Bokt.nl

Citaat:

Ik voel een zacht duwtje in mijn rug. Verbaast draai ik me om. Ik kijk in twee prachtig blauwe ogen die me eerlijk aan kijken. Er is een spoortje verlegenheid in te herkennen.
‘Mag ik…Dat glas…Eh…Asjeblieft?’ vraagt hij terwijl hij me in mijn ogen blijft kijken.
‘Tuurlijk!’ ik neem rustig het glas van de tafel en zet het bij op de plateau die hij vast heeft. Onze blikken houden elkaar even vast en ik verbaas me er over hoe een jongen als hij in godsnaam nerveus kan zijn bij een meisje als ik. Hij zend me een verontschuldigend glimlachje en wandelt naar de bar met zijn lege glazen. Ik richt mijn aandacht weer op de ringen die ik van hier uit kan zien. Een zwart paard gooit brutaal het hoofd in de lucht. Hij of zij is het duidelijk niet eens met de hulp van de ruiter. Mijn gedachten zwerven weg naar net. Zo dichtbij en zo ver weg…Ik zucht moedeloos. ‘hij heeft een vriendin! Afblijven meiske!’ wijs ik mezelf terecht. Ik wandel wat rond en sla hier en daar een babbeltje.
Plots voel ik iemand zachtjes tegen mijn schouder leunen. De aanraking is heel licht, net niet en toch weer wel. Ik draai me om. Ik wil zien wie er zo verlegen en brutaal tegelijk is. Langs me staat de blonde atletisch gebouwde jongen die een paar uurtjes geleden de glazen kwam ophalen. Hij kijkt verbaast naar de protocollen en de pen in zijn handen en werpt een blik op zij. Hij is zich bewust van het feit dat hij zachtjes tegen me leunt maar trekt niet weg.
‘Hoi’ glimlacht hij.
‘Hoi!’ ik voel me binnen in wat opvrolijken.
Een paar weken geleden leek hij me volkomen te negeren, maar sinds die ene wedstrijd. Lijkt het erop dat ik zijn aandacht getrokken heb. Onbewust…Want ik deed helemaal niets. Het was mijn paard dat zijn aandacht trok waardoor hij al lachend goedemorgen wenste. Sinds lijkt het ijs gebroken. En toch hangt er een zekere spanning tussen ons. Hij werpt een blik op zijn pen en kijkt me vervolgens ondeugend aan terwijl hij zijn hand die de pen vast houd naar mijn voorhoofd brengt.
‘Mag ik?’ vraagt hij met een glimlach die een kleine doerak niet zou misstaan.
Ik glimlach. Kijk hem even twijfelend aan. Is hij het type dat je vertrouwd met een pen op je voorhoofd? Ik besluit op veilig te spelen.
‘Neen!’ lach ik hardop.
‘Ik mag ook niets!’ hij kijkt me beteuterd aan en trekt de pen weer terug.
Ik werp een blik en bedenk plots dat hij die pen vast zou moeten gebruiken om de protocollen in te vullen.
‘Volgens mij mag jij dadelijk gaan schrijven!’ ik kan er niets aan doen dat ik glimlach telkens als ik naar hem kijk. Hij heeft wat…
Hij zucht eens, kijkt me aan en wil net zijn mond openen om wat te antwoorden als de jury waar hij bij moet schrijven het scenario in het oog krijgt.
‘Kom maar mee jij!’ beveelt hij met een kunstmatig strenge stem.
Ik hoor en voel dat hij het niet meent. De jongen grijnst. Hij heeft het duidelijk ook gehoord. Hij haalt verontschuldigend zijn schouders op en volgt de jury. Ik kijk hem met een gevoel van spijt na. Het zou de eerste keer zijn dat ik echt een opening had om een gesprek met hem te beginnen…Jammer…
Wanneer ik niet veel later zelf mijn proef moet rijden zie ik hem in het juryhuisje zitten. Hij werpt me een plagende grijns toe en ik glimlach voorzichtig terug. Hopend dat de jury dat niet gezien heeft. Helaas heeft hij dat wel en ik zie hem met een glimlach wat tegen de jongen zeggen. Hij kijkt met een beschaamde glimlach weer naar het protocol.
Als ik afgroet werp ik een pijlende blik op hem. Hij kijkt me speels aan en doet een twijfelend gebaar. Zijn grote glimlach verraad echter dat het helemaal niet zo slecht was. Ik zend hem zonder twijfel een glimlach en vraag me af sinds wanneer ik weer flirt met jongens…Jongens met een vriendin nog wel! Hij zendt me een knipoog als ik voorbij stap en ik antwoord met een glimlach. Voor de zoveelste keer vandaag…Plots vraag ik me af sinds wanneer ik op een wedstrijd flirt. Ik ben hier toch om te rijden? Ik word rood als ik ontdek wat deze jongen met me doet zonder dat ik hem echt ken…Zou dit nu verliefdheid zijn?

Citaat:

Ik schrik op als ik plots een hand op mijn schouder voel.
‘Ging goed he’
Ik draai me verbaast naar de onbekende stem en kijk deze keer recht in twee donkerbruine ogen die wat meer zeggen dan ‘ik wil gewoon contact hebben met je’. Veel meer. Hij laat zijn ogen over mijn lichaam glijden. Als ik even mijn keel schraap kijkt hij weer in mijn ogen.
‘Ja ging goed. Ze was braaf en das het belangrijkste. Toch meiske?’ ik draai me rustig naar de donkerbruine merrie langs me. Ze snuift eens als ze haar wortelen even laat voor wat ze zijn om haar knuffel op te eisen. De jongen doet een pasje naar me toe. Enigszins geïrriteerd zet ik een pasje naar achter. Hij lijkt het op te merken.
‘Ik moet gaan’ zegt hij schouderophalend. Hij draait zich rustig om en wandelt weg.
‘rotjoch’ mompel ik terwijl ik mijn kleine merrie op de trailer zet en haar nog wat drinken geef.

Ik wandel rustig over het terrein. Mijn score bevalt me. Ik draai me lachend om en wil net zeggen dat het goed is als ik voor de 3de keer die dag tegen de blonde god bots.
‘sorry’ mompel ik terwijl ik mijn hoofd al rood voel worden.
‘Maakt niet uit’ grijnst hij. Hij neemt me een keer in zich op. ‘Je hebt enkel geluk dat ik geen drank vast had.’
‘Heb toch al gereden’ glimlach ik zonder er bij na te denken.
‘Witte kleren meiske’ hij gunt me een knipoog en laat me verbaast achter. Juist ja…Witte kleren…Wit word doorzichtig…Ik sta nog een beetje te dromen als ik een blik op me gericht voel. Ik zoek vanwaar de blik zou kunnen komen en vind hem. Helaas. Twee ogen die kogels schieten kijken me aan. Haar houding is op zijn zachts gezegd agressief te noemen. Snel wend ik mijn blik af. Blond, bruine ogen, slank, niet veel groter als mij en in gewone kleren…Ik werp weer een blik op mijn blonde god. Slank, knap, blond, blauwe ogen, atletisch gebouwd…Tja, 1 en 1 is 2. We hebben zo juist de vriendin ontmoet! Ik kijk haar nog een keer aan. Ik herken haar van ergens. Waar heb ik haar nog gezien? Juist! Twee weken geleden was ze er ook…En ik ook…En de jongen ook. Ik denk met een glimlach terug aan de wedstrijd waarop mijn merrie me haast tegen hem opduwde omdat ze niet wilde stilstaan bij het aan doen van het hoofdstel. Hij wenste me goedemorgen en in de losrij piste vroeg hij al plagend of ik niet speciaal voor hem een keer wilde lachen. Jep, dat was ons eerste contact. Een beetje plagerig, nog wat gespannen…Jammer dat ik toen deze blondine ook ontdekte, met dezelfde blik in haar ogen…Ik word me er pijnlijk van bewust dat ze me nog steeds woedend aan kijkt. Zo mogelijk nog bozer nu ze me heeft zien staan dromen met die stomme glimlach op mijn kop. ‘Ik had hem er beter ‘‘ik ben verliefd op Steve’’ laten opschrijven’ mompel ik in mezelf. Ik besluit om dan eindelijk mijn score te gaan meedelen.
‘Geraakte je niet bij de computer?’ grijnst mijn moeder.
‘Kwerd opgehouden’
‘Ik zag het.’
Wat wil je niet als je met een jongen staat te flirten? Juist ja! Je moeder die er op staat te kijken!
Ik rol met mijn ogen en meld snel de score. Daarna maak ik me snel weg van de kantine. ‘Ik ga Pretty nog wat drinken geven’ Ik wandel met grote stappen richting de trailers en ga even bij de kleine merrie zitten. Ze briest even maar gaat daarna onverstoorbaar verder met eten.
‘Jij hebt het makkelijk, jij rent gewoon achter elk mannelijk paard aan. Je hoeft je geen zorgen te maken over gevoelens en of hij je wel leuk vind’ even denk ik na over die woorden.. ‘Of misschien wel, maar jij doet het niet’ ik glimlach even. Jep, das Pretty, die zou zich er inderdaad helemaal niets van aan trekken. Ook niet als mens. Ze vind zichzelf veel te mooi en goed. Als Pretty een meisje zou zijn. Dan zou ‘its your loss if you don’t want me’ beslist haar slagzin zijn.
‘Zit je hier helemaal alleen?’ weer de stem van de jongen met de donkerbruine ogen.
‘neen, samen met mijn ingebeelde vriendjes’ antwoord ik sarcastisch.
‘Vind je het erg als ik er bij kom?’
‘Ja.’ Ik blijf naar Pretty haar hoeven kijken ook al zijn die eigenlijk niet zo heel boeiend. Al moet ik zeggen dat onze smid ze erg mooi gekapt heeft. De vorige keer waren ze door een natuurlijk bekapper gedaan omdat Pretty nog al moeilijk was bij de smid. Het was iets eenmalig zodat ze braaf zou zijn bij onze eigen smid. Hij had haar immers ook op de trailer leren gaan. Maar toen waren ze dus niet zo best gekapt. Ze brokkelde heel snel al. Nu zijn ze heel erg netjes gedaan en Pretty stond perfect stil. Jep, ze gaat vooruit die kleine van me.
‘Dan…Ga ik maar’ ik realiseer me weer dat hij nog steeds langs mij staat, zijn houding heeft iets weg van een kleine jongen die geen snoepje krijgt. Is dat hetgeen wat me in hem niet aan trekt? Het feit dat hij zo aanhankelijk is. Zichzelf op een zilveren plaatje voor mijn neus zet? Als mijn andere ruiter dat zou doen, zou ik dan ook mijn interesse in hem verliezen. Ik kan van deze jongen niet zeggen dat hij lelijk is, nee beslist niet. Zijn donkere haar is een beetje krullend. Zijn ogen spreken en zijn bouw is eigenlijk vergelijkbaar met die van mijn blonde god. Verder heeft hij een zachte stem en is hij rustig. Zou ik dan net vallen op het onbereikbare…Het speelse en vrije van mijn blonde god? Het feit dat hij zo onafhankelijk is?

Ik hoor aan zijn voetstappen in het gras dat hij nu echt besloten heeft om weg te gaan. Ik kijk hem even aan maar zak al snel weer weg in mijn eigen gedachten. Dat vind ik wel een hele mooie theorie, die wat ik hierboven noem. Zou ik enkel op hem vallen omdat hij toch onbereikbaar is? Ik buiten de gevarenzone ben dat hij inderdaad interesse in mij zou krijgen. Immers, hij is mooi, hij is jong, hij heeft een pracht van een paard. Of eigenlijk gewoon; hij heeft een paard! Hij rijdt wedstrijd. Hij heeft elk paardhoudend en rijdend jong meisje aan zijn voeten liggen. De meeste amazones zijn mooi gebouwd en gespierd. Er zijn weinig jonge wedstrijdruiters waarvan je kan zeggen dat ze echt lelijk zijn. Dus ik wil hem, maar eigenlijk wil ik hem niet. Of beter gezegd, ik wil eigenlijk niet echt een relatie. En het feit dat de kans dat hij zodanig veel interesse in mij krijgt dat het een relatie word, maakt hem interessant. Jagen is leuk… Ik ben tevreden met die conclusie. Neem afscheid van Pretty en wandel met een glimlach op mijn gezicht richting de losrij piste. Verliefd? Nee hoor! Gewoon bezigheidstherapie. Een beetje flirten is niks mis mee. Zijn vriendin hoeft niet boos te zijn. Want ik doe helemaal niets, eigenlijk heb ik niet eens interesse. Nee, ik zoek gewoon iets om me mee bezig te houden tussen mijn proeven in. Ik trek een wenkbrauw op als het tot me door dringt hoe lomp die gedachte klinkt. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem op zijn bruine ruin de piste in stappen. Ik voel hoe mijn buikspieren even verkrampen en ik merk hoe hard ik hoop dat hij me ziet en me een glimlachje zend. Nee hoor, niet verliefd. Je bent een stommerd. Natuurlijk ben je verliefd! Zijn vriendin heeft alle reden om kwaad te zijn!

Ik haal gelaten mijn schouders op en wandel weer richting de geïmproviseerde kantine. Het is eigenlijk gewoon een hele grote partytent waar een tapkraan en toog geïnstalleerd is. Ook kan je er barbecue kopen en natuurlijk is er ook een tafeltje met het secretariaat waar je je punten en plek kan zien. Ik probeer nonchalant richting de computer te wandelen. Mijd vooral de plek waar de boze vriendin staat en kijk of ik nog gezakt ben. Voorlopig een 4de plek. Dat is mooi. Heel mooi…Ik ga bij mijn ouders zitten die druk in gesprek zijn met een jury en houd de proeven in het oog. Het niveau hoger dan dat wat ik rijd rijdt nu in de piste waar net de laagste proeven waren. En het hoogste niveau rijd in de piste daar naast.
Een donkerbruin paard gaat in een zweverige draf richting de 2de piste. Ik herken de ruiter. Hij is ook de eigenaar van die vos hengst die vorig jaar het kampioenschap won. Hij laat het paard rustig ronddraven en als het belletje gaat. Gaat hij in zijn zadel zitten. Ik zie hoe hij zijn gewicht wat naar achter legt en het paard reageert meteen door in een verzamelde draf over te gaan. Ze gaan mooi recht binnen en hij laat hem perfect vierkant halthouden.

Citaat:

Hij neemt beleefd zijn hoed af. ‘Dat jury. Ik wil mijn proef nu rijden. Fijn dat jij wilt kijken en beoordelen’ en dat alles in een klein gebaar. De jury groet terug ‘Geen dank, ik kijk graag’. Al vraag ik me af of dat werkelijk in de groet van alle jury’s zit. Zouden sommige niet denken ‘god heb je die ruiter weer, enfin, ik zal wel kijken’? Hij neemt zijn teugels weer op en vertrekt in een vloeiende draf. Hij voert alle oefeningen losjes uit. Gaat makkelijk van verzameling over naar strekken en net zo vloeiend weer terug. Zijn handen zijn rustig en de galop van het paard komt krachtig over. De vliegende wissels zijn mooi gesprongen en na een prachtige proef komt hij in een verzamelde galop weer binnen. Houd net zo vierkant halt als net en groet weer af ‘bedankt voor het kijken mijnheer de jury. Mag ik de ring verlaten? Ik ben klaar.’ De jury staat weer recht en groet terug. ‘U mag de ring verlaten, bedankt voor het rijden’ even grijns ik. Bij sommige ruiters, zoals die wat nu onderweg is naar de ring bijvoorbeeld zal het vast eerder iets zijn zoals ‘godzijdank komt er ook nog een einde aan proeven’. Ik moet even giechelen. Arme ruiter. Ze kan er ook niet aan doen. Maar dit is niet wat je verwacht van een M combinatie. Helemaal niet zelfs. Ik volg de combinatie die op dit moment bokkend door de ring gaat. De amazone probeert wanhopig haar paard weer onder controle te krijgen. Maar de mooi gebouwde vos vindt het duidelijk leuk en is niet van plan te luisteren. Hij gooit bruut zijn hoofd in de lucht. Het lukt hem om de teugels uit zijn baasje haar handen te trekken. Vervolgens steekt hij het hoofd tussen de benen en gooit de achterbenen hoog op. De amazone doet een dappere poging om de bokken uit te zitten maar je ziet haar bij elke bok een beetje meer vooruit vallen. Het paard besluit eens een andere sprong te proberen en vliegt plots opzij. De amazone belandt precies waar het paard een paar seconde eerder nog gestaan had. Het paard schrikt van de doffe klap en kijkt verbaast achter zich. Als hij tot de conclusie komt dat zijn baasje niet meer op hem zit, maar langs hem ligt. Wandelt hij rustig naar haar toe en snuffelt eens aan haar. Tja, dit zijn momenten waarop je je paard vervloekt natuurlijk. Maar de amazone schijnt het goed op te nemen. Neemt de teugels van het paard en staat recht. Ze kijkt vragend naar de jury die het schouwspel verbaast aangekeken heeft. Het belletje had nog niet gerinkeld dus ze mag gewoon haar proef starten. Er zitten wat haken en ogen aan. Maar toch is het een plezier om te zien hoe de amazone al de streken van haar paard rustig maar consequent aan pakt. De glimlach op haar gezicht wordt telkens een beetje breder en ze groet af met een ontspannen, vierkant halthoudend paard. De jury staat op en groet haar terug.
Eigenlijk is het leuk om de proeven zo eens in het oog te houden. Je ziet zoveel. Je ziet hoe ruiters rijden, hoe ze reageren op hun paarden. Je ziet zoveel verschillende rijstijlen en toch lukt het ze allemaal om een proef uit te rijden. Verbazingwekkend hoeveel manieren er zijn om paarden te trainen..

Na nog een paar keer bij Pretty te gaan kijken doen ze eindelijk de prijsuitreiking. Ik eindig op een vierde plek. De jury wenst me proficiat en degene die mijn prijs af geeft is niemand minder dan, hoe kan het ook anders, de blonde jongeheer. Hij glimlacht vriendelijk maar er is wat veranderd in zijn houding. Zou hij ook kennis gemaakt hebben met de blik van zijn vriendin? Ik grijns even bij het idee. Hij gunt me een knipoog en gaat vervolgens verder met de rest van de prijzen. Zoals gewoonlijk vertikt Pretty het om ook maar enigszins netjes te lopen in de prijsuitreiking. Volgens mij denken de mensen als e Pret zien lopen ‘hoe is zij in godsnaam op die plek geraakt?’ Ach we zullen het maar voor lief nemen.
Na de uitreiking laden we op. Ik wens hem nog succes als ik voorbij wandel en we rijden richting huis. Alweer een lange wedstrijddag achter de rug.

Met een zucht neem ik beantwoord ik om half twaalf mijn mobieltje.
‘Hallo, met Kathleen’ ik probeer met moeite een geeuw te onderdrukken.
‘Ha trutje, kom je mee naar stad?’ mijn beste vriendin haar stem klinkt door de luidspreker.
‘Hangt er vanaf hoe laat’ mompel ik
‘Gezien je nu nog in je bed ligt en je je snel kan omkleden en klaar maken stel ik voor dat ik je over een uurtje kom uithalen’
Er klinkt een ernstige vorm van leedvermaak door haar stem.
‘Goed goed, tot over een uurtje!’
Ik sla het deken van me af en zoek kleren uit, wandel nog steeds maar half wakker richting de badkamer en fatsoeneer mijn wilde krullen een beetje. Daarna wandel ik door naar de keuken waar ik wat te eten pak.
‘Morgen’ begroet mijn moeder me
‘Morgen, Mieke komt zo’ meld ik rustig.
Ze kijkt me even verbaast aan, hoogstwaarschijnlijk zichzelf afvragend of ik haar dat gevraagd heb.
‘Ze heeft net gebelt’ verklaar ik.
‘Op die manier, goed, moet ik jullie komen halen?’
Ik haal mijn schouders op.
‘Zal ik zo eens vragen.’
Ze kijkt me hoofdschuddend aan. Mijn afspraak-maken techniek heeft ze nooit zo kunnen appreciëren.

We spreken af dat ze me inderdaad moet komen halen. In de auto praat ze een beetje met haar broer en krijg ik de kans om wat meer wakker te worden. Ik staar dromerig naar buiten en probeer het snel voorbij flitsende landschap in me op te nemen. Lage witte paaltjes staan voor lange grasstroken met daarachter een rij bomen. Tussen de takken en bladeren door kan je fabrieken onderscheiden. Op de achtergrond klinkt harde rockmuziek uit de boksen met de stemmen van Mieke en haar broer er tussen door. Als het beeld van fabrieken afgewisseld met wat weilanden over gaat naar dichte behuizing die zo kenmerkend is voor steden. Haal ik mezelf een beetje uit mijn trance. Ik herken het stadsplein van Hasselt en dwing mezelf nu weer helemaal tot de realiteit te komen. Haar broer stopt rustig de auto.
‘veel plezier en voorzichtig he meisjes’
‘Komt goed!’ we stappen lachend uit.

‘eerst maar een pizza-stop?’ vraagt Mieke
‘Is goed!’ we lopen door een van de smalle zijstraatjes die naar de galerij leiden.
‘Valt nog mee met de drukte’ concludeer ik.
‘Klopt, maandag middag he, de meeste werken nu’
‘Helemaal waar’ ik glimlach even. Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb.
Eenmaal in de galerij bestellen we elk ons rechthoekje pizza en een cola zoeken we een tafeltje uit. Eigenlijk is het meer de bedoeling dat je je pizza al lopend op eet, maar in de kleine ruimte staan ook een paar kleine tafeltjes met aan elk tafeltje 2 stoelen. Al snel komt de pizza en zitten we smakelijk te eten.
‘Pizza op de nuchtere maag’ grijnst mijn vriendin naar me.
‘Heb al een boterham op’
‘Dat valt mee’
We praten nog wat over de vakantie, over ons GIP dat zoveel problemen op leverde en over het vorige schooljaar. Als we na een half uurtje onze pizza en cola op hebben. Wandelen we via de galerij naar de hoofdstraat. Een brede, altijd drukbevolkte, winkelstraat.
‘Eerst richting fluo-winkel?’ vraag mijn vriendin overbodig.
‘Jep! Altijd leuk daar!’
We wandelen tot aan het kruispunt, rechts van ons ligt een groot plein met allerlei terrasjes, links een zijstraat. We nemen de zijstraat en wandelen langs vele eettenten. Een paar kleine alternatieve kledingswinkels en slaan tenslotte de 2de zijstraat weer links in. Daar wandelen we door tot de ijzeren platen die de gevel van deze winkel vormen. We wandelen het halletje binnen. Het is een mooie kleurrijke hal. De kleuren gaan in de helft ongeveer over op allerlei kleine spiegelstukjes die het geheel een grappig effect geven. Telkens weer moet ik bewonderend kijken. We openen de zware deur. Een lekkere wierookgeur komt ons tegemoet samen met de vele kleuren. Deze winkel heeft zijn naam beslist niet gestolen. De eigenares die deze keer roze dreads heeft begroet ons met een glimlach, ondertussen kent ze ons wel. We kijken naar de vele aparte kledingsstukken die ze zelf maakt. Werpen een blik op de juwelen maar helaas hangt er weinig bij dat echt geschikt is voor ons. Of het is te duur, of we vinden het niet mooi. We groeten de eigenares van de winkel en wandelen weer buiten.

‘haar collectie was flink uitgedund’
‘Hm, ze zal binnenkort wel weer aan het naaien slaan. Allemaal nieuwe dingen!’
‘Ben benieuwd naar haar winter collectie, heb nog een nieuwe trui nodig.’
‘We zullen tegen september nog eens hierheen komen.’
We wandelen weer richting de grote winkelstraat. Eenmaal daar slenteren we tussen de vele winkels. In een trendy kledingszaak gaan we via de trap omhoog wetende dat daar de wat specialere kledij altijd ligt. We passen al lachend een paar broeken maar besluiten te wachten op de solden.

Love_Sophie schreef:

Oké, je wilt de jongen mysterieus houden, snap ik. Maar ik denk dat het op een gegeven moment wel lastig wordt onder woorden te brengen wat hij denkt. Zo ook van andere personen, haar moeder. Ik vind het niet erg realistisch dat iedereen meteen zegt wat ze op hun hart hebben. Ga maar eens bij jezelf na, als je iets irritant vind, zeg je het niet meteen, pas na een poosje. In het verhaal lijkt het me lastig te vertellen dat iemand zich ergens aan begint te ergeren. En doe je dit wel, wordt het waarschijnlijk een erg passief verhaal, omdat het vaak in de verleden tijd wordt geschreven.
Ik snap je bedoeling, ik heb er zelf ook over gedacht, voor ik begon met schrijven, maar zag al snel dat het niet haalbaar was. Natuurlijk ben ik in dit verhaal de lezer en weet jij waarschijnlijk al waar je naartoe wilt, maar het is af en toe wel wat vreemd lezen, denk ik. Ik ga je verhaal wel volgen.
Wel een minpuntje aan het nieuwe gedeelte: lekker voorspelbaar dat ze haar prijs bij de blonde god mag ophalen. Dat zijn dingen die je verwacht. Het zou, denk ik, leuker zijn geweest als hij had staan kijken en haar een knipoog en een smile geeft als ze hem ontdekt. Dingen die in een waas gebeuren zijn, vind ik, een stuk leuker dan van die hele directe ontmoetingen. Maar dat is natuurlijk persoonlijk, ik hou meer van een beetje stiekem flirten, dan hele gesprekken voeren. Met meer flirten in dit verhaal, zou je de spanningsboog kunnen rekken en hoger opbouwen. Als je dan heel veel spanning tussen de twee personen hebt, kan je die spanning ineens laten ontploffen door een plotselinge directe ontmoeting.
Misschien heb je hier iets aan?