Bokt.nl

Citaat:

‘’Weg hier!’’ zei ze, ze pakte een pluk manen en sprong op haar paard.
Alles stond in brand, overal schaduwen. Vanuit een ooghoek zag ze iemand ineengedoken zitten op de grond. Ze spoorde haar paard aan en het sneeuwwitte dier nam een sprint, dwars door de brandende takken en brokstukken die langs hen heen op de grond vielen.
‘’Stand up!’’ schreeuwde ze hard naar de persoon op de grond terwijl ze er naar toe galoppeerde.
Ze zag de persoon moeizaam opstaan ‘’take my hand!’’
Tot haar verbazing pakte de jongen niet haar hand maar sprong zwierig op de rug van haar paard en hield zich goed vast.
Ze spoorde haar paard meer aan en galoppeerde langs de brandende huizen en bomen.
In de verte klonk een gigantische brul. Ze boog zich voorover om het paard onder zich nog harder te laten gaan. Haar knokkels werden wit van het stevig vasthouden aan de zijdezachte witte manen.
Achter zich voelde ze de jongen dicht tegen zich aan gedrukt. Er klonk weer een brul en een boom die in lichterlaaie stond viel om, vlak voor het paard zijn benen.
Het paard remde en steigerde. Haar ogen keken vluchtig in het rond. Het paard vond eerder een andere uitweg dan het meisje en keerde zich half om, om een ander weggetje in te slaan.
Het meisje boog zich weer voorover en pakte er een pluk manen bij.
Naast haar zag ze schaduwen, gigantische schaduwen terwijl ze langs de rijen brandende bomen galoppeerden. Een grote schaduw vloog rakelings over hen heen. Ze wilde niet weten wat dat was, waar het vandaan kwam en wat het van plan was.

Het gebrul klonk nu ver achter hen, langzaam werden de bewegingen van het paard minder snel. De bomen aan de kant van het zandpad brandden niet meer.
Het was donker om hen heen. Ze keek omhoog naar de sterren en zag de rookpluim die vanuit het dorp kwam. Moeizaam slikte ze en spoorde haar paard weer aan. Ze besloot de weg in te slaan die ze het best kende. Na iets wat uren leek te duren ging het paard als zichzelf over in draf. De bewegingen waren nog gehaast. Achter zich hoorde ze de jongen hoesten.
Ze opende haar ogen die ze een tijd lang stijf dicht had gehouden. Ze keek om zich heen en zag dat ze al een heel eind van het dorp verwijderd moesten zijn.
Zuchtend liet ze het paard overgaan in stap om zich daarna doodop van het paard te laten glijden.
Eenmaal met beide benen op de grond voelde ze hoe slap haar benen wel niet waren en viel ze bijna op de grond. Ze leunde op de rug van het paard en keek naar de jongen die ook was afgestegen.
De jongen keek terug en hun blikken kruisten elkaar. Hij was lang, had zwart halflang haar, zijn gezicht was knap maar er zat een laag zwarte roet overheen. Hij had bruine ogen, verder een lange zwarte jas aan, een hoed op en ze zag dat er een zwaard aan zijn riem hing.
Ze keek weer naar zijn zwarte gezicht en lachte. De jongen lachte terug. Ineens bedacht ze zich iets ,ze haalde een vinger over haar wang en keek ernaar. Haar vinger was zwart. Ze deed een stapje achteruit en aaide en klopte haar paard, die ook haast helemaal zwart was.
Toen keek ze om zich heen en naar boven, de lucht was rood. De zon kwam op.
Ergens vlakbij hoorde ze kabbelende geluiden van water. Ze liep erop af en liet haar paard en de jongen even voor wat het was.
Al gauw ontdekte ze een klein beekje, ze knielde erbij neer en waste haar gezicht.
Zwarte druppels vielen in het heldere water. Ze bekeek zichzelf in het spiegelende water, haar anders zo mooie langbruine haar hing als sliertjes langs haar gezicht. In een flits zag ze wat er gebeurd was misschien maar drie uren geleden. Schreeuwende, in paniek rakende mensen. Ze slikte moeizaam en hoestte en spuugde zwart op de grond. Ze plensde nog een keer water in haar gezicht en stond op. Achter haar zag ze de jongen sloffend naar haar toe lopen. Hij liep wat raar. Eenmaal naast haar hurkte hij neer bij het beekje en waste ook zijn gezicht. Wie was deze jongen? Vroeg ze zich af. Ze gokte dat hij ongeveer 18 jaar was, in mensenjaren. Even bleef ze zo naar hem staan kijken. En liep toen terug naar haar paard die stond te grazen. Ze aaide het dier om het zwarte roet van haar anders zo mooie witte vacht af te kloppen.
Toen omhelsde ze haar ‘’ Aimé’’ fluisterde ze de naam van het dier. Aimé haar oortjes draaide zich richting haar en ze hinnikte zachtjes ‘’thank you for saving us, Aimé’’.
Toen draaide ze zich om en ging zitten op een omgevallen met mosbegroeide boomstam.
Ze hoorde dat de jongen naar haar toe kwam lopen en plaats nam naast haar op de boomstam.
Een poosje was het stil. ‘’may I thank you for saving me?’’ zei de jongen plotseling.
Hij heeft een mooie stem dacht ze ‘’off course, but no thanks’’ glimlachtte ze ‘’by the way, what’s your name actually?’’
‘’My name is John’’ glimlachte de jongen ‘’and your name?’’
‘’Elizabeth’’
‘’Nice’’
‘’Hmm, no it’s not’’
Er klonk een zucht en weer een stilte.
‘’Just call me Liz’’ zei ze om de stilte te verbreken.
De jongen glimlachte weer. ‘’where are you coming from? I’ve never seen you before.’’
Ze keek hem aan en zuchtte ‘’I used to live in the orphanage’’
Zo, nu wist hij meteen ook dat ze geen ouders meer had dacht ze.
Blijkbaar wist de jongen niks meer te zeggen, want er was weer een stilte.
Ze keek omhoog naar de lucht, langzaam kleurde die blauw, zonnestralen kwamen door de bomen.
Een prachtig gezicht, net alsof er vannacht niks gebeurd was.
‘’And you? Where are you coming from?’’ vroeg ze toen terwijl ze naar Aimé keek die gulzig water uit het beekje dronk.
‘’I was in the village for bussiness, I come from the town Zoar.
‘’Zoar’’ fluisterde ze tegen haarzelf en dacht na waar dat lag ‘’in north?’’
‘’Yes, my father is stadtholder there’’
Ze knikte, een rijke jongen dus. Wat moet zo’n iemand in dit gebied? vroeg ze zichzelf af.
Zoaren waren rijke mensen, het is ook een rijke stad, met grote ommuring tegen de rare wezens die je overal tegenkomt. Deze stad had al een hele geschiedenis achter de rug. Ze had er veel verhalen over gelezen.
‘’I don’t like the savety of the towns, I’m rather in the open air.’’ Zuchtte John alsof hij haar gedachten kon lezen.
Ineens schoot haar iets te binnen en wierp een blik op zijn been, ‘’what happened to your leg?’’
‘’Why?’’
‘’You were shuffle’’
‘’I’m always shuffle’’ grijnsde John.
Ze deed haar mond open om wat te zeggen ‘’No, I know what you mean’’ en hij tilde zijn broekspijp een stukje op. Ze zag een stuk stof verbonden om zijn onderbeen. John liet zijn broekspijp weer zakken ‘’a dragon’’
‘’Dragon?’’ vroeg ze verbaasd.
‘’Yes..’’ zei John sarcastisch ‘’that’s why the village was on fire’’
‘’Ah’’ Ze had wel van die andere enge wezens gezien, wezens waar ze de naam liever niet van uitsprak.
Die grote schaduwen wierpen langs de bomen en over de huizen, gillende mensen,vlammen. Ze schudde met haar hoofd en rilde.
‘’Cold?’’ hoorde ze John vragen. Ze keek in zijn mooie diepbruine ogen en schudde toen haar hoofd.
‘’I’m gonna sleep a little’’ zei ze en stond op van de boomstam, haar benen voelden slap.
‘’Ok, sleep well’’
‘’Thanks’’ zei ze en liep richting het beekje, daar lag een mooi kleed van zacht mos. Ze ging op haar zij liggen en viel meteen in slaap.

Elizabeth schrok wakker en deed haar ogen open. Voor haar nog steeds het uitzicht van het beekje met daarachter mooie groene bomen.Ze draaide zich om, oef wat was ze stijf.
Moeizaam kwam ze overeind. Ze zag John zitten, leunend tegen een steen. Hij had een hoed op die hij over zijn ogen had geschoven. Waarschijnlijk sliep hij.
Ze stond op en draaide met haar nek, die kraakte. Al wrijvend met haar hand over haar pijnlijke nek liep ze naar Aimé. ‘’Hi beauty’’ zei ze tegen haar en aaide het paard. Toen keek ze omhoog naar de zon die recht boven haar stond. Halverwege de middag, dan hebben we zo’n drie uren geslapen dacht ze.
Achter haar hoorde ze John gapen, ze keek achterom en zag dat hij zijn hoed naar achteren schoof.
‘’Goodday’’ zei hij grijnzend en nam zijn hoed even af.
Ze schudde lachend haar hoofd, terwijl ze het hoofdstel van Aimé om deed.
John stond op, liep naar de beek en plensde water in zijn gezicht en dronk wat.
Ze voelde aan haar waterfles die aan haar riem hing. Leeg..
Langzaam liep ze ook naar het beekje en knielde erbij neer en vulde de waterfles met schoon fris water.
‘’ Where shall we go to?’’ vroeg ze aan John.
‘’ I want to go back to Zoar, but that is a week travel’’ zuchtte John en stond op.
Ze deed de kurk op de waterfles en stond ook op.
‘’ We can go to town Zilvania, that’s in north too and one day travel, than we look further what we do next, all right?’’
Ze knikte en liep naar Aimé terwijl ze de fles aan haar riem hing.
Ze sprong en zwiepte haar been over de rug van het paard en ging goed zitten. John kwam langzaam aanlopen en eenmaal bij Aimé nam hij een zwierige sprong en kwam achter Elizabeth op de rug van Aimé terecht.
Ze stuurde Aimé een pad in en dravend vervolgden ze hun reis naar Zilvania.

Citaat:

‘’ Do you speak any other language or only English?’’ vroeg John.
‘’Euhm, yes, I speak four other languages’’
‘’Which?’’
‘’I speak Dutch, my mother language, German and French. And some words of elf’s’’
‘’Ah right, more human languages than others’’
‘’Yes’’ antwoordde ze ‘’and you?’’
‘’I speak different languages, one is Zoars..’’
‘’I already thought that ’’
Achter haar klonk gegrinnik. Ze glimlachte en keek om haar heen. Aimé was ondertussen even in stap overgegaan.
Elizabeth had nooit eerder een Zoar ontmoet, typisch voor Zoar's, zwart haar , een spitse neus, een brede kaaklijn. Dapper..
‘’Do you have talent?’’
Ze keek verbaasd, waarom zou hij dat vragen..?
‘’Hmm, not really, I only practise archery’’
‘’Are you good in it?’’
‘’Euhm, what shall I say..’’ zei ze bedenkelijk .
‘’Yes, or no?’’
‘’Hmm yes, I’m good in ’’
‘’Where is your bow than?’’
Nu was ze toch echt beduusd, wat was dit nou weer voor stomme vraag?
‘’I had no time to bring it when everyone was in panic last night’’ antwoordde ze sarcastisch.
‘’That’s not very smart of you’’
‘’Why?!’’ ze voelde zich boos worden.
‘’You always keep your weapons with you in this strange world, you never know’’
Ze besloot maar te zwijgen. Wie had nou verwacht dat haar ooit zoiets zou gebeuren als afgelopen nacht.
Aimé stapte rustig verder met haar oortjes mooi naar voren, luisterend naar de vele geluiden die voor ons te zacht waren om te horen.

Ze waren aangekomen bij een open plek, Aimé stond stil, haar oortjes alle kanten op draaiend.
‘’Which way?’’ vroeg Elizabeth.
‘’Let me think..’’ zei John zachtjes en keek om zich heen ‘’ that way’’
En hij wees richting een zandpad dat aan de overkant van de open plek lag.
‘’How do you know that?’’
‘’Doesn’t matter’’ antwoordde John grijnzend ‘’I’m a Zoar erhm?’’
‘’Ok, Zoars can smell which way north is’’ lachte ze hem uit en spoorde Aimé aan om de open plek, met gras bekleed, over te steken.
‘’Very funny’’ hoorde ze John zeggen en gaf haar een pestende prik in haar zij.
‘’Aah , don’t do that’’ lachte ze.
‘’Than you don’t tea....’’ John zweeg ,Aimé was plotseling gestopt en hinnikte luid en brieste.
Elizabeth spoorde haar weer aan, maar Aimé wilde echt niet verder.
‘’What’s wrong with you?!’’ riep ze en spoorde Aimé nog eens aan maar nu harder.
Aimé begon onrustig te stappen op haar plek en probeerde ondertussen om te draaien..
‘’No!, we go that way’’ zei ze gefrustreerd tegen haar paard.
‘’Shhh’’ zei John ‘’listen..’’
Ze zweeg en luisterde, ondertussen Aimé ervan te weerhouden om, om te keren.
Ze hoorde geklepper van vleugels,, vele vleugels. Beide keken ze omhoog...
‘’Move!’’ riep John ineens en meteen liet Elizabeth de teugels van Aimé vieren. Die draaide haar direct om en galoppeerde het bos weer in, een ander pad dan ze eerst vandaan kwamen..
Na een heel stuk liet ze Aimé weer stoppen ‘’Hoo Aimé’’
Ze klopte haar paard op de hals.
‘’What were that for creatures?’’ vroeg ze verbaasd.
‘’I’m not sure’’ hoorde ze John nadenkend achter haar zeggen ‘’but I think that were bats’’
‘’Bats? We run away for bats?!’’
‘’They are spy’s’’
‘’For what?’’
‘’For things you never want to know’’
Ze zuchtte en liet Aimé omdraaien, ‘’we have to take that path, right?’’
‘’Yes..’’
Aimé was onrustig toen ze die kant weer op gingen, maar luisterde deze keer wel.
Ze boog zich voorover ‘’sorry Aimé, that I’m not listened to you’’ fluisterde ze in haar oortjes.
Aimé hinnikte zachtjes, glimlachend ging ze weer overeind zitten, met John achter zich die ongerust om zich heen bleef kijken.
Ze stapten de open plek op en staken hem zonder dat er wat gebeurde over, met een zucht van opluchting liepen ze rustig het zandpad op en toen liet Elizabeth Aimé overgaan in draf.

De avond viel al toen ze eindelijk in de verte de lichtjes van de stad zagen branden.
‘’Well, there it is.., finally.., I thought we would never get here’’ merkte John op.
‘’You are never satisfied, aren’t you’’ zuchtte ze.
‘’Well…’’ maar meer tijd om te zeggen kreeg hij niet, want Elizabeth spoorde Aimé hard aan, die er zo snel vandoor stoof dat John van schrik zich snel aan Elizabeth vast moest houden.
‘’Not far’’ mopperde John achter haar. ‘’you could warn me’’
‘’Can I?’’ zei ze pesterig en boog voorover om het laatste stuk extra hard te galopperen.

Ze volgden het pad dat langs de rand van het bos liep, door de nacht was niet veel te zien. Maar het was een mooi gezicht, de stad met de tientallen flikkerende lichtjes ervoor. Ze moesten nog een eindje stappen voordat ze er dan eindelijk waren.
Haar maag rommelde ontzettend, dat het haar niks zou verbazen als John het zou kunnen horen.
Ze keek naar de schaduw rechts van hen, die de maan maakte, op de grond. Het fierige hoofdje van Aimé met de oortjes naar voren. Zelf na zo’n lange dag reizen, bleef ze even oplettend. De hoed van John…
‘’Not fall in sleep already’’ grinnikte John.
Ze glimlachte en spoorde Aimé rustig aan om te gaan draven.
Ze luisterde naar de geluiden die uit het bos klonken en naar de stappen van Aimé die gedempt klonken in het zand..
Elizabeth gaapte en zag dat het pad waar ze overheen draafden kronkelend verder ging om vervolgens door het voorstadje te gaan met de vele boerderijtjes.
Bij de eerste boerderijtjes liet ze Aimé weer overgaan in stap. De mensen zouden dat wel op prijs stellen, zo al wat laat in de avond.
In de boerderijtjes schenen gezellig kaarsen. Ze voelde verlangen om bij een van de boerderijtjes naar binnen te gaan en aan tafel te schuiven. Ze draaide haar hoofd weer naar de muren van Zilvania. Een hoge toren waar bovenin een lichtje brandde, stak boven de stad uit.
Hopelijk vonden ze in Zilvania een plek om te rusten en te eten.
‘’Hmm, I think you are hungry’’ merkte John sarcastisch op nadat er weer hevig gerommel klonk .
‘’Really?’’ lachtte ze ‘’ maybe you are right’’ grinnikte ze erachter aan en spoorde Aimé aan zodra ze van de boerderijtjes verwijderd waren.

Ze liet Aimé stilstaan vlak voor de grote massieve houten deuren van Zilvania.
Beide keken ze omhoog via de muren en zagen dat bovenop de muur een soldaat stond die nieuwsgierig over de rand boog.
‘’What are your name’s strangers?’’
Ze wilde haar mond open doen om te antwoorden maar John was haar voor.
‘’I’m John Evans son of Michael Evans, stadholder of Zoar..’’
De soldaat verdween en er ontstond even een stilte. Maar toen klonk er gekraak van de twee grote deuren en een deur ging heel langzaam open. Er ontstond een kier en ze spoorde Aimé aan, galopperend gingen ze erdoorheen. Daarna hield ze Aimé in en nam het stadje even in haar op. Achter haar klonk een dreun van de deur die weer dichtviel. Ze hoorde en voelde dat John afstapte en liet zich zelf ook van haar paard glijden.
Hij kwam naast haar staan en keek haar even aan met een veelbekende blik.
Met het paard aan de hand liepen ze het stadje in. Het was erg stil overal, de mensen waren in hun huizen. Er branden lantarentjes die aan de muren hingen.
‘’That way’’ zei John en wees naar rechts. Ze sloegen het straatje in en stuiten algauw op een knus uitziende herberg.
‘’Finally’’ zuchtte ze en liep richting de stallen die er naast stonden.
Daar overhandigde ze Aimé aan de staljongen, ze klopte nog even op de hals van het dier.
‘’Take your rest Aimé, you did great today’’ vertrouwde ze haar paard toe.
Toen liepen ze de herberg in. De warmte kwam haar tegemoet, er zaten een aantal mensen aan de kleine tafeltjes en aan de bar.
John liep meteen naar de barman.
‘’Two single rooms please, and we have a horse with us’’
De barman bestudeerde John even en knikte toen ‘’that’s two galleons’’
Ze ging achter John staan en trok een pijnlijk gezicht. Ze had immers helemaal geen geld bij zich.
John haalde een geldbuidel tevoorschijn, haalde er twee munten uit en gooide die op de bar.
‘’Oh, and two dinners please’’ voegde John eraan toe en draaide zich om en knipoogde naar Elizabeth.
De barman knikte en verdween naar de keuken.
Elizabeth keek om zich heen en vond een leeg tafeltje, waar ze beide aan schoven.
‘’What a day’’ zuchtte ze en plantte haar beide ellebogen op tafel om haar hoofd in haar handen te laten rusten.
‘’You are not used to travel?’’ zei John en hij zette zijn hoed af en haalde een hand door zijn haar.
‘’Not at all’’ zei ze en keek hem even aan, hun blikken kruisten elkaar. Blozend wendde ze haar blik af.
Er volgde een korte stilte die werd verbroken door de barman die hun borden met eten op tafel zette.
Zonder nog iets te zeggen begon ze aan haar eten.

Citaat:

Ze legde haar vork naast het bord neer en schoof het lege bord van zich af.
John deed hetzelfde en leunde achterover met een beker wijn in zijn hand.
‘’What do we tomorrow?’’ vroeg Elizabeth.
John nam een slok wijn en keek toen op ‘’First of all, I go inform the stadholder of Zilvania, to tell him about last night.’’
Ze knikte ‘’ and..?’’
‘’And.. than I go buy a horse’’ vertelde John triomfantelijk.
‘’That’s much more comfortable’’ zei ze met een geheimzinnige blik.
John leunde naar voren ‘’for Aimé, yes’’ en hij grijnsde.
Ze rolde met haar ogen en leunde achterover.
‘’And then, I travel further to Zoar’’
Het was een moment stil.
John keek naar haar en wachtte af, maar ze zei niets en wierp een blik uit het stoffige raam.
‘’Are you going with me?’’ vroeg hij vervolgens voorzichtig.
Ze glimlachte in haar zelf en keek hem weer aan in zijn diepbruine ogen. Haar hard sloeg een slag over.
‘’Well, it would be.. great’’ zei ze toen verlegen.
John grijnsde ‘’excellent’’ toen stond hij op en zette zijn hoed weer op ‘’’I’ll get the keys of the rooms, otherwise you wil fall a sleep with your head on the table’’
Glimlachend keek ze hem na. Nonchalant vroeg John naar de sleutels. Elizabeth keek nog steeds naar hem toen hij terugkeerde. Twee sleutels bungelde in zijn hand. Hij bleef even staan en wenkte Elizabeth.
Ze stond op en liep achter hem aan het trapje op naar boven.
Er was een klein gangetje met een aantal deurtjes, die zo te zien net iets te klein waren om doorheen te lopen voor John. ‘’here’s yours’’ zei John en gaf haar de sleutel, ze stonden voor één van de deuren ‘’ I will stay in the room next to you’’
‘’Oke, sleep well then’’
‘’Sleep well, bye’’
‘’Bye’’
ze opende het mahoniehouten deurtje, liep naar binnen en sloot de deur weer achter zich.
Ze zuchtte en bleef even staan met haar rug tegen de deur en keek in het rond, een bed, een kastje met een kom en een kan water vulde de kamer.
Ze liep naar het bed en liet zich erop vallen. Algauw viel ze met kleren en al in slaap.

Ze rende door de gang, een stuk brandend hout viel voor haar voeten neer op de grond. Ze bleef even hijgend staan, sprong erover heen en rende toen verder. Haar hart ging als een razende tekeer. De deur voor haar aan het eind van de gang stond open. Nog een klein stukje… ze hoorde paarden hinniken. Er klonk een brul en geschreeuw van mensen, achter haar stortte het plafond in.
Het was gloeiend heet om haar heen, maar ze rende stug door.. nog een paar meter..
Ze bukte en rende de deuropening door naar buiten. Daar stond ze stil en keek om zich heen. Vreselijke wezens die het dorp teisterden. Zwarte schaduwen die vlak over haar hoofd vlogen. Een witte schim kwam vanuit de vurenzee op haar afgerend. Het klopte niet, het was té wit , het paste er niet tussen. Een moment bleef ze dromend staan kijken, naar het witte paard dat naar haar toe galoppeerde. De manen wapperden in de wind. Het dier hinnikte luid en kwam naast haar tot stilstand.
Nu pas drong het tot haar door.. ‘’Aimé’’ fluisterde ze. Ze greep een pluk witte manen en klom vlug op het paard die er vervolgens vandoor stoof..

Elizabeth opende haar ogen en keek in de verlichte kamer. ‘’Waar ben ik..?’’ vroeg ze zich af. Ze ging overeind zitten en wreef in haar ogen, de droom die ze had gehad kwam haar bekend voor.
Nu wist ze alles weer, afschuwelijke nacht, brandende huizen en bomen. John.. Zuchtend stapte ze uit bed en slofte naar de wastafel. Gapend keek ze in de spiegel, d'r haar.. dat moest nodig gewassen. Ze besloot dat eerst maar te doen.
Nadat ze haar haar gewassen had keek ze weer in de spiegel, ''veel beter'' dacht ze tevreden. Haar bruine lange haar viel over haar schouders. Ze draaide haar om, liep naar de deur en deed die open. Achter haar sloot ze de deur weer en liep het gangetje door en het trapje af. Zou John al wakker zijn...
Ze keek de herberg rond en zag niemand, dan maar even bij Aimé kijken. Buiten begroette de warme ochtendzon haar. Haar ogen moesten er even aan wennen.
Ze liep door naar de stallen en ging één voor één bij de stallen langs. Er stonden allerlei paarden, ze aaide een paar hoofdjes die nieuwsgierig over de staldeuren kwamen.
Algauw had ze Aimé gevonden. Elizabeth stond er wakker bij en draaide zich meteen om zodra ze voor de staldeur stond. Ze hinnikte zachtjes en deed haar hoofdje over de staldeur om te komen snuffelen.
‘’Ben je soms blij me te zien, Aimé’’ zei ze lachend ‘’ben je goed uitgerust?’’
Aimé brieste en schopte met haar voorbeen tegen de staldeur.
‘’Het is niks voor jou om opgesloten te zitten’’ zei ze zachtjes en aaide haar over de hals.
‘’I also thought I would find you here’’ klonk er plotseling een stem.
Ze keek en zag John aanlopen. ‘’Hay’’ begroette ze hem glimlachend.
‘’Haay’’ zei John en hij stond naast haar stil en aaide even over de neus van Aimé ‘’I’m gonna buy a horse’’ vertelde John opgewekt ‘’like to come with me?’’
‘’Ofcourse!’’ zei ze en ze aaide Aimé nog even over de neus voor ze met John mee de stallen uitliep.
‘’I saw a very strong horse on the market, but first I want to know what you think about it’’ glimlachte John en hij keek even opzij.
Ze gaf hem een duwtje en ze liepen lachend het marktplein op.
Daar keek ze haar ogen uit, er stonden wel honderd paarden.
‘’Woow’’ fluisterde ze ‘’so much’’
‘’Hmm, yes, it’s difficult to choose’’ merkte John op.
Langzaam liepen ze voorbij de vele paarden, er zat veel verschil tussen. Velen waren broodmager of stokoud. Sommige zagen er erg jong uit, te jong nog om te worden bereden…
Plots viel haar oog op een prachtig voskleurig paard, zijn vacht glom mooi in het vroege ochtendzonnetje.
Ze liep erop af en John volgde haar.
Ze aaide het hoofd van het dier en bekeek het. Hij zag er sterk uit, een brede hals. Zijn ogen straalden karakter uit. Het paard schoof met zijn hoef over de grond en brieste.
Een klein mannetje kwam eraan lopen ‘’Want to buy it my lady? He’s high-spirited and very strong’’
Ze wierp een blik naar John die vlak achter haar stond met een grijns op zijn gezicht ‘’you ment this one?Or not?’’
‘’Yep’’ zei hij ‘’what do you think?’’
‘’Beautiful’’ zei ze zuchtend ‘’perfect for you’’
John knikte en keek van Elizabeth naar de kleine verkoper die ons gretig aan stond te kijken ‘’we buy it’’ zei hij tegen hem. ‘’great choice’’ zei de verkoper vrolijk, maakte het touw los en gaf het over aan Elizabeth. John betaalde de verkoper die het geld aannam en hen gedag zei.
Onderweg naar de stallen dribbelde het paard constant en het dier trok ongeduldig aan het touw.
‘’ He ís spirited’’ lachte ze en trok terug aan het touw.
John lachte ook. Toen ze bij de stallen aan waren gekomen, zetten ze het paard in een stal stil. Even bleven ze naar het paard kijken dat brieste en luid hinnikte, toen draaide John zich naar Elizabeth om en drukte haar vijf galjoenen in de handen.
‘’Go buy new clothes and some food, than I go buy the rest of the things’’ zei John.
‘’What things?’’
‘’You will see’’ grijnsde John en knipoogde ''well, bye then, see you’’ en hij liep de stallen uit.
Ze keek hem verbaasd na, nu was ze toch wel nieuwsgierig geworden wat hij zou gaan kopen.
Ze liep hem achterna de stal uit, maar eenmaal buiten zag ze hem nergens meer.
Nou, dan ging ze maar doen wat ze moest doen. Nieuwe kleren, daar was ze wel blij mee.
Ze liep voorbij wat kraampjes op de markt. En bekeek een aantal mooie broeken en leuke shirtjes.
Na een poosje had ze een mooie broek, een riem, en een leuk shirtje gekocht. Haar laarsjes konden er nog mee door.
Met een tevreden gevoel liep ze naar de bakker en kocht een aantal broden.
Ze stapte de bakker nog maar net uit en botste plotseling tegen iemand op.
‘’Sorry’’ mompelde ze en zag toen dat John tegenover haar stond.
Hij keek haar grijnzend aan en had zijn handen op de rug.
‘’What's that behind your back..?’’vroeg ze nieuwsgierig en keek hem met gefronste wenkbrauwen aan.
‘’Well, a little suprise’’ en hij haalde het geen wat hij in de handen had achter zijn rug vandaan.
Ze sloeg een hand voor haar mond…