Bokt.nl

Biebabeloeba schreef:

Super
MAAR:
Mijn gezicht kleurt, en ik vermijdt zijn blik in de hoop dat het hem niet opvalt. ‘Hoezo denk je dat?’ vraag ik. ‘We hadden gisteren zo’n openhartig gesprek, heel luchtig ook.
Ik + ww = zonder -dt! => Ik vermijd

Citaat:

De weken die volgen vliegen om. Ik zit op mijn roze wolk en niets of niemand kan mij wat maken. Of tot me doordringen. Ergens ben ik me bewust dat ik sociaal moet zijn, dat ik moet leren voor tentamens en dat ik eigenlijk meer moet doen dan als een kip zonder kop rondlopen. Maar het bereikt me allemaal niet. Ik luister veel naar lovesongs die me normaal mateloos irriteren, maar nu kan ik me er helemaal in vinden. Het ergste zijn nog de boybands, die slaan de spijker op de kop. Ik eet bijna niets, terwijl ik soms omval van de honger. Maar het maakt me niets uit, het gevoel van honger is niets bij het gevoel van puur geluk, verliefdheid.

Martin is nu wel open over onze relatie, en toen dat gebeurde was het een hele openbaring voor onze relatie eigenlijk. Hij kust me nu overal, ongeacht wie erbij zijn. Daar ben ik wel blij om, want eigenlijk zien we elkaar nog steeds alleen maar als we allebei bij Vincent zijn. De afstand is voor het mooie wat te groot om te fietsen en Martin heeft nog geen rijbewijs. Bij hem thuis zijn we ook nog nooit geweest, maar ik heb ook helemaal geen behoefte om zijn ouders te ontmoeten. Dat doet me gelijk weer denken aan mijn moeder. Ze heeft al een paar keer eerder gevraagd of ze Martin ook nog gaat ontmoeten. Nu vind ik dat geen probleem, maar ik heb Martin nog niet zover gekregen dat hij een keer hierheen komt. Nu is de gedachte er wel dat ik hem misschien zou kunnen verleiden met het feit dat we hier ook even alleen op mijn kamer kunnen zijn. Dat idee zou hem toch wel moeten aanspreken lijkt me.

Ik denk er nog even over terwijl ik languit op mijn bed lig. Ik bestudeer mijn kamer, wat zou hij ervan vinden? Het behang uit mijn kleuter tijd zit nog op de muur. Veel roze en beertjes, ook roze gordijnen. Ik weet nog dat ik als klein meisje dolgelukkig was met dit behang. Ik voel naast me, geen zin om te kijken, of ik mijn telefoon binnen handbereik heb. Ik grinnik om die gedachte, want sinds het met Martin wat serieuzer is heb ik mijn telefoon geen moment meer alleen gelaten. Ook nu stuur ik hem een sms of hij vanavond ook vroeg bij Vincent is. Niet lang daarna krijg ik een kort berichtje terug ‘ja’. Hmm niet erg bevredigend, maar de gedachte dat ik hem vanavond weer ga zien, vult dat gat.

Onze fysieke relatie is vrij heftig, maar er is nog niet ‘echt’ wat gebeurd. Ergens maakt dat mij niet uit, want alleen dit wat we nu doen vergt al heel veel energie en ik vraag me af of ik wel meer aankan dan dit. Ik besluit dat dit voorlopig genoeg is. ‘Mariek! Waar ben je? Ben je op je kamer?’. Dat is mijn moeder, ik zucht en sta op. Ik steek mijn telefoon in mijn broekzak en open de deur van mijn slaapkamer. ‘Ben hier’ roep ik. Ik loop de gang in om mijn moeder tegemoet te lopen. ‘Wat wil jij eten vanavond? Want ik moet nog naar de supermarkt maar heb ook om drie uur een afspraak bij de tandarts’. Zegt ze. ‘Zal ik anders naar de supermarkt gaan?’ vraag ik in een poging mijn afwezige gedrag een beetje goed te maken. Mijn moeder kijkt me even vreemd aan en knikt dan gauw ja. ‘Graag, dat scheelt al een hoop tijd voor mij’. Ik ga opzoek naar een boodschappen tas en pak de lege flessen die in de keuken klaar staan om ingeleverd te worden bij de supermarkt. Als ik naar buiten kijk zie ik dat het stralend weer is, en ik besluit mijn jas thuis te laten. Mijn moeder heeft een klein boodschappenlijstje gemaakt en geeft die aan me voor ik de deur uit loop. Even twijfel ik of ik met de scooter of met de fiets zal gaan, en besluit dan dat ik toch maar lekker ga fietsen.

Het centrum is vanaf ons huis maar tien minuten op de fiets. Als ik weg fiets van huis, geniet ik van het ritje naar het centrum. Ik roep altijd om het hardst dat ik niets heb met dit dorp, maar de straten zijn zo bekent. Al jaren fiets ik door deze straten, eerst naar de basisschool en daarna ook nog drie jaar naar de middelbare school. Daarna ben ik verder gegaan met het middelbaar onderwijs in de stad. Wat me ook wel zeer goed bevalt, maar ik ben wel blij dat ik nu een scooter heb. Nog even droom ik verder over de bindingen die ik wel heb met dit dorp zoals familie en dan ben ik alweer bij het centrum. In de supermarkt ga ik braaf het lijstje af die mijn moeder geschreven heeft. Ik besluit dat Nasi wel lekker zou zijn voor vanavond en ik loop de supermarkt door opzoek naar alles wat we daarvoor nodig hebben. Dan nog een koekje voor bij de koffie. ‘Juist’ mompel ik als ik kijk naar het pak koek wat mijn moeder wil hebben, op de bovenste plank van het schap. Daar kan ik dus niet bij. Ik kijk om me heen, maar ik zie nergens een winkelmedewerker. Voorzichtig stap ik op het randje van het onderste schap en rek me helemaal uit om er vervolgens nog niet bij te kunnen. Dan zie ik een andere hand ook reiken naar het pak koek, en verschrikt draai ik me om, en val daarbij van het randje af. Ik word opgevangen door een paar handen, dezelfde als die zojuist het pak koek voor mijn neus weggriste. Als ik opkijk zie ik een paar heldergroene ogen en een stralende lach. Mijn evenwicht hersteld zich weer en ik kan weer op mijn eigen benen staan. ‘Bedankt’ zeg ik snel. ‘Geen probleem, ik wilde je al helpen door het pak koek voor je te pakken’ antwoordt hij. Terwijl hij dat zegt bekijk ik mijn helper nog even goed, en kom tot de conclusie dat het een jongen is van een jaar of twintig, met blond stekeltjes haar. Zeker niet onprettig voor het oog. Ik voel dat ik begin te blozen en pak het pak koek aan dat hij me nu aanreikt. ‘Bedankt’ zeg ik weer, en dan draai ik me om en loop weg richting de kassa.

Ik zou echt eens een cursus sociale vaardigheden moeten volgen. Ik sluit aan in de kortste rij, maar merk na vijf minuten dat de andere rijen toch sneller gaan. Als ik naar de eerste persoon in de rij kijk zie ik het probleem meteen. Een vrouwtje van een jaar of tachtig probeert vijfentwintig euro gepast te betalen met alleen maar kleingeld. Ik zucht en kijk of het nut heeft om nog van rij te wisselen, maar ik weet gewoon dat als ik nu uit deze rij stap, dat het spontaan heel snel gaat aan deze kassa. Ik blijf dus maar staan en wacht tot het vrouwtje nu eindelijk haar boodschappen kan inpakken. Ongeduldig verplaats ik mijn gewicht van mijn ene been op het andere. Bij de andere kassa zie ik nu mijn helper staan. Hij is zijn boodschappen al aan het inpakken, terwijl ik zeker weet dat hij nog niet in de rij stond toen ik hier ging staan. Als hij klaar is met inpakken kijkt hij op en zijn blik kruist het mijne. Een grote lach verschijnt op zijn gezicht en ik lach terug. Dan loopt hij weg, en ik merk dat ik bijna aan de beurt ben. Een paar minuten ben ik dan ook eindelijk klaar bij de kassa.

Op mijn weg naar buiten loop ik het oude vrouwtje, dat eerder nog mijn kassa rij ophield, voorbij. Het mensje is duidelijk in alles wat trager geworden. Bij mijn fiets aangekomen zet ik de plastic tas met boodschappen achterop mijn fiets, als het vast zit met de snelbinders haal ik mijn fiets uit de stalling en loop door het dorp. Als ik bij de weg ben, zie ik nog net een glimp van mijn helper die in een auto stapt en weg rijdt. Zulke leuke jongens kom je echt alleen maar tegen als je zelf al min of meer bezet bent. Op de terugweg naar huis denk ik nog even na over hoe het had kunnen lopen als ik wat minder verlegen zou zijn. En vraag dan bij mezelf af hoe Martin het zou vinden als ik het leuk zou hebben met een andere jongen. Die gedachten steekt me, want ik zou het helemaal niets vinden als hij op stap zou gaan met een andere meid. Maar voor zover ik weet zijn we niet exclusief, hebben we geen verkering of relatie. Als ik thuis ben ruim ik de boodschappen op, ruim ik mijn kamer op en maak ik mezelf klaar voor vanavond. Ondertussen verspreidt de geur van nasi zich door het huis. ‘Eten is klaar!’ roept mijn moeder vanuit de keuken.

In de keuken pak ik mijn bord en loop naar de woonkamer. ‘Wat zijn je plannen voor vanavond?’ vraagt mijn moeder. ‘Ik ga naar Vince vanavond’. ‘Ben je wel een beetje op tijd thuis?’ vraagt ze bezorgd. ‘Jaja, ik probeer rond twaalf uur weer hier te zijn’. Maar ik weet dat mijn avond net zo lang duurt als dat Martin er is. Als mijn bord leeg is zet ik het op het aanrecht en vlieg dan de deur uit. Ik wil naar Martin toe.

Citaat:

Ik ben in een recordtijd bij Vincent thuis. ‘Wow, jij bent vroeg’ is Vincent’s eerste reactie als hij de deur open doet. ‘Ik kon gewoon niet langer zonder jou!’ antwoord ik vrolijk. Vincent lacht en loopt richting de keuken. ‘We zijn net pas klaar met eten, dus ik moet nog even mijn moeder helpen met de afwas’. Als ik de keuken binnenkom zie ik Gerda bij het aanrecht staan. Ik moet haar al vanaf dag één bij haar voornaam noemen, anders voelt ze zich zo oud. ‘Hallo Marieke!’ begroet ze zonder om te kijken. Ze heeft vast mijn stem herkent. ‘Hebben jullie nog leuke plannen voor vanavond?’ ‘Hallo Gerda, ik geloof dat we vanavond weer eens een avond hier op de bank bivakkeren als dat mag?’ Gerda lacht luid ‘wat een verassing! Nou het is maar goed dat ik nog wat chips en cola heb ingeslagen dan’. Ik knik ‘en jouw plannen voor vanavond?’ vraag ik haar. ‘Oh ik ga lekker met wat vriendinnen op stap, en ik zou daar al met een half uurtje moeten zijn, maar dat ga ik niet meer redden ben ik bang’. Antwoord ze nu een beetje gehaast. ‘Zal ik anders afwassen? Dan kan jij je klaarmaken, misschien red je het dan nog?’. Gerda kijkt om met een grote lach op haar gezicht. ‘Als je dat zou willen doen maak je me erg blij!’ antwoordt ze. Ik knik en Gerda droogt haar handen, drukt een kus op mijn voorhoofd en loopt dan snel de keuken uit ‘je bent een engel!’ gilt ze nog na.

Ik ga naast Vincent staan en begin met afwassen, we praten wat over school en werk, koetjes en kalfjes. ‘Hoe laat is José hier?’ vraag ik aan Vincent. ‘Rond half negen pas, die moest eerst nog turnen’. Ik knik en werp een blik op de klok, half zeven pas. Ik ben inderdaad erg vroeg. Als de afwas gedaan is schenk ik wat drinken in voor mij en Vincent en hoor dan de deur dicht slaan. ‘Oeps! Dat was de wind!’ Mijn hart slaat over. Zijn stem herken ik inmiddels overal, ondanks dat ik hem nu al vaak gehoord heb, blijft mijn hele lichaam erop reageren. Enkele seconden later verschijnt hij in de deuropening. Ik heb de cola al neergezet en hou me nu vast en staande aan het aanrecht. Hij ziet er weer fantastisch uit vanavond, ondanks een simpele spijkerbroek en een trui. Zijn lange haar zit perfect, en zijn ogen stralen.

Hij loopt naar me toe en kust me zachtjes. ‘Alles goed?’ vraagt hij. ‘Ja’ antwoord ik kort, ik kan mijn ogen niet vast houden op één plek en ze glijden dan ook steeds van zijn geweldige donkere ogen, naar zijn mooie volle lippen. De vorm van zijn mond veranderd en er verschijnt een lach op zijn gezicht en dan pakt hij de cola en schenkt ook voor zichzelf wat drinken in. Ik loop naar hem toe en sluit mijn armen om zijn middel, mijn hoofd leg ik even tegen zijn borst aan en ik luister even naar zijn adem en hartslag. Hij zet zijn glas cola weg en slaat nu ook zijn armen om mij heen en knuffelt me stevig terug. Ik neem het moment helemaal in me op, hoe hij me vast houdt, hoe hij ruikt en sla dit allemaal op om het vanavond nog eens in bed opnieuw af te spelen. Als hij me loslaat drukt hij nog zachtjes een kus op mijn mond, en ondanks dat ik meer wil, doet hij een stap achteruit. Lacht even zelfvoldaan, alsof hij weet dat hij me hiermee pest, en loopt dan naar de woonkamer.

Ik pak mijn glas cola en ook die van Vincent en loop dan achter Martin aan. ‘Haha, daar is dan eindelijk mijn cola’ lacht Vincent. ‘Als je het al eerder had willen hebben had je het best kunnen halen hoor’ antwoord ik. Nog voor ik kan gaan zitten gaat de bel. Ik zucht en draai me om ‘doe geen moeite, blijf maar lekker zitten, ik ga wel!’ zeg ik tegen de twee jongens. Voor de deur staan Bart en Sander. Ik word vrolijk begroet, en van Bart krijg ik ook nog een knuffel. Als ik de deur dicht wil doen houdt Bart me tegen. ‘Er kwamen nog wat mensen aan’. ‘Oké, dan mag jij hier blijven staan, ik ga mezelf snel verzekeren van een zitplek’ zeg ik. Helemaal niet nodig want ik kan altijd bij Martin zitten. En als ik niet naast hem kan zitten kan ik altijd nog op schoot zitten.

Binnen een half uur nadat Gerda vertrokken was zit het huis vol. Sommige mensen ken ik van gezicht, anderen ken ik helemaal niet. Ik ben blij dat ik tegen Martin aan zit, die hun allemaal wel blijkt te kennen. Als iedereen een plekje gevonden heeft bekijk ik ze allemaal eens rustig. Er zijn wat jongens die wat jonger zijn dan de rest van de groep, en is er nog een jongen met halflang krullend haar en donkere ogen. En als ik even naar het gesprek luister wat hij met Vincent heeft, begrijp ik dat ze klasgenoten zijn van elkaar. Ik kijk nog eens goed naar de jongen die Vincent zojuist Joris noemde. Joris zal zo’n kop groter zijn dan ik ben, hij is breedgeschouderd en ondanks dat zijn shirt niets verhult denk ik dat hij een mooi strak buikje heeft. Zijn ogen zijn, net als die van Martin, bruin en staan zeer vriendelijk en vrolijk. Martin merkt op dan ik rechtop ben gaan zitten en nu meeluister met het gesprek tussen Vincent en Joris. Hij pakt me bij mijn schouders en trekt me naar hem toe. Als ik naar zijn gezicht kijk zie ik een nieuwe blik, iets wat ik nog niet eerder gezien heb. Hij kijkt boos.

Hij kijkt boos naar Joris. Ik giechel en vraag me af of hij jaloers is. Maar dat lijkt me onwaarschijnlijk gezien ik dan wel naar Joris kijk, kijkt Joris niet naar mij. Door mijn observatie van de afgelopen paar minuten heb ik helemaal gemist dat er nog iemand binnen is gekomen. José loopt de kamer door, en ik zie dat Joris weg loopt bij Vincent. Hij loopt naar de achterdeur en haalt sigaretten uit zijn jaszak. Dan volgen meer jongens zijn voorbeeld, en lopen met hem mee naar buiten. Ook Martin voel ik wat schuiven, en als ik me omdraai om te zien wat hij aan het doen is, zie ik dat ook hij sigaretten in zijn hand heeft. ‘Daar moet je echt mee stoppen hoor’ zeg ik tegen hem op plagerige toon. ‘Hoezo?’. Ik zucht, buig voorover en kus hem. ‘Omdat het vies smaakt’. ‘Dan heb je pech, want ik ga nu toch echt roken’ zegt hij terwijl hij opstaat. Ik twijfel even of ik mee zal gaan, maar ik zie dat Vincent en José en Bart ook nog blijven zitten. Ik sta op van de bank en ga zitten op de stoel die dichterbij het overgebleven groepje staat.

‘Waarover zijn we aan het roddelen?’ grap ik. ‘Oh we hebben het over de zomervakantie en de plannen’ antwoordt Bart. ‘Wij gaan met de jongens van de voetbal een weekje naar de zon, maar we weten nog niet precies waarheen’. Ik voel even een golf van paniek. De tijd is zo hard gegaan, en de zomervakantie komt er ook al aan. Ik ga niet in de zomer op vakantie. In het najaar wel, maar dat is voorlopig nog ver van mijn bed. Maar Martin gaat ieder jaar met zijn ouders mee naar Frankrijk. Twee weken minimaal, en blijkbaar gaat hij ook nog met die jongens van de voetbal een week weg. Drie weken zonder Martin, terwijl ik vrij ben! Ik probeer mezelf weer naar het gesprek te trekken. Denken over de zomer kan ik beter doen wanneer ik alleen ben. Als ik weer opkijk naar de groep zie ik dat José ook niet meer betrokken is bij het gesprek, ze kijkt naar buiten. Ik volg haar blik en ik zie Martin staan, hij staat half gedraaid, dus hij is niet helemaal zichtbaar.

Verward kijk ik weer even naar José en nog een keer naar Martin. Ja, ze kijkt echt naar Martin. ‘José’ zeg ik. Als ze niet reageert tik ik haar even aan. ‘Waar zit je naar te kijken?’ vraag ik als ze me aankijkt. José kleur rood, ‘niets, ik zat een beetje voor me uit te staren’ en ze lacht verlegen.
Toch zit het me niet lekker. Ik voel een enorme drang om haar te laten zien dat Martin niet in haar geïnteresseerd is.
Ik sta op en loop naar buiten. Alle hoofden draaien zich om bij het horen van de opengaande deur. ‘Beetje warm binnen’ mompel ik in het algemeen. Ik ga eerst naast Martin staan en begin na een minuutje te rillen van de kou. ‘Heb je het koud?’ vraagt Joris, die aan de andere kant van het kringetje staat. Ik knik, en voel meteen dat Martin zijn arm om mijn schouder legt. Zachtjes duwt hij me wat opzij, zodat ik voor hem kom te staan. Dan slaat hij beide armen om mijn middel heen en ik voel zijn kin langs de zijkant van mijn gezicht. Binnen een paar minuten neemt het rillen af en voel ik me al stukken beter. Martin’s lichaam is heerlijk warm.

Als de groep langzaamaan weer naar binnen beweegt blijven wij nog even met z’n tweeën staan. Ik draai me om en kus hem. Vanuit mijn ooghoeken zie ik José kijken. Ik besluit dat een kus misschien niet alles zegt. Ik laat onze kussen overgaan in een heerlijke lange en heftige zoen. Normaal zou het niet mijn voorkeur hebben als hij net gerookt heeft, maar dat José de hele tijd naar hem kijkt zit me toch niet lekker. Als Martin een stapje achteruit doet lacht hij. ‘Daarnet zeg je dat je zoenen als ik gerookt hebt niet lekker vind, en wat doe je nu?’. Ik glimlach ‘zoenen met jou is altijd lekker, alleen dat roken’ ik trek er een vies gezicht bij en Martin lacht nog wat harder. ‘Gelukkig maar dat ik kauwgom mee heb dan’ zegt hij, en hij doet snel een kauwgompje in zijn mond. Dan zoent hij me weer en daarna lach ik .‘Stukken beter!’