Bokt.nl

Citaat:

Dan hoort Laura de deur open en dicht gaan. "Laura, ben je thuis?" Laura hoort Emma roepen. Ze schrikt van haar stem. "Laura?" Laura hoort haar zusje snikkend haar naam roepen. Laura schuift snel haar stoel naar achteren en rent naar beneden. Emma schrikt van haar maar als ze beseft dat het Laura is barst ze in tranen uit. Laura schrikt van Emma's reactie maar slaat dan bezorgd haar arm om Emma heen. "Wat is er gebeurd, Emma?" Vraagt Laura. Ze hoort een trilling in haar eigen stem. Emma kijkt Laura aan en barst weer in huilen uit. "Mama..." jammert ze. Laura schrikt, "Emma, wat is er met mama?" Laura raakt in paniek."Emma! Emma!" Ze schudt haar zusje door elkaar. "Wat is er met mama?!"

Citaat:

Hoofdstuk 9

Laura schudt Emma weer door elkaar, "Emma, wat is er met mama?!" Ze raakt in paniek. "Wat is er met mama?" Langzaam brengte Emma in horten stoten uit wat er is. "Mama, l-liep over de s-stoep en l-lette niet op, en t-toen stak ze o-opeens over, en opeens was er e-een vrachtw-wagen die h-haar niet z-zag en t-toen..." Emma barst weer in huilen uit. Eerst weet Laura niks uit te brengen maar dan schreeuwt ze opeens tegen Emma: "EN TOEN, EMMA?! WAT GEBEURDE ER TOEN?!" Emma kijkt Laura aan met waterig ogen en weet met moeite uit te brengen: "En t-toen ben ik w-weggerend en h-hoorde ik m-mensen s-schreeuwen." Dan rent Emma huilend naar boven. Laura schrikt vreselijk en zakt neer op een stoel, dan barst ze in huilen uit. Ze belt in paniek Fleur en legt snel uit wat er aan de hand is. "Ik vraag gelijk aan mijn moeder of ze jullie naar het ziekenhuis wil brengen." zegt Fleur die erg geschrokken is. "Mijn moeder is zo bij jullie, wacht maar bij de voordeur daar rijd ze naartoe." "Bedankt, Fleur." Dan hangt Laura op. Ze rent snel naar boven om Emma te halen. "Emma, vlug kom mee, we gaan naar het ziekenhuis, de moeder van Fleur brengt ons." Emma kijkt haar zus aan en zegt: "Het heeft toch gen zin meer, ik voel het." Laura is verbaast van deze reactie maar trekt dan haar zusje van haar bed. "Kom mee!" Emma stribbelt eerst tegen maar laat zich dan meevoeren door haar zus. Als Laura de deur opent stromen de tranen over haar wangen.

Als ze net buiten staan hoort Laura de auto van Fleur's moeder. Hij staat nog niet stil en de deuren zwaaien open. "Komop meiden, stap snel in!" Laura hoort de trilling in de stem van Fleur's moeder maar weet niet of ze het zich inbeeld. Laura stapt snel in de auto, als ze ziet dat haar zusje buiten blijft staan. Laura pakt Emma's arm en trekt haar in de auto. Zodra Fleur's moeder de deur hoort dichtslaan rijd ze weg. Even later de snelweg naar het ziekenhuis kijkt Laura op de snelheidsmeter. De moeder van Fleur rijd 140. Laura kijkt in de achteruitkijk spiegel naar het gezicht van Fleur's moeder, ze ziet er bang uit. Laura ziet in de verte het ziekenhuis opdoemen. Laura begint nog harder te huilen. Fleur's moeder probeert Laura te kalmeren. "Rustig maar Laura, denk maar heel sterk aan je moeder, dan zal alles goed komen." Laura doet wat er tegen haar word gezegd. Ze kan zich niet concentreren, als Emma dan ook nog een keer zegt dat het toch geen zin heeft pakt ze haar mobiel uit haar zak en ziet dat ze een smsje heeft van haar vader.

Laura
kom nu naar het ziekkenhuis je moeder ligt in levensgevaar
op de intensive car snel bel maar fleur haar moeder
wil vast en zeker wel rijden schiete op ik ben er all
ks papa

Laura ziet dat haar vader erg nerveus was, anders had hij niet zoveel typfouten gemaakt. Laura kijkt nu vooruitziet dat ze nu vlakbij het ziekenhuis zijne. Fleur's moeder zegt: "Maak je klaar, als ik dalijk stop moet je gelijk de auto uit springen. En snel naar de receptie rennen. Vraag waar het is en dan kom ik ook zo." Laura hoort nu weer dat de stem van de moeder van Fleur trilt. Nu weet ze het wel zeker. Laura kijkt opzij naar Emma en ziet dat ie er volledig rustig bijzit. Zodra de auto met piepende remmen stopt gooit Laura de deur open en springt uit de auto. Ze trekt haar zusje snel mee. Laura rent naar binnen en vergeet haar zusje, die rustig achter haar aan loopt. Ze stormt op de receptie af en duwt de wachtenden opzij. Hijgend vraagt ze aan de vrouw waar Elise Smits ligt. De receptioniste kijkt haar meelevend aan. “Het spijt me maar…” Laura barst in huilen uit. “MAMA!” gilt ze en ze raakt helemaal in paniek. Ze laat zich op de grond zakken. Emma kijkt alleen maar kil voor zich uit. Laura voelt zich machteloos. Er raast een duizendtal vragen door haar hoofd. Hoe moet ze nu verder zonder haar moeder…? Wie moet er nu de boodschappen doen? Wie moet me nu naar bed brengen? Hoe moet alles worden geregeld? Wie moet de begrafenis regelen? Wie maakt me nu ’s ochtends wakker? Laura bonkt met haar hoofd tegen de muur en gaat hyperventileren. Een paar verpleegsters snellen op haar af. Ze proberen haar te kalmeren maar Laura slaat hun weg. Ze wil alleen zijn. Allerlei gedachten schieten door Laura’s hoofd. Ze ziet zichzelf met haar moeder in het water zwemmen. Laura spartelt als een klein kikkertje rond en haar moeder blijft in de buurt. Dan ziet Laura een beeld van haar moeder die haar probeert te leren fietsen. Laura ziet al haar momenten met haar moeder door haar hoofd flitsen. Als een film. Ze kijkt door haar tranen heen opzij. Emma kijkt naar Laura. Haar ogen lijken niets te zien. Dan grijpt de receptioniste in. “Rustig maar meisje, rustig. Je moeder is niet dood.” Laura kijkt tussen haar tranen door naar de vrouw. “W-wat bedoelt u?” Ze krijgt weer een beetje hoop. “Ik wilde zeggen dat je niet naar je moeder toe mag. Voorlopig nog even niet…” De receptioniste tovert een glimlach op haar gezicht. Laura weet niet of ze boos moet zijn of opgelucht. Ze lacht tussen haar tranen door. Op dat moment komt haar vader aangelopen. Laura ziet dat zijn ogen rood zijn. Dus hij geeft toch nog om mama… Denkt Laura. “Laura, gelukkig dat je er bent.” Hij omhelst Laura en Emma, die nogaltijd voor zich uit staart. Dan pas ziet hij alle verplegers. “Wat is er gebeurd?” Haar vader klinkt bezorgd. Voordat Laura de kans heeft om te antwoorden zegt de receptionist: “Uw dochter…” Ze kijkt naar Laura en Emma. “Uw dochters dachten dat uw vrouw overleden was. De oudste begon te hyperventileren en daarom kwamen er wat verpleegkundigen. Laura’s vader zegt met een bittere klank in zijn stem: “Mijn ex-vrouw zult u bedoelen.” De receptioniste loopt rood aan en weet niet wat ze moet zeggen. Laura kijkt op naar haar vader. Hij heeft een kille blik in zijn ogen. Als hij naar Laura kijkt wordt die blik al zachter. Als hij dan naar Emma kijkt fronst hij. “Wat is er met Emma?” fluistert hij. “Waarom zegt ze niks en staart ze alleen maar?” Emma hoort wat haar vader zegt en schrikt op uit haar gedachten. Dan begint ze te huilen. Snel loopt hun vader naar Emma toe. Als hij haar in zijn armen sluit begint Emma alleen nog maar harder te huilen. Haar vader kijkt vragend naar Laura terwijl hij probeert Emma te kalmeren. Laura haalt haar schouders op. Dan ziet ze dat alle verpleegkundigen er nog staan. Laura loopt snel naar haar vader toe en fluistert: “Zullen we gaan? Al die mensen hier werken me op de zenuwen.” Haar vader knikt en zegt tegen Emma: “Zullen we hier weggaan? Dan gaan we naar het restaurantje en dan kan je even wat drinken.” Emma knikt en ze loopt samen met haar vader naar de lift toe. Laura gaat snel naast hun lopen.

Ze stappen de lift in en hun vader drukt op een knop. Een paar seconden later stopt de lift. Laura wil uitstappen maar haar vader houdt haar tegen. Ze kijkt vragend naar hem, maar als de deuren open glijden en er andere mensen in de lift stappen snapt ze het. De liftdeuren sluiten weer en een oud vrouwtje dat naast hun staat kijkt nieuwsgierig naar Emma die nog nasnikt. Laura werpt een boze blik op het vrouwtje. Haar vader ziet het en grinnikt. Het vrouwtje moppert, en Laura kan het net verstaan. “De jeugd van tegenwoordig, het kan toch dat er iets mis is en dan is het mijn burgelijke plicht om in te grijpen.” Laura grinnikt nu ook. Als de lift stopt stappen Laura, Emma en hun vader uit en lopen richting het restaurantje. Het is stil maar dan zegt haar vader opeens: “Het is maar goed dat we in een ziekenhuis zijn, want als blikken konden doden dan lag die vrouw nu op de intensive care.” Haar vader knipoogt en Laura grinnikt. Als ze dan een blik werpt op Emma krijgt ze medelijden met haar zusje. Dan hoort Laura Emma iets fluisteren, alsof ze het eigenlijk niet durft te zeggen: “Het is allemaal mijn schuld! Mijn schuld. Mijn schuld…” Hun vader schrikt en slaat zijn armen steviger om Emma heen. “Emma. Emma!” Emma lijkt in trance. Ze blijft de woorden maar herhalen. “Het is mijn schuld!” Haar vader word wanhopig. Laura weet niet wat ze ermee aanmoet. “Emma, kijk me aan.” Emma heft haar hoofd omhoog en kijkt naar haar vader terwijl diezelfde woorden nogaltijd over haar lippen glijden. Haar vader kijkt Emma doordringend aan en zegt: “Het is niet jouw schuld! Jij kon er niks aan doen.” Bij die laatste woroden schudt hij Emma door elkaar. Emma blijft de woorden herhalen. Laura ziet dat haar vader wanhopig wordt. Emma lijkt in trance… Dan roept haar vader: “We hebben een kinderarts nodig. Alsjeblieft help ons!”

Citaat:

Dan hoort Laura Emma iets fluisteren, alsof ze het eigenlijk niet durft te zeggen: “Het is allemaal mijn schuld! Mijn schuld. Mijn schuld…” Hun vader schrikt en slaat zijn armen steviger om Emma heen. “Emma. Emma!” Emma lijkt in trance. Ze blijft de woorden maar herhalen. “Het is mijn schuld!” Haar vader word wanhopig. Laura weet niet wat ze ermee aanmoet. “Emma, kijk me aan.” Emma heft haar hoofd omhoog en kijkt naar haar vader terwijl diezelfde woorden nogaltijd over haar lippen glijden. Haar vader kijkt Emma doordringend aan en zegt: “Het is niet jouw schuld! Jij kon er niks aan doen.” Bij die laatste woorden schudt hij Emma door elkaar. Emma blijft de woorden herhalen. Laura ziet dat haar vader wanhopig wordt. Emma lijkt in trance… Dan roept haar vader: “We hebben een kinderarts nodig. Alsjeblieft help ons!”

Citaat:

Hoofdstuk 10

Een paar seconden later staat er een groepje artsen om hen heen. Iedereen praat door elkaar en Laura probeert ze te verstaan, maar dat lukt niet. Opeens hoort ze een harde stem boven al het geroezemoes uitkomen: “Stil! Laat deze man zijn woord doen!” Iedereen kijkt afwachtend naar Laura, Emma en hun vader. “M – Mijn dochter… Z – ze lijkt in trance ofzo.” Iedereen kijkt naar Laura. Snel zegt ze: “Mijn zusje…” Dan pas ziet de menigte Emma staan. Ze staart voor zich uit, en haar lippen bewegen. Laura weet al wat ze zegt: “Mijn schuld… Mijn schuld. Mijn schuld.” Heel veel mensen kijken gefascineerd toe, maar een stel loopt al weg. Een vrouwelijk arts knielt bij Emma neer. Laura schat haar in de 30. “Hoe heet ze?” vraagt ze met een vriendelijke stem aan mij. “Emma… Emma Smits.” De vrouw focust zich weer op Emma. “Emma… Emma kijk naar me. Emma kijk me aan!” Emma reageert niet op de vriendelijke, maar toch dwingende stem. Ze blijft voor zich uit staren. Als de arts haar hand op Emma’s schouder legt slaat Emma die wild weg en gaat ze huilen, terwijl ze nog altijd stotterend diezelfde woorden uitspreekt. De arts schrikt en deinst achteruit. Laura hoort een andere arts grinniken. Hij fluistert tegen zijn collega: “Ellen kan niet eens een klein kind aan! Het zal nog wel even duren voordat ze operaties mag gaan uitvoeren.” Hij knipoogt en de andere collega schiet in de lach. De man die iedereen net toeriep om stil te zijn draait zich vliegensvlug om. “Wie zei dat!?” schreeuwt hij. De 2 dokters durven niks te zeggen. Dan staat Laura op. “Meneer, ik weet wie dat zei!” De arts, die volgens Laura de chef is kijkt vragend naar haar. De 2 grappenmakers worden doosbenauwd. Ze lopen langzaam rood aan. “Wie dan, meisje?” vraagt de chef. Minachtend kijkt Laura naar het stel. “DIE TWEE!” ze spuwt de woorden bijna uit. De chef kijkt naar de 2 dokters die nu een hoofd als een boei hebben. “Ik had het kunnen weten! David en Rick meekomen!” Buldert hij. Ze sputteren tegen maar de chef pakt hun al bij de arm. “Ik ben zo terug. Mevrouw de Jong, wil jij even naar dat kind, ehhh… hoe heet ze nu ook al weer…? Ehhh…” De chef wordt rood. Laura zucht, die dokters denken dat ze zo slim zijn maar ze kunnen niet eens een naam onthouden! “Emma, meneer. Ze heet Emma!” “Ehhh… O ja, dat klopt. Maar Mevrouw de Jong, kijkt u maar even naar Emma.” Een vrouw stapt naar voren en zegt: “Oke, is goed.” Op het moment dat de chef weer omdraait maakt hij een sprongetje en rent dan hard weg. Iedereen kijkt verbaasd naar hem. Als hij roept: “David! Rick! Hier komen! NU!” Dan begint iedereen te lachen. Opeens hoort Laura haar vader schreeuwen: “Mijn dochter. Help alsjeblieft!” Dan begint hij te snikken. De hele menigte stopt met lachen. Larua schrikt. Dit is de eerste keer dat ze haar vader ooit heeft zien huilen. Zelfs tijdens de scheiding heeft hij nog nooit gehuild. Laura ziet dat alle artsen een blik van medelijden in hun ogen hebben. Ze ziet ook dat Emma nog altijd haar lippen beweegt. Emma staat op en ze gaat steeds harder praten. “Mijn schuld… Het was mijn schuld. MIJN schuld! MIJN SCHULD! HET IS ALLEMAAL MIJN SCHULD! MIJN SCHULD!” Schreeuwt ze huilend. Ze loopt naar de muur en slaat er eerst zacht met haar vuisten op. Dan slaat ze steeds harder en harder. Niemand weet wat ie moet doen. Emma houdt op met haar vuisten op de muur te roffelen. Iedereen zucht opgelucht., ook haar vader. Maar dan bonkt Emma haar hoofd tegen de muur. Eerst zacht maar dan steeds harder. “HET IS MIJN SCHULD! ALS MAMA DOOD GAAT DAN IK OOK!” Ze geeft weer een harde klap met haar hoofd. De artsen proberen haar tegen te houden maar ze rukt zich los en bonkt weer heel hard met haar hoofd op de muur. Laura’s vader kijkt met tranen in zijn ogen naar Emma. Laura staat als versteend en weet niet wat ze moet doen. Dan krijgt ze een idee. Ze loopt snel naar Emma toe. “Emma… Emma, luister naar me. Mama is niet dood. En ze gaat ook niet dood. Het is niet jouw schuld!” Oeps… denkt Laura. Dat had ze niet moeten zeggen. Emma gilt: “HET IS WEL MIJN SCHULD!” en ze bonkt weer met haar hoofd op de muur. “Emma, kijk me aan.” Als Laura in Emma’s ogen kijkt ziet ze een blik die ze niet kent. Ze lijkt niet op Emma… Ze doet niet als Emma… Ze schrikt en deinst terug. Het zijn kille ogen. “Oke Laura, kom op doorzetten. Je kan haar laten stoppen. Concentreer je!” Fluistert ze tegen zichzelf. Ze loopt weer naar Emma toe. Vanuit haar ooghoeken ziet ze dat er heel veel mensen bij zijn komen staan. Ze sluit het geroezemoes buiten en concentreert zich op Emma. “Emma, kijk naar me. Wij gaan straks naar mama toe en dan zal je zien dat alles goed is.” Emma kijkt op en bonkt niet meer met haar hoofd op de muur. Laura schrikt van de grote rode plek op haar voorhoofd. “E – echt waar?” stottert ze. “Beloof je het me?” vraagt ze met trillende stem. Laura twijfelt. Ze zei dat alles goed zou zijn, maar ze weet bijna zeker dat haar moeder er vreselijk uit ziet. “Ja, ik beloof het. Alles komt goed!” Ze sluit haar armen om Emma heen. Ze glimlacht. Normaal zou ze haar zusje nooit omarmen. Behalve wanneer ze vechten dan. Eigenlijk is ze heel kwetsbaar, en zielig. “Maar dan moet je mij ook iets beloven. Of beter gezegd 2 dingen.” Fluistert Laura in Emma’s oor zodat niemand het hoort. Emma kijkt omhoog en heeft niet eens die argwanende blik in haar ogen. Laura kijkt naar haar. De kille blik is verdwenen en nu stromen er alleen nog maar tranen uit haar grote blauwe ogen. Ze voelt Emma schokken wanneer ze snikt. “W – Wat dan?” Laura glimlacht. “Doe zoiets nooit meer. Bonk alsjeblieft nooit meer met je hoofd op de muur of iets dergelijks. Papa is een klein miezerig hoopje geworden.” Ze knipoogt. Allebei kijken ze naar hun vader die met zijn rode, bezorgde ogen vertederd naar hun kijkt. Emma wendt haar blik af en kijkt weer naar Laura. “En wat is de tweede belofte?” Laura glimlacht. “Nou ja, eigenlijk zijn het er twee. Lieg alsjeblieft nooit meer tegen mama over mij want ik krijg langzamerhand toch echt een minderwaardigheids complex.” Emma grinnikt. “En…?” vraagt ze. “En gebruik nooit zomaar mijn make-up. Je mag het van mij gerust op, als je het maar vraagt en als je er maar voorzichtig mee bent. Misschien is het ook een leuk idee als ik jou opmaak.” Emma kijkt verbaasd naar Laura. “Z – zou je dat willen doen?” “Graag zelfs. Ik vind het leuk om anderen op te maken!” zegt Laura. “Ben je klaar om de grote boze wereld te trotseren?” Emma snikt nog een keer en fluistert dan: “Ja…” Laura laat haar armen zakken en Emma fluistert nog even snel: “Bedankt…” Laura is eerst verbaasd maar glimlacht dan. Als Emma zich omdraait versteend ze. Iedereen klapt voor Laura. Als Laura naar de menigte kijkt schrikt ze. Er staan heel veel dokters, patiënten en andere mensen. Allemaal hebben ze een brede glimlach op hun gezicht. Als Laura dan naar haar vader kijkt glimlacht ze. Hij zit als een klein miezerig hoopje op de grond maar heeft een brede glimlach op zijn gezicht. Ze ziet dat haar vaders ogen naar iets achter haar kijken, als ze zich omdraait ziet ze Emma staan die naar hun vader kijkt. Als ze weer naar de menigte kijkt, waar inmiddels al veel mensen zijn afgedropen, krijgt ze een hoofd als een boei. Ze loopt naar haar vader die net is opgestaan en kruipt tegen hem aan. Haar vader sluit vertederd zijn armen om haar heen. Laura schrikt als ze de stem van de chef hoort. “Oke iedereen, het spektakel is voorbij dus vertrek nu maar allemaal.” Buldert hij. Dan hoort ze de zachte kalmerende stem van haar vader. Ze kijkt om en ziet dat hij met zijn hand over Emma’s rug wrijft. “Rustig maar meisje, alles komt goed. Rustig maar.” Dan voelt ze ineens een zware hand op haar schouder. Ze maakt een sprongetje van schrik maar als ze ziet dat het de chef is kalmeert ze. “Dat was goed van je, dat je haar hebt gestopt. Het is echt gevaarlijk wat ze net met haar hoofd deed.” Zegt hij. Laura merkt een vleugje medelijden op in zijn stem. “Ja, dat klopt. Ik dacht al dat het niet echt gezond was.” De man lacht dan loopt hij weg. Laura glimlacht. Ze is blij dat alles voorbij is. Dan betrekt haar gezicht. Er is nog helemaal niks voorbij… We kwamen hier voor mama. Laura kijkt snel op het bord waar de bezoekertijden op staan. Ze ziet dat het over 5 minuten al bezoekuur is. Dan loopt ze snel naar haar vader toe. “Pap, zullen we naar mama gaan?” Haar vader knikt en Emma snikt nog een keer. Ze lopen hand in hand naar de lift toe. Hun vader in het midden in Emma en Laura aan zijn zijden. Langzaam sluiten de liftdeuren. Laura grinnikt even bij de gedachte aan het oude vrouwtje. Als ze de lift uit stappen gaat hun vader voorop. Ze lopen langs heel veel kamers. Uiteindelijk staan ze stil voor een deur. Laura’s vader vraagt: “Zijn jullie er klaar voor.” Emma knikt twijfelend en Laura knikt ook langzaam. Dan legt hun vader zijn hand op de klink en duwt de deur open…