Bokt.nl

Citaat:

‘Kerels… Echt om hopeloos van te worden. Ze zeggen A, bedoelen B en voeren uiteindelijk C uit. Goed er zijn natuurlijk extremere gevallen, die krijgen het zelfs voor elkaar om pas bij Z de uiteindelijke uitvoering voor elkaar te hebben.’ Met een diepe zucht staar ik voor mij uit. Maris zit mij bedenkelijk aan te kijken en schiet vervolgens in de lach.
‘Nee jij bent zeker zo duidelijk tegen hen.’ Klinkt het spottend.
‘Ik ben altijd duidelijk.’ Reageer ik terug op een klagende toon. ‘Maar die kerels zijn gewoon zo… Raar.’ Vervolg ik dan.

Een van bovenstaande gesprekken zijn gesprekken die ik bijna dagelijks uit weet te voeren met een, of meerdere, van mijn beste vriendinnen. Waarom? Omdat ik helemaal niks van kerels begrijp en ik graag wat duidelijkheid zou willen. Al is het maar van één kerel. Jammer genoeg heb ik de rare tik om steeds meer af te zakken naar een vagere kerel. Het resultaat? Nog meer gesprekken over het feit dat ik het allemaal niet meer begrijp. Neem mijn ex bijvoorbeeld. Opeens liet hij niks meer van zich horen. Na een paar reddingspogingen die zonder enig resultaat strandden, heb ik het maar opgegeven. Ik kan wel wat beters krijgen, besloot ik. Een beetje jammer dat mijn hart een eigen leven lijkt te leiden als hij opeens in de buurt is. Hart en verstand liggen soms niet helemaal op dezelfde golflengte blijkt maar weer.
Toen kwam vriendlief nummer twee. Leuke jongen om te zien. Vlotte babbel, lekker gezellig. Én ik ken hem al langer dan vriendlief één. Nou ja, kén. Ik zag hem vaker. Erg leuk, werken op een plaats waar hij veel komt. Het heeft mij de nodige rode blosjes opgeleverd. Niet dat het écht nodig was. Maar voor mijn omgeving was het erg lachwekkend kan ik je wel vertellen. Tenminste, wat ik van hen dan weer heb vernomen. Ach je begrijpt me vast wel. Waar had ik het ook alweer over? O ja! Vriendlief twee, is ook zo. Naja vriendlief twee was in mijn ogen gewoon een lekker ding, leuke babbel, gezellig en het leuke extraatje was dat hij ook nog eens geweldig kon zoenen. Vooral dat laatste had ik al een tijdje niet meer gehad, een geweldige zoener. Maar ja, ook dit liep na een tijdje op de klippen, simpelweg omdat meneer een van mijn vriendinnen opeens wat interessanter vond. Het resultaat? Ik negeer meneer op mijn werk, meneer negeert mij als ik hem wat probeer te melden en uiteindelijk besloot ik wat interesse te gaan tonen in één van zijn vrienden. Die vriend heeft het niet zover geschopt om vriendlief nummer drie te worden trouwens. Ik bedacht mij nét op tijd dat het niet slim is om er vandoor te gaan met een vriend van je exlief. Goed niet zonder hulp uiteindelijk. Meer om een vaag verhaal wat ik over mijn exlief en zijn vriend had gehoord. Én het feit dat ik geen zin had in nog meer gedonder. Maar het resultaat van mijn gerommel met mijn exlief is uiteindelijk dat ik een nog wazigere kerel heb gevonden. Nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn.
Ik zie je al denken, het resultaat? Een simpele samenloop van verschillende omstandigheden. Slagen voor de Havo, gaan studeren waardoor ik mijn werk niet meer kon uitvoeren en uiteindelijk op zoek moest naar nieuw werk. En dat was een opluchting, anders zag ik mijn tweede exlief vaker dan mijzelf lief was. Vol goede moed vertrok ik dus naar mijn nieuwe bijbaan waar ik na een paar weken al aardig gewend begon te raken. Veel nieuwe collega’s, andere sfeer en totaal ander werk. Want na drie jaar in de horeca gewerkt te hebben ben ik toch een eens gaan kijken hoe het werk in een supermarkt mij bevalt. En wel op een bakkerij in een van de vele supermarkten die Nederland telt. Zoals ik al zei begon ik na een paar weken al aardig gewent te raken. Ik had zelfs vanaf mijn werkplek leuk uitzicht op een wel erg leuke collega. En die wel erg leuke collega, dat is een nog wazigere kerel dan mijn twee exlieven. Maar ik zou mijzelf niet zijn als ik niet verschrikkelijk nieuwsgierig zou zijn geworden naar hem. Met de wetenschap dat hij fout is, héél fout.

‘En, al iemand op het oog hier?’ Ellen, één van mijn nieuwe collega’s kijkt mij lachend aan. Ik glimlach even en haal mijn schouders op.
‘Er lopen hier wel wat leuke jongens rond.’ Antwoord ik wazig. Ellen haar glimlach wordt wat groter en kijkt mij ondertussen nieuwsgierig aan.
‘Vertel?’
‘Nou…’
‘Ik zeg het niet door tegen de anderen hoor.’ Bijna smekend kijkt ze mij aan. In haar ogen valt te lezen dat ze erg nieuwsgierig is naar het exemplaar wat ik wel intressant vind.
‘Rutger.’ Hoor ik mijzelf opeens zeggen.
‘Wat? Niet doen! Als er iemand fout is, is hij het wel! Pas maar voor hem op! Echt waar hoor!’ Klinkt het waarschuwend.
‘Maar ik val op fout.’ Breng ik magertjes tegen haar in.
‘Ja dat merk ik. Maar echt hoor, pas jij maar op met hem.’
‘Zal ik doen!’ Grijns ik. In mijn achterhoofd speelt de gedachte dat ik dat toch niet doe. Ook al telt een gewaarschuwd mens voor twee. Maar aan de andere kant, deze reactie is wel zo overdreven, wie weet heeft ze zelf een oogje op hem. Dat kan toch? Even kijk ik haar vertwijfeld aan. In haar houding valt niks op te merken. Bovendien is Rutger nu ook niet in de buurt. Ik besluit dat het verstandiger is om gewoon af te wachten. Misschien verbeeld ik het mij wel. Misschien kan ik hem helemaal niet krijgen, wie zou het zeggen?

Een beetje lusteloos stap ik s’Avonds onder de douche om mij klaar te maken voor een avondje stappen met Maris. Ik gaap een paar keer uitgebreid en laat mij even lekker verwennen door de warme stralen van de douche. Al snel voel ik mij wat beter en begin ik hard ‘Nobody’s wife’ van Anouk te zingen. Even later hoor ik door het gegalm heen wat getrommel op de deur.
‘Kan het wat zachter daar?’ Hoor ik door de deur heen. Het is mijn vader die mijn harde gegalm niet aan kan horen. Logisch ook, mijn zangkwaliteiten zijn niet zo geweldig. Ook al heb ik soms de indruk dat het nog wel ergens naar klinkt. Bijzaak is het, dat ook als ik vind dat het goed klinkt er altijd mensen zijn die het niet zo goed vinden klinken. Iets zachter zingent vervolg ik het refrein van het nummer nog. Als ik plots de tekst niet meer weet probeer ik over te schakelen naar een ander nummer. Het eerste nummer wat in mij opkomt is ‘Maneater’ van Nelly Furtado, jammer dat ik daar alleen het woordje maneater van weet en de rest van de tekst simpelweg niet ken.
Een kleine tien minuten later sta ik voor de spiegel mijn make-up en haren te doen. Een beetje moedeloos staar ik naar mijn glimmende spiegelbeeld. Waar moet ik in vredesnaam mee beginnen? Ik pak mijn kwast en poeder eerst wat mijn gezicht. Dag glimmende huid. Vervolgens kleur ik met oogpotlood mijn ogen wat bij en als ik snel de mascararoller over mijn wimpers haal zie ik er al heel anders uit. Ik kijk dan ook tevreden in de spiegel, ik mag er zijn vanavond, concludeer ik. Even denk ik aan de avond die voor mij ligt, een avond in ‘Bermuda,’ waar mijn leuke collega ook vaak uitgaat, volgens de verhalen dan. Ikzelf ben er al tijden niet meer geweest. Stiekem hoop ik dat hij er ook is vanavond, kijken of ik een kans bij hem maak. Op wat voor type zou hij vallen? Ik werp een hoopvolle blik in de spiegel, haal nog even mijn handen door mijn nog warrige haren en loop de douche uit. Al piekerend over mijn kleding loop ik de trap op. Ik weet dat een broek zo gevonden is, gewoon de broek die ik altijd aan heb met stappen en waar mijn figuur naar mijn eigen idee goed in uitkomt. Maar een shirtje, dat is altijd lastig.
Plotseling hoor ik de deurbel gaan. In een flits realiseer ik mij dat Maris hier is. Ik grijns even, hulp is in aantocht!
‘Kom maar naar boven!’ Roep ik even later door het trapgat.
‘Okey!’ Klinkt het vanaf beneden.
‘She’s got the look!’ Fluit ze even later achter mij. Verbaast draai ik mij om.
‘Sorry?’
‘Je ziet er goed uit vanavond. Dat is alles.’
‘Ha dank je! Moet jij zonodig zeggen, jij krijgt kerels achter je aan vanavond!’
‘Is niet mijn bedoeling, ik ga niet op jacht vanavond.’ Reageert ze rustig. ‘Trouwens moet je niet nog even een shirtje aandoen?’ Ik wijs op mijn bed, daar liggen 3 verschillende shirtjes. Een roze, een zwarte en een donker blauwe.
‘Ik weet niet welke.’ Zucht ik.
‘De roze,’ klinkt het resoluut.
‘Okey en waarom?’
‘Je draagt altijd zwart. En donkerblauw is ook al zo donker. Dus roze.’
‘En bedankt voor de opheldering.’ Reageer ik nuchter. Maris begint te lachen.
‘Heb je er zin in?’
‘Ik hoop dat hij er is…’ Hoor ik mijzelf zeggen. Hij. Mijn leuke collega. Hoop ik echt dat hij er is? Ben ik wel toe aan een ander?
‘Ga je voor een avondje fun of?’ Zegt Maris opeens. Ik haal mijn schouders op.
‘Ik zie wel wat dat lot van mij me vanavond brengt.’ Antwoord ik wazig.

Horsy_Lover schreef:

Hee, Leuk verhaal ben benieuwd. Een dingetje; Het stoort mij dat je meerdere keren het woord "wazig" gebruikt, en daar vervolgens ook mee eindigt(?). Misschien zou je dit kunnen veranderen.. Voorderest een leuk stuk. Ga zo door!

Citaat:

‘Ik hoop dat hij er is…’ Hoor ik mijzelf zeggen. Hij. Mijn leuke collega. Hoop ik echt dat hij er is? Ben ik wel toe aan een ander?
‘Ga je voor een avondje fun of?’ Zegt Maris opeens. Ik haal mijn schouders op.
‘Ik zie wel wat dat lot van mij me vanavond brengt.’ Antwoord ik wazig.

Citaat:

Als Maris en ik eindelijk in Bermuda zijn aangekomen lopen we eerst, zoals standaard, een rondje door de zalen. Stiekem zit ik al wat om mij heen te kijken, opzoek naar hém. Ergens vind ik mijzelf belachelijk, is het niet zo dat hij op mij moet afkomen? Vooral na de verhalen die ik over hem heb gehoord? Moet hij natuurlijk wel weten dat ik er ben. Spreek ik mijzelf tegen. Als ik even opzij kijk zie ik dat Maris mij spottend aankijkt.
‘Kun je hem vinden of hoe zit dat?’ Merkt ze scherpjes op.
‘Goed! Ik ben niet zo gezellig. Get the point.’ Reageer ik terug. Maris begint te lachen.
‘Dansvloer op?’ Stelt ze lachend voor. Ik knik enthousiast. Ze draait zich om en ik volg haar naar de dansvloer, al snel hebben we een groep kerels om ons heen staan. Ik kijk Maris grijnzend aan. Mij kijkt ze op haar beurt aan met een vermoeide blik. Afgekeurd, allemaal! Staat er in te lezen. Ik buig even naar haar toe.
‘Wat vind je van die kerel dan? Groot, wit shirt, donker haar, staat links van jou.’ Geef ik een korte omschrijving. Ze bestudeerd hem even, kijkt me even aan en schut haar hoofd. Even trek ik mijn wenkbrauw op. Ik vond het wel een leuke kerel.
‘Dat is jouw type.’ Reageert ze rustig. Goed punt, bedenk ik mij. Ik bestudeer hem nog even en heb net te laat door dat hij mij ook zit te bekijken, samen met z’n vrienden. Spottend trek ik een van mijn wenkbrauwen omhoog. ‘Sorry! Ik wil vanavond maar één persoon en daar komen jullie niet bij in de buurt!’ Probeer ik hen in te seinen. Jammer genoeg trekken zij ook een spottende blik waardoor ik in de lach schiet. Ze draaien zich om en ik dans lekker verder met Maris totdat ik plotseling een paar armen om mijn middel voel. Als ik mij omdraai zie ik dat een van mijn vrienden, Wouter, achter mij staat.
‘Hey!’ Roept hij vrolijk in mijn oor. Ik begroet hem net zo enthousiast. Dan kijkt hij even naar Maris en begint enthousiast te zwaaien, zij reageert op dezelfde manier als hem. Even later staan nog wat meer vrienden van hem om ons heen, het groepje kerels dat mij spottend aankeek kijkt bedenkelijk onze kant op. Ik gun ze een stralende glimlach en al snel kijken ze weer een andere kant op. Mooi opgelost, concludeer ik. Op dat moment zet de DJ een van mijn favoriete dansnummers in. Ik schut mijn haren achterover en besluit spontaan alles om mij heen te vergeten en ga helemaal los. Wouter besluit met mij mee te gaan doen en pakt mijn middel weer vast. Even blijven we samen dansen totdat ik mij van hem los maak. Ik vang een glimp van teleurstelling op maar heb geen zin om er iets van aan te trekken.
‘Laat mij nou gewoon even feesten.’ Zeg ik hem. Hij glimlacht even.
‘Is goed.’ Reageert hij. ‘Maar je had duidelijk niet door dat je ex daar staat.’
‘Welke ex?’
‘Rogier.’ Exlief één dus. Meneer die niet meer op mij reageerde. Ik kijk even opzij en zie hem samen met zijn vriendin. Mijn hart begint zoals gewoonlijk een eigen leven te leiden terwijl ik hem aankijk. Dan glijd mijn blik naar zijn vriendin. Wat heeft zij wat ik niet heb? Vraag ik mijzelf af. Stiekem vergelijk ik haar even met mijzelf. Ze is steviger, heeft langer haar, maar ze zit wel suf voor zich uit te staren. Ik haal mijn schouders op en hoop dat ik het uit mijn hoofd kan zetten. Ik ben hier voor een leuke avond uit, niet om te gaan vergelijken. Ik voel hoe mijn mond droog wordt. Tijd voor een drankje. Ik kijk Maris even aan en maak een drinkgebaar. Ze schudt van nee. Ik sein even naar haar dat ik even naar de bar loop. Ze knikt en ik zwaai even naar de groep vrienden van Wouter en tik Wouter even aan.
‘Waar ga je heen?’
‘Even wat drinken, zo terug.’
‘Okey! Zie je straks wel weer!’

Een beetje besluiteloos loop ik vervolgens rond. Naar welke bar zou ik gaan? De bar aan de kant van Rogier is sowieso al uitgesloten, simpelweg omdat ik geen zin heb om hem te moeten begroeten. Even denk ik terug aan de tijd dat het zo leuk was tussen hem en mij. Ik glimlach even en schud vervolgens de gedachte van mij af. Het is over, hou ik mijzelf stug voor. Ik loop even verder en zie een paar bekenden staan. Al snel hebben ze mij ook in het oog en beginnen mij te wenken. Op mijn gemak loop ik naar ze toe en begroet ze rustig.
‘Hey! Ook weer eens hier!’ Grijnst Peter naar mij. Ik glimlach even.
‘Het is de laatste tijd wel gezellig in de stad. Maar ik merk dat jullie nog geen steek veranderd zijn.’ Reageer ik rustig met een blik op de lading drank die ze in hun handen hebben. Peter begint te lachen.
‘Goed, goed. Ik weet mijn plaats alweer. Jammer dat ik nog steeds geen kans bij jou maak.’ Ik geef hem een speelse stomp tegen zijn arm.
‘Sorry!’ Vervolgens draai ik mij om op weg naar de bar te gaan. Als ik langs de toiletten loop hou ik mijn pas even in. Tijd voor een korte pauze, anders kan ik als ik nét terug ben alsnog gaan. Beredeneer ik.
Voor de spiegels van de toiletten fatsoeneer ik mijn haar nog even en werk even een beetje uitgelopen eyeliner weg. Ziet er iets beter uit, glimlach ik in de spiegel. Langer blijf ik er niet hangen, mijn tong begint een taai stukje leer in mijn mond te worden en ik haat dat gevoel. Nu is het dus echt tijd om wat te gaan drinken!

Op mijn gemak ga ik bij de bar staan. Gert, een barman die ik nog wel ken van vroeger, staat achter de bar. Even kijkt hij mij onderzoekend aan, dan glimlach ik even.
‘Dag Gert! Ken jij mij nog wel?’ Gert kijkt mij nog wat onderzoekende aan. De glimlach veranderd in een lach.
‘Goed ik ben dan wel iets veranderd, wat groter geworden. Maar het zusje van Heleen en Lisa. Zegt je dat wat?’
‘Ja nou zie ik het!’ Zegt hij met opengesperde ogen. ‘Wat ben jij veranderd zeg! Alles goed? Wat wil je drinken?’
‘Super! Doe maar een bessen.’ Grijns ik. ‘En hoe is met jou? Lekker aan het werk?’
‘Ja wel goed, maar het was niet de bedoeling dat ik aan het werk zou zijn vanavond, moest invallen. Maar wat brengt jou hier?’ Ondertussen staat er een overvol glas met bessen en ijsklontjes voor mijn neus. Voorzichtig neem ik een slok
‘Dank je. Nieuwsgierigheid of het nog steeds hier zijn gangetje gaat.’ Reageer ik oppervlakkig, ondertussen vis ik de te betalen muntjes uit mijn zak en wil ze hem geven. Gert schudt zijn hoofd en drukt mijn hand weg.
‘Een tijd niet geweest dus? Laat de muntjes maar zitten hoor, deze is van mij.’ Zegt hij gul.
‘Dank je wel! Meestal ben ik de laatste tijd in de stad te vinden, maar ik wou weer eens echt uit. Heb een vriendin meegesleept, eens kijken of ik haar kan overhalen om vaker te gaan.’ Leg ik uit.
‘Dat lukt vast wel!’ Klinkt het optimistisch.
‘Ik hoop het.’ Reageer ik rustig. Gert glimlacht even.
‘Ik ga weer even aan het werk. Zie je vast nog wel vanavond! Leuk je weer eens gezien te hebben!’
‘Van hetzelfde! Werkse nog!’ Reageer ik weer wat opgewekter. Gert knikt nog even kort en gaat een andere klant helpen.
Met rustige teugen drink ik mijn drankje op. Rustig leun ik tegen de bar en begin ongegeneerd mensen te bekijken. Even verbaas ik mij over het feit dat er zoveel verschillende soorten mensen zijn. Van stevig tot dun, lang of kort haar, opgelaten of extreem verlegen. Geen mens is gelijk, realiseer ik mij weer. Opeens voel ik dat ook ik word opgenomen, onderzoekend kijk ik om mij heen, wie is mij hier aan het bestuderen? Ik begin te lachen als ik ontdek dat een van de vrienden van mijn eerste exlief mij staat te bekijken. Vrolijk zwaai ik naar hem en al snel staat hij naast mij.
‘Hallo lieverd! Wat brengt jou hier?’ Begroet ik mij. Ik ruik de bierlucht door zijn adem en heb door dat hij al heel wat alcohol achter zijn kiezen heeft.
‘Even lekker stappen. En wat brengt jou hier?’
‘Bier en mooie meiden lieverd!’
‘Ik had het kunnen raden.’
‘Ken je mij nog zo goed?’ Verrast kijkt hij mij aan.
‘Meer omdat het prototype kerel naar een discotheek wordt gebracht door bier en mooie meiden?’ Zeg ik op sarcastische toon. Ik hoor een vaag gelach.
‘Goed jij bent weer op dreef merk ik wel weer. Ga je vanavond vrienden maken of blijf je zo lekker sarcastisch vandaag?’
‘Ik ga voor de vijanden denk ik. En om te beginnen de huidige vriendin van Rogier.’
‘Dat zou ik maar niet doen, Rogier heeft je al lang opgemerkt en de hoofdprijs uitgeloofd voor diegene die jou het eerst zou vermoorden.’ Klinkt het akelig rustig.
‘Zeer fijn vooruitzicht. Waar is je moordwapen?’ Even schrik ik als hij zijn tong uitsteekt. Net zosnel als die tong te voorschijn kwam is hij ook weer verdwenen.
‘Dat is mijn moordwapen lieverd. Nou, wat denk je ervan?’
‘Geen haar op mijn hoofd.’ Even trek ik mijn wenkbrauw omhoog. Vervolgens draai ik mijn hoofd weg en zie juist op dat moment mijn collega langslopen. Zou hij mij kunnen redden of zou hij mij laten staan waar ik sta? Zou ik hem achterna lopen en hem laten weten dat ik er ben? Even werk ik een blik op de persoon naast mij. Hij is druk in gesprek met een blond meisje dat ook aan de bar staat. Mooi opgelost dus. Nog even zwaai ik naar Gert voordat ik achter Rutger aanga. Snel haal ik mijn handen nog even door mijn haren en kom in actie.

Citaat:

‘Geen haar op mijn hoofd.’ Even trek ik mijn wenkbrauw omhoog. Vervolgens draai ik mijn hoofd weg en zie juist op dat moment mijn collega langslopen. Zou hij mij kunnen redden of zou hij mij laten staan waar ik sta? Zou ik hem achterna lopen en hem laten weten dat ik er ben? Even werk ik een blik op de persoon naast mij. Hij is druk in gesprek met een blond meisje dat ook aan de bar staat. Mooi opgelost dus. Nog even zwaai ik naar Gert voordat ik achter Rutger aanga. Snel haal ik mijn handen nog even door mijn haren en kom in actie.

Citaat:

Ik kan zijn warmte al bijna voelen voordat ik hem op zijn rode shirt tik. Even houd ik mijn adem in voordat ik hem uiteindelijk voorzichtig aan tik op zijn schouder. Meteen draait hij zich om en kijk ik in zijn grote blauwe ogen. In minder dan een seconde bedenk ik dat mijn twee vorige liefdes niet zulke grote ogen hebben.
‘Hey!’ Reageert hij vrolijk. Ik voel dat ik begin te blozen, hij is gewoon té leuk.
‘Hai.’ Probeer ik zo zelfbeheerst mogelijk te zeggen, ergens heb ik het idee dat mij dat niet helemaal gaat lukken.
‘Alles goed?’ Probeer ik op dezelfde manier uit mijn mond te krijgen. Hij glimlacht even. Ondertussen mijzelf afvragend of dit de goede kant op gaat. Hij glimlacht, vraagt hoe het gaat. Of is dat gewoon beleefdheid?
‘Ja super! Met jou ook alles goed? Ik loop zo wel even door, ik was opzoek naar een paar vrienden. Zie je straks nog wel he?’ Binnensmonds begin ik wat te vloeken. Het was dus allemaal beleefdheid. Dit was dus poging één. Goed natuurlijk, vrienden zijn belangrijk, maar dit was wel een heel kort gesprek.
‘Ja, je ziet mij vast nog wel. Zie je!’ Resoluut draai ik mij om en loop weer richting dansvloer. Even voel ik zijn ogen naprikken in mijn rug. Zelfverzekerd loop ik door, hopend dat ik niet onderuit ga op deze gladde vloer. Iets wat voor mij niet de eerste keer zou zijn en geloof mij, het is te gênant voor woorden om onderuit te gaan in een overvolle discotheek. Even zwaai ik mijn haar naar achter en kijk nog even achter mij, even ontmoeten onze blikken elkaar nog, dan gaat ook hij zijn eigen weg. Ik glimlach even en draai mij weer om. Hij gaat zijn eigen weg, maar ik weet nu zeker dat onze wegen elkaar vanavond nog wel zouden kruizen en het dus niet beleefdheid was. Bovendien, hij vroeg of hij mij straks nog wel zag. Wat heb ik dan te klagen?
‘Vanavond is hij van mij,’ zeg ik zachtjes in mijzelf. Ondertussen voel ik een grote grijns op mijn gezicht komen en juist op dat moment loopt Rogier voorbij. Rogier, mijn ex waar ik nog steeds een zwak voor heb. Rogier, die mij nakijkt met een blik in zijn ogen die verraad dat hij nieuwsgierig is waarom ik zo grijns. En juist door deze blik voel ik mij nog zelfverzekerder. Het komt goed vandaag. Ik weet het zeker.

‘Hij is er!’ Schreeuw ik iets té enthousiast in het oor van Maris als ik eindelijk terug ben. Maris kijkt mij een beetje boos aan.
‘Schreeuw eens niet zo in mijn oor en hou eens even op met dat gehuppel. Wat is er aan de hand?’ Gehuppel? Even kijk ik naar mijn benen en die staan, inderdaad, nou niet bepaald stil.
‘Hij is er!’ Zeg ik iets rustiger.
‘Wie is er?’ Klinkt het alsof ze niet weet dat Rutger hier rond zou kunnen lopen.
‘Rutger!’
‘Waar?’
‘Ja weet ik veel, hij ging op zoek naar zijn vrienden.’ Meld ik haar schouderophalend.
‘Dus dat wordt niks vanavond.’ Concludeert ze op haar beurt.
‘Wel waar.’ Reageer ik verontwaardigd terug. Tuurlijk wel.
‘Nee, anders was je nu nog wel bij hem geweest en stond je met hem te zoenen. En nou niet zo boos kijken, je weet dat ik de waarheid spreek en ten tweede krijg je daar rimpels van.’ Klinkt het moederlijk. Én bedankt Maris. Hoezo dat wordt niks vanavond? Het wordt juist heel wat vanavond. Dat weet ik zeker. Piekerend staar ik even voor mij uit, dan slaat Wouter opeens een arm om mij heen.
‘Waar denk je aan.’
‘Aan mijn veels te leuke collega.’ Mompel ik zacht.
‘Waaraan? Ik verstond je niet.’
‘Mijn collega.’ Zeg ik iets harder.
‘Hoezo? Is hij leuk?’ Ik knik. Wouter begint te lachen.
‘Het zou ook wel weer eens niet met jou en je onmogelijke liefdes.’ Zegt hij hoofdschuddend.
‘Onmogelijke liefdes?’ Herhaal ik verbaasd.
‘Ja, onmogelijke liefdes. Liefde, werk en jij. Dat gaat niet samen. Om wie gaat het?’
‘Rutger.’
‘Dat gaat je lukken.’ Klinkt het onverwachte antwoord uit zijn mond.
‘En waarom?’
‘Je ziet er goed uit en hij heeft toch wel zin in een pleziertje geloof ik.’ Fijn. Ik ben dus alleen een pleziertje straks? ‘Natuurlijk kan hij ook wel eens serieus zijn hoor!’ Weet hij net op tijd uit zijn mond te krijgen voordat ik er tegenin ga.
‘Hoe bedoel je dat, pleziertje?’ Vraag ik op mijn hoede.
‘Nee, niks. Was maar een grapje hoor. Doe nou maar rustig. Als jij hem leuk vind moet je vooral achter hem aangaan.’ Reageert hij verdedigend. Goed hier word ik dus niet wijzer van. Maar nu is de vraag wat ga ik nu doen. Toch achter hem aan, kijken of hij achter mij aangaat of gewoon niks doen? Een beetje hulpeloos kijk ik Maris aan. Die kijkt een beetje spottend terug en kijkt mij daarna even nadrukkelijk aan. Een blik die zegt ‘het is jouw leven.’ Aan mijn vrienden heb ik vanavond qua mening vrij weinig, heb ik door.
Even kijkt Maris mijn kant weer op. Haar blik lijkt wat te zijn veranderd naar geïnteresseerd en ze buigt naar mij toe.
‘Ik ben eingelijk best wel nieuwsgierig naar Rutger. Is hij in de buurt of moeten we hem even opzoeken?’ Ook al wil ik het eingelijk niet, toch begin ik als een gek te grijnzen.
‘Hij liep een van de andere zalen binnen, zoeken dan maar?’ Stel ik met een grote grijns voor.

Mijn hart begint hevig te bonzen als ik een deur van één van de zalen open. Mijn gevoel zegt dat hij hier is. Zo onopvallend mogelijk probeer ik hem te zoeken, tot mijn teleurstelling ontdek ik zijn rode shirt nergens. Zou mijn gevoel mij dan voor de gek houden? Is hij hier helemaal niet?
‘Hallo! Aarde hier! Heb ik contact?’ Maris staat voor mij een beetje mijn aandacht te trekken. Ik knipper een paar keer snel met mijn ogen om mijzelf te herstellen.
‘J-Ja, ik ben er wel.’
‘Dat is dan mooi, kom we gaan naar die bar daarboven, dan hebben we een mooi uitzicht over deze zaal. En vind je hem gemakkelijker. Ik zie je heus wel kijken hoor.’ Klinkt het bestraffend. Ik grijns even.
‘Goed! Ik ben schuldig! Ik weet het. Moet ik mij nou diep in een hoekje gaan zitten schamen?’ Vraag ik op een speels spottende toon. Maris begint te lachen.
‘Zorg jij nou maar dat je hem vanavond in ieder geval strikt. Heb jij tenminste ook weer even een lolletje.’ Klinkt het nuchter uit haar mond. Dan realiseer ik mij dat ze gelijk heeft. Het is inderdaad weer tijd voor een lolletje. En mocht dat lolletje uit de hand lopen naar iets meer is dat ook leuk. Maar gewoon even vanavond moet sowieso kunnen toch?

Rustig nippend aan mijn glaasje bessen kijk ik even later de zaal rond en ontdek dat mijn gevoel mij toch niet heeft misleidt. Rustig observeer ik hem, bekijk zijn houding, bekijk wat hij doet. Hoe hij op zijn omgeving reageert. Hoe hij naar meisjes kijkt. Hoe hij zijn glas bier opdrinkt, even met zijn glas speelt en hem vervolgens weg zet.
‘Dat hij het niet aanvoelt dat er iemand ongelovelijk naar hem zit te staren.’ Klinkt het iets wat sarcastisch naast mij. Schuldig kijk ik opzij.
‘Sorry! Het was mijn bedoeling niet om…’ Maris wimpelt mijn verontschuldigingen weg.
‘Je vind hem meer dan zomaar leuk he? Dan mag je.’
‘Ik vind hem niet meer dan zomaar leuk!’ Ga ik tegen haar in. Maris kijkt mij aan met een veelbetekende blik waardoor ik ga nadenken. Was het niet zo dat toen ik hem voor de eerste keer op het werk zag ik al wist dat ik hem wou? Vind ik hem echt meer dan zomaar leuk? Ik voel mij langzaam bang worden. Wil ik wel verliefd zijn? De angst om weer de vernieling in te gaan door een gozer word met de seconde groter. Wil ik hem wel? Opeens stoot Maris mij aan.
‘Hij kijkt naar je.’ In een ruk draai ik mij om. Onze blikken ontmoeten elkaar. Een vage kriebel gaat door mijn buik. Ik voel mij verlegen worden en sla mijn ogen neer.
‘Je vind hem echt meer dan zomaar leuk.’ Komt Maris tevreden tot de conclusie dat haar bewering van een paar minuten eerder echt waar blijkt te zijn.
‘Ja, goed. Je hebt gelijk. Wat is je punt?’
‘Dat hij jou ook ziet zitten misschien?’ Even werp ik een blik naar de plaats waar Rutger zit. Of liever gezegd, zat. Zijn plaats is leeg. Even bekruipt een gevoel van paniek mij. Hij is weg gegaan omdat ik hier ben. Hij is bang voor mij. Hij wil mij niet. Hopeloos kijk ik Maris aan. Zij glimlacht even. Dan voel ik een arm om mijn middel.
‘Ik zei toch dat ik je wel weer zou zien?’ Hoor ik hem opeens zeggen.

Even een verzoekje tot meer opmerkingen, ideeën, meningen ect. Kan wel tegen wat kritiek hoor!