Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-04-11 19:07

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 23-04-11 19:07

Oke, ik ga zo beginnen met lezen.
Dat aller eerste stuk, wauw, wat sterk, kippenvel!
Je raakte me daar al, dus ben heel benieuwd naar de rest.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-11 19:11

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-11 19:11

Milou123, wouw leuk zeg een nieuwe lezer erbij

, roept het maar als een stuk je verveelt of je het te veel vind, want ik ben van plan om het gehele verhaal over te schrijven. Dus ik zou heel blij mee zijn als je dat wilde aangeven

**Geplaatst**: 25-04-11 14:35

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 25-04-11 14:35

overschrijven? Waarom?! Ik vind je verhaal echt geweldig.. zo ook dit stuk weer!

**Geplaatst**: 26-04-11 09:10

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 26-04-11 09:10

AAAH jodieeeee niet overschrijven!!!! Hij is geweldig!!!

**Geplaatst**: 29-06-11 12:46

Geplaatst: 29-06-11 12:46

Komt er nog een vervolg??? O:)

Ik kijk iedere keer weer, maar helaas nog niets!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-11 16:42

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-11 16:42

sorry sorry, ik wil zovel dingen zoveel uitgebreider doen in dit verhaal dat ik eigenlijk nog bijna niets ( klein stukje heb bijgeschreven

)

Ik heb er wel mijn zoveelste versie van naast gemaakt xD, maar ik zal kijken of ik snel weer een stukje kan bijschrijven.

Wiebke: trouwens gefeliciteerd!

**Geplaatst**: 02-07-11 21:43

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 02-07-11 21:43

dankje!! Ik ben blij verrast om weer wat van je te horen !! Ik vind je verhaal nog steeds prachtig...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-11 22:05

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-11 22:05

Ik wilde jullie even een voorproefje laten lezen hoe ik het op dit moment schrijf, ( ik had zin om Milan op te stellen wanneer hij uit de oorlog is ).. Ps. dit betekend trouwens niet dat ik Mijn boek, zijn verhaal. laat zitten hoor

Ik schrijf honderden versies tegelijk van dit verhaal :p haha.
Maar dit is dus over als Milan uit de oorlog komt.

-Anna-

Mijn handen sloten samen voor mijn hart. De slagen bonkten in mijn keel, namen al het stemgeluid weg.  Een wrange glimlach krulde even mijn lippen en stootte een geluid tussen tranen en lachen uit. Ik wist geeneens wat ik hier deed. Misschien was ik hier alleen voor de gezichten en de hoop die er vanaf straalde. De honderden hoopvolle, misschien zelfs duizenden gezichten.
Allemaal liepen we in eenzelfde richting. Begeleidt door onze bevrijders. De mannen in groene pakken en geweren over hun schouders.
 Een hand vouwde zich om het mijne en trok het van mijn hart weg. Met een ruk keek ik op, bevrijdt uit mijn gedachten. Mijn ogen kruisten met de warme bruine ogen van mijn man. Hij schudde zijn hoofd. Een traan gleed over mijn wang.  Ik moest geen hoop voelen, waar geen hoop beantwoord zou worden. Ik moest terugkomen naar de werkelijkheid.  
Voor het eerst kon ik de hekken met gaas zien. Hoog torende ze boven ons uit als een muur tussen ons en onze verlangens. Ik keek door het hek naar de kinderen daar. Kleine kinderen ingedoken met ogen groot als die van een angstig dier. Je zag te veel wit. Nu kon ik ook de schreeuwen horen, de chaos.
 Rino trok me tegen zich aan. Hij voelde mijn onrust.  Ik dook ineen toen ik zag hoe een jongen daar achter de hekken ruig door een van de soldaten werd weggetrokken. Ik kon niet zien of hij nog een kind was of een volwassen. Wel zag ik het resultaat van zijn daden. Hij was van een tweede jongen afgetrokken. Zijn bebloede gezicht keerde een kort moment naar mij toe voor een soldaat hem meetrok. Er had geen pijn in zijn ogen gelegen, alleen een diepe kilte.
 "Hij is nu zeventien," mijn stem trilde in de fluisteringen. Hij was even oud als die jongens die ik daar net zag. Was hij hen?
 "Ssst, praat niet, Anna."  Ik sloot mijn ogen en duwde de hoop weer ver weg. Rino had gelijk, ik moest niet in tegenwoordig tijd praten. Hij is niet meer. Er is geen reden om hier nog te lopen.
 'Misschien moeten we teruggaan." Nog een vijftal wachtende voor ons en dan waren wij aan de beurt. Dan mochten wij de lijst bekijken. Ik werd bang. ZIjn naam zou niet op die lijst staan.
"Weet je het zeker, Anna?"  
Ik zag de mensen die net vooraan hadden gestaan weglopen. Zij hadden de lijst gezien en nu zag ik de gebroken hoop over hun bleke gezichten en de tranen die er met rauwende kreten uitkwamen.
 "Ja, ik weet het zeker."
Geen enkel moment haalde ik mijn ogen van die twee mensen af. Die langzaam met hun ruggen van ons wegliepen.  De oorlog had me al genoeg afgenomen. Dat kleine beetje hoop dat ik altijd zo diep verborgen hield, wilde ik niet kwijt. Zonder verder nog een woord te zeggen stapten we uit de lijn en liepen weg, zonder antwoorden.
 Rino wreef geruststellend over mijn arm, maar mijn aandacht was al afgeleid naar iets anders. Een man in net pak viel op tussen de mensen als een rode kleur op zwart en wit. Zijn hand lag op de schouder van een jongen naast hem. Het zag er niet uit als een vaderlijke handgreep om de jongen gerust te stellen, meer zoals een trainer zijn hand op de nek van de hond legt, zodat hij gelijk kan ingrijpen als de hond aanvalt.
Het was de jongen die me echt opviel. Zwart haar beklede zijn hoofd en viel stijl en warrig naar beneden. Zijn gezicht was bleek, niet ongezond, meer alsof het van nature zo hoorde en een duistere zonnebril verborg zijn ogen.
 "Anna?"
Ik was stil blijven staan. Staarde naar de twee mensen daar.
De man in pak sprak met een van de soldaten en ondanks al de mensen om mij heen kon ik zijn woorden nog steeds horen.  "Ik wil deze jongen aangeven."  
De soldaat wierp een blik over de jongen, afkeuring was zelfs vanaf deze afstand te zien.  "We nemen geen oudere kinderen dan tien meer aan." 
"Ik wilde u alleen vragen om zijn naam en gegevens te noteren."
Hun gesprek verdween naar de achtergrond, terwijl mijn aandacht op de jongen gericht bleef.  Ik kon RIno ongeduldig aan me voelen trekken, ik lette er niet op.
"Milan." Zijn naam kwam er bijna in een schreeuw uit. Ik kon de armen die mij vasthielden voelen verstijven en de hoop die ik verborgen hield zich vrij dwingen. "Milan!" Mijn plotselinge overtuiging joeg me angst aan en toch bleef ik me eraan vastklemmen als mijn laatste redmiddel.
 "Anna! Hou op! Hou op." Rino greep me steviger vast, begon me mee te trekken. Ik vocht ertegen. Ik verloor van zijn kracht. Alleen mijn hoop was sterker.
"Milan!" Ik schreeuwde een laatste keer. Een laatste beetje hoop.  
De jongen draaide om, volledig tot hij me recht aankeek door zijn duistere zonnebril. Mijn hart stopte een moment met kloppen en Rino liet me perplext los. De man in het pak keek al even verbaasd, maar ik lette niet op hem. Alleen op de jongen, Milan, en hoe hij wat onverstaanbaars mompelde tegen de man.

**Geplaatst**: 04-07-11 07:48

Geplaatst: 04-07-11 07:48

$_/-\o_$ Wederom adembenemend! Wat schrijf jij toch onwijs goed!

**Geplaatst**: 05-07-11 08:59

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 05-07-11 08:59

wat smul ik toch van jou verhalen!! schrijf meer , schrijf meer! vind het echt heel erg knap van je

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-07-11 19:59

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 05-07-11 19:59

Jullie beginnen het wel heel aanlokkelijk te maken om het nieuww deel van dit verhaal hier tw gaan plaatsen xp enne ik sxchrijf hrel veel verschillende verhalen alleen plaats ik ddie ergens anders dan op bokt xp

Wat zouden jullie graag met milan zien gebeurwn als hij terug gaat naar het normale leven?

**Geplaatst**: 08-07-11 16:20

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 08-07-11 16:20

HEt 'normale' leven zal erg moeilijk zijn voor Milan... de terugkeer van zijn ouders zal erg moeilijk en onacceptabel zijn voor hem, zijn ouders hebben hem immers in de steek gelaten voor zijn gevoel. Toch denk ik dat Milan zal proberen zo goed mogelijk mee te draaien in de maatschappij. Ik voel een schitzofrenie aankomen...soms Milan en soms het kwade agressieve jongetje van het kamp. Het lijkt me erg gaaf om een enorme tijdssprong te maken, naar de tijd dat hij zelf kinderen heeft maar nog steeds kampt met de trauma's van het kamp..of vraag ik dan teveel?

**Geplaatst**: 08-07-11 16:28

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 08-07-11 16:28

Ik denk dat de TS voor zo'n tijdsprong het boek ik ben niet slecht eens moet lezen. Dat gaat over een jongetje wat in zijn jeugd verschrikkelijk mishandeld is en hoe hij daar nu als vader van zijn eigen kinderen mee om gaat.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-07-11 19:17

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst door de TopicStarter : 08-07-11 19:17

Ineke, erg nieuwsgierig naar dat boek. Ga het eens opzoeken zodra ik meer tijd heb om telezen.

En Wiebke.. hmm ik heb er nog nooit over gedacht om Milan kinderen te geven xD tot nu toe heb ik twee verhalen ervan in gedachten.

Dat Milan terugkomt in de maatschappie,

En dan wat jullie al aan het lezen waren

.

het grootste probleem wat ik met Milan en kinderen krijgen heb is dat ik niet zou weten hoe hij een relatie aan kan gaan, hij heeft een enorme sociale achterstand en ik vraag me af of zijn trauma hem instaat maken om iemand op die manier dicht bij hem te laten

... hmmm.. Ik heb er trouwens wel een beetje over gedacht, maar dan moet wel eerst echt het verhaal van Milan terugkeren in de maatschappij er voor komen.

**Geplaatst**: 09-07-11 11:01

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 09-07-11 11:01

Relatie zal voor hem inderdaad moeilijk zijn. Helemaal als er kinderen in het spel komen, want dat doet hem natuurlijk continu herinneren aan zijn eigen ontstolen jeugd. Bovendien zijn emoties hem helemaal vreemd, hij heeft geleerd om alles wat hij voelt te verbergen onder een dikke laag van haat. Geen goede basis om een vertrouwensband met iemand aan te gaan. Hij kan natuurlijk wel alles van zijn leven in het kinderleger voor een partner verborgen houden (dat is wat de hoofdpersoon in ik ben niet slecht ook doet), maar uiteindelijk komt de waarheid toch naar boven.

**Geplaatst**: 09-07-11 17:09

Re: [VER] Mijn boek, zijn verhaal.

Geplaatst: 09-07-11 17:09

Het boek "Gebroken kind" is ook een verhaal over een meisje Marcia genaamd. Ze wordt in haar jeugd heel erg mishandeld waardoor ze een gespleten persoonlijkheid ontwikkeld. Het begint met Emily die haar gezelschap houdt in de dagen dat ze in een donkere , stinkende kast wordt opgesloten. Emily weet allerlei leuke spelletjes die ze samen spelen, het is ook de persoon Emily die boos kan worden op haar moeder. MArcia zou nooit durven boos te worden uit angst voor de dreigementen die ze om haar oren krijgt. "als je aan iemand verteld dat ik je pijn doe geef ik je aan de zigeuners mee, en die doen je nog veel meer pijn"
Marcia ontwikkeld meerdere persoonlijkheden, 6 in totaal, waaronder Camille die blind is, Joey die altijd boos is en Muriel die heel extravert is.
MArcia schrijft het verhaal in de tijd dat ze in therapie zit, het is een erg meesleepend verhaal waarin je goed kunt zien hoe ze van een meervoudige persoonlijkheid word samengesmolten tot één persoon.

Ik heb dit boek nu denk ik zo'n....6 keer gelezen. Heb het toevallig een paar dagen geleden weer uitgelezen, het blijft me facineren

Nomineer dit bericht ×