Bokt.nl

Citaat:

DEEL 7
Geschrokken trok ik mijn handen terug en keek wie in de deuropening stond. Een gymlerares, erg fijn. Ze verontschuldigde zich en wilde de deur alweer dicht doen, maar de man waarmee ik eerst nog zo vertrouwd had gepraat zei dat we toch al klaar waren. Gelukkig, ik mocht weg. Bedankte hem snel, draaide om en rende nog net niet weg.
Snel naar de volgende les, waar een paar vriendinnen mij vragen begonnen te stellen waar ik nou heen was geweest en met wie ik een afspraak had. “Uhh, doet er niet toe”. Natuurlijk namen ze daar geen genoegen mee en bleven doorvragen. Uiteindelijk stopte ze toch, omdat ik niets losliet. Ik keek wel uit, straks kwamen ze nog alles te weten ook, nee bedankt. Gelukkig moesten we die les goed opletten, want er kwam belangrijke uitleg en zo had ik zelf ook even wat afleiding.
In de pauze die daarop volgde was ik erg afwezig, ik zat nog met mijn gedachten in het kantoortje van de soort van vertrouwenspersoon. Waarom was ik zo geschrokken? Waarom voelde ik me zo betrapt? Ik had mezelf niets aan gedaan en al had ik dat. Ik was echt niet zo dom geweest dat op mijn polsen te doen, waar iedereen het kon zien. Nee het moest een andere reden hebben, maar ik wist niet welke.
Aan het einde van de middag bracht ik een verslag uit aan Katy via msn. Ze was benieuwd na wat er gezegd was en hoe het was gegaan. Dus ik vertelde alles wat ik me nog kon herinneren. Van de lach op mijn gezicht die er het hele gesprek is geweest tot aan het schrikmoment toen hij mijn polsen wilde zien en mijn jas omhoog deed. Ik liet me ook even uit over het feit dat ik het belachelijk vond dat hij me niet geloofde en dat hij zelf had gezegd dat ik degene was die de grens bepaalde, naja blijkbaar niet dus. Katy zei dat ze het wel normaal vond en het kon begrijpen. Of ik wel wist hoeveel jongeren zichzelf wat aan doen? Ja dat wist ik wel, maar toch .. ik had toch gezegd dat ik het niet deed? “Katy?” “jaa ..” “Doe jij jezelf wat aan ..?” Even bleef het stil en ik wist het al .. je hoefde niets meer te zeggen. Uiteindelijk zei je het wel. Waarom Katy? Waarom doe jij jezelf dingen aan? Het is toch nergens voor nodig? Je schiet er niets mee op? Alleen dat je constant weer aan die ellende wordt herinnerd wanneer je jouw littekens ziet. Je haat jezelf, je wil jezelf straffen. Katy, iedereen maakt fouten! In dit geval is het niet eens jouw schuld geweest en alsjeblieft .. Ik moest gaan. “Ik zie je vanavond, ik haal je rond 7 uur op en dan gaan we even over de kermis, byee xx”. “Tof vanavond, houvanjou” zei je nog en toen ging ik offline.
Het was kwart voor 7 en ik stapte op de fiets, mijn broertje die ook die kant opging fietste met me mee (of ik met hem, het is maar hoe je het bekijkt) zodat we niet alleen door het donkere bos hoefden. Naja, het maakte niet uit. Ik moest alsnog het laatste stukje door een ander bos en aangezien mijn broertje een vriendje van hem aan de andere kant van het dorp op moest halen maakte het niet zoveel verschil.
Katy, die me halverwege al belde of ik nog eens kwam, werd al ongeduldig. Hoewel ik niet eens te laat was, achja maakte ook niet uit. Ze had er in ieder geval zin in. Ik ook wel, eindelijk weer eens gezellig wat met zijn tweetjes doen. Dat was lang geleden!
Bij haar huis aangekomen, stond Katy al buiten met haar fiets te wachten en sprong direct op de fiets toen ze me aan zag komen. “Haai!”. “Hee, hoe is het met je?”, “Ja.. gaat wel”. “Oké”. Je begon alweer over andere dingen en ratelde aan een stuk door. Ik vroeg me af of je überhaupt wel met iets zat en hoe je het nu zomaar kon vergeten. Erna vragen durfde ik ook niet.
Na heel wat rondjes over de kermis te hebben gelopen, overal rondgekeken en heel wat afgeroddeld te hebben, kwam het gesprek toch echt op jouw snijden.. God, wat heb ik toch een hekel aan dat woord. Je liet je armen zien en ik schrok me kapot.. Hoe kon je, waarom, tientallen vragen die door mijn hoofd spookten, het was gewoon, ik snapte het niet, ik kon het niet bevatten. Ik wist dat het slecht met je ging, dat je het gehad had, maar waarom doe je jezelf zoiets aan? Eigenlijk had ik geen recht van spreken, want ik had het ook bijna gedaan. Bijna, maar ik had me weten te weerhouden van dat scherpe, glimmende, gevaarlijke mesje. Waarom kon jij dat dan niet? Waarom.. de vraag die je bij alles jezelf wel kunt stellen.
Je vroeg of we even konden praten, verderop. Waar er niet zoveel lawaai was van die kermis. De kermis, die opeens niet zo leuk meer leek. Na lang gepraat te hebben, over waarom en alles. Naja, waarom? Je wist het zelf amper, het was gewoon alles. Alles dat je even teveel was geworden, ik begreep je wel, maar waarom uitte je het niet op een andere manier?
We gingen maar weer even naar de kermis en op gegeven moment was het tijd om terug naar huis te gaan. Mijn broertje even opgescharreld, die was natuurlijk weer bij de gokautomaten te vinden en toen Katy naar huis gebracht.
Ik wenste je slaap lekker, al wist ik dat je niet lekker zou slapen.
Voor mij gold hetzelfde, die avond lag ik maar te woelen in mijn bed. Na aan het denken over die avond, wat er gebeurd was, jouw arm met die strepen nog steeds op mijn netvlies te zien en dat machteloze gevoel. Hoe kon dit nu weer opgelost worden? Wat moest ik doen? Hoe kon ik haar weer wat vrolijker maken, hoe kon ik haar laten stoppen? Ik nam me voor dat we in de aankomende vakantie (die was al na een week) veel leuke dingen zouden gaan doen.
Zo gezegd zo gedaan. We hebben veel leuke dingen gedaan toen, maar ook veel gepraat. Gepraat over van alles en nog wat.
Op een gegeven moment kwam een oude stalknecht van de manege ter sprake. Katy vertelde dat hij ontslagen was, omdat hij zijn handjes niet thuis kon houden en pas op dat moment.. begon ik mij het te realiseren..