Bokt.nl

Citaat:

Ik schoot naar voren toen de zweep op mijn kont neer knalde, de eerst nog volle startblokken zijn al lang leeg en ik ren er achteraan. Met moeite probeer ik de andere paarden bij te houden. Ik ren zo hard ik kan, mijn benen onder mijn lijf vandaan. Ik let niet op, ik probeer alleen maar de snelste te zijn, een doel wat ik nooit zal halen. Zo hard ik kan sprint ik door de bocht, het laatste rechte stuk. Ik strek mijn hals nog wat verder uit, maak mijn stappen zo groot mogelijk en ik ren de finish over. Ik begin langzamer te lopen terwijl mijn ruiter mij naar de trainer toe rijdt. “weer een waardeloze tijd, maar ze wordt beter. Al één seconde sneller dan gister. Laat haar door de stalhulpen droogstappen, er zit vertraging in ons schema door dit beest.” Hoorde ik hem zeggen. Ik zie mijn stalhulp aan komen lopen en wacht geduldig tot mijn ruiter is afgestapt. Rustig en buiten adem loop ik met mijn stalhulp mee, Roos begrijpt heel goed dat ik niet geschikt ben voor het racen. Ik wil een dressuurpaard zijn. Als we langs de dressuurbaan lopen blijf ik geïnteresseerd staan. Lianne is weer bezig met Mike deze keer. Hij is druk en altijd snel, hij droomt ervan om te racen heb ik gehoord. Ik zou graag met hem ruilen. Ze zijn weer met een nieuwe oefening bezig. Roos wil weer verder lopen maar ik blijf nog heel even staan kijken. Een rondje lopen, een perfect rondje. Die ga ik dadelijk ook oefenen als ik in de wei ben. Zodra ik dressuurwedstrijden mag lopen zal ik ze eens een poepie laten ruiken. In gedachten bij mijn eerste overwinning loop ik trots naast Roos naar mijn stal.

Vrolijk draaf ik de wei in, mijn zwarte vacht glimt het zonlicht tegemoet. Mijn neus in de lucht en mijn manen golven in de wind. Ik draaf netjes een rondje langs de rand van mijn wei waar al een hele hoefslag is uitgesleten. Ik weet precies waar ik wat moet doen, en dan ook precies bij de ingang van mijn weiland loop ik naar het midden waar ik stil ga staan. Ik wacht netjes vijf seconden voordat ik verder draaf. Bij de andere kant van mijn wei ga ik deze keer linksom en halverwege het lange rechte stuk maak ik zo’n cirkel hij is perfect rond. Aan het einde van de cirkel spring ik in arbeids galop en in de hoek steek ik het weiland schuin over daarbij wissel ik netjes van been. Ik zie iemand staan bij het hek en sta bijna in een keer stil. Het is de trainer met het halstertouw loopt hij mijn weiland in en probeert me te pakken. Ik heb altijd een hekel aan hem gehad en ben dus ook niet van plan om me door hem te laten pakken. In uitgestrekte draf draaf ik het weiland over. Ik merk niet dat hij mij in een hoek drijft, hij kan me zo pakken en neemt me mee het weiland uit.

Eenmaal in de stal wordt er weer een licht renzadel op mijn rug gelegd. Ik had gehoord dat er vandaag een wedstrijd zou zijn, zou het dan toch, mag ik vandaag mijn eerste wedstrijd rijden. Maar die training dan? Normaal wordt er nooit getraind voor een wedstrijd. Ik zie de jockey langzaam naderen. Het is niet de ruiter die me normaal berijd, deze keer is het een licht dun persoon. Hij wordt in het zadel geholpen en ik wordt meegevoerd de renbaan op. Direct zetten ze mij in de startblokken, nog voor ik het publiek ook maar kan zien. Ik hoor een stem iets omroepen terwijl mijn trainer iets tegen de jockey zegt. “vandaag hebben we een speciaal dier in onze race. De dochter van de toppaarden Freya’s Sjeik en Dennenbosch Mira namelijk Dennenbosch Tessa. Net zoals bij de eerste race van haar moeder wordt ze niet eerst geshowd maar gelijk in de startblokken geplaatst. Laat de andere paarden ook plaatsnemen in de startblokken, dan” en verder hoor ik het niet meer. De andere paarden worden naast mij in de startblokken geplaatst en ik ga klaarstaan om te racen. Ik moet de eer van mijn familie hooghouden. Ik moet deze race winnen. In een flits gaan de startblokken open, ik zet hard af met mijn achterbenen en ik schiet door mijn lengte gelijk een end naar voren. Ik strek mijn hals uit, mijn benen ren ik onder me vandaan. Ik lig voorop. De start heeft bepaald ik heb de binnenbocht. Ik scheur de bocht door en ren over het laatste rechte stuk. Ik versnel nog een beetje en ren zoals ik nog nooit heb gerend. In een verbazingwekkende tijd ren ik over de finish. Ik rem langzaam af en draaf nog een extra ererondje. Ik hoor niet eens meer wat er wordt gezegd, terwijl ik vol trots in een verzamelde draf naar de winnaarcirkel draaf. Daar stapt de jockey af en neemt Roos mijn zadel van mijn rug. Ze legt een dunne deken over mij heen met de naam van de stoeterij erop. Ik voel mezelf heel erg trots terwijl het lintje aan mijn hoofdstel wordt gespeld. Ik heb mijn familie niet in de steek gelaten, ik heb gewonnen. Vermoeid van de drukke dag ga ik nog op de foto en laat me dan naar mijn stal leiden.

Die nacht droom ik geweldig goed, ik ben een dressuurpaard. En niet zo maar een, een op wereld niveau. Ik doe pirouetten passages changementen en nog veel meer. Ik win de ene na de andere wedstrijd en ben wereld beroemd. Nooit meer hoef ik te racen, alleen nog maar dressuur en af en toe een buitenrit. Dat prachtige zwarte dressuurzadel met het witte dekje liggen nu op mijn rug. De witte bandages netjes om mijn benen tijdens trainingen, en een eigen groom op wedstrijden. Elke week wedstrijden die ik win natuurlijk. En iedereen kijkt tegen me op. Ja, dat is mijn grote droom. En ik zal hem waarmaken, wat het ook kost.

De volgende ochtend is het een drukte van belang rond de trainingsbaan. Er is een paard uitgebroken, ik ben als eerste op de baan omdat ik ’s ochtends een extra training krijg. Het is Mike, hij rent alleen maar rondjes, zo dicht mogelijk langs de binnenkant en zo snel als hij kan. Ik ben de enige die in de buurt is en hem te pakken kan krijgen. Mijn trainingsruiter zet me in galop en rijd me richting de binnenring waar Mike rent. Ik maak snelheid, maar ik weet dat Mike sneller is. Ik strek mijn nek uit en maak mijn passen groter, maar ik wordt tegengehouden. Ik moet in een langzame galop gaan en wordt daarna terug genomen in draf. We draven de buitenring weer op en daar stapt de groom van Mike op. Opnieuw wordt ik de binnenring in geleid en daar aangezet in galop. Ik aarzel een moment maar maak dan toch snelheid, strek mijn nek uit en maak mijn passen langer. Mike probeert mij in te halen, maar ik laat me niet zo maar inhalen. Hij blijft langs me galopperen en zijn groom leunt ineens helemaal naar de kant van Mike. Ik voel een schok en ineens voel ik geen gewicht meer op mijn rug. Ik schrik en struikel door het plotselinge gewichtsverlies. Door mijn snelheid maak ik een flinke smak op de baan. Ik glijd nog een stuk door. Als ik tot stilstand ben gekomen krabbel ik overeind. Roos komt aanrennen, ze voelt met haar hand mijn benen af. Ik heb geluk gehad, ik heb nergens last van. Rustig geleid ze me naar mijn stal, waar ik lekker in slaap val.

Ik word wakker door een geluid, het is middag en Lianne en Roos staan te praten. Ze hebben het over mij. Roos komt mijn stal binnenlopen en pakt me bij mijn halster ze klikt het halstertouw eraan en leidt me de stal uit. Rustig lopen we richting het binnen terrein, waar ik Lianne al bij de deur zie staan. Ik wordt meegenomen naar binnen richting de dressuurring. Daar leggen ze een zwart dressuurzadel op mijn rug samen met het witte dekje. De witte bandages worden om mijn benen gedaan en het mooie hoofdstel wordt om gedaan. Het dure kettinkje glinstert op mijn voorhoofd. Ik zie er prachtig uit. Lianne stapt op en Roos gaat aan de kant staan. Ik loop rustig in stap over de hoefslag. Rustig draaf ik aan zodra ik aan mijn tweede rondje begin. Bij A wend ik af en ik sta netjes stil in het midden. Ik voel me trots en geweldig hier in de dressuurring. Ik rijd een hele proef en daarna mag ik rustig door de bak stappen. Roos komt naast me lopen, ze ziet er trots uit. “Je deed het geweldig, je bent een geboren dressuurpaard” zegt ze tegen me voordat ze zich richting Lianne keert.

Het zou het droombeeld zijn geweest, maar jammer genoeg is het maar weer een droom. Een droom die nooit uit zal komen. Triest ga ik in mijn stal liggen, denkend waarom ik juist net een renpaard moest worden. Het is niet eerlijk. Ik wil dressuren maar ik mag het niet, Mike wil racen maar mag het niet. Hoor ik dat goed, er loopt iemand door de stalgang. Het is middag, dan zijn er geen trainingen en ook geen wedstrijden. Tenminste niet voor de renpaarden. Het stopt bij mijn stal, wat zijn ze met mij van plan…

Citaat:

Mike

Rustig sta ik een beetje in de wei te doezelen, Lianne komt me halen. Ik heb geen zin in dressuur. In een uitgestrekte galop ren ik het weiland over. Ik wil rennen, racen, winnen. Geen saaie slome rondjes lopen, geen passages, piaffes en changementen leren. Ik wil winnen, ik wil de beste zijn. Ik wil een racer zijn. Kwaad ren ik nog een paar rondjes over het weiland. Maar dit is helemaal niet eerlijk tegenover Lianne denk ik bij mezelf, ze verdient dit niet. Rustig stap ik naar Lianne toe die op het hek zit te wachten.

In de dressuurring zie je mijn zwarte vacht pas echt goed uitkomen. Het mooie zwarte zadel en het witte dekje liggen op mijn rug, en mijn benen zijn netjes gebandageerd. Het zwarte lederen hoofdstel past goed om mijn fijn gevormde hoofd en het dure kettinkje blinkt op mijn voorhoofd. Na de opwarming krijg ik een nieuw figuur, een volte halve baan noemt Lianne het. Ik noem het gewoon een simpel rondje. Ik zie Tessa staan kijken. Ik ben jaloers op haar, ze mag rennen zoveel ze wil. Elke dag weer. Ik heb gehoord dat ze graag een dressuurpaard wil zijn. Van mij mag ze ruilen. Ik ben een stoere hengst, ik hoor op de renbaan thuis. Ik wil een licht renzadel dragen met een jockey erin. Ik wil rennen zo hard ik kan.

Als Lianne mij weer naar stal brengt zie ik dat er een race is. Ik blijf staan kijken en zie Tessa racen. Ze is makkelijk te herkennen, ze is net zo zwart als ik ben en ze heeft hetzelfde witte sterretje op haar voorhoofd. Ze rent voorop, ze is echt goed. Ze wint met wel 3 lengtes voorsprong, wat een geweldig paard. Zo wil ik ook kunnen racen. Zo kunnen winnen na een intensive ochtendtraining is gewoon geweldig. Lianne trekt me mee naar mijn stal waar ik in slaap val.

Ik word de volgende ochtend vroeg wakker, het is nog donker. Ik kan niet meer in slaap komen. Uit verveling begin ik een beetje aan het grendeltje van de deur te sjorren. Na een paar minuten gaat die open, ik kan gewoon mijn stal uit lopen. Heel stil loop ik het stallencomplex uit en draaf zachtjes richting de renbaan. Ik zal ze eens laten zien hoe goed ik kan rennen. Ik draaf de binnenring op richting het startgedeelte. Daar ga ik klaarstaan, en zet hard af. Ik schiet naar voren en begin te rennen, alleen maar rennen. Ik verhoog mijn snelheid, maak mijn nek langer en vergroot mijn passen. Ik ga steeds weer sneller en sneller. Het is intussen licht geworden en het eerste paard verschijnt op de baan. Aan de kleur van de vacht zie ik dat het Tessa is, ze komt de baan op. Maar ze gaat er ook weer af, moet ze niet trainen… Ik ren nog een rondje en zie dan dat Tessa ook weer op de baan rent. Ik probeer haar in te halen, maar ze laat me er niet langs. Natuurlijk doet ze dat niet ze is een renpaard. We lopen nek aan nek als ik ineens een schok voel. Ineens zit er een heel gewicht op mijn rug. Ik verlies bijna mijn evenwicht en slinger de hele baan over. Het gewicht op mijn rug zit heel irritant en ik begin langzamer te galopperen. Ik zie nog dat er iemand met Tessa de baan afloopt. Zou ze niet moeten trainen..? Op dat moment verlies ik mijn evenwicht en struikel bijna, ik weet mijn val te breken en draaf verder maar het gewicht op mijn rug ben ik ineens kwijt. Ik maak weer snelheid en begin weer te rennen. Al snel kom ik er achter dat ik toch best moe ben van dat rennen en ga stappen. Ik stap naar de zijkant van de baan waar ik Lianne zie staan kijken. Ze pakt me bij mijn halster en begint tegen me te praten “dom paard, je hebt vanmiddag een wedstrijd en moet je jezelf nu eens zien.” Vertelt ze me. Ik stap vermoeid achter Lianne aan naar de stal en ben blij als ik mezelf in de dikke laag stro kan laten zakken en in slaap val.

Ik begin te dromen, dromen over mezelf als renpaard. Ik wordt naar de ring geleid en als ik mijn showrondje loop wordt er luid geapplaudisseerd voor mij. Ik ben wereldberoemd. Ik neem plaats in de startbox en wacht op het teken. Zodra de startblokken open zijn schiet ik weg. Ik lig meteen voor en begin te rennen, ik zit nog lang niet aan de top van mijn snelheid en ga alleen maar harder. Het is een lange baan, ik zal ze eens laten zien hoe hard ik kan. Ik strek mijn nek verder uit en maak mijn passen groter. Ik ga harder en harder. Tot ik iets verder op de baan de andere paarden zie rennen. Ik weet dat het een race is waarbij de baan twee keer helemaal moet worden afgelegd. Ik lig dus bijna een hele ronde voor. Ik storm de andere paarden voorbij terwijl ik nog steeds harder ga. Daar is de finish daar moet ik overheen. Nog een laatste keer ga ik nog wat harder. Ik storm de finish met een rotvaart over. Ik ga te snel, ik zie de bocht niet aankomen en kan hem niet meer nemen. Ik zet me schrap en probeer zo snel mogelijk af te remmen. Toch kan ik de bocht niet meer nemen. Ik probeer me nog te redden door over de hekjes aan de zijkant van de baan te springen, maar dat maakt het alleen nog maar erger. Ik kom hard neer en hoor iets vervelend kraken. Ik vlieg over de kop en kom een aantal meter verder met een harde klap op de grond terecht. Ik heb overal pijn, ondanks dat probeer ik toch op te staan. Ik zak meteen weer in elkaar. Mijn verzorgster komt aanrennen, samen met de dierenarts. Ze gaat bij mijn hoofd zitten en begint zachtjes tegen me te praten. De dierenarts haalt mijn zadel weg en geeft me een spuitje. De pijn is ineens bijna weg. Hij onderzoekt mijn benen, mijn twee voorbenen zijn allebei gebroken. Het is de vraag of ik ooit weer zal kunnen lopen. Ik hoor de dierenarts vragen hoe het met de jockey is. Hij is dood. Ik doe mijn ogen dicht. Als ik wakker wordt lig ik nog op dezelfde plek. Ik til mijn hoofd op en kijk rond. Ik zie overal bloed liggen en er staat een hoog scherm om me heen. Ik hoor twee mensen praten achter het scherm. Mijn verzorgster komt snikkend naar mij toe lopen. Ze zegt dat ik dood ga. Ik ga voorlopig nog niet dood, ik ben sterk, ik overleef. De dierenarts komt weer aanlopen en aait me over mijn neus. “Je bent een goede jongen. De hele renwereld zal geschokt zijn. Je zal morgen op de voorpagina van de krant staan. Maar je kan het niet meer meemaken. Ik kom je uit je lijden verlossen jongen. We zullen je missen, je was het beste renpaard ooit. “ vertelde hij mij nog. Toen kreeg ik een spuitje, en langzaam viel ik in slaap.

Met een schok word ik wakker. Wat een vreselijke droom, zo wil ik niet dromen. Dat is eng. Ik wil helemaal niet dood. Niet voordat ik een renpaard ben. Ik hoor Lianne bij mijn staldeur en sta op. Ze brengt me naar de poetsplaats waar ze me een heerlijke borstelbeurt geeft. Dan zadelt ze me op en brengt me naar het binnenterrein. Als we daar aankomen kijk ik mijn ogen uit. Het is mijn eerste echte wedstrijd. Ik heb nog nooit zo veel paarden bij elkaar gezien, de ene is nog mooier dan de ander. De ene loopt nog sierlijker dan de andere. Ik kijk om me heen en de anders altijd zo vertrouwde kleine bak is veranderd in een ontmoetingsplaats voor paard en ruiter. Lianne stapt op mijn rug en laat mij door de bak stappen. Blijkbaar heeft ze daar na twee rondjes al geen zin meer in want ze zet me in draf. Ik kijk lekker rond en ben geïnteresseerd in wat ik zie. Ik zie een einde verderop een mooie merrie staan. Ik zet mijn mooiste showdraf in en kijk hoe ze reageert. Ze kijkt even maar loopt dan weer verder. Lianne probeert mij in galop te krijgen. Ik geef een bok en spring in galop, dan geef ik nog wat meer bokken en kijk hoe die mooie merrie reageert. Ik voel een tik en geef als protest nog een bok. Ik wil me niet als een mak lammetje laten rijden, ik moet stoer zijn, opvallen, indruk maken. Dan word ik door Lianne de grote bak in gestuurd. Wat ik toen zag zal ik nooit meer vergeten. De grote bak was leeg, aan de andere kant zaten mensen met papiertjes die dingen opschreven, en aan beide zeikanten zaten mensen, veel mensen. Even kijk ik angstig om me heen, ik hoor Lianne praten en dat stelt me gerust. Ik begin aan de proef, ik maak netjes de figuren en doe erg mijn best. Als Lianne weer heeft gegroet stap ik ontspannen de bak uit, de kleine bak in. Daar begin ik rustig aan een rondje stappen als ik ineens een harde knal hoor. Ik schrik en uit reactie begin ik te steigeren. Het wordt ineens donker pikdonker. Ik zie helemaal niks meer, ik kan goed zien in het donker maar het is echt zwart. Een zaklamp schijnt te ruimte door en blijft op mij rusten. Er komt iemand dichter bij en ik begin te snuiven. Ruw wordt ik bij de teugels gepakt. Ik hoor Lianne nog mijn naam roepen, ze is blijkbaar gevallen toen ik steigerde. Ik wordt hardhandig mee getrokken. Wat gaat er met mij gebeuren..?

Citaat:

Tessa

Waar ben ik? Wat doe ik hier? Vraag ik mezelf af terwijl ik op sta en rond kijk. Ik sta in een oude vervallen hok, het hobbelt heel erg. Het laatste wat ik me kan herinneren is dat ik een spuitje kreeg, van wat er daarna is gebeurt, weet ik niks meer. Ik hoor iets aan de andere kant van het schot, het trapt tegen het schot aan. Zou het ook een paard zijn? Ik laat een schel gehinnik horen en krijg vrijwel meteen antwoord. Daar zit ook een paard. Wie zou het zijn? Ineens stopt het hobbelen, ik moet me schrap zetten om niet te vallen. De deur voorin gaat open, er loopt iemand naar binnen. Ik krijg een harde tik tegen mijn neus, verschrikt spring ik naar achter. Het touw waarmee ik vast stond komt strak te staan. De man pakt een zweep en geeft me nog een klap op mijn nek. Ik steiger en het touw knapt. Ik trap om me heen, pas als de man weg is stop ik. Als de klep achter in het hok open gaat storm ik meteen naar buiten. Een andere man probeert me tegen te houden en pakt me bij m’n manen. Ik steiger en bok maar de man laat niet los, uiteindelijk geef ik het op. Ze maken een nieuw touw aan mijn halster en ze trekken me mee een gebouw in. Daar wordt ik in een kleine vieze stal gezet en lopen ze weer weg. Onrustig draai ik in de stal, voor zover dat gaat. Ik kijk door de tralies en zie dat de stallen verderop een stuk beter en mooier zijn, ik wil daar staan. Ik trap hard met mijn hoef tegen de deur die een stukje mee beweegt. Na nog een paar harde rake klappen breekt het hout. Snel loop ik de stal uit, naar de schone en mooiere stallen. Ik kijk daar rond en zie verschillende paarden staan. Ik vraag aan eentje wat voor een gebouw dit is, het blijkt een manege te zijn. Ineens duikt er een van de mannen naast me op en grijpt me bij mijn halster, ik probeer nog weg te komen maar het lukt niet. “Zet haar bij die andere zwarte” hoor ik hem tegen zijn maat zeggen. Hij klikt het halstertouw weer aan mijn halster en trekt me mee naar de kleine longeerbak.

In die bak zie ik Mike staan. Hij was dus het andere paard in de trailer. Die andere man komt weer binnen, hij draagt een zadel. Hij loopt naar mij toe, snel draaf ik weg. Ik geef nog een aantal bokken in zijn richting en ga dan weer stil staan. Hij heeft zijn zadel weg gelegd en komt nu met een zweep en halstertouw op me af. Ik loop weg maar krijg dan een harde tik op mijn kont. Ik geef een bok in zijn richting en galoppeer verder. Weer krijg ik een tik, op mijn nek deze keer. Ik geef nog een aantal bokken, en krijg deze keer een tik op mijn hoofd. Helemaal verward blijf ik stil staan, snel wordt er een halstertouw aan mijn halster gedaan. Ik probeer te steigeren, maar ze hangen met twee man aan mijn hoofd. Ik geef nog een trap met mijn voorbeen, maar ik mis. Ruw wordt het zadel op mijn rug gegooid, en de singel wordt hard aangetrokken. Ik probeer hem te trappen en te bijten maar ik mis. Ik krijg nog een harde klap op mijn neus, een pijnscheut gaat door heel mijn hoofd. Ruw wordt het hoofdstel om gedaan en ik wordt meegetrokken naar de binnenbak.

Een meisje komt naar mij toe gelopen, ik herken haar. Het is Lianne. Ze zegt wat tegen een van de mannen en die loopt weg. Ondertussen loopt ze naar mij toe en geeft me een aai over mijn neus. Verschrikt gooi ik mijn hoofd omhoog. Ondertussen komt een andere man binnen met een kar en tuig. Lianne zadelt mij af en zet mij voor de kar, ik vertrouw haar. Intussen komt de andere man binnen met Mike. Hij wordt ook voor de kar gezet. Lianne gaat op de bok zitten en pakt de leidsels. De deur van de bak naar buiten gaat open en we worden naar buiten gestuurd. De mannen lopen achter ons aan, ze zeggen dat Lianne binnen moet blijven. “ik rijd alleen een rondje over het erf” vertelt Lianne ze. Ondertussen laat ze ons naar buiten stappen.

Op het erf stappen we eerst een rondje en worden daarna in draf gezet. We draven nog een rondje en dan stuurt Lianne ons ineens de weg op. Ik hoor de mannen schreeuwen, maar Lianne rijd gewoon door. Ze komen achter ons aan. Ik voel ineens iets langs mijn hoofd suizen, ze bekogelen ons. Verschrikt begin ik harder te draven, Lianne probeert mij te kalmeren maar ik luister niet. Ik moet hier weg, zo snel mogelijk. Ik spring in galop, Lianne houd mij tegen met de teugels maar ik blijf rennen. Ik ga steeds harder, en de kar hobbelt over het wegdek, ook Mike moet moeite doen om mij bij te houden. Lianne probeert me nog te stoppen, maar het is te laat. De kar kantelt. In paniek probeer ik los te komen, maar het sterke leer geeft niet mee. Mike probeert mij te helpen en gaat aan de riempjes sjorren. Al snel heeft hij er een los, dus ik ga ook aan de riempjes sjorren. Na een tijdje zijn we allebei bevrijd. De kar ligt op zijn zij. Lianne is bewusteloos. Ik zie een bordje staan met “Dressuur, Spring, Fok en Ren stal Het Gulden Hoefijzer nog 1000 meter”. Ik volg het bordje terwijl Mike bij Lianne blijft. Ik ga rennen en al snel ben ik thuis. Roos ziet mij aan komen rennen en loopt naar mij toe. Ik probeer haar duidelijk te maken dat ze mee moet komen, en al snel komt ze met een zadel aanlopen. Nadat ze mij snel heeft opgezadeld stapt ze op en laat mij mijn gang gaan. In galop galoppeer ik terug naar Lianne. Ze is intussen bijgekomen en zit op de grond. Roos stapt af en helpt Lianne met opstappen. Ze pakt mij bij de teugel en Mike bij zijn halster. Rustig stappen we weer terug naar huis.

De volgende ochtend komt de dierenarts me controleren. Ik voel me goed, alleen erg moe. Na een flinke gaap ben ik wel wakker maar ik heb geen zin in de dierenarts. Hij controleert alles, en ontsmet het wondje wat ik op mijn rug heb en de striemen op mijn kont en hoofd. Ik heb geluk gehad zegt hij, voor het zelfde geld was er iets erger gebeurt. Geluk, noemt hij dat geluk, ik heb overal striemen zitten en dat ontsmettingsspul prikt. Even later komt ook nog eens de hoefsmid langs. Ik weet niet of ik dat vol houd. Terwijl de hoefsmid bezig is doezel ik beetje bij beetje weg, totdat ik slaap.

Ik schreeuw om mijn mama, ik ben net een paar uur oud. Iemand heeft me op het erf gelaten, waar is mama. Er staat nog een veulentje, hij lijkt een exacte kopie van mij, alleen is hij een hengst en ik een merrie. Samen schreeuwen we om onze mama’s. Uiteindelijk zijn we zo moe dat we samen op de mesthoop in slaap vallen. We worden snel weer gewekt. Roos heeft ons gevonden, en brengt ons terug naar onze mama’s. Een spannend avontuur was het wel, maar ik ben blij dat ik weer bij mama ben.

Ik schiet wakker doordat de hoefsmid mijn andere been op wil tillen. Een vreemde droom was het, zo ging het toen. Lang geleden, Roos werkte er net en mocht mij blijven verzorgen. Wie het andere veulen is weet ik niet, misschien is hij verkocht. Anders zal ik hem toch wel kennen, ik ken alle hengsten hier op de stoeterij. Mike is net zo zwart als ik ben, en heeft net zo’n sterretje op zijn voorhoofd. Maar als ik het goed herinner had het veulen van die nacht een heel dun wit randje over zijn rechter voorhoef lopen. Daar was hij toen zo trots op. In al die tijd dat ik heb staan dromen heeft de smid mij weer nieuwe ijzers cadeau gedaan en is hij al weer met een ander paard bezig. Ik heb hem nog niet eens gedag gezegd. In een onbewaakt moment loop ik naar hem toe en geef hem een por. Ik krijg een aai over mijn neus en een stukje wortel. Roos pakt me snel bij mijn halstertouw, verontschuldigd zich bij de smid en neemt me mee naar de wei. Ik krijg nog een lekkere warme deken om en wordt dan de wei in gelaten. Daar draaf ik nog een paar rondjes, oefen nog wat figuren en ga dan lekker liggen rollen. Heerlijk zo’n zandbad na een spannend avontuur. Van een aantal weilanden verderop hoor ik Mike hinniken. Hij staat blijkbaar alleen. Ik hinnik terug en ga dan lekker in het zonnetje liggen slapen.