Bokt.nl

Citaat:

H1 De Strandrit:

Het is koud buiten. Lidia ploft op haar bureaustoel. Naast haar staat een warme kop chocolademelk. Ze heeft het koud. “Wat een karwei, al die stallen uitmesten”. denkt ze bij zichzelf. Die chocolademelk komt nu goed van pas. Ze pakt haar beker en drinkt alles in één keer op. Ze zet haar computer aan. MSN start op. *Ping* Ze heeft een nieuw e-mail bericht.
Het is van haar penvriendin Eva. Snel opent ze hem, ze is zo benieuwd. Misschien krijgt ze nu eindelijk paardrijlessen. Eva is net zoals Lidia gek van paarden, maar ze mag van ouders niet op paardrijles. Haar vader is werkloos geraakt, en daarom kunnen ze rijlessen niet betalen. Elke zomervakantie komt Eva naar de boerderij van Lidia en geeft Lidia haar les. Dit doet ze nu al 3 jaar, en het laatste jaar kon Eva al zo goed rijden, dat ze samen veel buitenritten en strandritten hebben gemaakt. Laura leest de e-mail hardop voor:

Hoi Lidia,
Hier Eva. Raad eens: ik heb heel goed nieuws! Mijn vader heeft weer werk! Hij werkt bij een super groot bouwbedrijf. Hij doet iets met de financiën. En daarom…… MAG IK OP PAARDRIJLES!!!!!!We zijn al op de manege wezen kijken, en raad eens, ik mag meteen naar de vergevorderde les! Ze vonden dat ik al heel goed kan rijden. Toen ik vertelde dat jij mij les had gegeven en hebt geleerd paard te rijden, stonden ze even perplex. Ze hadden veel bewondering voor jou, dat jij mij dat allemaal geleerd hebt! Ik vind het echt helemaal te gek. Iedereen heeft één paard of pony waar hij op rijd en die hij moet verzorgen na en voor het rijden. Mijn verzorgpony heet Rembo. Het is een welhsje! Een ruin. Hij is een echt deugniet maar op stal is hij echt een schatje! Ik moet nu gaan, ik ga mijn eerste les rijden op de manege. Ik ben toch zo benieuwd hoe het zal gaan. Ik ben ook benieuwd of er aardige kinderen bij mij in de les zetten. Stuur je snel iets terug?

Groetjes, (een hele blije) Eva


Onderaan de e-mail staat een foto. Het is een prachtige pony met een mooie lange staart. Hij is helemaal zwart met 4 witvoetjes. “Dat zal Rembo wel zijn. Wat een prachtige pony” dacht Lidia hardop. Van zo’n pony droomt zij ook . Ze print de e-mail uit. Ze pakt het printje en ze rent naar beneden om haar ouders het goede nieuws te vertellen. “Mam, mam! Moet je horen! Eva’s vader heeft weer werk en nu mag ze op rijles op een manege. Kijk, dit is haar verzorgpony. Lidia schuift haar moeder de geprinte e-mail onder haar neus. Ze wijst naar de foto van Rembo. Haar moeder zit even stil. Dan dringt het tot haar door. “Wat geweldig! Daar moeten we op drinken.” Ze pakt 2 glazen uit de kast en vult ze met appelsap. Lidia krijgt ineens een idee. Zij wil ook zo’n mooie sierlijke pony. “Zo’n pony wil ik nou ook. Dat zou het beste cadeau ooit zijn.” Haar moeder kijkt haar aan. Ze snapt best dat Lidia een Arabier of Welhs pony voor haar verjaardag wil. Dat wil ze al haar hele leven lang. “We zullen zijn meid, we zullen zien.” Antwoordt haar moeder. Dat is alles wat ze er over kan zeggen.

Laura schiet overeind. Ze zet haar wekker af. “Pas 6 uur!” Dan herinnert ze zich het weer. “Oja, we gaan vandaag op strandrit.” Ze was helemaal vergeten dat ze vandaag op buitenrit gaan. Ze pakt haar sokken, een trui, en… nu moet ze haar paardrijbroek nog hebben. “Mam, waar is mijn rijbroek?!” Even is het stil, dan hoort Lidia voetstappen op de trap. Haar deur gaat zachtjes open. Er kijkt een hoofd naar binnen. Het is haar moeder. Ze heeft Lidia’s rijbroek in haar handen. “Hier is ie. Ik heb hem uitgewassen zodat we goed uit de verf komen als iemand naar ons kijkt!” Lidia keek blij op. Wat is haar rijbroek toch mooi. Helder licht blauw met een donkerblauw zitvlak. Hij past precies bij haar sjabrak en haar bandages. “Dankje mam”. Haar moeder doet de deur dicht. Lidia trekt haar rijbroek snel aan. Ze gaat voor de spiegel staan. “Wow, hij staat me écht heel erg mooi.” Ze draait zich een paar keer om om de rijbroek nog beter te zien. Dan gaat ze naar beneden. Daar zit Samuel al aan de ontbijttafel. Hij heeft de tafel gedekt en heeft stokbrood warm gemaakt. Lidia gaat zitten en pakt een stukje stokbrood. Ze hoort de douche. Als ze goed luistert hoort ze haar moeder onder de douche zingen. Ze moet lachen. “Moet je horen Sam, mama zing de sterren van de hemel!” Ze beginnen allebei te lachen. Hun moeder kan niet goed zingen. Ze zingt vaak heel erg vals. Lidia ,daar in tegen, kan juist heel erg goed zingen. Op school doet ze ook wel eens mee aan musicals, en dan krijgt ze altijd een solo.

Lidia is net klaar met eten als haar vader naar beneden komt. “Hoi pap, hoe is het? Op wie ga jij rijden?” Haar vader gaapt een keer en antwoord dan: “Goedemorgen kinderen. op wie ik ga rijden? Ik denk dat ik Mira neem. Wie willen jullie?” “Dat je dat nog moet vragen! Ik neem natuurlijk Rinus, en je weet toch dat Lidia Thor neemt!?” Roept Samuel. “Haha, ja natuurlijk weet ik dat, jongen. Het was maar een grapje.” Grinnikt zijn vader. Hij pakt een flink stuk stokbrood en begint te eten. Mira is een hele lieve merrie, maar als je er op zit moet je toch wel opletten dat ze je er niet afgooit. Alleen bij Lidia’s vader is ze lief. Samuel houdt ook wel van wat uitdaging. Hij rijd meestal op Rinus, een flinke Friese hengst. Samuel rijdt ook wedstrijden met hem. Meestal heeft hij hem wel in de hand, maar soms, vooral als hij een merrie ziet, is Rinus echt niet te houden. En Thor, dat is een charmante ruin. Lidia vind hem wel leuk. Hij is met rijden redelijk rustig en niet al te sterk. Ze kan echt alles met hem doen. Toch is het niet haar droompaard. Want haar droom zal pas werkelijkheid worden als ze een eigen arabier of welhs krijgt.

Zodra iedereen heeft gegeten en aangekleed is, gaan ze met z’n vieren naar stal. Moeder rijdt op een merrie. Ze heet Achel. Ze is heel erg lief, vind Lidia zelf, maar ze is nog maar net ingereden en is nog heel schrikachtig. Lidia doet Thor zijn halster om. Ze geeft hem een klopje op zijn hals. “Ja jongen, vandaag gaan we lekker buiten rijden, samen met Samuel, papa en mama. Het gaat echt hartstikke leuk worden, maar je moet wel lief zijn hé.” Thor briest zachtjes. Lidia geeft hem een aai over zijn hoofd en leid het naar de poetsplaats. Daar zijn de andere al bezig met het poetsen van hun paarden. Ze willen om 8 uur aanrijden met de vrachtwagen. Snel pakt Lidia de borstels voor Thor en begint te poetsen met de rosborstel. Thor hinnikt zachtjes. Het is te merken dat hij van zijn poetsbeurt geniet. Na een goede poetsbeurt doet Lidia Thor zijn transportbeschermers aan en zet iedereen zijn paard omstebeurt in de paardenvrachtwagen. Als alle paarden er in staan en alles gecheckt is, stappen ze in en rijden ze aan. Op weg naar de zee, het strand en de lucht.

Na een half uurtje rijden zien ze de zee. Vader draait van de weg af naar een parkeerterrein. Als ze stil staan springt Lidia uit de vrachtwagen en holt naar de achterklep. Ze doet de klep naar beneden en loopt naar Thor. “Dag schatje, hoe was je reis? We gaan nu lekker rijden! Kom, ik breng je naar buiten.” Ze klikt een halstertouw vast en neemt hem mee naar buiten. Ze maakt hem aan de vrachtwagen vast, doet zijn beschermers af en poetst hem nog snel even. Dan pakt ze het zadel en hoofdstel. “Niet schrikken jongen, ik ga opzadelen.” Lidia geeft Thor nog snel een klopje op de hals en legt dan het zadel op zijn rug. “Brave jongen.” Ze singelt aan. Dan kijkt ze of iedereen zijn zadel er al op heeft liggen. Alleen haar moeder moet het zadel nog vast maken. Ze loopt naar het bagageruim en tovert er een cap uit. Ook pakt ze handschoentjes. Ze trekt ze aan en pakt het hoofdstel. Iedereen doet het hoofdstel om. “Goedzo, bitje in Thor.” Thor gehoorzaamt braaf en doet zijn mond open. Lidia doet het hoofdstel om en als iedereen klaar is lopen ze met z’n allen naar het strand. “Oke, is iedereen er klaar voor?!” “Ja, ik ben klaar!” “Ja, we kunnen.” “Hup met de geit!” “Oke, dan stijgen we op! Zit iedereen?”

Na 10 minuten te hebben gestapt, gaan ze over in draf. Er staat een koel windje en het is erg rustig op het strand. Er passeren een paar mensen die naar de paarden wijzen en vol bewondering de bewegingen van de zwarte dieren volgen. Lidia glimlacht. “Wat dachten jullie er van om eens het water in te gaan?” Vraagt Marion aan de andere. Dit was een beetje onverwacht. Lidia lijkt het een leuk plan. “Het lijkt mij geweldig, maar ik wil nog eerst even een rengalopje over het strand maken.” Zonder op het antwoord van haar broer en haar vader te wachten geeft Lidia Thor het teken voor de galop. Thor vindt dit ook altijd geweldig en springt meteen aan. Lidia gaat in de verlichte zit zitten. Thor’s manen vliegen in plukjes in haar gezicht. Wat een heerlijk gevoel is het toch. Met een ruk wordt Lidia uit haar droom getrokken. Thor stijgert erg hoog, Lidia kan zichzelf nog net op tijd redden en zich vastgrijpen aan Thor’s lange, gekrulde manen. Thor staat stokstijf stil. Dan geeft Lidia hem een berustend klopje op zijn hals. “Rustig maar jongen, er is helemaal niets aan de hand.” Samuel komt aanrijden, hij lacht zich kapot. Ook Marion en Paul komen in een snelle draf op haar af, maar zij hebben geen lach op hun gezicht. “Wat valt er te lachen, Samuel?!” Lidia is duidelijk een beetje geïrriteerd. “Ho rustig maar, het zag er gewoon erg komisch uit.” Samuel merkt dat zijn zusje boos is en probeert haar zo rustig mogelijk te houden. “Nou, ik kon er anders niet om lachen.” Marion en Paul staan nu ook langs Lidia. Wanneer ze zeker weten dat er niks aan de hand is kunnen ze hun rit vervolgen. “De zee in!” Lidia wil alweer met hoge snelheid naar het water toe rijden. Haar moeder houdt haar tegen. “Hoho jonge dame, we blijven nu bij elkaar. Je ziet wat er kan gebeuren als je opeens weg crost. Paul en Lidia, jullie gaan als eerste in het water. Ik en Samuel komen jullie dan achterna. Al snel zijn alle 4 de paarden tot hun buik kletsnat. Na wat rondrijden door het water is het weer tijd om uit het water te komen. “Wat leuk is dit mam, dit moeten we zeker nog vaker doen.” Lidia kan goed aan Thor merken dat hij wat moe begint te worden. Ze streelt met haar hand langs zijn hals. “Wat ben je toch weer braaf, Thor.” “Ik denk dat het het beste is als we de paarden terug naar de vrachtwagen stappen, en weer naar huis gaan. Dit was wel genoeg inspanning voor vandaag.” “Lijkt me een goed idee.” Samen stappen ze terug naar de vrachtwagen.

Citaat:

Het telefoongesprek:

Lidia en Samuel zitten voor de TV. Ze kijken naar een comedy film. Er staat een grote bak chips op tafel, en er staan 2 grote glazen vol met cola. Lidia graait met haar hand in de bak. Ze pakt een handje chips en eet het op. Het is rustig in huizen Winterdijk. Plotseling gaat de telefoon. Lidia springt van de bankt en rent naar de telefoon. Ze is benieuwd wie het is. Ze neemt op. “Hallo, met Lidia Winterdijk.” Aan de andere kant van de lijn antwoord een zware mannenstem. “Met mr. van Goelen. Is mr. Winterdijk in de buurt?” Mr. van Goelen? Daar heeft Lidia nog nooit van gehoord. “Ik zal hem voor u roepen.” Ze loopt naar haar vader. Ze houdt haar hand voor de microfoon van de telefoon, zodat mr. van Goelen hun gesprek niet kan horen. “Pap, ene mr. van Goelen aan de telefoon.” Haar vaders gezicht krijgt een vreemde gloed. Lidia kan niet inschatten wat hij daar mee bedoeld.

“Hallo, met mr. Winterdijk. Kan ik u helpen” “Over die Fries waar u interesse in heeft, u kunt nu komen of hij gaat weg.” “Bedoelt u naar de slacht?” “Maar natuurlijk bedoel ik dat niet. Als u haar niet koopt, dan heb ik al een andere koper. ” “Kan ik nu meteen komen?” Lidia kijkt haar vader aan. Wat zou er aan de hand zijn? “Oke, dan ben ik er over een uurtje. Tot dan.” “Tot ziens.” Lidia staart haar vader aan. Haar ogen zijn groot, haar pupillen staan helemaal open. Dan zegt haar vader: “Jongens, ik heb laatst iemand gebeld die een goedkope, goede Friese merrie te koop had. Ik heb gezegd dat ik geïnteresseerd ben, maar nu heeft hij een andere koper gevonden. Als ik niet vandaag nog kom, verkoopt hij hem aan die andere man.” Vader onderbreekt zijn verhaal even om adem te kunnen halen, en vertelt dan verder: “Ik heb besloten er nu naartoe te rijden. Ik kan altijd nog zeggen dat ik haar niet wil, toch? Gaat er iemand mee?” Vader kijkt naar moeder, alsof ze wel mee móét. Moeder knikt “Ja hoor, ik ga mee.” Lidia aarzelt, ze wil wel mee maar wordt het dan niet te laat voor haar? “Pap,” zegt Lidia, “Hoe lang is het rijden naar die man?” Haar vader antwoord zonder na te denken: “Ongeveer een uur.” Lidia denkt na. “Het is nu 9 uur, en het is 1 uur heen, en 1 uur terug. Dan moeten we ook nog naar het paard kijken en met de eigenaar in overleg gaan. Dan kan het goed zijn dat we pas op 1 uur ’s nachts terug zijn! Ik vind het jammer, maar dan ga ik niet mee, ik heb morgen ochtenddienst!” Die laatste zin zegt Lidia grinnikend. Zij maakt op zondag altijd het ontbijt klaar en mest de stallen voor 7 uur uit. “Dan blijf ik ook hier.” zegt Samuel. “Want anders moet Lidia hier helemaal alleen blijven.” Grinnikt hij.

Zijn vader pakt zijn schoenen en doet ze aan. Hij pakt zijn jas van de kapstok en loopt naar de vrachtwagen. Moeder loopt achter hem aan. Bij de deur blijft ze staan. "Als jullie nog honger hebben, staat er een pizza in de koelkast. Samuel weet wel hoe hij die warm moet maken." Samuel is al aan het watertanden. Hij vind pizza verrukkelijk. "Wachten jullie maar niet tot wij thuis zijn, dat kan nog wel even duren." Lidia gaapt. "Nee mam, dat beloof ik." Moeder pakt haar jas en loopt naar de vrachtwagen. Vader start de moter en de vrachtwagen rijd weg. Lidia hoopt stiekem dat ze niet terugkomen met een Fries, maar met een Arabier. Maar dat zal wel atlijd een droom blijven. Samuel kreeg wel een paard voor zijn 14e verjaardag, maar dat was een Fries, die konden ze zelf ook voor de fok gebruiken.

"We zijn er." zegt Paul. Ze rijden het erf op. Het is al een beetje donker. Ze parkeren de vrachtwagen. Ze lopen naar het woonhuis. Het ziet er oud en verlaten uit. Bijna een spookhuis. Op het naambordje dat aan de muur naast de deur hangt staat 'Mr. van Goelen'. Paul belt aan. Het is stil. Alleen de wind is te horen. Als er na een poosje nog niemand opendoet, belt Paul nog een keer aan. Er klinken voetstappen op de trap. Ze komen steeds dichter bij. Marion vind het maar een eng geluid. De klink wordt omlaag geduwd. De deur gaat langzaam en piepend open. Paul kijkt naar de man. Hij schat de man ongeveer 40 jaar oud. Hij heeft een snor en in zijn linker oor zit een oorbel. De kleding van de man ziet er versleten uit. "Goedendag, we komen voor de Fries." zegt Paul beleeft. "Volg mij maar." De man gebaard, zonder zich voor te stellen, naar een grote loods.De man maakt de grote schuifdeur open loopt naar binnen.

Ondertussen is Lidia met een stuk chocolade naar haar kamer gegaan. Ze heeft haar computer aangezet."Ik moet Eva nog terug mailen". Ze opent haar e-mail scherm en klikt op 'nieuw bericht'. Ze begint te typen.

Hoi Eva,
Wat geweldig dat je vader weer werk heeft. Heeft hij het een beetje naar zijn zin? Wat is Rembo een prachtige pony! Daar zou ik ook wel op willen rijden. Ik vind het echt heel leuk voor je dat je nu naar de manege gaat. Wat voor lessen krijg je? Springen, of dresuur, of misschien wel allebei? Hier bij ons is alles goed. Mijn vader en moeder zijn nu naar een merrie kijken. Misschien gaan ze haar kopen. Heeft de manege waar je nu rijd ook een website? Ik zou het leuk vinden om er eens op te kijken. Nou, dit was het wel weer zo'n beetje voor vandaag.

Liefs, Lidia

Lidia typt het e-mail adres van haar vriendin in en klikt op 'versturen'. "Zo, dat is ook weer gebeurd." Lidia loopt naar beneden en zet de televisie aan.

Het is donker in de loods. De man drukt op een knopje. Het licht springt aan. Paul en Marion moeten knipperen tegen het felle licht. Na een paar minuten zijn ze gewend aan het licht. Dan pas valt het hen op dat ze niet in zomaar een loods staan, maar dat het een mooie binnenbak is. De man loopt dwars door de bak heen en opent een andere schuifdeur. "Deze kant op". Marion en Paul staren elkaar aan. "Dit had ik niet verwacht." "Nee ik ook niet." Paul en Marion wisten niet zo goed wat ze er nu van moesten denken. Ze lopen verbaast achter de man aan. Nu staan ze in het stallenblok. In tegenstelling tot de bak ziet de stal er vies uit. Houten balken die rotten, deuren van lege stallen die schuin hangen en overal spinnen. In de achterste box staat een Fries. Paul loopt er op af. Hij streelt haar over haar neus. "Dag lieverd. Je ziet er mooi uit." De man pakt een halster en een halstertouw. Hij doet het halster over de neus van het paard, en klikt het vast. Hij begeitd het paard haar box uit. Hij loopt naar de bak. Maar het paard blijft midden op het gangpad staan. Ze hapt naar adem, en hinnikt dan zo hard dat iedereen in het volgende dorp het moet hebben kunnen horen. Marion schrikt ervan. Heel even is het doodstil. Dan klinkt er een zacht, zielig, bijna griezelig hinnikje uit een van de boxen. De man slaat de Friese merre. Hij loopt door naar de ak. Paul rent verbaasd achter hem aan. Heel even staat Marion perplex. Ze had zich wel iets anders voorgesteld bij een bezoek aan deze man. Even aarzelde ze. Zal ze opzoek gaan naar het 2e paard, of zal ze naar der merrie gaan kijken. "Ach, Pual is al bij die marrie." Ze besluit om op onderzoek uit te gaan. Ze denkt diep na. "van welke kant kwam de hinnik? Oja!" Ze begint met de boxen aan haar linkerkant. Ze hoeft niet lang te zoeken.

Ze kijkt over de staldeur van de 3e box heen. Marion schrikt. Op de grond ligt een paard. Het dier ziet er bang uit. “Wat zie je er verwaarloosd uit. Het is net alsof je in geen jaren meer gepoetst bent!” Heel langzaam en heel zacht maakt Marion de boxdeur open. Het paard tilt zijn hoofd op. Marions blik gaat over het paard. Het is een merrie. Het dier kijkt haar recht in haar ogen aan. Dan laat ze haar hoofd weer zakken. Marion doet een sap naar voren. De merrie reageert niet. Marion zet nog een stap. Ondertussen praat ze tegen de merrie. “Ho, meisje, rustig maar. Alles is goed. Hoho, ik doe je geen pijn.” De oren van de merrie gaan alle kanten op. Intussen staat Marion voor de merrie. Heel rustig zakt ze door haar benen. Marion zit op haar hurken en kijkt naar de merrie. Het paard briest. Voorzichtig legt Marion haar vingers op de hals van het dier. Ze beweegt haar vingers heen en weer. Dit moest ze aan Paul vertellen!

Citaat:

H3 De aanwinst

Heel langzaam staat Marion op. Ze loopt achteruit de box uit. Ze blijft nog even naar de merrie kijken. “Wat moet jij veel achter de rug hebben.” Fluistert ze. Dan draait ze zich om in de richting van de bak.

Ze maakt een gebaar met haar hand. Hij begrijpt het. Hij knikt naar zijn vrouw. “Goed.” Begon Paul tegen de man. “Ik heb het dier goed kunnen bekijken, is het goed dat ik nog even met mijn vrouw overleg?” De man zwijgt. Hij had de hele tijd al niks gezegd. Paul vind het maar vreemd. Marion komt naar hem toegelopen. “Zullen we in de vrachtwagen even overleggen?” “Ja, dat is goed.” Samen lopen ze naar de vrachtwagen. Paul begint over de Friese merrie. “Ze heeft een prachtig uiterlijk, en ze heeft prachtige gangen, maar ze is niet eens in staat 3 rondjes te galopperen. Hoe kan ze dan een veulentje groot brengen? Ze is prachtig, maar als we haar kopen is er een grote kans dat we er niks mee kunnen.” Marion knikte. Ze wilde het Paul vertellen, maar wist niet goed hou. “Paul, moet je luisteren, Lidia is volgende week jarig. We weten wat haar wens is. Die is al jaren hetzelfde, maar die hebben we nooit kunnen laten uitkomen omdat het dier te veel kost, en we voor dat geld beter een mooie fries konden kopen, waarmee we ook kunnen fokken voor ons bedrijf.” Paul fronst zijn wenkbrauwen. Hij snapt niet waar Marion naar toe wil. “Maar…” Gaat Marion door. “Herinner je je die hinnik, net toen jullie naar de bak verdwenen nog? Ik ben het paard gaan zoeken. Raad eens wat ik vond? Het was een Arabische merrie! Ze is niet in goede conditie, volgens mij is ze in geen honderd jaar meer gepoets of verzorgd. Maar ik weet zeker dat Lidia haar er weer bovenop kan helpen. Dan doen we iets goeds voor dat paard, maken we Lidia blij én hoeft het niet veel te kosten! Ik weet zeker dat die man er niet veel voor zal vragen. Ik ben bij de merrie in de stal geweest. Ze deed geen vlieg kwaad. Ik schat haar zo’n 4 jaar.” Paul kijkt Marion aan. Hij staart. Hij denkt diep na, beredeneert en staat dan op. “Volgens mij moeten we nog een paard kopen.” Marion glimlacht. Samen lopen ze naar de man, die de Friese merrie ondertussen op stal heeft gezet.

Paul loopt op de man af. De man kijkt hem recht in de ogen aan. “En?” Vraagt de man op een bijna dreigende manier. Paul komt en niet goed uit zijn woorden. “We…” Begint Paul. “We hebben besloten om de merrie niet te kopen.” Paul wil verder gaan maar de man onderbreekt hem. “Wát zeg je? Dan heb ik de hele avond voor niks verpest!” Paul fronst zijn wenkbrauwen en gaat, zonder op de man in te gaan, gewoon verder met zijn praatje. “We willien de Friese merrie niet maar we willen de Arabische merrie.” Het gezicht van de man veranderd van boos naar verbaasd. “Hoe, hoe weten jullie van Qitelle?” Stamelt hij. “Zij is de pony van mijn dochter die is overleden. Ik, ik kan haar toch niet zomaar weg doen?” Paul denkt na. Hij moet de man overtuigen dat het beter is voor de pony om haar te verkopen. “Maar u weet niet hoe u haar goed moet verzorgen. Uw dochter zou toch ook hebben gewild dat haar pony goed verzorgd werd. En u kunt komen kijken wanneer u maar wilt.” De man twijfelt zichtbaar. “Nou, vooruit dan maar. Maar dan kom ik wel regelmatig kijken. Je mag haar voor 750 euro meenemen.” Marion knikt. “Afgesproken.” De man pakt de papieren van de merrie. Marion pakt haar portemonnee en haalt er 750 euro uit. "Alsjeblieft. We komen haar zaterdagochtend al vroeg ophalen." De man neemt het geld aan, en geeft Marion het paspoort van Qitelle.

Lidia's wekker gaat af. Half 7. Vandaag moet Lidia weer naar school. Ze haat Roos. Roos haar vader is stinkend rijk. Ze krijgt alles wat ze wil. 2 Jaar geleden had ze een Arabier gevraagd aan haar vader, en die had ze zomaar gekregen ook nog! Terwijl ze niet eens kon paardrijden. Lidia vind het helemaal niet eerlijk. Ze heeft geen zin in de schoolweek. Zaterdag is ze jarig. Ze is benieuwd wat ze zal krijgen. "Lidia, kom je eten?" Hoort Lidia haar moeder beneden roepen. "Ja mam, ik kom er aan." Lidia springt in haar kleren en rent de trap af. "Lekker, witte broodjes!" Ze ontbijt snel en pakt haar tas in. Ze springt op haar fiets. Links, na 100 meter rechts af en dan alsmaar recht uit. "Mooi, Anne staat al te wachten." Anne is Lidias beste vriendin. Ze fietsen altijd samen naar school. "Heej An, hoe is het?" "Goed, met jou?" Lachend en giegelend fietsen ze verder naar school. Op het schoolplein staat Roos met een paar vriendinnen te roddelen. "Ze zal het vast wel weer over mij hebben. En ze zal vast wel weer aan het opscheppen zijn over hoe goed zij wel niet kan rijden. En hoe slecht ik rijd." Zegt Lidia tegen haar vriendin. "Ach, daar moet je je niets van aantrekken." Anne probeert Lidia te sussen. Maar hier kan Lidia toch zo boos om worden!

De rest van de week verloopt voorspoedig. Lidia haalt op school goede cijfers en ze is nu bijna jarig. Roos is de hele week vervelend geweest. Lidia kan aan niets anders meer denken dan haar verjaardagscadeau. Ze kan het niet geloven. Morgen is ze al weer jarig. "Lidia, zou je niet eens naar bed gaan? Je moet morgen wel fit zijn." "Ja mam! Zeur toch eens niet zo!" Lidia pakt haar tandenborstel en doet er wat tandpasta op. Zorgvuldig reinigt ze alle tanden. Dan gaat ze naar boven. Ze verwisselt haar kleren voor een lekker warme pyama. Ze kruipt onder haar dekbed. "Wat een week." Dan knipt ze het lich uit. Het is akelig donker. Ze sluit haar ogen en ze valt in een diepe slaap. De volgende ochtend word ze al vroeg wakker. Haar wekker vertelt haar dat het pas half 8 is. Ze springt uit bed. Vandaag is ze jarig! Ze draait een rondje en pakt schone kleren uit haar kast. Zo snel als ze kan is ze beneden. Daar zit de rest van de familie al te wachten. "Lang zal ze leven, lang zal ze leven. Lang zal ze leven in de gloria. In de glooooriiiiaaa in de glooriiiiaaa!" Er wordt door iedereen hard gezongen. Lidia lacht. " Prachtig, prachtig." Ze klapt in haar handen. "Geweldig!" Nadat iedereen haar heeft gefeliciteerd, nemen haar vader en moeder het woord. "Je vraagt je vast af waar je cadeau is, of niet?"
"Wat denk je zelf? Natuurlijk wil ik het weten!" Lidia kan niet wachten. Paul kijkt Marion aan. "Wij vonden dat je nu toch echt een goede fiets nodig hebt om naar school te fietsen, daarom krijg jij een nieuwe! Hij staat in de stal naast Thor." Paul probeert zo enthousiast mogelijk te lijken, maar in Lidia's reactie is toch een kleine teleurstelling te zien. Natuurlijk is ze blij dat ze een nieuwe fiets krijgt, haar oude fiets was ook zo'n rammelbak, maar ze had toch gehoopt op een eigen paard. Vooral omdat Samuel ook een eigen paard had gekregen voor zijn 14e verjaardag. Waarschijnlijk zal ze wel nooit een arabier krijgen.

Lidia wil haar ouders niet teleur stellen dus ze probeert toch zo vrolijk mogelijk naar de stal te lopen. Eens zien, Rinus... Thor... daarnaast moet haar fiets staan. Even leek ze verward, toen gilde ze het uit! "Wa! Mam, pap, dat is... dat is... een arabier!" Lidia rent naar het paardje. "Wat een prachtig beestje zit er achter die viezen, modderige huid verscholen. O mam, o pap, jullie weten niet hóé blij ik ben. Hoe kan ik jullie ooit bedanken!" Lidia omhelst haar ouders snel en gaat dan weer naar haar paardje. "O, hoe heet ie trouwens?" Miriam en Paul zijn blij dat hun dochter zo blij is. "Ze heet Qitelle. Kijk, hier is het paspoort. Een Arabische merrie van 4 jaar. Ze ziet er niet zo goed uit, maar we dachten dat jij haar er wel weer boven op kan helpen." "Natuurlijk kan ik dat mam! Ik ben zo gelukkig."

Lidia rent de trap op. Haar computer heeft ze voor de lunch al aangezet. "Snel kijken of ik nog nieuwe e-mails heb. O, Eva heeft me weer gemailt."

Hoi Lidia,
Gefeliciteerd met je verjaardag! Ik heb een cadeautje met de post gestuurd. Misschien heb je het al ontvangen, en anders zal het vanmiddag wel aankomen. Ik hoop dat je er een beetje blij mee bent. Ik ben toch zo benieuwd wat je voor je verjaardag hebt gekregen! Laat je het me snel weten?
De lessen op de manege zijn echt heel erg leuk. We rijden voornamelijk dressuur, maar af en toe krijgen we ook een springles. Rembo is echt een geweldige pony. Ik ben toch zo blij met mijn 'nieuwe leven'. Ik hoor snel weer van je!

Kus, Eva

Wat is Eva toch een schat. Lidia is benieuwd wat ze zal krijgen van haar vriendin. "Ik zal meteen maar even een e-mail terug sturen".
Lidia begint meteen te typen. Ze wil het goede nieuws zo snel mogelijk vertellen. Ze klikt op 'beantwoorden'.

Lieve Eva,
Bedankt voor je mailtje. Je raad nooit wat ik voor mijn verjaardag heb gekregen: een arabische merrie! Ze heet Qitelle, ze is door haar vorige eigenaar zwaar verwaarloosd, maar ik ga er voor zorgen dat haar leven weer vrolijk wordt. Ik ben toch zo blij. Dit is de mooiste dag van mijn leven. En wat fijn dat jij het ook zo naar je zin hebt op de manege. Ik zie er echt weer naar uit om in de zomervakantie samen te gaan rijden. Ik moet nu weer gaan want mijn oma komt zo op visite.

Liefs, Lidia

Lidia wil al op versturen klikken, maar dan bedenkt ze zich dat het wel leuk zou zijn om een foto van Qitelle te sturen. Ze typt dus nog even verder:
.... Ik zal je zo snel mogelijk een foto van Qitelle sturen. Nu is het berichtje echt helemaal af. Lidia klikt op 'versturen' en rent naar beneden.

Citaat:

H4 Ursela

Oma staat in de keuken. Ze houdt een pakje in haar hand. Lidia lacht. "Dag oma, wat fijn dat u kunt komen." Oma loopt op haar af. "Dag meid, hartelijk gefeliciteerd met je 14e verjaardag. Wat wordt je toch groot." Oma kijkt naar het pakje in haar handen. "Ik denk dat je dit wel kunt gebruiken." Ze geeft het pakje aan Lidia. "Dank u wel, oma." Lidia is benieuwd wat er in zit. Zou oma weten dat ze een eigen paard heeft gekregen? Voorzichtig maakt ze de plakbandjes los. Ze vouwt het papier uiteen. Ze slaat een hand voor haar mond. "Wat mooi! Echt een prachtig hoofdstel. Hoe kan ik u ooit bedanken oma? Ik vind het echt heel erg mooi." Samen gaan ze aan de keukentafel zitten. Marion heeft een heerlijke taart gekocht, aardbeienvlaai. Lidia loopt naar het aanrecht en snijdt voor oma en haarzelf een mooie punt vlaai af. Ze pakt 2 bordjes en 2 vorkjes. Samen beginnen ze te smullen van hun vlaai.

De telefoon gaat. Lidia neemt op. "Hallo, met Lidia Winterdijk." "Dag jarige jop! Hier Anne. Ik wil je even feliciteren met je 14e verjaardag." "Bedankt."
Even valt er een stilte, dan gaat Anne verder met het gesprek. "En wat heb je voor je verjaardag gekregen?" "Nou, dat raad je nooit. Ik heb mijn eigen Arabier gekregen!" Anne weet hoe graag Lidia een eigen arabier wilde hebben. Ze is dan ook heel blij voor haar beste vriendin. "Dat is geweldig nieuws! Ik ben zo blij voor je. Maar ik zal je nu niet langer meer ophouden. Ik zie je maandag weer!" "Bedankt. Tot dan!" Lidia legt de telefoon weer neer. Ze hoort de brievenbus rammelen. Dan denkt ze opeens weer aan het cadeautje dat Eva haar had belooft. Ze rent snel naar beneden. Op de deurmat ligt een kartonnen doosje. Op het doosje staat haar naam. Ze maakt het doosje open. Er zit een prachtig halster in, compleet met halstertouw. "O, wat een mooi halster, mooi licht blauw, dat zal Qitelle mooi staan. Lidia is blij met het cadeautje en gaat meteen even naar boven om Eva te bedanken.

Hey Eva,
Wat een prachtig halster! Ik ben er echt heel erg blij mee. Hij past ook mooi bij mijn rijbroek! Ik houd het kort, want ik ga nu Qitelle verzorgen. Nogmaals heel erg bedankt!

Kus Lidia

Lidia verstuurt de e-mail en sluit de computer af. Ze heeft wel weer genoeg op de computer gezeten voor vandaag. Nu heeft ze eindelijk tijd om Qitelle eens een opknapbeurt te geven. Snel schiet ze in haar rijbroek, trekt ze een t-shirt aan en grijpt ze een paar paardrijsokken uit de la. Lidia rent de trap af en struikelt bijna over de schoenen van haar broer. Snel doet ze haar rijlaarzen aan. Ze rent naar buiten, naar Qitelle. Het paardje is nog een beetje onder de indruk van haar nieuwe omgeving. Lidia loopt naar haar toe. Ze grabbelt in de zak van haar rijbroek. Ze geeft Qitelle een snoepje. Rustig knabbelt de merrie op haar snoepje. "Je mag nog niet meteen te veel eten, hé dametje. Maar één snoepje moet toch kunnen. Wat ben je toch vreselijk vies, maar ik ben bang dat ik je niet kan wassen. Je bent veel te dun en als ik je nu ga wassen krijg je het koud. Dat wordt dus even flink doorpoetsen." Lidia doet haar nieuwe halster om en leid Qitelle naar de poestplaats. Ze pakt haar borstels. "Zo dametje, dan gaan we maar eens aan de gang. Eerst de rosborstel, dan de harde en zachte borstels." Na een half uur poetsen is Lidia dan eindelijk klaar. Ze heeft haar paardje zo mooi mogelijk gemaakt en is ook wel een beetje trots. Lidia haalt nog een snoepje uit haar zak en geeft het aan Qitelle. Lidia zet haar weer op stal en geeft haar een knuffel. "Je hebt nog even tijd nodig om te wennen, hé meis. Ik kom na het eten nog even kijken." Dan gaat Lidia weer terug naar binnen. Het eten staat al klaar. "Mam, ik ben toch zo blij met Qitelle. Ze is echt een schat van een pony, ik heb haar net helemaal gepoets en mooi gemaakt. Ze vond het heerlijk!" Het is heel gezellig aan tafel. "Ik vind het fijn dat je zo blij bent met Qitelle, maar je moet haar de eerste dagen niet te veel overstuur maken. Ze moet nog even wennen." Lidia reageert meteen. "Dat weet ik toch, mam. Ik ga haar de eerste dagen alleen poetsen en verzorgen. Daarna ga ik pas beginnen met rijden. Ze mag trouwens ook wel een beetje aankomen." Paul begint te lachen. Dan schiet iedereen in de lach. Het belooft een fijne avond te worden.

Lidia zit in op de bank met een boek in haar handen. Ze is erg geconcentreerd aan het lezen. Het boek gaat over het verzorgen van verwaarloosde paarden. Met een diepe zucht laat Paul zich op de bank vallen. Lidia kijkt haar vader aan een trekt één wenkbrauw omhoog. “Wat is er met jou gebeurd? Net was je nog zo opgewekt en vrolijk, nu zit je hier helemaal vermoeid op de bank.” Paul toont geen emoties. “Ik kreeg net een e-mail. Morgen is er een keuring hier in de buurt. Ik wist er helemaal niets van af. Ik had eigenlijk hele andere plannen, maar ik zal wel naar die keuring moeten.” Lidia ziet het probleem niet. “Waarom kan Marion dan niet gaan?” Paul schudt zijn hoofd. “Nee, Marion wil altijd eerst mijn mening horen voordat ze iets durft te beslissen. Nee, ik zal echt zelf moeten.” Lidia merkt dat haar vader het echt niks vind. “Ik zal met je meegaan pap.” Paul kijkt haar aan. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. “Dat is lief van je.”

Lidia zet de radio aan. “Zeg Paul, hoe lang is het eigenlijk rijden naar die keuring?” Lidia weet nog helemaal niets over de keuring waar ze nu naar toe gaat. Ze was vanochtend al vóór half zeven bij Qitelle geweest om haar te poetsen en vertroetelen. “Ongeveer een half uur.” Paul is erg kortaf. “Wat voor keuring is het eigenlijk. Ik bedoel, wat voor paarden worden er gekeurd?” “Er worden goede Friezen gekeurd. Deze keuring is de grootste van Nederland.” Na een lange, saaie reis komen Paul en Lidia dan eindelijk aan bij de keuring. “Ik had niet verwacht dat het zo druk zou zijn. Ik ben bang dat we een stukje zullen moeten lopen, alle parkeerplaatsen zijn bezet.” Lidia zucht. “Niks aan te doen.” Paul propt zijn auto tussen 2 andere auto’s in en stapt uit. Samen lopen Lidia en Paul naar de ingang van het terrein. Lidia ziet overal paarden. Het valt haar op dat er veel rijke mensen aanwezig zijn. “Pap, waarom zijn hier zo veel rijke stinkerds?” Lidia merkt dat haar vader op de een of andere manier iets dwars zit. Normaal zou hij lachen als ze dit zou vragen, nu keek hij haar nog niet eens aan. “Dat komt omdat alle toppaarden van het jaar gekeurd worden.” Haar vader loopt meteen naar de tribune, waarvan ze een goed uitzicht hebben op de keuringsring. Na een kwartier kijken is Lidia het zat. “Pap, ik ga even rondkijken.” Lidia had verwacht dat haar vader bezwaar zou maken, ze was immers met hem hierheen gekomen, maar in plaats daarvan knikt Paul alleen met zijn hoofd ‘Ja’. “Ik heb mijn telefoon bij als je zoekt.”

Overal staan trailers met Friezen erin. De een heel zwaar gebouwd met veel behang, de ander weer wat meer sportgericht gefokt. Er zijn ook veel kraampjes die van alles en nog wat verkopen: dekjes, halsters, rijbroeken en nog veel meer. Normaal gesproken zou Lidia meteen van alles willen kopen, maar op álle spullen die hier verkocht worden staat wel iets wat met een Fries paard te maken heeft. Ze loopt nu dus maar gewoon door. Lidia verveelt zich. Dan valt haar iets op. Daar zit iemand op een strobaal naast een hele mooie grote trailer met een dure auto ervoor. Lidia probeert zo onopvallend mogelijk wat dichterbij te komen. Ze is nu zo dichtbij dat ze kan zien dat het een jongen is. Hij draagt dure kleding, hij zal dus wel bij de dure auto horen. Als ze naar zijn gezicht kijkt, ziet ze dat de jongen zit te snikken. Dat roept meteen een heleboel vragen bij Lidia op. Waar zouden zijn ouders zijn? Waarom zou hij zitten te snikken? Even twijfelt Lidia, zou het niet onbeschoft zijn? Dan besluit Lidia om naar de jongen toe te gaan. Ze wil het tactisch aanpakken en loopt met een gigantische boog om de trailer heen, om de jongen van achteren te kunnen benaderen.

Lidia staat nu naast de trailer. Haar hart bonst in haar keel. “Wat nu als de jongen boos wordt en begint te schreeuwen dat ik weg moet gaan? Wat nu…. Ach Lidia, doe niet zo kinderachtig en ga gewoon vragen wat er aan de hand is.” Lidia is vastbesloten en gaat naast de jongen op de hooi baal zitten. “Hallo” Begint Lidia met een rare klank in haar stem. De jongen kijkt op. Zijn ogen en wangen zijn rood. Hij is ongeveer even oud als Lidia. Lidia begint te blozen, hij is eigenlijk best knap. “Wat is er aan de hand?” Lidia praat zacht, net alsof ze bang is dat iemand haar hoort. De jongen houd een foto vast. Lidia bekijkt hem. Er staat een prachtig Fries paard op. De jongen antwoord. “Ze wordt vandaag verkocht. Ik mag haar niet meer houden van haar ouders.” Lidia begint alles een beetje te snappen. Nu het gesprek op gang komt, durft Lidia meer te vragen. “Hoe komt het dan?” Toen begon de jongen te vertellen, alsof ze al jaren de beste vrienden waren. “Mijn ouders hebben een fokkerij, ze fokken voornamelijk Hannoveranen. Ikzelf ben helemaal weg Arabieren. Mijn ouders willen al mijn hele leven lang dat ik op hun paarden rijd en ze uitbreng op wedstrijden, maar dat wil ik helemaal niet, ik wil mijn eigen paard waar ik veel plezier mee kan beleven. Nu had ik van al mijn geld een Friese merrie gekocht, met goede papieren, mooie gangen en een geweldig karakter. Maar mijn ouders vonden het absoluut niet goed en dwongen me om haar te verkopen. Vandaag zal ik afscheid van haar moeten nemen. Ze wordt vandaag gekeurd en dan meteen verkocht.” De jongen kijkt naar zijn foto. Lidia heeft echt medelijden met hem. Ze weet precies hoe het voelt. “Wat erg voor je. Ik weet hoe je je voelt, mijn ouders fokken namelijk in Friezen, maar ik houd veel meer van Arabieren. Nu heb ik gisteren voor mijn verjaardag een Arabische, verwaarloosde, merrie gekregen die ik weer op moet lappen. Och ja, voor dat ik het vergeet; Ik ben Lidia Winterdijk.” De jongen geeft Lidia een hand. “Ik heet Bram, Bram van de Vliert.” Hij kijkt nog een keer op zijn foto, en kijkt dan op zijn horloge. Verschrikt springt hij van de strobaal af. “Ik moet gaan, Ursela wordt zo gekeurd.” Lidia staat op. “Ik ga met je mee!”

Bram loopt naar de VIP tribune. Lidia aarzelt, zij heeft toch helemaal geen kaartjes voor de VIP plaatsen, wat moet ze nu? Bram lijkt gedachten te lezen. “Het is goed hoor, iedereen kent mij hier, en als ik zeg dat jij bij mij hoort is het goed.” Lidia glimlacht. Ze lopen samen naar een plekje waar niet veel mensen zitten. Het volgende paard wordt de ring in geleid. “Dat is ze.” Zegt Bram stilletjes. Ursela is erg gespannen, haar neusgaten staan wijd open en al dansend kijkt ze om haar heen. Bram kijkt gespannen naar zijn merrie. Ze blijft onrustig en wil niet goed stilstaan. Lidia weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze volgt elke beweging van het paard. “Ze is inderdaad schitterend.” Dat moet Lidia toegeven. De keuring duurt hooguit 5 minuten, maar voor Bram lijkt dit wel uren te duren. Als Ursela eindelijk de ring uit geleid werd, rent hij meteen van de tribune af. Lidia schrikt. Waarom loopt hij opeens weg zonder iets te zeggen? Lidia rent achter hem aan. “Bram, wacht! Waar ga je naar toe?” Bram roept iets terug, maar Lidia kan het niet verstaan. Ze rent achter hem aan. Een paar mensen op de tribune kijken hen naar. “Ach, donder gewoon allemaal op!” Denkt Lidia bij zichzelf.

Bram staat opeens stil bij een groot, wit hek. Nu herkent Lidia het pas, het is de paddock waar alle paarden die te koop staan bij elkaar worden gezet. Lidia gaat naast Bram staan. Zonder haar aan te kijken begint Bram te praten. “Ik hoop dat ze een goede baas krijgt.” Lidia knikt. “Vast wel, zo’n mooie merrie wordt alleen gekocht door rijke mensen. Die hebben genoeg geld om haar het beste van het beste te geven.” Lidia kijkt naar de paarden. “Het zijn voornamelijk jaarlingen en 2 twee- en driejarige hé.” Bram reageert niet. Hij staart met tranen in zijn ogen naar zijn merrie, zíjn merrie die híj heeft gekocht. Zijn merrie waar hij van houdt en zijn merrie waar hij alles voor heeft gedaan. En nu moet hij haar zomaar verkopen. “Het is gewoon niet eerlijk.” Lidia weet niet goed wat ze daar op moet zeggen. Natuurlijk was het niet eerlijk. Lidia’s blik gaat de hele paddock rond. Overal staan mensen te kijken naar de paarden. Sommige wijzen naar een paard. Ook staat er een man met een uniform aan. Hij heeft een lijst vast. Soms komen er mensen bij hem en dan schrijft hij iets op het lijstje. Er staat een groepje mensen om hem heen; een oude dame met een manteljas, en jongeman met vrijetijdskleding, en man met een petje op en een man met een groen shirt aan. Wacht eens…. “Dat is mijn vader!” Lidia slaat een hand voor haar mond. Had ze dat nu echt hardop geroepen? Bram kijkt haar aan. “Kom.” Lidia pakt Bram vast bij zijn arm en sleurt hem mee naar haar vader.

“Hoi pap!” Paul kijkt Lidia aan. Dan kijkt hij naar Bram en dan weer naar Lidia. Hij fronst zijn wenkbrauwen. “O, dit is Bram. Zijn merrie is net gekeurd en moet nu verkocht worden.” Zegt Lidia snel. “O, ja ja.” Zegt Paul. “Echt waar!” Zegt Lidia verontwaardigd. “Zijn ouders fokken in Hannoveranen, maar hij vind Friezen veel leuker. Nu had hij zelf een hele mooie en lieve merrie gekocht maar die mocht hij niet houden van zijn ouders. Daarom wordt ze vandaag verkocht.” Bram staart naar de grond, hij durft niet veel te zeggen. Paul kijkt hem aan. “Wat vervelend voor je.” Bram kijkt Paul aan. “Dank u meneer. Het gaat wel.” Paul kijkt weer naar Lidia. “Ik heb goed nieuws. Ik heb een nieuwe merrie gekocht.” “Wat, echt waar? Vertel me er alles over!” Ook Bram luistert nu geboeid mee. Hij vindt Friezen tenslotte toch helemaal geweldig. “Ze heeft geweldige papieren, en die bewegingen...gewoon perfect! Een pikzwarte kleur en ze heeft al wat goede nakomelingen. Dit wordt echt de topper van onze stal.” Paul is erg enthousiast over zijn merrie. Lidia is erg nieuwsgierig. “En hoe heet ze?” Paul glimlacht. “Ze heeft een erg mooie naam. Ze heet Ursela.” Lidia en Bram kijken elkaar aan. “Wat!?”

sammyvriend schreef:

hee
Ik vind het wel een leuk verhaal, maar het is mega voorspelbaar.
Toen ik de eerste 2 hoofdstukken had gelezen wist ik al dat die zielige merrie een arabische merrie was en dat die naar Lidia ging, dat zei hem ging opknappen. Dat maakt het niet echt spannend. Ook staan er veel spelfouten in, en heb ik nog geen komma gezien (bij wijze van spreke). Komma's maken het verhaal makkelijker leesbaar, als je alleen punten doet wordt het snel saai. Maar ik ben pas in het 3e hoofdstuk dus ik ga even verder lezen want toch vind ik het leuk
EDIT: ben wat verder en ben dit tegen gekomen:

Citaat:

idia's wekker gaat af. Half 7. Vandaag moet Lidia weer naar school. Ze haat Roos

Ze haat Roos komt zomaar ineens. Je zou het weg kunnen laten en bij dat andere stukje dat ze op het schoolplein staat kunnen zetten:
Roos staat al op het schoolplein. Roos, bah. Een super verwend kind. [stukje over de arabier]. Lidia haat haar zo erg! [dialoog met haar vriendin]

Zo is het niet zo plotseling.

Edit: En ook het einde is voorspelbaar.

Citaat:

Paul snapt het niet. “Wat is er met jullie aan de hand?” Vraagt Paul. Bram staart naar de grond. “Urse.. Ursela” Stottert Bram. Lidia ziet dat Bram er moeite mee heeft deze vreemde situatie uit te leggen en neemt zelf het woord. “Pap, Ursela was Brams merrie.” Nu snapt Paul het. “Sorry jongen, ik wist het niet.” Al snikkend vertelt Bram dat het niets uit maakt. Even is het stil. Alleen de stem van de commentator klinkt vaag in de oren van Paul, Lidia en Bram. Dan verbreekt Paul de stilte. “Zeg eens Bram, klopt het dat jij in de buurt van ‘de Windslag’, de molen, woont?” Bram kijkt naar Paul, aan zijn gezicht valt niet af te lezen wat hij hier mee bedoelt. Dan kijkt hij naar Lidia. Ook zij weet niet wat Paul van plan is en trekt haar schouders op. “Ik woon inderdaad vlak bij ‘de Windslag’, meneer.” Antwoordt Bram beleefd. Op Pauls gezicht verschijnt een kleine glimlach. “Hoezo, wat bedoel je daarmee pap?” Vraagt Lidia nieuwsgierig. “Dat zul je wel merken, dat zul je wel merken. Alleen moet je nog heel even geduld hebben.” Grinnikt Paul. Hij draait zich om en loopt weg.

Bram en Lidia leunen tegen het hek van de loswerkring. “Wat lopen er toch prachtige beesten tussen hé.” Bram knikt. “Dat vind ik ook.” Lidia volgt geconcentreerd de bewegingen van een van de paarden. Het lijkt wel of dat… een rilling loopt over haar rug. Een ijskoude hand op haar schouder. Met een ruk draait ze zich om. “Pap! Wat doe jij nou!?” Roept Lidia. “Sorry, ik wilde je niet laten schrikken.” Verontschuldigt haar vader zich. Bram heeft zich ondertussen ook omgedraaid. Paul drukt hem een kaartje in de hand. Bram bekijkt het kaartje. “Een visitekaartje van jullie stal?” Bram snapt het niet. “Zo weet je waar je moet zijn.” Zegt Paul met een grote lach op zijn gezicht. Bram kijkt hem met een scheef gezicht aan en Paul begint uit te leggen. “Ik heb je ouders zojuist gesproken. Ik heb ze verteld dat ik jou merrie heb gekocht.” Bram kijkt Paul aan. Paul doet of hij het niet ziet en verteld gewoon verder. “Ik heb hen een aanbod gedaan, en geloof het of niet, ze hebben het aangenomen.” Nu kan Lidia het toch niet meer uithouden. “Vertel nu gewoon wat er aan de hand is en draai er niet steeds om heen.” Het kwam er iets kattiger uit dan dat het bedoelt was, maar Paul let er niet op. “Als jij elk weekend één van de paarden van je ouders op wedstrijd uitbrengt en als je drie keer per week dat paard traint, dan mag je bij ons Ursela komen verzorgen en rijden.” Paul wilde nog verder vertellen, maar Bram heeft al geen aandacht meer. Hij springt een gat in de lucht van vreugde. “Wauw, dit is de mooiste dag van mijn leven!”

Het is heet in de vrachtwagen. Lidia zet de airco aan. “Wat een vreemde dag was het.” Zegt Lidia hardop terwijl ze door het raam naar buiten staart. Paul lacht. “Dat kun je wel zeggen ja.” Er wordt niet veel meer gezegd onderweg. Paul en Lidia zijn allebei doodmoe en willen het liefst meteen in hun bed duiken.

Het licht van de zon schijnt door het raam. Buiten fluiten de vogels. Lidia opent haar ogen. Even denkt ze dat ze alles gedroomd heeft, maar dan herinnert ze het zich weer. De jongen en het paard. Ze is benieuwd in welk avontuur ze nu weer beland is. Lidia trekt schoon ondergoed aan en schiet in haar spijkerbroek. Ze trek een shirt aan en pakt schone sokken. Snel rent ze van de trap af, ze heeft zin een deze nieuwe dag. “Goedemorgen pap, goedemorgen mam.” Begroet Lidia haar ouders vrolijk. “Dag liefje, heb je lekker geslapen?” Vraagt Marion. Lidia knikt. Zou ze al weten wat er gisteren allemaal gebeurt was? Ze kijkt naar Paul, die glimlacht alleen maar naar haar. “Mam, heb je al gehoord wat er gisteren gebeurt is?” Marion’s gezicht wordt wit. “Nee, wat is er gebeurd? Is het iets ernstigs?!” Paul en Lidia schieten tegelijk in de lach. Marion’s gezicht ontspant weer. “Nee hoor mam, maar het is wel iets bizars.” En Lidia begint te vertellen over haar ontmoeting met Bram en over het aanbod wat haar vader had gedaan.

“Een vreemde dag kun je het wel noemen ja.” Giegelt Marion als Lidia haar verhaal heeft gedaan. “Inderdaad, maar nu moet ik weer weg. Ik ga nog even naar Qitelle toe voor dat ik naar school ga.” En Lidia staat op. Ze loopt naar de deur toe. Marion houdt haar tegen. “Ho eens jonge dame, je moet toch echt eerst iets eten.” “Dat is waar ook! Dat zou ik zomaar vergeten. Wat ben ik ook een muts.” Denkt Lidia hardop. Ze pakt snel een boterham en eet hem onderweg naar de stallen op.

Een luide, schelle hinnik. Qitelle stampt met haar voorbeen op de grond. Vrolijk geeft Lidia een aai over Qitelle’s neus. “Dag dame, heb je lekker geslapen?” Qitelle briest. Lidia maakt het deurtje van Qitelle’s box open en stapt naar binnen. “Kijk eens wat ik voor je heb, een lekkere wortel. Die heb ik stiekem mee kunnen nemen uit de keuken.” Gulzig knabbelt Qitelle aan haar wortel. Lidia loopt weer uit de box en sluit deze zorgvuldig. “Acht uur al!” Snel geeft Lidia Qitelle een knuffel en rent dan naar het woonhuis. “Moet jij niet eens gaan?” Vraagt Marion. “Ja, ik ben al laat.” Antwoordt Lidia. Ze trekt haar jas van de kapstok en rent naar haar fiets. “Ik hoop dat Anne het niet erg vind dat ik zo laat ben.”

Snel duwt Lidia de overbodige boeken in haar kluisje. De doet de rits van haar tas dicht en wil net weglopen als ze een jongensstem hoort. “Wacht, Lidia!” Lidia draait zich om, daar staat Bram. Hij lacht een beetje verlegen. “Ik, onze kluisjes staan dicht bij elkaar. Ik zag je toevallig en ik wilde even hallo zeggen.” Lidia glimlacht. “Ook hallo. Wat zeiden je ouders?” Vraagt Lidia nieuwsgierig. “Eerlijk gezegd zeiden ze niet veel.” Lidia weet niet goed wat ze hier op moet antwoorden dus begint ze maar over iets anders. “Ga je vandaag mee naar Ursela? We kunnen samen vanuit school gaan.” Bram knikt hevig. “Dat lijkt me erg leuk!”. De bel gaat. “Hoe laat ben je uit vandaag?” vraagt Lidia. “Ik ben om kwart voor drie uit.” “Goed, dan zie ik je om kwart voor drie hier, bij de kluisjes.” Zegt Lidia. “Afgesproken, tot dan!” Snel gaat Lidia naar het leslokaal. “Als ik maar niet te laat kom, wat heb ik vandaag toch!”

De bel gaat. “Eindelijk kwart voor drie!” Denkt Lidia en de stapt flink door. Er komt iemand naast haar lopen. “Roos! Wat moet die nu weer van me.” Denkt Lidia en ze zucht. “Waar ga jij zo snel naar toe, Lidia.” Zeurt Roos. Lidia geeft geen antwoord en loopt gewoon door. “Geen antwoord? Dan zal ik het met mijn eigen ogen moeten zien.” Zegt Roos en ze blijft naast Lidia lopen. Lidia doet gewoon net alsof er niemand langs haar loopt en begint te babbelen met Anne. “Anne, loop je even mee langs mijn kluisje? Ik wil je aan iemand voorstellen.” Roos knikt. “Ja hoor, ik ben benieuwd.” Roos raakt geïrriteerd omdat ze genegeerd word en probeert er tussen te komen. “O, ik weet het al. Je hebt een afspraakje met je vriendje!” Als Lidia en Roos weer niet reageren loopt Roos boos weg. “Hehe, daar zijn we ook weer vanaf.” Giegelt Lidia. “Wat kan zij toch een trut zijn.” Merkt Roos op. Eindelijk zijn ze dan bij de kluisjes. Lidia stopt al haar boeken in haar tas en pakt haar jas. Ze trekt hem nog niet aan. Lidia zwaait. Anne probeert te zien of er iemand terugzwaait. “Wil je me voorstellen aan die jongen?” Anne wijst naar Bram. Lidia knikt en gebaart Bram naar haar toe te komen. “Hoi Bram. Ik wil je even voorstellen aan mijn vriendin, Anne. Anne, dit is Bram. Ik heb hem gisteren ontmoet op een keuring, hij komt bij ons rijden.” Anne en Bram begroeten elkaar.

“Hier is het.” Bram en Lidia rijden de lange oprijlaan op. Bram kijkt zijn ogen uit. Over staan Friezen in de weilanden die de oprijlaan omringen. Lidia en Bram zetten hun fietsen tegen de muur van het woonhuis en stappen naar binnen. Als Lidia iedereen aan Bram heeft voorgesteld, pakken ze wat te drinken en lopen ze naar de stallen. Lidia loopt naar Ursela. Bram aait de neus van de merrie. “Dag schoonheid, hoe vind je jouw nieuwe thuis?” “Volgens mij is ze blij je weer te zien.” Zegt Lidia. “Ik zal je de zadelkamer laten zien. Daar ligt ook alles wat je nodig hebt om Ursela te poetsen tot ze glimt.” Zo gezegt zo gedaan. Tien minuten zijn Bram en Lidia allebei druk bezig met poetsen. Bram poetst Ursela terwijl Lidia bezig is met Qitelle. “Ik heb Qitelle pas sinds zaterdag. Vanavond ga ik voor het eerst met haar rijden. Ze is verwaarloosd door haar vorige eigenaar. Ik ben benieuwd hoe ze het gaat doen.” “Verwaarloosd? Och God, wat erg. Zo’n mooi paard. Hoe kunnen mensen dat toch doen?” Lidia vertelt dat de man erg aan zijn paard gehecht was, maar er gewoon geen tijd voor had om haar te verzorgen. Bram knikt. “Gelukkig heeft hij haar aan jou verkocht.” Als ze klaar zijn met poetsen zet Lidia Qitelle weer op stal en haalt ze samen met Bram het tuig van Ursela. Samen zadelen ze op en dan lopen ze naar de buitenbak. “Nou, laat maar eens zien wat jullie kunnen.” Grapt Lidia. “Lach jij maar, je zult versteld staan!” Lacht Bram.

Bram heeft drie kwartier lang gereden. “Heerlijk. Wat een geluk dat wij elkaar tegen zijn gekomen op die keuring, anders was dit nooit gebeurd.” “Ja. En ik moet zeggen, het ziet er niet slecht uit. Je hebt haar mooi aan het lopen.” Bram bloost. “Dankje.” “Kom, dan zadelen we even af en gaan we binnen even iets drinken.” Als Ursela afgezadeld en afgespoten is, gaan Bram en Lidia naar binnen. Lidia pakt twee glazen en vult ze met appelsap. Ook de koekjestrommel mag niet ontbreken. Bram kijkt op zijn horloge. “Zo laat al? Ik moet weg, ik moet mijn huiswerk nog maken en vanavond moet ik ook weg.” Snel propt Bram het laatste stukje koek ik zijn mond en drinkt hij zijn appelsap op. Lidia laat hem even uit. “Doei! Tot… Morgen op school, denk ik!” En weg is Bram.

Iedereen zit aan tafel. Spruitjes, aardappelpuree en kipfilet; niet echt het favoriete eten van Lidia. “Pap, vanavond wil ik Qitelle voor het eerst berijden. Heb jij tijd om me te helpen? We weten natuurlijk helemaal niet hoe ze het zal doen.” Vraagt Lidia. Marion protesteerd meteen. “Lidia, wanneer ga jij je huiswerk dan maken?” “Dat heb ik al bijna af, en de rest maak ik als ik klaar ben met Qitelle.” Nu neemt Paul het woord. “Marion, dat komt wel goed. Lidia, ik zal je helpen. De dochter van de vorige eigenaar reed altijd op haar totdat ze ging studeren. We moeten gewoon gaan kijken wat ze wel en wat ze niet heeft geleerd.” Lidia knikt. “Dankje pap!”

sammyvriend schreef:

Citaat:

De bel gaat. “Eindelijk kwart voor drie!” Denkt Lidia en de stapt flink door. Er komt iemand naast haar lopen. “Roos! Wat moet die nu weer van me.” Denkt Lidia en ze zucht. “Waar ga jij zo snel naar toe, Lidia.” Zeurt Roos. Lidia geeft geen antwoord en loopt gewoon door. “Geen antwoord? Dan zal ik het met mijn eigen ogen moeten zien.” Zegt Roos en ze blijft naast Lidia lopen. Lidia doet gewoon net alsof er niemand langs haar loopt en begint te babbelen met Anne. “Anne, loop je even mee langs mijn kluisje? Ik wil je aan iemand voorstellen.” Roos knikt. “Ja hoor, ik ben benieuwd.” Roos raakt geïrriteerd omdat ze genegeerd word en probeert er tussen te komen. “O, ik weet het al. Je hebt een afspraakje met je vriendje!” Als Lidia en Roos weer niet reageren loopt Roos boos weg. “Hehe, daar zijn we ook weer vanaf.” Giegelt Lidia. “Wat kan zij toch een trut zijn.” Merkt Roos op. Eindelijk zijn ze dan bij de kluisjes. Lidia stopt al haar boeken in haar tas en pakt haar jas. Ze trekt hem nog niet aan. Lidia zwaait. Anne probeert te zien of er iemand terugzwaait. “Wil je me voorstellen aan die jongen?” Anne wijst naar Bram. Lidia knikt en gebaart Bram naar haar toe te komen. “Hoi Bram. Ik wil je even voorstellen aan mijn vriendin, Anne. Anne, dit is Bram. Ik heb hem gisteren ontmoet op een keuring, hij komt bij ons rijden.” Anne en Bram begroeten elkaar.

Hier staat 3 keer Roos waar Anne moet staan. Bij de eerste weet ik het niet zeker, maar de andere twee wel.

sammyvriend schreef:

Ik bedoelde met het einde het einde van je quote, namelijk dat haar vader die fries van Bram ging kopen. Maar zoiets is natuurlijk moeilijk.

sammyvriend schreef:

Maar zoiets is natuurlijk moeilijk.