenen. De bomen die er stonden, de paden die er liepen, het kleine meertje, het gras. Maar ook het meisje en haar moeder. De jongen met hond, die rottweiler en de andere jongen met hond, die beagle. Samen speelden die honden, vaak en graag, liefhebbend. Dan nog de eendjes in het water en de man met de vlieger, altijd als het weer er ook maar dit geschikt voor was. En anders zat hij op een bankje, de krant te lezen. Soms waren er kinderen die verstoppertje speelden, met moeders die op bankjes of kleedjes zaten te genieten van het mooie weer. Het was een fijn park, een veilig park. Veilig voor mij in ieder geval.
Langzaam aan krijgt het park vorm op de tekening, en na de eerste tekening komt een tweede en net als ik de derde wil beginnen klopt er iemand op de deur. Even schrik ik, ik was diep in mijn tekeningen, in mijn gedachten, in een positief verleden, verzonken. Dan roep ik “binnen” en gaat de deur open. Het is Evert nog een keer. “Hé, ik vroeg me af of je trek had in lunch.” Ik kijk op de klok, is het al zo laat? En Evert lacht op mijn verbaasde reactie. “Hard bezig geweest?” nog steeds half verbaasd knik ik afwezig. “De tijd is voorbij gevlogen, maar ik loop wel mee.” Dat bracht Evert dan weer van zijn stuk. “Serieus? Gaaf zeg, kom, dan gaan we.”
Rustig sta ik op, even twijfelend vanwege mijn wel hele plotselinge gedachtegang maar ik besluit door te zetten. “Ja,” zeg ik, rustig, kalm, “laten we gaan.”

We lopen door de gangen en het wordt steeds drukker naarmate we dichter bij de kantine komen. Ik raak mijn kalmheid een beetje kwijt en Evert kijkt naar me “Je kunt, we zullen vast een tafeltje vrij weten te krijgen.” En hij knipoogt vriendelijk naar me. Zijn gedrag blijft me verbazen. “Ja, ik kan het. Ik kan het.” Meer tegen mezelf dan tegen hem zeg ik het, maar hij knikt vriendelijk mee. Eenmaal bij de kantine aangekomen zie ik pas echt hoe druk het is en even heb ik de neiging terug te vluchten. Een rustige hand van Evert op mijn schouders geeft me echter net het zetje dat nodig is. Ik stap naar binnen en samen lopen we naar de broodjes. Ik pak een paar boterhammen, net als Evert, en daarna pakken we wat te drinken mee. Ik melk, hij koffie. Als we aan komen lopen komt net een tafeltje van twee vrij, het is wel vrij in het midden maar hij kijkt me aan en ik knik, voorzichtig. Hij legt nogmaals bemoedigend zijn hand op mijn schouder en daarna kijkt hij naar het tafeltje waar hij ook oogcontact maakt met twee andere mannen, soldaten. Ze wilden net hun blad neerleggen op het tafeltje maar blijven even wachten als we aan komen lopen. “He Evert, bezoek?” “Vaste klant Marcov, het is Lia.” De man die hem aanspreekt kijkt me aandachtig aan en plots voel ik me helemaal hol worden van binnen. Nee, dit kan niet. Ik probeer nog een tafeltje te pakken om op te steunen maar het is al te laat. Dit kan gewoon niet, de vreselijk angst en de gemengde gevoelens. Mijn benen zijn niks meer en daarna, mijn hoofd ook niet.

Citaat:

REALITEIT
Als ik mijn ogen open doe weet ik in eerste instantie niet waar ik ben en hoe ik er gekomen ben, maar als ik een hand voel schrik ik, dan zie ik dat het Evert is. “Weer wakker, schoonheid?” ik knik, nog half verbaasd. Ondertussen zie ik dat ik op de grond lig half onder een tafeltje. “Heb je ergens pijn?” ik schud mijn hoofd en probeer op te staan, hij reikt me een hand. “Pas op voor de tafel.” En net op tijd weet ik die te ontwijken met opstaan. Tijdens het opstaan merk ik wel dat ik een beetje een beurse schouder heb en ik masseer hem even met mijn hand. “Hij is wat beurs.” Zeg ik tegen hem als uitleg. Dan kijk ik rond en zie ik mensen naar me kijken, de meeste doen het onopvallend. Maar ze hebben geen idee hoe hun ogen branden. Toch wil ik niet opgeven. Ik wil gewoon een gewoon leven leiden, hoe angstig ik me nu ook voel. Ik moet doorbijten. Evert biedt me een stoel aan en kijkt met een onderzoekende blik naar me. “We kunnen de lunch ook meenemen, dan proberen we het gewoon een andere keer weer.” Maar ik schud mijn hoofd, rustig, want er komt een vlaag van hoofdpijn op als ik het sneller doe. “Nee, ik kan het. Ik wil gewoon verder met mijn leven.” Dan vallen de twee mannen die aan de andere kant van de tafel staan me weer op. De een raapt net mijn flesje melk op, waar herken ik hem toch van? Waarom reageerde ik zo fel op hem? Zonder het te merken staar ik naar hem en als hij weer rechtop komt kijkt hij me even terug aan met een zachte blik. “Je weet het, maar ook weer niet meer.” Ik weet wat hij bedoeld, maar ook weer niet. Waarom is het zo verwarrend. Twijfelend kijk ik hem aan. “Marcov, niet nu, niet hier. “ Evert kijkt hem nu ook aan en Marcov knikt, “vanmiddag?” even twijfelt Evert “de keus is aan Lia, maar zou het niet handiger zijn als Gabirov erbij is?” Marcov schudt zijn hoofd, “volgens mij is ze sterk genoeg.” Ondertussen twijfel ik, wil ik het al weten en wil ik het weten zonder de steun van Gabirov? Dan merk ik dat ze naar mij kijken. “ik weet het niet. Nu ben ik voornamelijk moe, van alle indrukken. En wat beurs.” Daarop reageert Marcov verbaasd, “je last van wat beurs zijn?” zijn verbaasdheid was oprecht, maar zijn opmerking hakt er veel dieper in dan hij waarschijnlijk bedoeld had. Hij weet het, hij weet van mijn verleden. Mijn vader… mijn vader zou me vermoorden als hij erachter kwam. Angstig sta ik op, achteruit schuivend. “Het is goed Lia, hij kan je niks doen. Je bent hier veilig.” Evert probeert me te kalmeren. Maar het werkt niet, niet zonder de steun van Gabirov. “Ik laat je niet in de steek, geen van jouw type. Niemand komt nog aan je zonder dat je dat zelf wil.” Het was Marcov, maar even lijkt het alsof ik Gabirov hoor en ik ontspan iets. “Kom, laten we naar je kamer gaan.” Ik knik, nog steeds zeer gespannen, maar niet meer tegen de paniek aan. Even werp ik een blik op Marcov en sein op één of andere manier of hij mee wil gaan. Hij knikt en we lopen weg, Marcov vraagt Evert wat mijn kamernummer is en loopt daarna voor me uit, zonder dat er mensen tussen ons kunnen komen, terwijl Evert iets achter me loopt en me steun geeft door een hand op mijn schouder te leggen. Even krimp ik in als hij zijn hand op mijn schouder legt, maar daarna heb ik er steun aan. “Meisje toch.” Hoor ik hem zachtjes zeggen, meer in zichzelf dan tegen mij. En zo lopen we terug. Eenmaal bij mijn kamer gaat Marcov naast mijn deur staan, en hij volgt ons niet de kamer in als wij naar binnen gaan. Wel zet hij even het flesje melk om de hoek van de deur “Probeer maar wat te rusten. Straks kom ik nog wel brood brengen en rond zessen breng ik wel het avondeten.” Ik knik, kapot van alle emoties die door me heen zijn gegaan. Waarom faal ik nou altijd, ik kan niet eens gewoon even lunchen. Zoals al die andere mensen wel kunnen. Terwijl ik op mijn bed zit legt Evert nogmaals kort zijn hand op mijn schouder “Jij gaat daar binnenkort ook gewoon zitten, ontspannen zonder moeilijkheden. Kijk van hoe ver je al komt. Het gaat jou ook lukken. Maar het duurt gewoon even. Autorijden leer je toch ook niet in één dag?” ik glimlach, ondanks alle vermoeidheid, toch door die opmerking. Hij heeft gelijk. “Ik wil eigenlijk wel nog dat gesprek met Marcov, maar ik denk niet dat ik wakker ben voor het avondeten.” Evert kijkt weer verbaasd, verbaasd door haar doorzettingsvermogen, het eeuwige gevecht met haarzelf dat ze steeds aan lijkt te gaan. “Ik kan wel even overleggen met Marcov, wil je het liever vanavond of liever morgen, of overmorgen?” Ik ben blij dat hij het lijkt te begrijpen en ik antwoord dat ik het het liefst zo snel mogelijk heb, dus vanavond. En Evert knikt ter bevestiging. “Ik zal kijken wat we voor elkaar krijgen. Rust maar uit, je lijkt het nodig te hebben.” En dan loopt hij naar de deur, bij de deur draait hij nog even zijn hoofd en ik groet door mijn hand op te steken, hij groet hetzelfde terug. Dan loopt hij de deur uit en doet hem dicht. Ik kleed me om naar mijn nachtjapon, vouw mijn kleren min of meer op die ik naast mijn bed leg, en ga liggen. Nog voor ik me omdraai ben ik al weg, in wereld van de dromen.

FLASHBACK (Gabirov’s oogpunt)
In het busje kijk ik naar haar wapen, haar mes. Hoewel het een simpel model is zie je dat het gemaakt is met ervaring. Het is indrukwekkend, ze heeft ontdekt hoe ze kan overleven. Technieken die je normaal niet geleerd krijgt, want er zijn trucjes die het gemakkelijker maken, maar ze heeft het wel gered. Dan kijk ik weer naar haar, voor de zekerheid gelegd in de veiligheidshouding en Marcov let scherp op haar. Het is goed dat hij in het team zat. Wat een littekens. Ik kan er gewoon niet bij dat iemand dit bij zo’n jong persoon heeft kunnen doen. Want al is het meisje rond volwassenheid, misschien nog niet helemaal maar toch wel bijna. Veel van de littekens zijn al oud. Er zijn zelfs geen littekens die ik jonger dan een jaar schat als ik ze zo zie met een eerste blik. Dat betekend dat ze dus al vanaf jonge leeftijd gegeseld is. Hoe kan iemand dat nou doen? Terwijl we terugrijden lijkt ze even wat bij te komen dus spuit Marcov snel nog wat bij, het is veel te vroeg, het was nog niet verwacht, maar we gaan het risico nu niet nemen dat ze in de wagen bijkomt. Dan kan ze ons allemaal in gevaar brengen en is de kans dat ze het overleeft gewoon nul. Neerschieten is dan eigenlijk de enige optie, iets dat we gewoon niet willen, uiteraard. Deze keer heeft Marcov in de spier gespoten, dat houdt langer en werkt langzamer zegt hij, en ik geloof hem uiteraard volledig. Dat is zijn afdeling, niet de mijne. Gelukkig zijn we daarna vrij snel bij de basis waar een brancard al klaar staat om haar over te nemen. Marcov loopt direct mee en ik kom na even snel wat afhandelen er ook achteraan, het medisch centrum is bekend terrein dus ik weet zo waar ik heen moet. Als ik aan kom lopen staat Marcov even op de gang te wachten, dat betekend dat ze haar aan het opschonen zijn dus wacht ik naast hem. “Nog extra nieuws?” vraag ik hem, en zijn blik zegt eigenlijk al voldoende, “het is echt wreed. Zo erg hebben zelfs wij ze nog nauwelijks gezien.” Ik wend mijn blik af en heb zo’n medelijden met het meisje. Even later mogen we weer binnenkomen. Met een spons is ze wat schoon gemaakt en ze hebben haar wat extra kalmerende middelen ingespoten. Maar Evert ziet bleek, net als Heidy, de enige vrouwelijke arts van ons medisch centrum. “Hoe kunnen zoiets doen, al helemaal zoiets jongs. Ik schat haar nog niet eens 18.” “Ik neem het wel van je over.” Het is Merchy, die heeft al meer ervaring met gemartelde manschappen. Dit is geen zaak waarmee je begint, hoewel Evert het goed doet. Die is nog jong, maar daar zit een geweldige arts in. Net klaar met zijn studie en volledig toegewijd. “Wij houden de wacht als je het goed vind.” Merchy knikt, “natuurlijk. Omstebeurt of tegelijkertijd?” Marcov en ik kijken elkaar om en zeggen dan tegelijktijd, “om en om,” en we besluiten dat Marcov het beste de eerste ronde kan nemen zodat hij de medische kant van dit verhaal het beste kan uitleggen. Ondertussen ga ik me alvast opfrissen, wat eten en daarna beginnen aan het rapport. Na een uurtje wissel ik hem af, zodat hij dat ook even kan doen. Nog eens drie kwartier verder begint ze bij te komen. Eerst zie ik haar handen bewegen en daarna probeert ze haar ogen open te doen. “Ze komt bij,” zeg ik, vrij zacht maar hard genoeg om iemand snel even te laten lopen naar Merchy. Die komt direct aanlopen en dimt het licht wat als hij ziet dat ze met haar ogen knijpt. “Zo beter?” voorzichtig knikt ze, ze is nog vrij ver heen. Dan doet ze haar ogen open en direct komt de werkelijkheid tot haar. “Rustig maar, alles is goed.” Probeert Merchy haar te kalmeren, maar dat is niet voldoende bij dit type manschappen. Ze probeert rechtop te gaan zitten dus loop ik naar haar toe en leg ik een hand op haar schouder om te voorkomen dat ze verder rechtop komt. Op het moment dat ze naar me kijkt is ze pas echt doodsbang en ze duikt weer achteruit, vluchtend voor mij, zo dat ze weer terug plat op haar rug komt. “Ik bijt niet hoor.” Reageer ik vriendelijk, mijzelf voor mijn kop slaand op het moment dat ik het zeg. Maar het glipte eruit, en het is belangrijk dat ze direct al vriendelijk benaderd wordt, dus misschien was het niet eens zo’n stomme actie. Dan komt Merchy weer bij haar bed, deze keer met een extra kalmerend middel en hij vraagt haar om een arm te geven. Direct vouwt ze ze kruislings over haar schouders. “Het is beter voor je, heus. We doen je niks.” Maar dat is bij haar niet voldoende, wat me nog meer zorgen baart. Het kan dat ze gewoon bang is voor naalden, maar nu is er ook de mogelijkheid voor nog een set martelingen bij gekomen. Martelingen die als het meest wreed worden aangemerkt, gif. Ondanks haar verzet en haar angst zie je goed dat de verdovende middelen in haar bloed nog altijd haar echte emoties remmen. Het maakt haar slaperig en ondanks de angst kan ze haar ogen niet langer open houden, ze zakt weer weg. Even wacht Merchy nog, maar haalt hij voorzichtig de handen voor haar schouders af. Dan spuit hij nog wat bij via het infuus waar ze aan hangt. Ook hij schudt zijn hoofd in ongeloof, hij denkt blijkbaar hetzelfde als ik. Wat is er toch met haar gebeurd?

Citaat:

REALITEIT
“He meis, tijd om wakker te worden.” Van ontzettend ver komt het geluid binnen, “Lia, wakker worden.” Het is al iets dichterbij maar echt plaatsen kan ik heet nog niet echt. Toch besluit ik wakker te worden “Ja?” antwoord ik slaperig, en ik hoor een vriendelijk gelach, het is Evert, dat is duidelijk. “Ik kwam je avondeten brengen, het is tijd om nog even op te staan, anders slaap je vannacht niet meer.” Ondertussen open ik rustig mijn ogen, nog vol van slaap, maar het helpt alsnog met het proces van het wakker worden. “Oké, ik ben er over 5 minuutjes uit.” Nogmaals zijn gelach, zachtjes en vriendelijk, “dan laat ik je met rust. Ik kom wel over een uurtje nog even langs.” Ik knik en kijk hem aan, met een knipoog en een lach verlaat hij de kamer. Wat is hij toch een vrolijke man. En zo lief. Dan schud ik me en rek me uit waarna ik me even omkleed. Als ik daadwerkelijk wakker moet worden kan ik me net zo goed even aankleden, dat staat wel zo netjes. Mijn hoofd is nog half verward, waarvan weet ik eerst niet maar als ik mijn gedachten orden dan denk ik weer aan het gesprek met Marcov dat ik vanavond ga hebben en de kriebels in mijn maag komen weer terug. Wat weet hij dat ik wel en niet weet? Waar heeft hij mij en ik hem leren kennen, waarom zijn er niet alleen angst maar ook gemengde gevoelens? Hij heeft niks met mijn vader te maken, zoveel weet ik zeker. Maar waarom weet ik zoveel gewoon niet zeker, waarom snap ik zoveel niet? Ik weet het niet, en besluit me op mijn ademhaling te concentreren om mezelf te kalmeren. Ik moet gewoon opletten dat ik mezelf niet te erg opfok. Ik ging gewoon neer, daar in de kantine, dat was al zo lang geleden dat me dat gebeurd was. En enkel met pijn, of de herinnering aan dergelijke pijn soms. Maar nooit zomaar.
Was het dan niet zomaar, maar wat was het dan? Het was geen pijn, ik weet het gewoon niet en besluit me opnieuw te focussen op mijn ademhaling. De antwoorden komen wel, over een uurtje gok ik. Daarom ga ik me toch maar zetten tot het eten. Er staat nog wel melk om de hoek van de deur maar Evert heeft of geen brood gebracht of hij heeft het weer meegenomen. Wel staat er een blad met een glas water en lasagne. Ik pak ook het flesje melk mee en daarna ga ik maar eten. De kok heeft zijn best gedaan, het is heerlijk. Al zou ik het zelf toch anders klaarmaken. Maar goed, ik hoef gelukkig niet meer te koken. Hoewel ik moet zeggen dat het koken één van de minst nare klusjes was. Het was uiteraard nooit goed genoeg, maar het was iets wat vrij-ig was. Mijn moeder interesseerde het eigenlijk toch niet en mijn vader lustte niks en vond het nooit lekker. Net als mijn broertjes trouwens. Enkel patat werd wel gewaardeerd, maar mijn moeder bepaalde de maaltijden dus daar kon ik niks in sturen. Opnieuw merk ik dat me gedachten afdwalen naar waar ik ze niet wil hebben en ik focus me weer op mijn ademhaling, maar ondanks dat ik er niet aan wilde denken voel ik dat ik er niet meer zo vreselijk in paniek door raak, het raakt me gewoon niet meer zo. Wat bijzonder dat er nog zo iemand is als Gabirov, ik glimlach licht, wat is het toch een bijzondere wereld. Na het eten drink ik mijn melk grotendeels op en ontspan ik. Ik kijk nog eens naar de tekeningen die ik vanmorgen getekend heb en geniet in gedachten van de ontspanning die ik in dat park gevonden heb. Daar waren de mensen ook niet boos tegen mij, zelfs toen waren niet alle mensen slecht, hoe zeldzaam het fenomeen op dat moment ook was.. Het was er wel, die mensen lieten me met rust, ze lieten me kalmeren, ze lieten me in mijn waarde. Zelfs daar, en zelfs toen. Boven mijn tekeningen drijf ik op gedachten weg, nauwelijks meer wakker, maar toch meer wakend dan ik dacht, merkend toen er op mijn deur geklopt werd. “Binnen” roep ik, en Evert en Marcov komen binnen. Het is gelukt, denk ik. Beide zijn ontspannen, en wel wat vrolijk maar alsnog serieus. Ze geven me het juiste gevoel en brengen de juiste stemming voor waarover we willen praten.
Als ik Marcov in de ogen kijk dan twijfel ik weer even, misschien had ik wel beter op Gabirov kunnen wachten maar ik schud snel die gedachten van me af. Ik kan het. Ik ga op het bed zitten en Evert op mijn bureautafel nadat hij mijn tekeningen voorzichtig op elkaar heeft gelegd. “Je hebt gevoel voor tekenen.” En ik begin een beetje te glimmen van het compliment. Maar dan zit iedereen en wordt het zakelijker. “Heb je al bedacht waar je me van kent?” vraagt Marcov, en ik schud ontkennend mijn hoofd. “Je hebt me geen pijn gedaan, maar het is niet dat ik je een keertje ergens gezien van heb. Voor mijn gevoel heb je me bewusteloos gemaakt, dat flauwvallen voelde net als zo’n herbeleving van pijn zoals ik die soms wel heb gehad, maar dan zonder de pijn. En je hebt me angst bezorgt denk ik, veel angst, maar hoe weet ik niet.
Marcov glimlacht rustig en als ik klaar ben knikt hij, “dat klopt wel ongeveer, behoorlijk precies zelfs. Wat is het laatste dat je je herinnerd voordat je in de basis kwam? Ik denk terug, dan begin ik vertellen “Ik weet niet precies hoe ver ik terug moet gaan, maar het meest logische punt is denk ik toen ik besloot de grote vlakte over te steken omdat ik me niet meer veilig voelde aan die kant van de vlakte. In de verte leek iets te zijn, maar toen het ’s avonds niet licht werd daar besloot k dat het geen beschaving was en dat het de moeite waard was om over te steken en veilig genoeg. De oversteek duurde veel langer dan verwacht en ik was echt kapot toen ik naar een meertje in een klein dal wilde gaan. Echter hoorde ik een hoop lawaai toen en ging ik direct liggen, verscholen in het hoge gras viel ik immers minder op. Een vliegtuig vloog zeer laag over en landde een stuk verderop, er zat volgens mij een poolse vlag op de staart. De eerste tijd bleef het vliegtuig dicht en ik besloot te rennen maar mijn benen wilde niet meer dus ik ben blijven liggen. Op een keer ging het vliegtuig open en 3 mannen kwamen eruit, 2 zwaar bewapend, de 3e er tussenin. Er bleven ook nog wat mannen achter want ze zeiden iets tegen elkaar en nadat de 3 mannen beneden waren ging het vliegtuig weer dicht. Lange tijd nadat zij vertrokken waren heb ik mezelf weer terug op de benen gehesen. En ben ik het laatste stukje naar het meertje gaan rennen, op een bepaald moment viel ik, wat er daarna bij het meertje gebeurd is herinner ik me weinig van. Ik was voornamelijk bang, dat weet ik nog. Nadat ik even hersteld was bij het meertje ben ik weer verder naar de overzijde gegaan, terug kon ik immers eigenlijk ook niet. En het was toen dat ik eerst de 2 mannen weer tegenkwam, en ik een lange tijd omheen heb moeten sluipen om te voorkomen dat ik gezien werd. Daarna begon er een helikopter boven me te vliegen, heen en weer, zoekend leek het wel. Maar ik moest verder dus hoewel ik me verstopte als hij te dichtbij kwam ben ik verder gegaan. Ik ben verder gelopen, op een keer was er geen helikopter meer en kon ik harder opschieten, aan het einde van de dag zag ik nog een groepje soldaten lopen, ik hield me schuil en ik geloof niet dat ze me gezien hadden. Nog iets later ben ik gaan schuilen, onder een bosje. Dat is het laatste dat ik me echt herinner, daarna is het vaag.”
Ik stop met praten en Marcov kijkt me verbaasd maar vriendelijk aan. “Je mist maar een heel klein stukje informatie. Namelijk, wat er de volgende ochtend is gebeurd.” Ik kijk hem indringend aan, van binnen voel ik weer mijn spieren aanspannen, wat was er dan? Hij ziet me kijken en beseft dat ik het me echt niet herinner “de groep soldaten die je van een afstand hebt gezien was onze groep, we hadden net de man die begeleidt werd door die twee zwaarbewapende mannen gezocht en één van de andere groepen had hem gearresteerd. Één van ons had je gespot maar na overleg moesten we doorlopen. Toen wisten we al dat de kans groot was dat je nogal extreem zou reageren op je arresteren, we hadden de eerste littekens herkend en de houding van je. De volgende ochtend zijn we vroeg weer gaan zoeken met een stille speurhond. Het was even zoeken maar je was ook nog behoorlijk lang daarna doorgelopen dus toen we je vonden sliep je nog. Gabirov en ik zijn onder de bosjes doorgeschoven om je te overmeesteren maar op het moment dat wij tevoorschijn kwamen schoot je wakker. Je trok direct al je mes en sprong op, waarbij je je hoofd tegen het bladerdak stootte en je even uit evenwicht was. Dit maakte dat je te ontwapenen was en Gabirov heeft je direct op je rug gelegd en een arm voor mij gestrekt zodat ik je kon verdoven. Je was behoorlijk mager dus de aders waren zeer makkelijk te vinden. Je was neer voordat je goed en wel besefte wat er aan de hand was, van het moment dat je wakker werd en opsprong tot het moment dat je blik glazig werd zat nog geen 20 seconden. Blijkbaar heeft het mengsel ook wat licht vergetende functies, dat zou in ieder geval verklaren waarom je het niet meer weet. De man die we gearresteerd hebben heeft trouwens je leven gered. In eerste instantie waren we er niet zeker van dat hij jou bedoelde, maar nu ik je verhaal zo hoor kunnen we daar wel vanuit gaan. Nadat je bewusteloos was geraakt heeft iemand van het vliegtuig je gecontroleerd of je misschien hun locatie door kon geven, toen hij niks kon vinden heeft hij met de grote baas overlegt en die heeft besloten je te laten leven en verteld dat je bij het meer in de schaduw gedropt moest worden. Je had een behoorlijke hoofdwond toen we je vonden, dus dat je een paar dagen geheugenverlies hebt gehad is niet zo wonderlijk. Wat wel bijzonder is, is je doorzettingsvermogen. Ik ben echt van je onder de indruk.”
Ik begin te gloeien van het compliment maar ik merk dat hij toch nog wat informatie achterhoudt, doet hij het expres of merkt hij het zelf niet? Ik durf er eigenlijk niet goed naar te vragen, misschien kom ik er later nog wel achter. Het voelt zo raar, nu ik alles verteld heb, voel ik me opgelucht, maar aan de andere kant ook angstaanjagend naakt. Mijn verhaal heb ik altijd voor me gehouden, dat was alleen van mij. Niet alleen dit maar alles, ik mocht nooit wat vertellen want altijd zaten mijn ouders er in verweven, en nu, nu kon het gewoon. Ik hoefde niet meer te zwijgen, en er hangen ook geen consequenties aan. Ik voel me wat raar, maar uiteindelijk, toch fijn.
“He, als het goed is zijn er bijna geen mensen rond dit tijdstip in de kantine. Zullen we het nog eens proberen?” stelt Marcov voor, zowel Evert als ik zijn volledig verbaast door dit voorstel, maar ik knik voordat Evert zich echt kan uitspreken, goed, een voorzichtige knik. Maar ik wil niet meer bang zijn, ik wil gewoon het leven kunnen leven. “Je bent sterk, en dapper, wist je dat?” zegt Marcov, en Evert knikt als bevestiging, “dat ben je inderdaad. Je kan een voorbeeld zijn voor zovelen. Je geeft niet op.” Ik weet niet goed waar ik mijn blik moet laten en Marcov maakt het makkelijker voor me “Kom, laten we gaan.” En ik knik en we staan allen op. Weer op weg naar de kantine.