Bokt.nl

Citaat:

Verwoed probeerde ik mijn pony te stylen, die nam het me niet in dank af en sprong weer terug in zijn oude vorm.
Ik zuchtte, het was ook altijd hetzelfde liedje, mijn haar werkte nóóit mee.
Het voorstelrondje even doen?
Goed, ik ben Amanda, 16 jaar, modieus, 1.78 lang en 55 kilo.
Ik ben dol op mijn vrienden en ben regelmatig in de sportschool te vinden.

Vanavond werd het speciaal! We zouden met de hele vriendenclub uit gaan, eerst een hapje eten en daarna naar Justin’s huis, hij woonde in dé villa wijk van ons dorp.
Het was een prachtige, luxe villa die veel luxe met zich meebracht. Er was een binnen zwembad, een jacuzzi, sauna, personeel en noem maar op!
Ik kan wel zeggen dat iedereen stinkend jaloers is op hem!


Maar weer back to the point, mijn haar wilde niet mee werken.
Ik gromde en trok een gekke bek voor de spiegel, ik lachte mijn spiegelbeeld hard uit en maakte een raar dansje.
Dan tóch even onder de douche, mijn haar was toch te vet, dus het kwam goed uit dat het nu echt moest.
Kletterend kwam het warme water neer op de inmiddels warm geworden vloertegels, heerlijk die warmte van die stralen!
Ik waste snel mijn haar en gebruikte mijn nieuwe Bourjois doucheolie die je de hele avond bleef ruiken.
Snel spoelde ik mijn haar uit en bleef nog even genietend onder de warme stralen staan.
Met tegenzin zette ik de kraan uit, ik had een half uur gestaan en dat was al redelijk lang, mijn ouders zouden me vermoorden als ze er waren, gelukkig waren ze een weekje op vakantie.
Kritisch bekeek ik het stapeltje kleding op de stoel, ik was vrij zeker van mijn keuze, maar begon nu te twijfelen of ik toch niet het groene shirtje aan moest doen i.p.v de zwarte.
Ach, wat zou het ook, deze avond zat er toch niets voor me in.
Snel trok ik mijn G-star broek aan, het Mango shirtje volgde, ik zou het bij vertrek afmaken met mijn super schattige ballerina’s.
Ik draaide mijn haar in de handdoek en opende de badkamer, nu eerst maar even de zooi beneden opruimen.
Toen ik de puinhoop zag wilde ik eigenlijk weer snel naar beneden rennen, wat een karwei om hier aan te beginnen!
Het moest er toch maar van komen, met een laatste zucht ging ik aan het werk, eerst de glazen bij elkaar rapen, daarna de bakjes en tot slot haalde ik de stofzuiger door de hele benedenverdieping.
Na die driekwartier hard werken was ik bekaf, maar zo trots als een pauw, dit had ik wel even in mijn eentje gedaan, ik die nooit wat opruimde.
Verschrikt keek ik op de klok, het was inmiddels half 8 en ik werd om kwart over 8 opgepikt, crisis!!
Zo snel als een konijn hupste ik naar boven en rolde mijn haar uit de handdoek, ik graaide mijn mousse weg van het bovenste plankje en begon mijn krullen flink ‘op te duwen’.
De stijltang had ik aan laten staan, geluk bij een ongeluk!
Met beleid stylde ik mijn haar, ziezo, dit was stukken beter!
Eerst de make-up maar, dat was mijn eerste zorg. Ik koos voor een subtiel randje eyeliner en genoeg mascara, tot slot nog wat lipgloss en klaar was kees.
Ik bekeek tevreden mijn werk in de spiegel, dit zag er zeker niet verkeerd uit!
Nu waren de nagels aan de beurt, ik vijlde er op los en al snel zagen mijn nagels eruit om door een ringetje te halen. Het vijlen had me een hoop oefenwerk gekost, het was een moeilijke opgave waaraan ik al zo’n 2 jaar sleutelde.
Tot slot deed ik er nog een laagje doorzichtige nagellak op, wat onrustig wapperde ik met mijn handen, ik kon ieder moment opgehaald worden.

Mijn gedachten dwaalde af naar vanavond, hoe zou het eindigen?
Vorige keer liep het in een dikke ruzie af, dit keer niet in de meidengroep, maar bij de jongens.
Steven had een dikke rel geschopt met een onbekende die het nodig vond zijn glas uit zijn hand te slaan, tja, dat kon je verwachten met Steven.
De vriendengroep bestond uit een aantal personen die heel verschillend waren, maar we konden zó goed met elkaar opschieten!
Je had Marijke, Marijke kon met iedereen overweg. Ze was klein en stevig gebouwd, een gezellig persoon!
Daarna kwam Tiffany, Tif en ik konden het beste met elkaar overweg, we waren nu al 10 jaar bevriend en nog steeds dikke vriendinnen.
Qua uiterlijk waren we net een tweeling, dat kregen we ook dikwijls te horen en dat zorgden voor de nodige grappen en grollen.
Dan kwam Tom, dé hunk van de groep. Hij was zeer sociaal en altijd in voor een praatje. Stiekem had ik het op hem voorzien, maar daar werd aan gewerkt.
Dan had je Jip, Justin en Steven. De laatste beschreef ik net al, hij kon heel opvliegerig zijn, maar zodra je het met hem kon vinden, deed hij alles voor je.

Ik schrok op uit mijn gedachten, nu moest ik echt de laatste dingetjes afronden, anders kon ik zulke avondjes wel vergeten voortaan.
Uit mijn kast pakte ik mijn nieuwe tas, hij was crème kleurig en echt heel chique!
De standaard dingen verdwenen erin; make-up, borstel, portemonnee, telefoon etc.
In de verte hoorde ik de motor ronken, deze herkende ik uit duizenden, zo zwaar was ie.
Mijn ballerina’s stonden bij de deur en ik trok ze aan, perfect!
Snel checkte ik alle deuren, alles was op slot, dus dat zat wel goed. Enthousiast viste ik mijn jas van de haak, alhoewel ik me afvroeg of hij daadwerkelijk nodig was, het was vanavond koel, maar niet ijskoud.
De hitte had weer flink toegeslagen, ik bofte enorm, want ik was prachtig gebruind.

Deze keer werd ik uit mijn gedachten geschud, de deurbel rinkelde indringend, daar moest papa toch maar wat aan gaan doen.
Ik wierp nog een snelle glimlach in de spiegel en deed de deur daarna met een zwieper open.
‘Goedenavond schone dame’ begroette Steven mij met een grijns.
Ik mepte hem op zijn hoofd en liet hem even beteuterd staan, hij herstelde zich snel en opende het portier als een echte gentleman voor me. Aan de andere kant bij het portier zat Tiffany, naast haar zat Tom, mijn hart maakte al een licht sprongetje.
Onzeker keek ik naar Tiffany, maar die beantwoorde mijn onzekerheid met een dikke knipoog.
Ik probeerde rustig en elegant in te stappen, tot mijn ontzetting lukte dat.
‘Hee Aman!’ groette Marijke, verrast, maar blij dat ze er was, groette ik haar terug.
Op naar een geweldige avond!
Steven stapte in en reed ons keurig naar het Griekse restaurant, hier zouden we een hapje gaan eten.
Aangekomen na het korte ritje, werd het portier weer keurig voor ons opengehouden door Steven.
‘Wat een heertje is het toch’ fluisterde ik tegen Tiffany, de slok die ze zojuist had genomen van haar flesje water kwam weer naar buiten zetten.
Met een gespeeld vies gezicht keek ik haar aan, waarop ze haar puppy ogen opzette, pff hier kon ik niet tegenop.
Vrolijk liepen we met zijn allen het restaurant in, Steven zorgde voor de zakelijke kant, dus kozen wij een geschikt plekje uit.
Mijn maag rammelde al, dus ik hoopte snel op de kaart, alsof mijn gedachten werd gelezen, kwam er direct een ober met kaart aangelopen.
Ik koos voor een onbekend Grieks gerecht, we zagen vanzelf wel wat er voor mijn neus kwam te liggen. Ik was gek op onbekende dingen, ik stond open voor alles en dat beviel me erg goed!
Druk kletsend over van alles en nog wat, zag ik onze voorgerechten aankomen, wat een service!
Mijn eten zag er meer dan goed uit, het was zo mooi!
Ook de anderen hadden een prachtig gevuld bord voor zich staan, even was er een moment van verbazing, maar al snel hapten we van het gerecht.
Het zag er net zo mooi uit dan dat het smaakte, ook de andere waren razend enthousiast.

Plots klonk er heel dichtbij een rem, een rem die keihard werd ingetrapt.
Lichtelijk angstig keek ik naar de ingang van het restaurant, niks te zien…
Ik keek even naar Tom die naast me zat, hij zag het en gaf een zacht kneepje in mijn hand. Wat was hij leuk!
Zijn haar was in een leuk kapsel geknipt, het was erg donkerbruin en het leek alsof zijn ogen daarbij waren uitgezocht, ze waren prachtig donkerbruin!
Ik schoof mijn armbanden wat naar achter en hervatte het diner.
Een hard geluid en rinkelend glas, je kon de glasscherven nog na horen rinkelen.
Het restaurant dat net zo rustig was, was nu één chaos. Wat was er in vredesnaam aan de hand?
Een harde bonk volgde en het leek alsof er achter in het restaurant met tafel werd gegooid.
Bang keek ik naar Tom, die me snel bij mijn arm pakte, er was iets niet goed, maar ik zag helemaal niks.
Het leek een beetje op het liedje van zwarte piet; ‘’ik hoor je wel, maar ik zie je niet’’
Een angstig gevoel bekroop me, iedereen was te verbouwereerd om weg te lopen en waarom zouden we?
Wie weet was het gewoon een technische storing, dat zou het vast zijn, maar toch zat het me niet helemaal lekker..
Toen ik het koude metaal tegen mijn hoofd aan voelde drukken en een arm me hardhandig beet greep, wist ik dat mijn gevoel gelijk had.
Waarom had ik verdomme niet geluisterd?

Citaat:

Ik verplichtte mezelf om rustig te blijven, rustig Amanda, rustig!
Het leek erop alsof ik mezelf aardig onder controle kon houden, ik haalde diep adem en voelde de spanning wat wegnemen.
Plotseling klonk er een harde, zware stem. Herkenbaar, maar waarvan?
De stem leek me zo bekend voor te komen, ik kon hem alleen niet plaatsen. Ik besefte me nu pas dat de stem het bevel had gegeven aan de medewerkers al het geld uit de kluis te halen, zoniet ging ik eraan. Ik nam het koel op, maar iets in me wist maar al te goed dat dit menens was…

Ik had altijd gedacht dat het geluk nooit op hield, maar in één klap eindigde het hier.
Het personeel sprak gebrekkig Engels en snapte alleen de simpele woordjes zoals; bread, more, thirsty.Kortom, de woordjes die je nodig had om in de horeca te voldoen als goed personeel.
Er werd wat over en weer gemompeld, waarschijnlijk Grieks, want het was een Grieks restaurant.
Weer concentreerde ik me op die stem, ik peinsde zolang totdat mijn hoofd niet meer wilde, ik kwam er niet aan uit.

Plots werd ik ruw van mijn stoel afgetrokken, ‘Amanda!!’ gilde Tiffany, ze keek me met verschrikte ogen aan en wilde opspringen.Steven hield haar tegen en Tiffany zakte weer terug op haar stoel, ze wist dondersgoed dat dit niets uithaalde.
Ik stribbelde tegen, uiteraard! Kom op, ik liet me toch niet zomaar meenemen door een stel gekken?
Nog ruwer dan de eerste keer werd ik beetgepakt, schijnbaar was er een tweede man bijgekomen. Ha, dit ging ze nog bezuren! Ik begon een paar flinke trappen uit te delen, maar tevergeefs.
Ik kon niks beginnen, ik werd bij armen en benen opgepakt en wat ik ook trachtte, de ruwe grepen verslapte geen seconde.
Opeens knapte er iets van binnen, wat hield het personeel tegen om het geld uit de kluis te halen? Was dat hen meer lief dan mijn leven?
Mijn gedachten werden verstoord door een deur die met een smak tegen de muur klapte, ik ving nog een glimp op van het restaurant; sommige gasten waren onder hun tafel gekropen, andere hielden verschrikt hun handen omhoog & mijn vriendengroep keek angstig toe. Waarom deden ze niets?
Ik wilde gillen, maar mijn stem werkte niet mee. Zo rustig als ik net was, zo zenuwachtig was ik nu.
Het grind knarste onder de schoenen van de mannen, ze bleken totaal geen moeite te hebben met mijn gewicht wat overigens ook niet zo heel raar was, want ik was enorm licht.
Met een simpel, automatische autokastje werd de donkere Mercedes geopend, deze stond dwars geparkeerd en viel zeker op tussen de andere auto’s.
Wat stuntelig werd ik achterin gezet en haastig werd mijn gordel vast geklikt.
Bij de ingang van het Griekse restaurant stond nog altijd 1 man,gewapend en al.
Ik bedacht me dat hier goed overna was gedacht, waarschijnlijk was alles tot in de puntjes geregeld.
Snelle stappen kwamen onze richting in, de gewapende man die steeds bij de ingang had gestaan kwam nu met snelle passen het grind over richting de auto.
Onverwachts werd ik geblinddoekt en werden mijn polsen en enkels vastgebonden.
‘Zo,alles klaar voor vertrek!’ zei de bekende stem. Weer kwamen die stukjes herkenning in mijn hoofd, ik wist zeker dat ik deze persoon kende, dat had ik voor mezelf inmiddels al vastgesteld.Winkels? Nee, deze persoon kon ik niet koppelen aan een winkel & dat kon ik weten, ik shopte minimaal één keer per week.
TV of radio dan? Nee, dat was het ook niet…
Inmiddels waren we al een heel eind verder gereden, ik had geen flauw idee waar we waren en op dat moment interesseerde het me ook even niet.
Ik moest en zou erachter komen waar ik die stem van kende, dit was zeker een bekende van mij, dus des te interessanter wat zijn reden waren geweest om juist míj uit te pikken.
Het peinzen over de stem maakte plaats voor het peinzen over mijn vrienden, wat zouden ze nu aan het doen zijn?
Verder eten, erachter aan gaan, de politie bellen? Ze zouden toch wel iets doen? Doe niet zo raar Amanda, je weet dondersgoed dat ze van je houden en hulp inschakelen!
Ik zuchtte eens diep en liet voorzichtig mijn vingers over de ramen glijden van de Mercedes, langzaam gleden ze naar onder en ik voelde een knopje onder mijn vingertoppen kriebelen, vergrendeling.
Ik besloot mijn haar even te checken, dat moest toch zeker ook gebeuren, ontvoerd of niet! Perfect, het zat nog prima, voor zover ik kon voelen dan.
‘Hoe lang nog?’ vroeg ik brutaal.
‘Een half uurtje’ gaf de bekende stem mij het antwoord.
Zuchtend zakte ik wat onderuit, het halfuur daarna dacht ik alleen maar na, af en toe schetterde de radio er tussendoor, maar verder was het doodstil.

Eindelijk stonden we stil,de voorste portieren gingen open en al snel werd ook mijn portier geopend.
Eerst werd de gordel losgemaakt en tenslotte werden mijn enkels ontdaan van het zware ijzerdraad.Met een klein duwtje werd ik naar binnen geloodst.Ik was nog altijd geblinddoekt, maar gezien het donkerder werd dan net, besefte ik dat deze ruimte aardedonker moest zijn. Dat idee beangstigde me enorm. Ik was echt een held op sokken als het om donkere ruimtes ging, ik zou nooit echt NOOIT van mijn leven ’s avonds alleen naar buiten gaan.
Plots stonden we stil, ik kon uit het geluid opmaken dat er naar een sleutel werd gezocht, daarna klonk er een knarsend geluid en de deur werd met een zwieper opengedaan,In een hoekje werd ik neergezet, mijn enkels werden weer vastgebonden en er werd me bijna op het hart gedrukt vooral niet naar het midden te kruipen. Shakend bleef ik achter, er was iets in het midden wat me nog banger maakte dan de duisternis. Ik was geblinddoekt dus van die duisternis merkte ik niets. Daar zat ik dan, iets minder dan een uur geleden gezellig op stap met je vrienden en even later zat je in een donkere ruimte met ‘iets in het midden’ van de ruimte.

Aandachtig luisterde ik naar de geluiden, opeens kwam er een dof gejuich vanachter de deuren, ik kromp wat in elkaar van het plotselinge geluid.
Verder was er niets, af en toe hoorde ik wat gedempte geluiden die ik koppelde aan een tv. De tv stelde me min of meer gerust, dit was iets vertrouwds vanuit mijn omgeving. Ik hoorde dat de mannen zich ontspanden, er klonken af en toe wat schaterende lachen en er werd geklonken met glazen, vast bier.
Plots moest ik denken aan dat meisje dat gevangen was genomen door Marc Dutroux, hoe lang had die wel niet vastgezeten?
Volgens mij zat ik in het zelfde schuitje, een rilling ging over mijn rug waar ik helemaal eng van werd.
Rustig, rustig, rustig! Ik werd nog eens gek van mezelf, ik ging me gekke dingen in het hoofd halen, was dit eigenlijk wel echt gebeurd?
Ik ging twijfelen door die bekende stem, was dit geen bekende die me in de zeik nam?
Nee, dat kon echt niet, ik schudde de gedachte al snel van me af, dit was menens.
Ik ging in mijn hoofd tellen, bij welk getal zou dit voorbij zijn? Dit ging vervelen, ik stopte met tellen.
De nieuwsgierigheid knaagde aan me, wat was er precies zo erg aan het midden van deze ruimte? Wat onwennig schoof ik wat naar voren, tot nu toe normale vaste ondergrond dus schoof ik iets verder. Telkens voelde ik met mijn voeten of alles ‘veilig’ was. Opeens gleden mijn voeten naar beneden en verschrikt kroop ik als een bezetene achteruit. Pff, hier zat dus duidelijk een gat in de vloer, dat verklaarde de woorden van de man die me had gewaarschuwd.
Ondertussen weer veilig terug op mijn plekje werd de knop van de deur omgedraaid. Er kwam iemand naar me toe en wikkelde het draad om mijn polsen af. Er werd me iets knapperigs in mijn hand geduwd.
‘Eten’ beval de stem mij, dit was de bekende stem weer.
Ik hapte wat van onbekende eten in mijn hand, dit was brood! Heerlijk!
Dankbaar at ik het hele stuk op en nadat ik alles op de laatste kruimel na had opgegeten kreeg ik een ijskoud glas in mijn handen. Voorzichtig nam ik een slokje, maar al snel klotste de ijskoude Ice Tea in mijn keel, hier was ik echt even aan toe.
De man bleef nog even zitten, ik voelde zijn ogen op mij gericht, wat was er toch?
Er zat niets anders op dan stilletjes te blijven wachten, hopend dat hij snel weg ging, dit was allesbehalve prettig.
Eindelijk, hij stond op en klopte me even bemoedigend op mijn schouder, alsof hij wilde zeggen ‘houdt vol’. Weer een verwarring, er zat me iets niet helemaal lekker en begon alles even op een rijtje te zetten; zijn stem kwam me zeer bekend voor, hij was aardig, maar tegelijkertijd voerde hij zijn klus goed uit.
‘Tot morgen’ onderbrak hij mij in mijn gepeins.
Een verschrikking en een golf van adrenaline gierde door mijn lijf, ik wist wie dit was! Mijn mond zakte open, dit had ik nooit verwacht….