Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1
Ik sloot mijn ogen en voelde het koude metaal tegen mijn huid drukken. Een koude rilling verscheen van onder mijn rug. Ik opende mijn ogen terug en keek ik in de spiegel. Ik zag een meisje met droevige bruine ogen, lang bruin haar en wat sproeten op haar neus. In mijn ogen was ze lelijk, dit beeld wou ik niet zien! Dit zielige meisje moet verdwijnen! Ik kneep mijn ogen dicht en snee. Toen ik mijn ogen terug opende zag ik bloeddruppels van mijn pols druppelen die terechtkwamen op de bodem van de lavabo. Het bodempje water dat erin stond kleurde rood. Ik zuchtte, ik voelde dat het niet meer dezelfde werking had. Het moest meer!
“Margo! Eten!” Mijn moeder haalde me uit mijn bloeddorstige gedachten. Ik schudde met mijn hoofd, langzaam kwam er een gedachte dat dit niets hielp. Ik trok de stop uit de lavabo en het rode water verdween langzaam. Het bebloede scheermesje spoelde ik af en klikte het weer terug in mijn vaders scheermes. Het bloeden van de snede was ondertussen al gestopt. Blijkbaar was het niet diep. Het bloed dat nog aan mijn pols kleefde spoelde ik er af, daarna verbond ik mijn pols met een strak verband. Ik sloeg nog een laatste blik op de badkamer toen ik de badkamerdeur opende, zodat ik er zeker van was dat er niets verdacht achter bleef. Traag liep ik de gang op, mijn moeder had me nogmaals geroepen. Geïrriteerd had ik gegild dat ik eraan kwam. Net toen ik de trap kwam aflopen kwam mijn vader beneden aan de trap staan.
“Voor jou vanavond geen eten!” Riep hij. Beteuterd keek ik hem aan.
“Het duurt uren voor wanneer je beneden bent, dus blijf nu maar boven!”
Mijn beteuterde blik verdween en er verscheen een woedend gezicht. Mompelend draaide ik me om en liep naar mijn kamer. Ik had wijselijk niets terug gezegd, anders zou ik morgen bond en blauw op school verschijnen, nog meer gepest dus.
Ik liet me vallen op mijn bed, beneden hoorde ik mijn ouders ruziën. Ik hoorde mijn naam een paar keer, het ging dus weer eens over mij. Al vlug hoorde ik iemand de trap op lopen en voor mijn deur halt houden.
“Ik haat je Margo!” Hoorde ik mijn kleine broer roepen. Er verschenen tranen in mijn ogen. Al snel hoorde ik een deur heel hard dichtslaan. Ik probeerde mijn tranen in te slikken, diep in mezelf wist ik dat mijn broer dat niet meende. Hij zei dat alleen omdat onze ouders ruzie hadden door mij. Beneden hoorde ik mijn ouders nog altijd ruziemaken. Ik zuchtte, mijn maag bromde van de honger.

“Margo? Wakker worden!”
Traag opende ik mijn ogen. Mijn moeder stond voor me, haar ogen waren rood doorlopen.
“Het is tijd voor school. Sta eens wat vlugger op!” Zei ze boos. Het begint al weer, ik was net wakker en ik werd al opgejaagd. Al vlug zou mijn moeder me uitmaken voor slak en waarom ze zo’n dochter als mij had verdiend. Ik was het gewoon, ik trok het me al lang niet meer aan.
“Margo! Doe eens wat voort, straks kom je te laat op school!” Riep mijn moeder nog toen ze mijn kamer uitliep. Niet echt onder de indruk van het te laat komen op school volgde ik haar voorbeeld, alleen op een iets trager tempo. Ik zag dat de badkamer nog vrij was, een zeldzame gebeurtenis, dus besloot ik eerst een douche te nemen. Net toen ik de badkamer wou binnenstappen stak mijn kleine broertje me voorbij. Hij keek me pissig aan toen hij de deur voor me dicht sloeg. Ik gromde, dan maar geen douche. Ik liep de trap af naar de keuken. Mijn vader zat aan de keukentafel zijn krant te lezen. Ik wenste hem een goedemorgen en hij gromde eens terug. Snel smeerde ik me wat boterhammen, at er één op en dronk een glas fruitsap. De rest van mijn gesmeerde boterhammen stak ik in mijn brooddoos. Het was al 8 uur. Mama had me dus weer eens te laat opgemaakt. Zou ze het doen om me te pesten? Ik liep snel weer naar boven en kleedde me vlug aan. Mijn brooddoos stak ik in mijn rugzak, ik keek nog eens de kamer rond zodat ik zeker was dat ik alles mee had. Ik wierp nog een snelle blik op mijn polsverband, gelukkig was het niet rood gekleurd. Dan nog juist mijn schoenen vinden en aandoen en dan was ik klaar. Ik kroop onder mijn bed, daar vond ik ze meestal terug, en zoals altijd stonden daar mijn allstars. Zo vlug als ik kon deed ik ze aan, het viel me weer eens op hoe versleten ze eruit begonnen te zien, zo vond ik ze best wel cool.

Ik sloot de voordeur achter me maar al snel opende ik hem weer. Vlug liep ik naar binnen en nam mijn regenjas van de kapstok. Het regende buiten hard en ik moest een halfuur met de fiets naar school rijden. Zuchtend nam ik hem uit de garage, de meeste ouders zouden nu hun kind naar school voeren maar de mijne niet.
Net toen ik de straat wou oprijden met mijn nu al verzopen fiets stopte er een auto voor mij. Het raampje ging naar beneden en ik herkende een jongen uit het 6de jaar van mijn school.
“Wil je een lift?” Vroeg hij aan me. Ik keek naar de auto en toen naar de fiets. Ik kende de jongen wel niet maar het zal wel geen kwaad kunnen.
“Dat zou fijn zijn!” Riep ik, ik had het gevoel dat hij me niet goed kon verstaan door de regen die met veel lawaai op het dak van de auto viel. Vlug zette ik mijn fiets weg en stapte onwennig in de auto.
“Ik ben wel al wat nat,” zei ik onwennig. Ik wou niet dat de jongen boos zou zijn omdat ik zijn auto had nat gemaakt. Dat zou ik ook wel kunnen missen. Hij haalde zijn schouders op.
“Jij bent Margo zeker?” Vroeg hij al snel nadat we vertrokken waren. Hij kent me! Ik knikte. Ik voelde dat dit niet goed was.
“Het zusje van Joris?”
Verbaasd keek ik hem aan. “Hoe ken jij Joris?”
“Hij was nog een oude vriend van me. Vroeger ben ik nog veel bij jullie thuis geweest, maar sinds het ongeluk...,”
“Ahja,” zei ik onverschillig. Ik sprak niet graag over Joris en het ongeluk. Na het ongeluk is er zoveel thuis veranderd. Vroeger was het nog allemaal een vrolijke boel thuis, nu was het allemaal geforceerd. Van het minste was er ruzie.
“Ik kan je me niet herinneren,”
“Je was nog klein, misschien 12 jaar ofzo. En de laatste jaren was ik er niet meer vaak. Andere vrienden enz,”
“En wat is je naam?”
“Tom,”
“Ahja,” het klonk weer onverschillig. Ik kende Tom nog wel, ik werd overspoeld van herinneringen van vroeger. Ik zag mezelf weer als klein meisje samen met Joris en een vriendje van hem gaan wandelen. Hoe we tikkertje speelden en liedjes zongen. Thuis aten we dan pannenkoeken die mama had gebakken. Mama had al jaren geen pannenkoeken meer gebakken, na het ongeval nooit meer. De volgende herinnering wou ik vergeten, maar hij kwam altijd terug. In mijn dromen, in mijn woorden, in mijn gedachten, hij bleef terug komen. Het was ik die in de tuin aan het spelen was met de bal, ik was toen 11 jaar. Joris was 15. Van mama moest hij op me passen. Maar hij was binnen naar tv aan het kijken. Boos had ik naar hem geroepen dat ik het zou vertellen aan mama dat hij niet met me wou spelen. Nadat ik 10 minuten had zitten doordrammen besloot hij om me te leren voetballen. Volgens hem was er te weinig plaats in de tuin dus gingen we op straat gaan spelen. Al vlug was de bal op straat gerold en Joris liep er achter en net op dat moment kwam er een vrachtwagen aangereden.

“Gokeuh, waar ga je naartoe?”
Ik was nog niet de speelplaats op en ik hoorde de stem al van iemand die ik liever zo vroeg niet wou zien. Eigenlijk gewoon de hele dag niet. Ik negeerde het en liep gewoon door. Al vlug hoorde ik voetstappen achter me aankomen.
“Margo? Waarom spreek je niet meer tegen me?”
Ik bleef doorstappen. Waarom zou ik toch niet meer met je praten, misschien om wat je me hebt aangedaan! Plots greep hij me aan mijn schouders vast en hield me tegen. Boos draaide ik me om.
“Wat?” Zei ik geïrriteerd.
“Het spijt me echt,” zei Dieter. Het leek of hij het meende. Ik sloeg mijn ogen dicht en wou weer verder lopen. Al vlug had hij mijn hand te pakken.
“Blijf met je poten van me af,” siste ik naar hem. Hij liet mijn hand direct los.
“Vroeger had je niet liever,”
“Dieter, ik zeg dit nog één keer. Voor de laatste keer. Er is niets meer tussen ons! En wat er is geweest tussen ons wil ik zo snel mogelijk vergeten!”
“Komaan. Doe niet kinderachtig. Van dat éne ding? We hadden het zo goed samen,”
“Dat éne ding? Je beschrijft het alsof het niets is. Jij weet niet hoeveel last ik er nog van heb, voortdurend denk ik er aan. Jij waarschijnlijk niet, jij denkt alleen maar aan je eigen! En laat me met rust, ik wil je niet meer zien!”

Citaat:

Boos liep ik van hem weg. Ik hoorde dat hij nog een paar keer mijn naam riep maar ik negeerde het en besloot om al naar het lokaal te gaan. De school waar ik zat was oud, het zag er allemaal ouderwets uit maar het had wel iets. De banken die in de lokalen stonden waren ook niet echt modern en de meeste wiebelde als je er op schreef. Gelukkig is dat met een stukje papier onder de poot van de tafel snel verholpen. Als je de school binnenkomt, kom je direct te staan in een grote trappenhal. Links en rechts had je een trap en dat ging zo 4 verdiepingen verder. De trappenhal vond ik het mooiste stukje van mijn school, hij had stijl. Ik beklom de eerste trap en verwonderde me weer eens hoe vermoeiend een trap kon zijn. Toen ik eindelijk op de eerste verdieping stond zag ik toch al een paar mensen van mijn klas staan. Een normaal mens zou gewoon gaan meepraten met de mensen maar ik wist dat als ik er zou gaan bijstaan dat ze verschrikt zouden zwijgen, rood worden en niets meer zouden durven zeggen. Langs één kant begrijp ik hun wel, vorige jaren was ik echt een verschrikkelijk mens maar dit jaar gedraag ik me anders. Spijtig genoeg vertrouwen ze me niet en heb ik dus helemaal geen vriendinnen. De vrienden die ik vorig jaar had ben ik kwijtgeraakt en dat was misschien maar goed ook. Ze gebruikte me toch maar en door hun gedroeg ik me vorig jaar zo slecht. Dieter zit ook in dat groepje, door hem was ik er ook ingeraakt. Ik weet nog goed, het allereerste moment dat ik hem ontmoette. Het was in het kruideniertje hier wat verderop. Mijn ouders hadden me toen weeral eens te weinig of zelf geen geld gegeven en ik stond te bladeren in een tijdschrift. Dieter had waarschijnlijk gezien dat ik al een paar tijdschriften had uitgelezen en was naar me toe gekomen. Ik weet nog dat hij me vroeg welke tijdschriften ik nog wou lezen en die had hij dan ook meegedaan naar buiten. Niet gekocht dus, en zo was het begonnen. Ik en Dieter, we stolen veel, meestal kleine dingen maar soms ook grotere.
Ik plantte me neer naast de plantenbak, hoe toepasselijk, en keek naar de meisjes van mijn klas die aan het lachen waren. Had ik ook maar nog eens zoveel pret. Ik merkte dat de meisjes zenuwachtig werden van mijn blik dus ik wende mijn ogen van hun af en keek naar de mensen die voorbij kwamen. Misschien deden ze het onbewust maar ze liepen allemaal met een wijde boog om me heen. Ik vond dit niet leuk meer, ik had sociaal contact nodig!

"Mensen, zwijgen nu. We hebben iets belangrijk te bespreken," mijn leerkracht nederlands was druk bezig een poging te ondernemen om de klas tot orde te brengen. Ik zat als enigste op de achterste rij. Alle mensen in mijn klas wouden het liefst zou veel mogelijk vanvoor zitten, misschien was het om de leraar beter te horen of misschien om zo ver mogelijk van mij te zitten. Ik begon medelijden te krijgen met mijn leerkracht die nog altijd aan het proberen was. Ik had ergens toch wat sympathie voor haar omdat ze voor een klas wil staan. Volgens de maatrschappij waren leerlingen monsters, misschien hadden ze wel gelijk. Ik zuchtte en besloot actie te ondernemen.
"Zwijg nu eens allemaal!" gilde ik. De klas zweeg direct. Ik had gezag, maar ik was er niet tevreden mee. De leerkracht glimlachtte naar me.
"Ik heb iets belangrijk te vertellen," begon ze. Ze keek de klas rond die nu vol belangstelling naar haar aan het kijken was. Buiten ik dan, ik vond het buiten wat belangrijker. Ik zag Dieter en het groepje staan, die weer eens spijbelde. Vorig jaar zou ik daar nog hebben bijgestaan. Ik zag dat de directeur naar hen kwam toegestapt en ik wendde mijn blik af. Dit wou ik niet zien. Ik richtte mijn aandacht terug op de leerkracht die stond te popelen om haar mededeling te zeggen
"Er komt een nieuwe leerling in onze klas," zei ze trots. Binnenmonds moest ik lachten toen ik de teleurgestelde gezichten van mijn klasgenoten zag. Misschien hadden ze gedacht dat we een prijs hadden gewonnen voor de beste klas, droom verder jongens!
"Maar van de directeur moest ik zeggen dat het een speciaal geval is. Hij heeft al wat te maken gehad met de politie. Maar ik denk niet dat dat zo'n probleem zou zijn,"
"Ja we hebben Margo toch ook al overleefd," zei een jongen uit de klas, iemand die nieuw was van dit jaar en me dus niet heeft gekend vroeger. Hij heeft alleen maar verhalen gehoord. De hele klas keek boos naar hem.
"Waarom moet er nog een stuk krapuul in onze klas. Is één nog niet genoeg?" hoorde ik een meisje die op de voorste bank zat, fluisteren naar de leerkracht, het was toch luid genoeg dat ik het hoorde. Ik schrok, ik wist dat ze nog zo over me dachten maar als je ze het hoort zeggen komt het toch nog anders over.
"Waarom vergeven jullie het me nog altijd niet?" zei ik. De klas zweeg. De grotere monden zeiden ook niets "Ik zou het echt graag weten. Dit jaar heb ik nog niemand gepest, of ook maar op één of ander manier iets kwaad gedaan,"
"Je bent Margo,"probeerde iemand.
"Ja ik ben Margo. Moet ik mijn naam dan veranderen,"
"Wat je ook doet, we zullen je altijd als de Margo van vorige jaren zien. je gaat nu toch niet één van je vriendjes op me af sturen?" de klasgenoot die opmerkte dat Margo mijn naam is, keek me angstig aan. Ze meende het, ze dacht echt dat ik iemand zou op haar afsturen om haar in elkaar te slaan,
"Nee ik zal dat niet doen. Ik zal dat nooit meer doen. Vertrouw me maar,"
Ze snoof en was dat duidelijk niet van plan.
"De nieuwe leerling komt overmorgen. De bel zal direct gaan maar jullie mogen al naar de speelkoer," zei de leerkracht. Waarom sprak ze niet over dit probleem? Waarom hielp ze me niet?


"Vegetarisch graag," zei ik tegen de kantinevrouw, ze hield me een slecht ruikend stuk vlees voor. Ik moest bijna kotsen van de geur. Gelukkig was het vegetarische eten altijd veel beter.
"De jeugd moet sterk zijn, dus je moet veel vlees eten," spoorde ze me nog wat aan.
"Weet je ik zal denken dat dat vegetarisch een stuk vlees is, dan zal ik ook wel sterk worden en klaar zijn voor het leven later," zei ik toen ik hongerig naar het vegetarisch keek. Met een diepe zucht gaf ze me dan toch het vegetarische. Ik bedankte haar en liep naar de eetzaal, nergens een tafel waar niemand aan zat. Zoals altijd zette ik me bij de eerstejaars. Die kende me toch nog niet. Nog niet, binnenkort zullen ze ook wel verhalen van me horen en dan ook schrik van me hebben.
Ik zat te genieten van mijn vegetarisch tot wanneer iemand op mijn schouders tikte. Ik keek vriendelijk om, dat was mijn nieuwe levenswijze, vriendelijk zijn, maar toen ik zag dat het Piet was, de beste vriend van Dieter keek ik boos.
"Zie je niet dat ik aan het eten ben," zei ik geërgerd. Piet haalde zijn schouders op en kwam naast me zitten.
"Ik moet met je praten,"
"Moet dat echt nu?"
"Ja, de anderen zitten momenteel nog altijd bij de directeur. Straks gaan alle leerkrachten en de directieleden overleggen of ze van school moeten gestuurd worden," vertelde hij me. ik dacht aan wat ik buiten had gezien toen het nederlandse les was.
"En wat heb ik daarmee te maken?"
"Veel,"
"Ik ga jullie echt niet helpen,"
"Dat is nu ook echt niet nodig,"
"Wat wil je dan van mij?" mijn stem beogn meer volume te krijgen. De eerstejaars die bij mij aan tafel zaten waren plots allemaal verdwenen. Piet kenden ze goed genoeg. Als Piet tegen iemand vriendelijk doet zonder dat hij de persoon besteeld, dan zal die persoon ook wel bij het groepje horen, dat zullen ze zeker nu denken.
"De meeste mensen, eigelijk alle mensen, zien je nog altijd als een lid van het groepje. Zo noemen ze ons toch?" toen hij dat zei glimlachtte hij vals naar me.
"Nu snap ik het. Is dit een soort wraak ofzo?"
"Oh Goke, je weet, diep in ons hart houden we van je,"
"Je hebt gezegt tegen de directeur dat ik er ook nog bij hoor?"
Hij knikte.
"Ben je opeens weer populair," merkte hij scheinheilig op.
"Waarom heb je dat gezegt?" negeerde ik het populairding.
"Dat heb ik ook niet. Het was Dieter. Hij is kwaad op je dat je niet meer bij hem bent. Maar ik moest je laten weten dat als je terug bij hem bent, dat hij zou zeggen tegen de directeur dat je er niet bijhoort,"
Ik kneep mijn handen dicht. Ik voelde mijn nagels in mijn vel drukken, onbewust greep ik mijn jaszak vast. Wat haatte ik hen. Waarom doen ze dit?
"Dieter kan iedereen krijgen van school die hij wilt. Waarom wil hij jou? Zo speciaal ben je niet," vroeg Piet. Dat is een vraag die ik me ook veel stel.

Citaat:

Gestresst stond ik bij de bushalte te ijsberen. Doordat Tom me vanochtend een lift had gegeven moest ik nu een half uur op de bus wachten. Ik was toch beter met de fiets gekomen. Ik werd zenuwachtiger met de minuut. De hele namiddag heb ik naar de deur gekeken tot wanneer de directeur me uit de klas zou komen halen om me te vertellen dat ik van school ben gestuurd, net zoals de rest van het groepje. Ik kon me zo al een scenario voorstellen dat hij me een trap onder mijn achterwerk gaf zodat ik naar buiten vloog en daarna gooide hij alle boeken van mij één voor één naar buiten, die ik snikkend zou oprapen. Maar gelukkig, hij was me niet komen halen. Piet had me bang gemaakt, ik was heel zeker van mijn stuk over het feit dat ik nooit meer zal terug gaan bij Dieter. Wat hij me ook zou aandoen, ik doe het niet! Ik probeerde zoveel mogelijk te vergeten van wat er vorige jaren is gebeurd, maar voordurend word ik er terug aan herinnerd. Eindelijk verscheen de bus op het plein. Er stonden veel mensen te wachten om ook op die bus te stappen. De bus stopte recht voor mij en opende zijn deuren, iedereen begon te dringen om de eerste te zijn die op de bus zat en dus ook een goede plaats zou hebben. Ik wachtte geduldig en liet iedereen voor, een jongen van ongeveer mijn leeftijd volgde mijn voorbeeld. Toen ik een blik op hem sloeg glimlachtte hij, ik kleurde rood en wendde mijn ogen van hem af en besloot ook maar om te gaan dringen. Al snel zat ik op de bus en besloot om op een bank te zitten die in het neutrale gedeelte stond. Ik had een soort van theorie ontworpen over waar je het best kon zitten in een bus, er waren 3 delen, het sullengedeelte dat was helemaal vooraan, het populaire gedeelte dat was achteraan en het neutrale gedeelte was in het midden. Met een zucht liet ik me zakken op het stoeltje. De belangrijskte reden waarom ik in het midden zat was eigenlijk omdat ik hier niet misselijk werd. Ongeduldig keek ik hoe een oud vrouwtje opstapte, heel traag en voorzichtig. Ik had de neiging om te roepen dat ze haar moest haasten. Ik schrok van mezelf, dit had ik al lang niet meer gehad! Ik zag dat de jongen die daarnet naar me had geglimlacht het vrouwtje hielp. Het zag er wel schattig uit. Toen ze ook op een stoeltje had plaatsgenomen zei ze tegen de jongen dat hij een goede jongen was. De jongen liep verder het gangpad door terwijl het vrouwtje een preek aan het opzeggen was over de jeugd van tegenwoordig, hij keek naar me en haalde zijn schouders op, voor het vrouwtje stopte met praten zei ze nog een paar keer dat de jongen een goede jongen was. Ondertussen had hij zich op de bank voor mij gezet. De bus vertrok, ik juichde binnenmonds. Nadat we het centrum waren uitgereden draaide de jongen zich om naar mij.
"Ik ben Kevin, jij?" stelde hij zich voor.
"Margo," onderzoekend keek ik hem aan. Waarom spreekt hij me nu aan? Ik wil een rustig busritje om alles op een rijtje te zetten, alhoewel een gesprekje met hem zou ook wel interresant kunnen zijn. Hij zag er niet mis uit.
"Jij gaat zeker naar het atheneum naar school?" vroeg hij. Mijn wangen kleurde weer rood. Ik vloekte onhoorbaar. Hij kent me. Ik hoorde het vrouwtje al zeggen: "jij bent een stout meisje!" terwijl ze met haar handtas op mij sloeg. Gelukkig bleef het vrouwtje voor zich uit kijken. Ik knikte.
"Ik heb al gehoord van je," wist hij me te vertellen. Ik keek naar beneden, ik schaamde me. Weet echt iedereen van mij? Kevin zweeg even en ik bleef naar beneden staren.
"Niet slecht bedoeld, maar waarom doe je al die dingen? Je weet toch dat je mensen kwetst?"
Snel keek ik op. Ik zag dat hij geïnterreseerd aan het wachten was op mijn antwoord, ik zag in zijn ogen dat hij afschuw voor me had. Fijn! Nog iemand die een hekel aan me zal hebben.
"Ik doe niets meer, ik hoor er niet meer bij,"
"Ach was je niet goed genoeg meer?"
"Ik ben er zelf uitgestapt,"
"Die laten je niet zomaar gaan," Kevin keek me indringend aan, ik schrok, net alsof hij echt wist waar over hij praatte.
"Dat heb ik ondervonden, hoe weet jij dat?"
"Dieter is mijn neef,"
Nu is het moment dat ik van mijn stoel zou moeten voelen maar het dringde niet goed door. Ik zuchtte, één en al problemen.
"Waarom zucht je?"
"Waarschijnlijk word ik door je leuke neefje van school gestuurd,"
"Wat heeft hij nu weer gedaan?"
“Hij heeft gezegt dat ik nog in het groepje zit.”
“Wraak?”
“Nee, hij wil me chanteren,”
“Wat wil hij hebben van je?”
“Hij wil dat ik terug met hem verkeer,”
“Maar jij wilt niet?”
“Nee. Door hem is heel mijn leven verpest. Ik heb geen vrienden, iedereen is bang van me door vorige jaren,”
“Maar als je terug bij hem gaat, dan heb je toch terug vrienden,”
“Als jij dat vrienden kunt noemen.”
“Dat is ook wel waar. Margo, je moet pas iets doen als je het echt wil. Je moet blijven nee zeggen als je niet wil. Toon dat je karakter hebt.”
Ik glimlachtte.
“Weet je dat je iets weg hebt van je neef?” merkte ik plots op.
Hij knikte. “Spijtig genoeg wel,”
"Oei! Ik moet hier afstappen!" vlug drukte ik op het belletje. De bus reed net voorbij de halte, maar de bestuurder stopte toch het logge ding. Ik stond op.
"De volgende keer beter opletten, meisje!" riep hij toen hij de deuren voor me opende. Ik verontschuldigde me tegen hem, het vrouwtje zat boos naar me te kijken. Als ik nu niet vlug weg ben dan komt ze echt nog af met die tas, die Kevin zou haar dan wel moeten helpen. Ik stapte af, recht in een plas. Beteuterd keek ik naar mijn natte all stars. Vandaag zat het me zo tegen, dat het natuurlijk ook weer begon te regenen. Ik kneep mijn ogen zo hard mogelijk dicht om tranen te vermijden en deed mijn kap op. Waarom ik altijd?

"Je bent laat," dat was het eerste wat mijn moeder zei toen ze me zag, ook al stond haar dochter verzopen voor haar neus.
"Je hebt geluk dat je vader nog niet thuis is anders had je misschien weer geen eten,"
Ik zweeg en keek naar mijn natte all stars. Mijn moeder volgde mijn blik en slaakte een gilletje.
"Mijn pas gedweilde vloer! Buiten met die schoenen!" riep ze woedend naar me, ik zag speeksel rond vliegen. Ik vond het wel erg voor mijn schoenen dat ze buiten moesten staan, maar ik was al lang blij dat ikzelf niet buiten moest. Ik deed ze snel uit en zette ze buiten onder het raam zodat ze niet helemaal nat zouden worden. Daarna liep ik de trap op naar boven recht naar de badkamer en deed de deur op slot. Ik stond weer voor de spiegel een keek naar mezelf. Mijn hand greep naar het scheermes van mijn vader en ik deed weer hetzelfde als gisteren, eergisteren en zovele dagen geleden.

Nadat het scheermesje mij een beter gevoel gaf, spoelde ik het terug af. Er mochten geen sporen overblijven. Plots bedacht ik dat het heel waarschijnlijk mijn ouders niet veel uitmaakte dat ik me vermink. Ik keek naar mijn arm waar al veel littekens opstonden en ook wat verse snedes van daarnet. Elke dag had dit wondermiddeltje minder effect en moest ik meer en meer snijden. Wat zal het gevolg van dit alles zijn? De tranen liepen weer in mijn ogen en mijn hand nam terug het scheermesje wat vaster, klaar om te snijden.
“Nee!” gilde ik en smeet het scheermesje in de verste hoek van de badkamer. Snikkend liet ik me neerzakken tegen de muur. Wat ben ik nu? Een zielig hoppje mens dat nooit gelukkig is en dat zelf nooit geluk heeft en nooit plezier. Ik had geen vrienden, geen mensen die bezorgd om me waren en al zeker geen mensen die iets om me geven. Moest ik nu gewoon doodgaan, zou iemand dat dan merken? Nee Margo, denk niet zo. Het kan allemaal slechter. ik heb nog een dak boven mijn hoofd en krijg nog eten mits ik me aan de regel hou van mijn vader. Met mijn hand veegde ik de tranen uit mijn ogen. Langzaam stond ik recht en keek in de spiegel, Mijn spiegelbeeld zag er uit zoals ik het had beschreven: zielig! Mijn ogen waren roodgekleurd door het wenen. Maar het maakte me niet uit want niemand kijk toch in mijn ogen. Ik verbond mijn arm terug met het verband en sloot daarna mijn ogen. Zou ik er niet mee stoppen? Het helpt toch niet meer...
IK besloot om er mee te stoppen. Het zal me wel lukken, het moet maar...

Citaat:

Hoofdstuk twee

Het was al twee dagen geleden dat Piet bij me was gekomen en ik was nog altijd niet van school geschopt. Ik begreep het niet, de bendeleden had ik ook al twee dagen niet meer gezien. Dat voelde je aan de sfeer op school, het was meer ontspannen. Niemand was bang dat hij gepest zou worden door een stom voorval of gewoon omdat zijn gezicht de bende niet aanstaat. De bel ging en ik stond nog beneden in de trappenhal, vandaag moest ik weer voor het eerste uur op de eerste verdieping zijn dus ik kon nog op tijd zijn. Snel rende ik de trap op, buiten adem kwam ik de klas binnen. Het viel niet op dat ik te laat was, de leerkracht was er zelf nog niet. Ik liep naar de achterste rij banken en wou gaan zitten waar ik altijd zat. Naast het raam, maar er zat iemand! Ik kende hem niet, dus het was waarschijnlijk de nieuwe jongen die vandaag zou komen, die jongen die al te maken heeft gehad met de politie. Hij keek me nors aan. Zijn blik zei duidelijk: Wat moet je? Ik zuchtte en zette me dan maar op een andere plaats, maar toch ook vanachter. Het was rumoerig in de klas, ik hoorde dat ze bezig waren over het groepje. Plots verzamelde een meisje, ik ken haar naam niet, al haar moed en liep naar me toe. Ze keek even verwonderd dat ik niet bij het raam zat maar maakte haar daar verder niet druk over.
"Is het groepje van school gestuurd?" vroeg ze, haar gezicht was roodaangelopen. Ik haalde mijn schouders op.
"Ik hoor niet meer bij het groepje. Hoeveel keer moet ik dat nog zeggen?"
"Je hoort er niet meer bij? waarom zat Piet dan bij jou in de refter?"
"Dat zijn je zaken niet, meisje," uit mijn ooghoeken zag ik dat de nieuwe jongen het gesprek aan het volgen was.
"Je hoort er wel nog bij," besloot het meisje voor me, snel liep ze van me weg. Ik zuchtte. Wat ik ook doe, voor hen blijf ik dus bij het groepje.
"Welk groepje?" ik keek op en zag dat de nieuwe jongen tegen me sprak.
"Wat mensen van school waarvan iedereen bang is," zei ik onverschillig.
"En jij hoort daar bij? Ik dacht al dat jij een coole was,"
"Nee ik hoor daar niet bij," nu was ik nors. Volgens hem zou ik dus cool zijn omdat ik bij dat groepje zou horen, hij was dus ook zo iemand als hen.
"Maar dat meisje ..."
"Ik hoorde er bij, nu niet meer!"
"En ze zijn van school gestuurd?"
"Stilte!" één van mijn strengste leerkrachten kwam de klas binnengelopen. Ik hoorde tot hier dat hij buiten adem was.
"Excuseer me maar er was een probleempje met de administratie. Is de nieuwe jongen er al?" hij keek de klas rond en liet zijn blik viel vallen op de jongen.
"Welkom in deze klas, ik hoop dat je met je klas goed zal kunnen opschieten en snel nieuwe vrienden zal maken," rafelde de leerkracht ongeïnterreseerd het welkomtekstje op "Je mag je voorstellen, jongen,"
"Ik ben Wannes. Ik ben van mijn vorige school getrapt en binnen een paar weken ook van deze," zei hij. Ik zuchtte, weer iemand die stoer probeerde te doen.
"Vertel wat over jezelf, Wannes," ik zag dat de leerkracht duidelijk niet onder de indruk was, in tegenoverstelling van mijn klasgenoten.
"Ik ben 17 jaar oud en woon hier wat verder op. Zo goed?"
De leerkracht knikte en begon aan zijn les.

“Het vegetarische zeker?” de kantinevrouw keek me vriendelijk aan. Ik knikte terug, ze kende me nu al wel goed. Gisteren had ze wel nog geprobeerd om me het lekkere vlees voor te schotelen, mislukte poging. Ik nam het bord aan en stapte naar de drankautomaat. Achter me hoorde ik de kantinevrouw haar preek van het vlees weer opzeggen, verrast keek ik om en zag dat Wannes druk aan het wijzen was naar het vegetarisch. Met een teleurgesteld gezicht gaf de kantinevrouw dan toch een vegetarisch bord. Ik glimlachtte, de kantinevrouw is echt een grappig vrouwtje. Ik drukte op het knopje met fruitsap, en er rolde natuurlijk een flesje fruitsap in de gleuf. Ik bukte me om het te pakken, wat niet goed lukte met het dienblad in mijn handen. Het bord verschoof al op het dienblad. Maar het lukte me dan toch om de fruitsap uit de gleuf te nemen en zette het flesje op het dienblad. Met een zucht zocht ik een lege tafel, nergens één te vinden. Ik zag dat er nog plaats was aan een tafel waar eerstejaars aanzitten, toen ik naar de tafel toestapte keken ze me al angstig aan. Dat negerend zette ik me naast een heel uitzonderlijk klein meisje. Ze keek me aan met angstige ogen.
“Hoi,” zei ik flauw. Het meisje dook in elkaar. Ik hoorde iemand lachen. Boos keek ik om, ik vond dit alles behalve grappig. Ik kon het eigelijk al voorspellen wie het meisje aan het uitlachen was.
“Moet dat?” zei ik woedend. Ik bliksemde Wannes neer met mijn ogen. Al snel stopte hij met lachen en zette zich naast mij. Het meisje was ondertussen al verdwenen.
“Het was wel grappig,” gniffelde hij nog na. Ik zweeg, ik had er een duidelijke mening over maar ik ad geen zin om daarover te discusseren. Wannes zag er zo iemand uit waar je alles zou tegen kunnen zeggen, hij zou het niet naar beneden halen maar gelijk geven ook niet.
“Jij bent wel een stille,” merkte hij op.
“Wat zou ik tegen je moeten zeggen?”
“Je kan bevoorbeeld vragen of ik het eten lekker vind,”
“Vind je het lekker?” droog keek ik hem aan. Hij begon spontaan weer te lachen.
“Jij bent echt grappig!”
Ik sloeg mijn ogen toe uit ergenis. Hij is echt een klein kind! Plots zag ik Piet de eetzaal binnenkomen. Ik schoot omhoog en snelde naar hem toe. Hij wou de eetzaal al weer verlaten maar ik trok nog snel aan zijn mauw.
“Jou moet ik spreken,” zei ik toen hij zich omdraaide. Zijn gezicht sierde direct een grijns. Ik trok hem mee aan zijn mauw aan de tafel waar ik zat. Wannes zat er nog en zat met grote ogen Piet aan te staren.
“Zijn de andere nu van school gestuurd ofzo?” fluisterde ik naar Piet.
“Geschorst. De directeur is bang voor ons,” hij keek me fier aan.
“En jij?”
“Ik zat in de les. Net zoals jij. Trouwens de directeur zal ons in de gaten houden.”
“Net zoals mij? Ik hoor niet bij jullie!”
“Je zegt van niet, maar diep in je hart hoor je er nog bij,”
“Het is net alsof je een eed aan het afleggen bent. Je overdrijft! ,” het viel me plots weer op dat Wannes nog bij ons zat “Ohja ik ken nog iemand die mijn plaats kan overnemen,”
Piet keek me gespeeld onder de indruk aan “Krijg je weer nieuwe vrienden?”
“Pietje, ik stel je voor aan mijn beste maatje, Wannes,” zei ik geforceerd vrolijk en stond op van tafel. Ik hoorde Wannes zich nog voorstellen en even daarna Piet roepen dat hij moest zwijgen. Fijne mensen.

Dus de directeur houd me ook in het oog? Ik besefte dat ik in de gang stoond van zijn bureau. Ik keek de gang rond, en jawel ik zag hem kijken naar me door zijn raampje. Hij keek me recht in mijn ogen aan, ik kon het niet laten om te zwaaien. Ik zag dat hij vriendelijk knikte. Misschien gelooft hij ze niet, anders zou hij me wel tot bij hem geroepen hebben om me waar te schuwen dat ik braver moest zijn. Ik dacht weer aan vorig jaar, hoe hij me verzekerd had dat ik zonder het groepje zou kunnen. Hij geloofde dat in mij niets kwaad zat. Het was hoofdzakelijk door hem dat ik veranderd was. Ik glimlachte en stapte door.

De laatste bel van de dag ging, de schooldag was op zijn eind, Mijn klasgenoten waren al snel de klas uit verdwenen om te genieten van het zonnetje. Ik was wat minder snel, de zon deed me ook niet zo veel. Met veel zuchten propte ik alles in mijn boekentas en verliet dan ook het lokaal richting de trappenhal. Het viel me op hoe stil het al in de gangen was. Dat viel me anders nooit op. Ik voelde dat er wat mis was. Toen ik de trap afdaalde keek ik een paar keer achter me om er zeker van te zijn dat niemand me volgde. Sneller en sneller daalde ik de trappen af. Plots miste ik een tree en viel. Een hevige pijnscheut schoot door mijn enkel. De tranen stonden al snel in mijn ogen.
“Haha, hoe onhandig kan iemand zijn,” hoorde ik opeens achter me. Angstig keek ik de trap omhoog. Ik zag Dieter en Piet staan en al snel verschenen de andere van hun groepje ook. Dit is geen goed voorteken! Ik moet hier weg geraken. Ik probeerde op te staan maar door de hevige pijn in mijn enkel zakte ik weer in elkaar.