Bokt.nl

Citaat:

Ze ligt op haar rug en staart naar de strakke blauwe lucht. De takken van de appelbomen steken scherp af tegen het blauw; de witte bloesems dwarrelen om haar heen.
Ze woelt met haar vingers door het gras. De hitte maakt haar loom en de zon brand op haar huid. Haar gedachten malen langzaam door haar hoofd, kolken langzaam langs elkaar als karpers die sloom de modder doorwoelen op zoek naar voedsel. Ze voelt een lichte tinteling in haar armen en benen, die zwaar zijn van de warmte.
Bloesem daalt neer van de bomen, zachte witte vlokken sneeuw die rondtollen in de wind. Duisternis valt om haar heen, zodat de schaduwen van de bomen nauwelijks te onderscheiden zijn van de rest van de nacht.
Ze staat op en kijkt om zich heen; vage schimmen bewegen onder de bomen, geflikker van ogen die reflecteren in het licht van de maan. Haar roedelgenoten zijn overal.
Ze loopt verder, versnelt haar pas springend van rots tot rots, ze voelt het mos veren onder haar gewicht. Kiezels en takken schuren langs haar zolen, in haar neus dringt de geur van de nacht: dennennaalden van het vorige seizoen, kleine zoogdieren die liggen te slapen in hun holletjes, haar roedelgenoten, de droge nachtlucht.
Het is doodstil, afgezien van de zachte geluiden van de schaduwen om haar heen. Ze schrikt op als ze een schrille kreet hoort, die plots wordt afgekapt. Een uil vliegt op, geruisloos met een muis in zijn klauwen. Ze laat haar hoofd weer zakken en snuift diep. Ze knijpt haar ogen samen en grauwt als ze de verse geur van een hinde ruikt, en naast haar hoort ze een instemmend geluid; haar neus heeft haar niet bedrogen. Ze draait haar hoofd en kijkt recht in de ogen van Naskur. Hij knikt haar toe en draaft dan weg.
Ze loopt door, de oren gespitst om het minste geluid te kunnen horen, haar neus op de grond om het spoor van tweehoevige afdrukken te blijven volgen. Ze weet dat ze in het donker niet op haar ogen kan vertrouwen, die niet blind zijn maar minder scherp dan haar andere zintuigen.
De bomen maken plaats voor lagere struiken en als ze op een open plek komt houdt ze stil. Ze brengt haar hoofd naar de grond en werpt het dan met kracht in haar nek. Haar kreet galmt tussen de bergen, trilt diep in haar keel. Ze weet wat ze van hen vraagt, het is tijd om te jagen. Van alle kanten komt het antwoord rollend tussen de bergen dichterbij.

Om haar heen wentelen de schaduwen, voeten roffelen over de grond. De scherpe geur van angstzweet dringt in haar neus; al haar zintuigen staan op scherp, ze zijn dicht bij de prooi.
Ze rent tussen de bomen, schimmen passeren haar en ze ziet in de verte al de wanhopige zigzagbewegingen van de hinde.
Ze hoort het geluid van de hoeven op de harde bodem, en als ze dichtbij genoeg is zet ze zich af. Haar kaken sluiten zich en ze voelt een harde ruk, hoeven slaan om haar hoofd. Ze probeert houvast te vinden aan de grond, maar haar nagels schuren over het steen. Om haar heen is het een worsteling van lijven die over de grond rollen. Ze blijft vasthouden, tot ze over de kop vliegt. Meteen krabbelt ze overeind, schud zich uit. Bloed stroomt over haar kaken; ze proeft de zilte smaak in haar mond.
Voor haar op de grond ligt de hinde, de ogen naar boven gedraaid zodat het oogwit zichtbaar is in een in angst versteende blik. Damp slaat van de nog warme wonden.
Ze scheurt haar blik af van het dode lichaam en kijkt om zich heen. Ze ziet de zwoegende lijven, de ogen die glimmen van beloonde inspanning. Ze knikt haar hoofd en grijnst.

De zon schijnt nog fel, alleen aan de stand is het verstrijken van de uren te zien. De wind doet de bladeren van de appelbomen ritselen. Ze draait zich om in het gras en opent haar ogen. Ze kreunt, strekt zich uit en strijkt een lok donker haar uit haar gezicht. Langzaam en stijf komt ze overeind.
Als ze eenmaal is uitgerekt begeeft ze zich zuchtend op weg naar de rand van de boomgaard. Ze voelt aan haar armen, die wat rood en pijnlijk zijn. Ze vloekt zachtjes in zichzelf; ze had nooit zo lang in de zon moeten liggen.
Ze opent het hek van de boomgaard en stapt het grindpad op. Ze ziet niemand op de weg, de meeste mensen halen het niet in hun hoofd om op het warmste punt van de dag hun huizen uit te gaan. Thuis zal Amma al klaar zitten om haar een uitbrander te geven, dat weet ze nu al. Eigenlijk mag ze niet alleen naar de boomgaard. De meeste mensen vind het er naargeestig, ook als de bomen in volle bloei staan. De jongere kinderen dagen elkaar uit om er zo diep mogelijk in door te dringen, daar waar de braamstruiken de bomen bijna verstikken. Eerst vertellen ze elkaar verhalen over geesten en doden die nog steeds in de boomgaard zouden ronddolen, maar ze is nog nooit iemand tegen gekomen. Ze weet nog goed, ze was een jaar of tien en samen met een groepje kinderen op weg naar de boomgaard. Ze wilde hen de oude bomen laten zien, maar ze lachten haar uit en zworen dat ze er nooit naar binnen durfde. Ze waren bij de boomgaard aangekomen en ze was door het hek gegaan, de kinderen achterlatend. Sommige stoere jongens bluften dat ze haar achterna zouden komen, maar niemand kwam.
Uren had ze door de boomgaard gezworven, en toen ze weer bij het hek kwam waren de kinderen weg. Ze was zelf naar huis gelopen en al halverwege de weg op Amma en een stel mannen uit het dorp gestuit. Ze waren erop uitgetrokken om haar te zoeken; de kinderen waren na een uur wachten teruggerend naar het dorp, en hadden daar de wildste verhalen verteld. Ze zou ontvoerd zijn door een geest, of misschien nog wel erger, dood aan een tak bungelen.
Amma was woedend en sindsdien is de boomgaard verboden terrein.
Maar ze vindt het fijn in de boomgaard. De rust, de stilte. En de sfeer. Er is niks naargeestigs aan, de bomen ademen eerder een soort berusting uit. Het is waar dat er iets in de lucht hangt – maar naar is het niet.
Ze kan tijden tegen een boom geleund zitten denken, of zitten tekenen. Soms valt ze er in slaap en dan droomt ze; vreemde, wilde dromen.
Ze ziet de eerste huizen van het dorp al en als ze bij de meidoornheg komt stopt ze. Uit de dichte takken vist ze een volle mand bramen, die ze aan het begin van de middag heeft geplukt zoals Amma gevraagd had.
Met de mand onder haar arm gaat ze verder. Ze loopt langs de huisjes en zwaait naar de mensen, kinderen rennen spelend langs haar.
Als ze bij het huisje komt zet ze de bramen in het schuurtje. Gráma springt tegen haar op als ze het schuurtje uitkomt en ze kroelt haar achter haar oren. De grote hond volgt haar als ze het huisje binnengaat.
Binnen is het donker, ze doet de luiken open en het licht stroomt naar binnen. Ze kijkt om zich heen, maar er is niemand te zien. Dat is vreemd voor deze tijd van de dag. Ze gaat naar buiten en loopt om het huisje heen, maar ook achter op het land is niemand te zien. Waar zou iedereen zijn? Misschien naar de schapenboer om wol of kaas te halen, maar dat is er nog genoeg. Of misschien zijn ze de geiten drenken.
Ze maakt haar rondje af en gaat het huis weer binnen. Ze pakt vanonder de kast een bakje met houtskool en een vel papier en gaat aan tafel zitten.
Zo zit ze een tijdje in stilte te tekenen als ze plots de deur hoort kraken. Een schaduw valt over haar papier en ze kijkt op. Met grote ogen schuift ze achteruit en valt daarbij bijna van haar kruk. Ze drukt haar hand tegen haar mond om een kreet te onderdrukken.
“Sssst. Wij kennen elkaar wel.” De schaduw komt naar haar toe.

Citaat:

Ze laat haar hand zakken en kijkt nog steeds sprakeloos naar de vreemdeling die geen vreemdeling is. Ze ziet de boomgaard, kale takken tegen een grauwe lucht. Ze voelt hoe ze wordt neergelegd in het gras. Iemand slaat een dekentje om haar heen tegen de koude wind.
De vroege voorjaarszon, uitbottende bomen. Voor haar staan haar houten speelgoeddiertjes, die ze stiekem het huis uit heeft gesmokkeld. Ver weg, bij het hek, hoort ze andere kinderstemmen opgewonden praten. Een schaduw valt over haar heen, een silhouet met horens – ze kijkt achterom, maar het enige wat ze ziet is een oneindige rij bomen.
Hij pakt een stoel en schuift aan. Nu ze over haar eerste schrik heen is durft ze wat beter te kijken. Voor haar zit een jongeman met bruin krullend haar. Hij heeft een tas om zijn schouder hangen; wat zou erin zitten?
Zijn ogen zijn opvallend, in een goudbruine iris zit een net niet ronde pupil. Maar nog opvallender zijn de grote geribbelde horens die uit zijn hoofd groeien en hem een dreigende uitstraling geven, ondanks zijn vrolijke glimlach.
Hij ziet hoe ze hem op zit te nemen en knikt. “Je bent veel veranderd, maar toch dezelfde gebleven.”
Ze kijkt hem ietwat vijandig aan. “Ik snap je niet. Wie ben je? Waar kom je vandaan? Wat doe jij zomaar in mijn huis?”
Hij zucht. “Waar zal ik beginnen. De meeste mensen noemen me Erlendur. Ik ben degene die zeventien jaar geleden de opdracht kreeg voor jouw veiligheid te zorgen; dat is de reden dat je nu hier zit. Al die jaren heb ik op je gelet, als je weer eens in de boomgaard was. Soms kwam ik kijken in het dorp, maar daar kan ik me niet vertonen. Ik mag eigenlijk niet riskeren dat iemand me ziet, maar – “Hoe kom je hier dan?” de vraag ontsnapte aan haar mond.
“Heb je niet gemerkt dat iedereen weg is? Ik heb de geiten losgelaten.”
Nu moet ze toch even gniffelen. In gedachten ziet ze Amma al boos achter de geiten aanlopen, met de andere dorpelingen die rondrennen in een poging de geiten te vangen.
Erlendur ziet haar lachen en glimlacht ook. “Eigenlijk, was ik hier om je te halen.”
Meteen valt ze stil. Ze kijkt hem niet-begrijpend aan. “Waarom?”
Hij zucht. “Omdat het tijd is. Je bent de laatste en nu oud genoeg. Het is tijd om terug te keren.” Hij staat op. “Het spijt me dat ik nu niet meer kan vertellen. We moeten nu gaan, voor de mensen terugkomen. Ze mogen me hier niet zien –
“Waar wil je heen? Ik ken je amper, ik weet niet wie je bent, wat je van me wilt. Wees eens duidelijk en vertel me tenminste waar je heen wilt.”
Ze ziet hoe Erlendur een zenuwachtige blik op de deuropening werpt en dan weer gaat zitten. “Alrún, geloof me.” Hij kijkt haar aan. “We moeten terug naar Eftir. Je hoort hier niet; dat weet je. Je weet diep in je hart al dat je in Eftir hoort. Je bent zo vaak als je kan bij de boomgaard, bij de grens. Nu is het eindelijk tijd om echt terug te keren. Onderweg zal ik je alles vertellen.”
Ze kijkt hem onzeker aan. Twijfel voelt ze in haar hart als ze denkt aan de boomgaard, die haar altijd al geroepen heeft. Amma is hier, en Gráma. De geiten. Haar hele leven is hier – op dat kleine stukje na. Geschrokken probeert ze die gedachte te verdringen.
“Amma zal het begrijpen.” Het lijkt alsof Erlendur haar gedachten kan lezen. Hij staat op en loopt naar de deur. Zijn benen zijn bruinbehaarde geitenpoten. De hoeven tikken op de planken.
Bij de deur gekomen draait hij zich om. De tafel, de kast, de twee bedden, alles neemt ze in zich op. Dan staat ze op en loopt naar de deur.
Als de deur achter haar dichtvalt, sluit ze haar ogen en ademt diep in. Erlendur staat al bij het hek te wachten en zonder om te kijken loopt ze naar hem toe.

Citaat:

Erlendur gaat haar voor achter het huis langs, het smalle bospaadje in. Blijkbaar wil hij het niet riskeren om door het dorp te gaan met de kans iemand tegen te komen. Nu pas ziet ze de lange dolk die aan zijn tas bungelt. De twijfel komt weer opzetten maar ze negeert het gevoel en gaat naast Erlendur lopen.
Zo volgen ze een tijdje het pad in stilte, tot Erlendur begint: “Eftir is de mooiste wereld die ik ken. De natuur; alles is prachtig. Mensen, elfen, faunen, dieren, alle wezens die je maar kan bedenken leven er. Dit ging niet altijd goed, dat geef ik toe. Maar zoals het er de laatste jaren aan toe gaat is ronduit schrikwekkend. Wezens uit diepe grotten bij het meer dringen door in het land en moorden dat het een lieve lust is. Men noemt ze de Óvinur, en ze zijn de schrik van ieder wezen. En dat is de reden dat jij terug moet komen; jij bent een van de Draumann.” Hij kijkt opzij. “De Draumann zijn halfmensen; half mens, half elf. Het gebeurt niet vaak dat deze twee rassen kinderen krijgen, en vaak houden ze het geheim. Maar soms komt het naar buiten dat het kind een Draumann is, en dan wordt het meteen weggehaald bij de ouders en naar een andere wereld gebracht om daar op te groeien. Jij bent de laatste Draumann die nog niet is teruggekeerd.” Erlendir houdt halt en krabt een steentje tussen zijn hoeven vandaan. Dan vervolgt hij: “De Draumann kunnen, we weten nog niet hoe, communiceren met elkaar en met hun zielgenoten. Die zielgenoten zijn voor iedere Draumann anders. Het kunnen dieren zijn, maar ook andere wezens.
En hier komen we bij het doel van onze tocht. Het verhaal gaat dat hoog in de bergen de Dreki leven; wezens zoals draken en griffioenen. De Dreki zijn in de verhalen altijd menslievend geweest, een trouw die is begonnen bij de eerste bewoner van Eftir, die een van de Dreki redde nadat hij gewond was geraakt.
De Dreki laten zich echter nooit zien en sommigen twijfelen aan hun bestaan. Maar ze bestaan wel degelijk, en nu is het tijd om hen te roepen. Gramur, de heerser van Eftir heeft besloten alle Draumann naar het hof te halen. Daar zullen ze een korte opleiding krijgen en uiteindelijk naar de bergen trekken om de Dreki op te roepen. Zo zullen we uiteindelijk de Óvinur verslaan, met behulp van de Draumann en de Dreki.” Hij kijkt naar haar en glimlacht. “Jullie zijn onze laatste hoop.”
Verbaast kijkt ze hem aan. Draumann, Dreki, Eftir… ze laat alles tot zich doordringen. Een Draumann? Is dat de verklaring voor haar dromen? Amma is niet haar echte grootmoeder, dringt het tot haar door. Wie waren haar ouders? Een elf en een mens…
Het hele verhaal klinkt zo onwaarschijnlijk, haast belachelijk. Ze laat het tot zich doordringen maar kan het nog steeds niet beseffen; waarom zij?
“Waarom ik?”
“Waarom jij? Omdat jij het bent. Jij bent Alrún, een Draumann. Je kunt niet veel anders dan je er bij neerleggen en ons helpen.”
Alrún schopt een oude dennenappel van het pad. Ze zijn bijna bij de boomgaard, ze kan de bloeiende bomen al ruiken.
Hij heeft gelijk, veel keus heeft ze niet. Ze kan teruggaan naar haar oude leven, maar wat heeft ze daar? Ze heeft Amma en de dieren, maar verder niemand. Ze heeft geen echte vrienden in het dorp, veel mensen mijden haar zelfs.
Ze knikt vastberaden. “Je hebt gelijk. Ik heb niks te verliezen.” Ze opent het hek van de boomgaard. Ze passeren de eeuwenoude fruitbomen. Braamstruiken krassen langs haar benen en ze vertraagt haar pas. Erlendur stapt echter even snel door als net. Het lijkt wel alsof hij niks voelt door die dikke vacht.
Ze loopt in het spoor van Erlendur. Nu ze goed kijkt ziet ze dat hier een soort van paadje loopt, zo smal als een wildpad. Het lijkt eindeloos te duren, maar plots houdt Erlendur halt. Hij doet een stap opzij en voor zich ziet ze een glooiende vallei. Boomtoppen als een lappendeken van groen, in alle tinten. In de verte ziet ze het blauwe spiegelen van een meer, met donkere bergketens aan de rand. Haar mond valt haast open, zo overweldigend is het landschap. Ze scheurt haar blik los en kijkt opzij, recht in de vreemde geitenogen van Erlendur. Hij glimlacht. “Welkom in Eftir.”