Bokt.nl

Citaat:

Ik schrok wakker van de bel. Voor de zoveelste keer dat ik in gedachten verzonken was. De klas stond op en liep het lokaal uit, ik liep als laatste er achter aan. Met mijn tas op een schouder slofte ik mee met de menigte. We waren al weer vrij, Ben was er vandaag niet. Maar dat maakte mij niet meer zoveel uit, hij deed niet meer zo veel de laatste tijd. Zou hij zich nog wel herinneren wat er dit weekend gebeurde? Ik hoop van niet. Het bleef maar door mijn hoofd heen spoken.
Ik liep naar de kapstokken toe, ik kon naar huis, waar ik even mezelf kon zijn. Ik had mijn jas al aan getrokken. Ik had Doron en Eva de hele dag nog niet gezien. Ze zullen wel vrij zijn vandaag. Ik keek naar buiten, het waaide hard. Ik zag dat er een groepje jongeren op het plein stonden, ik keek eens goed. Ben stond er ook tussen. Hij zag er niet zo goed uit, maar ik kon het niet helemaal niet. Ik stond er te ver van weg.
Ik pakte mijn tas op en liep naar buiten, ik liep langs het groepje en zag dat ben klappen heeft gehad, niet zo’n beetje ook. Er zat een grote schaafwond op zijn slaap, en rond om zijn oog was het bruin/blauw. Daarom was hij niet op school. Wie had dit nou weer op zijn geweten? Die wil zeker problemen hebben. Been keek naar me, ik keek snel voor me. Ik herkende die blik, het was die oude pesterige blik. Wat was hij van plan?
Ik liep door, maar ik hoorde al wat geroezemoes. Ben floot naar me. Daar ging hij weer. Opeens begonnen hun weer te lachen, ze vonden het zo leuk om me belachelijk te maken.

Ik liep naar mijn fiets en haalde het van het slot af. Ik fietste naar de supermarkt. Ik voelde even in mijn zakken, even kijken of ik wel geld mee had. Bij de supermarkt zette ik mijn fiets neer, en ik liep naar de schuifdeur toe die open ging.
Binnen stond ik bij de shampoo, ik had weer nieuwe nodig. Ik ging op mijn hurken zitten om te kijken bij het onderste rek. Welke heb ik normaal gesproken ook al weer? Ik zat te twijfelen. ‘Die vind ik lekker ruiken.’ Hoorde ik iemand zeggen. Ik keek achterom, en verloor mijn evenwicht, daardoor viel ik achter over. Ik knalde tegen iemand zijn benen aan.
Ik zag dat het Doron was. Ik zat lekker gênant op de grond met mijn rug tegen zijn benen aan. Hij stak zijn hand uit en hielp me omhoog. Ik schaamde me best wel, ‘Welke vond je nou lekker ruiken?’ Hij pakte een fles uit het rek en showde het. Ik pakte het uit zijn handen. ‘Dan neem ik die.’

We liepen samen naar de kassa, ik stopte mijn hand al in mijn broekzak en graaide naar wat geld. We stonden te wachten bij de kassa op een man voor ons. Hij legde een tijdschrift neer, ik draaide mijn hoofd om de tekst te lezen. Het was een tijdschrift voor meisjes.
Wat moest hij daar nou mee? Hij zag me vragend naar het tijschrift staren. Hij legde zijn hand op mijn schouder en ging langzaam met zijn hoofd naar mijn oor. ‘Nu geen rare ideeën krijgen hoor. Ik moest hem even voor mijn zus halen.’
Ik lachte even, ‘Ik dacht al.’ Ik zette mijn fles shampoo neer op de lopende band en telde het geld dat ik mijn handen had. Ik stopte wat muntjes terug, ik was aan de beurt. De caissière scande mijn shampoo en ik legde het geld op de toonbank. De caissière gaf me mijn fles en ik wachtte even op Doron. Hij rekende af en liep met me mee. Ik moest weer denken aan Ben, wanneer zou hij in elkaar geslagen zijn? Die zaterdagavond of later?
Ik fronste even met mijn wenkbrauw, misschien wist Doron er wat van. ‘Ben is volgens mij in mekaar geslagen. Weet jij wat er gebeurd is?’
Doron keek me licht geschrokken aan, en daarna de andere kant op. ‘Nee, ik weet er niks van.’ Hij gedroeg me iets te schuldig. Ik dacht gelijk terug aan die zaterdagavond, Doron was toen lang weg. Ik kreeg het gevoel dat Doron er iets te maken mee had. We liepen richting de uitgang, en ik stopte. Doron draaide zich om en keek me vragend aan.
Ik pruimde mijn lippen even. Doron had iets te verbergen, hij was die avond behoorlijk kwaad. ‘Jij hebt wat te maken met Ben, of niet?’ Doron beet op zijn lip, hij zweeg te lang voor mijn gevoel. Ik keek hem vragend aan. ‘Ja dus!’ Ik zette een boos gezicht op en liep langs hem, hij draaide zich om. ‘Ik weet niet wat me bezielde, ik was boos ok?’
Ik draaide me om, ‘Nee, het is niet ok. Ik ben ook boos op Ben. Maar dat geeft je niet het recht om hem in mekaar te slaan. Wil je dat ik nog meer problemen krijg?!’
Dat floepte eruit, wat had ik gezegd? Hij wist niks van mijn problemen. Ik draaide me weer om en liep snel naar mijn fiets, ik haalde hem van het slot af en fiets met de shampoo fles in mijn hand weg.
Boos drukte ik elke zo hard mogelijk op de trappers. Hoe kon hij dit nou doen? Vandaar dat Ben vanmiddag weer begon. Hij was eindelijk gestopt. Ik zuchtte, het is ook wel altijd wat met mij, ik stopte met trappen en liet mijn fiets even uitrollen. Ik zag een auto vanuit mijn ooghoek aan komen bij de weg overgang. Ik trapte boos op de rem en mijn fles shampoo vloog uit mijn handen. Ik stapte van mijn fiets af en zette hem op zijn standaard. Ik liep naar de fles toe en pakte hem op. Ik trapte de standaard onder mijn fiets vandaan en wou net opstappen. Ik hoorde een scooter aankomen, als dat maar niet Doron was. Ik keek op en zag dat het niet de scooter van Doron was. Opgelucht haalde ik weer adem, ik kon hem nu echt even niet zien. Was het gek dat ik boos op hem was? Hij zorgde alleen maar voor nog meer problemen. Ik stapte op mijn fiets en trapte door totdat ik weer thuis was.

Ik was nog maar net thuis en had mijn jas op de kapstok gegooid. Ik zette mijn fles shampoo in de badkamer, plotseling ging de telefoon en ik draaide me op. In de kamer naast mij hoorde ik dat mijn vader opnam. Ik drukte mijn oor tegen de muur aan om mee te luisteren.
‘Of Britt thuis is? En hoe heette je ook al weer? Oh, Doron ok. Ik zal even voor je kijken.’ Mijn vader kwam de studeerkamer uit gelopen, ik speerde de badkamer uit en rende naar hem toe. Wild gebaarde ik dat hij me de telefoon niet moest geven. Mijn vader wees naar de telefoon en schudde zijn hoofd vragend.
Ik schudde nog hard nee, mijn vader bracht de telefoon naar zijn oor. ‘Nee sorry, ze is nog niet thuis.’ Ik zuchtte opgelucht. Hij drukte de telefoon uit. ‘Voortaan geef ik je gewoon zelf de hoorn, als je problemen hebt met iemand moet je dat gewoon oplossen.’
Ik liet mijn hoofd even hangen, ‘Ik heb geen problemen, ik wil hem nu gewoon even niet spreken. Daar heb ik nu geen zin in, ik heb wel betere dingen te doen. Mijn vader draaide zich om en liep de studeerkamer weer in. Ik liep naar de trap en sleepte me mezelf omhoog naar mijn kamer.



Ik stapte samen met mijn vader in de auto, we gingen weer boodschappen doen. Gelukkig was ik deze dinsdag vrij. Dan was er minder kans dat ik Doron zag. Mijn vader startte de auto en reed langzaam van de oprit af. Hij keek me even aan, ‘Hoe gaat het op school?’
Ik rolde met mijn ogen, daar komt hij nu pas mee. Ik had nog maar twee maanden school en hij heeft de rest van het jaar er geen aandacht aan besteed. ‘Goed hoor.’ Zuchtte ik.
‘Dat komt niet echt overtuigend over. Je blijft toch niet zitten hé?’ vroeg hij fronsend. Ik schudde mijn hoofd, ‘Ik red het wel.’ Hij haalde zijn schouders even op, ‘Waarom doe je er dan zo negatief over?’
Ik draaide me naar hem toe, nu was het zeker mijn schuld. Ik merkte dat ik wat prikkelbaar was, maar dat maakte me nu even niks uit. ‘Omdat je na zoveel maanden nu pas vraagt hoe het op school gaat!’ Ik ging weer recht zitten met mijn armen over elkaar. Nu moet hij niet opeens de zorgzame vader gaan uithangen. Hij weet zelf ook wel dat hij niks om me geeft, ze zijn nooit thuis en ze interesseren zich absoluut niet in mij. Mijn vader was de rest van de rit stil. Bij de supermarkt stopten we en ik stapte uit, ik liep de winkel alvast in. Mijn vader kwam zo wel. Ik slenterde wat tussen de winkelrekken door. Ik stopte bij de drank, ik had daar nu best wel zin in. Ik liep maar weer door, ik kreeg het heus niet mee. Ik stopte even bij de tijdschriften en bladerde er een beetje door.
‘Britt?’ hoorde ik iemand zeggen. Ik keek om, er stond een jongen. Hij kwam me bekend voor, ik probeerde me zijn naam te herinneren. Ik knipte in mijn vingers en wees naar hem. ‘Kyle is het toch?’ Hij knikte, opeens bedacht ik me dat hij de vriend van Doron was en ik richtte mijn ogen weer op het tijdschrift. Wat wou hij nou weer? Als hij nou maar niet over Doron ging praten. Daar het ik nog steeds geen trek in.
‘Doron had je geprobeerd te bellen, maar je was er niet. Hij voelt zich er echt rot over.’ Zei Kyle tegen mij en hij ging naast me staan. Het maakte me niks uit, als Doron het goed wou maken moest hij dat zelf maar doen, en niet zijn vriend. Ik keek even op naar Kyle, hij had gewoon bruin haar, hij was slank, maar niet zo lang als Doron. ‘Als Doron iets tegen mij wil zeggen doet hij dat zelf maar.’ Ik sloeg het tijdschrift dicht en zette het terug in het rek.
Kyle legde zijn hand tegen het rek aan en leunde erop, ‘Hij had je gebeld.’
Ik draaide me naar Kyle toe, ‘Ja! Maar dat ik er een keertje niet ben wil niet zeggen dat ik gelijk onbereikbaar ben.’ Ik keek langs Kyle, ik zag mijn vader aan komen lopen. Hij stak zijn hand naar mij op. Hij ging naast Kyle staan, ik had geen zin in een van beide. Ik staarde boos naar een tijdschrift. Mijn vader draaide zich naar Kyle en stak zijn hand uit. ‘Ik gok op Doron?’ Kyle pakte zijn hand vast, en schudde zijn hoofd. ‘Kyle, vriend van Doron.’