Bokt.nl

Citaat:

"Er gaat niets gebeuren, er gaat niets gebeuren, er gaat niets gebeuren," Elien keek recht voor haar uit en zei die woorden voordurend. Haar begeleider keek haar bezorgd aan. Waar maakt zij haar nu druk over? Ze heeft toch al in een vliegtuig gezeten.
"Rustig Elien. We zitten gewooon in een vliegtuig. Binnen enkele uren landen we weer," probeerde de begeleider Elien te kalmeren.
"Er gaat niets gebeuren, er gaat niets gebeuren, er gaat niets gebeuren," Toen zweeg Elien, ze deed haar ogen dicht en plots weer open. Ze sperde ze echt helemaal open.
"Er gaat wel iets gebeuren!" gilde ze. Alle mensen keken om naar haar. Elien was nu nog hysterischer aan het doen. De begeleider probeerde alles om haar te kalmeren wat geen effect had. Plots klonk het alarm in het vliegtuig.

Lief dagboek

Nadat je uren in de zon hebt liggen drogen kan ik eindelijk weer in je schrijven. Als je ogen in je kaft zou hebben dan zou je niet kunnen geloven waar je nu bent. IK zelf ook niet, ik geloof zelf niet dat ik nog leef.

Elien sloot haar dagboek met een diepe zucht. Ze wist niet hoe ze kon verwoorden wat er was gebeurd. Op een paar seconden was opeens zo veel gebeurd. Wat raar, dat je op het éne moment springlevend kan zijn en op het andere moment dood.
“Je bloed aan je hoofd,” plots stond er iemand achter haar. Het drong pas laat tot Elien door. Ze bekeek de jongen die haar onderzoekend aan keek. Ze keek naar zijn blonde krullen en blauwe ogen. Als ze nu thuis zou geweest zijn, zou ze hem direct proberen te versieren. Zo’n jongen had ze al maanden niet meer gezien. Nee, ze had gewoon al maanden geen jongens gezien. De jongen hurkte voor haar neer, en voelde voorzichtig aan haar voorhoofd. Toen hij zijn vingers terug trok zag Elien dat er bloed aan hing. Ze huiverde en voelde dat haar maag keerde. Vlug draaide ze haar gezicht af van de jongen en kokhalsde.
“Gaat het?” vroeg de jongen bezorgd. Elien knikte, eigenlijk ging het totaal niet goed. Ze voelde haar zo beroerd als dat ze groot was.
“De wond is niet zo diep, het is maar een schaafwond. Dat kan gebeuren als je vliegtuig een onverwachte tussenstop onderneemt,” zei de jongen. Zijn woorden bereikte alleen maar een muur, een onzichtbare muur die was opgesteld door Elien. De jongen zuchtte.
“Mijn naam is trouwens Robin,” hij zette zich naast Elien neer en keek naar de vloedlijn, de golfjes die het strand opkwamen en bijna zijn schoenen aanraakte en daarna weer het strand verlieten. Dit zou een zalige plaats zijn, bedacht Robin, maar niet in deze situatie.
“Elien,” klonk het opeens uit Eliens mond. Verbaasd keek Robin op, zei ze nu net iets?
“Zei je iets?” vroeg hij.
“Mijn naam is Elien,” ze bleef voor zich uitkijken. Het zinnetje dat ze zei klonk als iemand die zich voorstelde op de eerste dag van het nieuwe schooljaar.

“Mijn naam is Robin,” verveeld keek Robin de klas in. Waar hij nu was terechtgekomen, had hij nooit verwacht. Allemaal seutjes en sulletjes met brillen op. Hij zuchtte en verheugde zich nu al op het nieuwe schooljaar.
“Geen hobby’s?” vroeg een meisje die bijna op de schoot van de leerkracht zat. Zo dicht zat ze bij hem, haar bank stond tegen zijn bank geschoven. Hij moest maar een beetje naar voren buigen of hij botste al tegen haar vettige kop.
“Ja, net een nieuwe,” zei hij doodserieus toen hij haar indringend aankeek.
“Welke?” vroeg ze doodleuk terug. Robin begon naar haar te glimlachen, een glimlach waar je koude rillingen van krijgt en zo snel mogelijk van zou willen weglopen. Maar het meisje voelde de rillingen niets, ze was blij dat iemand naar haar lachte en haar aandacht schonk.
“Hoe noem je?” vroeg Robin.
“Helena,”
Robin stond recht en zei tot de klas: ”Mijn nieuwe hobby dit jaar is…”
Hij kon niet uitspreken want er kwam net en meisje met een heel woedend gezicht de klas binnen. Ze sloeg hard de deur achter haar dicht. Robin zag direct dat ze anders was dan de andere mensen in zijn nieuwe klas, dit was geen seutje maar iemand zoals hem!
“Mooi. Wat is dit? Een bijeenkomst van de ondergedoken mensen? Ahnee het is mijn klas! Sorry mensen maar neem dit maar als een hint aan” gilde het meisje. Ze was blijkbar net zo blij met deze klas dan Robin. Blijbaar had de klas haar ook niet graag, ze keken haar allemaal aan met een gezicht: was jij maar dood.
“Jij moet Melissa zijn? Melissa Morni?” vroeg de leerkracht. Ze knikte en liep naar de achterkant van de klas waar Robin nog altijd op zijn stoel stond om zijn nieuwe hobby te verkondigen. Melissa keek Robin aan en lachtte.
"Toch iemand van mijn soort," zei ze vrolijk.

"Hé jullie daar!"
Robin schrok op en keek achter hem. Er kwam een vrouw dichter en dichter.
"Alles in orde?" vroeg de vrouw. Er was iets vreemd aan die vrouw, bedacht Robin. Hij keek haar inschattend aan. De vrouw werd er blijkbaar ongemakkelijk van en richtte zich tot Elien.
"Alles in orde? vroeg ze nog eens. Elien reageerde niet, ze knipperde alleen maar een met haar ogen. De vrouw keek van Elien naar Robin, die nog altijd aan het bedenken was wat er vreemd was met de vrouw.
"Vreemd," zei ze plots.
"Jij?" vroeg Robin doodserieus.
"Ah, je praat toch, ik dacht dat we hier plots met 2 gestoorden zaten en vo..." de vrouw schrok op en zweeg. Ze keek nog eens naar Elien en klapte in haar handen om een reactie te krijgen. Elien vond blijkbaar de zee veel leuker om naar te kijken.
"Verwacht je dat ze ook gaat klappen?" vroeg Robin onder de indruk van het klapspel. De vrouw negeerde hem en schreef iets op een klembord dat ze al de hee tijd vast had.
"Hoe kom je aan dat klembord?"
"Oh... dat heb ik net gemaakt,
"Je meent het," Robin bekeek de leuke tekeningetjes die ongetwijfeld door een computer waren gemaakt. "Wat kan jij goed tekenen"
De vrouw werd helemaal rood. "Wat is je naam?"
"Robin,"
Ze schreef het op.
“Waarom schrijf je mijn naam op?”
“Ik verzamel alle namen van de overlevenden,”
“Waarom schrijf je haar naam dan niet op?” hij wees naar Elien.
“Dat heb ik gedaan,”
“Onder welke naam? Gestoorde?”
“Eum… nee. De naam maakt niet veel uit, het is het aantal dat ik nodig heb,
“Waarom moet je dan mijn naam weten?”
“Zit jij in je waaromfase?” geërgerd keek de vrouw Robin aan.
“Blijkbaar,” zei Robin onverschillig. De vrouw draaide zich om en wou weglopen.
“Wacht,” beval Robin haar. Traag draaide de vrouw haar weer om naar Robin.
“Je hebt niet geantwoord op mijn vraag,” herinnerde Robin haar.
“Ik heb uit vriendelijkheid jouw naam gevraagd. Uit vriendelijkheid, hog de jeugd van tegenwoordig,” en met die woorden liep ze weer weg. Robin riep haar nog maar ze draaide haar niet meer om. De vrouw liep naar een man in mantelpak die er trouwens heel goed uitzag voor een vliegtuigramp meegemaakt te hebben.

"Moeilijkheden?" vroeg de man aan de vrouw die roodaangelopen was. Ze knikte.
"Alleen bij die jongen daar,"
"Wat is zijn naam,"
"Robin,"
De man dacht even na en trok een zorgelijk gezicht.
"Een slimme jongen. Pas er mee op, Eva. Als je met hem praat moet je goed voorbereid zijn op alle vragen die hij steld.
"Dat had ik al door. Er scheelt wel wat met dat meisje,"
"Hoe zo?"
"Ze heeft een klop op haar hoofd gekregen,"
"Wat?! ER konnen toch geen gewonden zijn?"
"Ja dat weet ik. Het is herhaaldelijke keren getest. Maar het is gebeurd, Tom."
"Ik stuur iemand om haar weg te halen."
"Zou ik niet doen,"
"En waarom dan niet,"
"Door die jongen, Robin."
"Wat heeft hij met haar te maken? Overdrijf je nu niet Ann?"
"Nee, kijk! Hij zit bij haar, hij kend haar naam. Je kan ze niet gewoon laten weghalen. Robin zou nog meer vragen stellen. Tot wanneer hij het antwoord weet,"
"We zijn nog maar pas begonnen en we hebben al problemen!" vol ongeloof keek Tom over het strand. Het was zo'n goed idee. Zouden ze er niet gewoon mee stoppen?
"Eén probleem, Tom, één probleem,"
"En wat bedoel je daarmee?"
"We doen gewoon verder."

Robin kan zichzelf wel slaan. Waarom heeft hij nooit een cursus liplezen gedaan. Niet dat hij dat ooit aangeboden gekregen heeft, maar op dit moment zou het echt handig zijn. Hij zou het gesprek kunnen volgen van de man en de vrouw. Er klopt echt iets niet aan dit 'ongeval'. Robin was er nu al zeker van dat hij er achter zou komen. Hij zag dat de man en de vrouw naar het oerwoud liepen, heel subtiel verdwenen ze in het dichtte gewas. Robin stond meteen op om te volgen, maar dan hoorde hij vaag Eliens stem in zijn hoofd 'mijn naam is Elien'.
Hij zuchtte, keek naar het oerwoud en keek naar Elien. Hij zuchtte nog eens diep en probeerde de achtervolgingmissie te vergeten. Robin nam Elien bij de arm en dwong haar om recht te staan, wat verbazend genoeg ook nog lukte..
"Kom we gaan kijken of er wat te eten valt," zei hij tegen haar. Hij verwachtte wel niet dat ze reactie zou geven en dat deed ze ook niet. Hij trok haar mee naar de rest van de mensen die zich aan het verzamelen waren bij elkaar. Het eerste wat Robin opviel was dat het allemaal jongeren waren. Er waren toch ook ouderen op het vliegtuig? Zouden die dan allemaal dood zijn?
"Wacht mijn dagboek!" gilde Elien opeens toen ze halverwege waren. Ze trok haar los en liep terug naar de plaats waarvan ze komen. Verbaasd keek Robin haar na. Hij zag dat ze een schrift nam en terug liep naar hem. Dat meisje zal me nog veel verbazen, bedacht hij onder de indruk van hoe zorgzaam het meisje omsprong met haar dagboek.

Citaat:

Lief dagboek.
De nacht valt en we zitten nu al meer dan tien uur op dit eiland.
Je weet nog niet wat er is gebeurd, lief dagboek.
Weet je nog de laatste keer dat ik je schreef? Toen was ik nog in het instituut. IK zou naar ergens anders worden gebracht, waar ze me beter zouden kunnen begeleiden.
Daarvoor moest ik een vliegtuigreisje ondernemen. En je weet, ik heb schrik om te vliegen. Vreemd genoeg, weet ik niets meer van de lucht.
Het laatste wat ik me nog herinner is dat alles donker werd. Het volgende moment zat ik op dit eiland. Ik heb nog gezocht naar mijn begeleider maar ik vond hem niet. Ik hoorde twee mensne met elkaar praaten. Ze zeiden dat het vliegtuig was neergestort en dat er veel doden waren. IK denk dat mijn begeleider daarbij hoort. Vaag heb ik het gevoel dat het mijn fout is dat hij dood is.

"Schrijf je graag?"
Elien keek op uit haar dagboek, er liep een traan over haar wang. Ze knikte ja naar Robin en hoopte dat hij de traan niet gezien had.
"Ik schrijf om de problemen te onvluchten." verduidelijkte ze.
"Ja, hier kan je wel een heel verhaal over schrijven," met wijdopengesperde armen draaide Robin zich om van haar. Wat zou dit een besteller worden!
"Ik schrijf geen verhalen,"
"Gedichten?"
"Nee, ik schrijf in mijn dagboek."
Robin knikte en bedacht wat hij nog tegen het meisje kon zeggen.
"Je zit hier wel eenzaam en het is hier koud. Waarom zit je niet bij het vuur zoals de anderen?" vroeg hij toen hij zag dat het Elien kippevel had.
"Ik ken die mensen niet. Wat kan ik zeggen tegen hen?"
"Je kent me ook niet en toch praat je met me,"
Elien glimlachtte "Ik ken je wel Robin," zei ze net luid genoeg dat Robin het hoorde. Ze fluisterde het bijna.
"Hoe bedoel je?" vroeg hij verbaasd. Hij kon zich niet herinneren dat hij iemand kent zoals Elien. Haar zou hij nooit vergeten. Elien antwoordde niet meer. Ze had weer haar onzichtbare muur opgezet. Onbewust haalde Robin zijn schouders op. Er is heel wat mis met dat dit meisje. Hij wou terug gaan naar het vuur, waar het lekker warm en gezellig is maar iets hield em tegen. Met een blik op Elien wist hij dat zij hem tegehield. Vaag hoorde hij, nee hij voelde het, haar iets zeggen dat diep uit haar binnenste kwam. Ze vroeg of hij bij haar wou blijven. Droom ik dit nu of voel ik het echt? Toen hij nog eens Eliens stem hoorde, glimlachte hij naar haar. Hij zag dat ze bladerde in haar schrift en soms eens een stukje las. Robin besloot om bij haar te blijven, ze kan hier toch niet gewoon alleen zitten.
Na een paar seconden realiseerde Robin zich hoe saai dit was, naast een meisje zitten die niets zegt, die niet eens door heeft dat er iemand naast haar zit. Hij zuchtte uit verveling.
"Weetje, ik verveel me. Toevallig geen zin om mee te gaan naar het vuur?" vroeg hij haar. Maar ze reageerde niet, Robin had ook niet anders verwacht.
"Misschien luister je wel naar mij en als je dan wakker wordt herinner je je alles wat ik heb gezegt. Misschien moet ik je dan maar voorstellen aan de groep, dan ken je ze al. Anders wordt het wel saai voor je om thuis te vertellen over deze belevenis. Ik zie je al bezig, ik zat op het strand voor me uit te staren en dat heb ik de hele tijd gedaan toen ik daar zat.
Eigelijk hoop ik dat je een schip of zo iets in die aard ontdekt. Zou je het dan zeggen? Vast niet zeker?" Robin zweeg. Kwam dit niet grof over? Hij haalde zijn schouders op, dat herinnerd ze toch niet. Ze hoort hem niet eens. Maar hij besloot wel om haar niet verder dingen te verwijten.
"Nou zie je die lange jongen daar? Dat is Hannes. HIj zegt dat hij goed is in basketbal. Nee hij pocht er over. Ik zou het wel willen geloven door zijn lengte. Maar hij heeft het al zo veel keer gezegt, dat het echt niet meer geloofwaardig overkomt. Hij zegt dat hij dit jaar kampioen was, maar waarom kennen we dan zijn naam niet? Ons land is klein en als er iemand uitblinkt in sport dan kent iedereen zijn naam. Maar Hannes de basketballer? Die ken ik toch niet. Jij?
Dat meisje dat naast hem zit is Aline. Ik denk dat dat wel een leuke is, iets spraakzamer als jij. En de rest ken ik eigelijk niet,"
"Het is koud aan het worden. Zouden we ons niet beter aan het vuur zetten?" het klonk zo plots uit Eliens mond dat Robin verschoot. Verbaasd keek hij haar aan. Zou ze me toch gehoord hebben.
"Hangt er iets aan mijn neus?" zei Elien onzeker toen Robin al enkele minuten haar aan het aankijken was.
"Je verbaasd me Elien, echt," deelde Robin haar mee. Ze glimlachtte eens onzeker.
"Gaan we nu naar het vuur?" vroeg ze dan nog eens.
Robin knikte "Ik kom. Ga jij maar al."
Hij keek Elien na, ze had net zoals hem blonde krullen. Maar ze had geen blauwe ogen, het waren bruine. Net zoals Melissa...

"Robin! Doe nou niet zo!" Melissa greep hem aan zijn arm en trok zodat hij niet zou kunnen weggaan "Laat me niet achter!"
Woedend keek Robin haar aan, naar haar bruine ogen waar hij zoveel van hield. Ja hield, nu niet meer. Nu haatte hij haar!
"Robin, kom nou? Vind je dit nu zelf niet belachelijk?"
Van dit zinnetje begon Robin nog meer te koken. "Belachelijk? Noem je dit belachelijk?" hij zweeg even. Melissa keek hem verschrikt aan. Had ze hem nu ooit al zo boos gezien? Nee, als hij boos is kan je dat niet zien aan hem. Maar nu wel en dat zal wel niet veel goeds beteken.
"Waarom doe je me dit steeds aan?" siste hij naar haar. Enkele speekselvlokken kwamen terecht op Melissa's neus, ze sloeg er geen acht op.
"Steeds?"
"Dit is nu al de vierde keer! En al drie keer heb je me beloofd om het niet meer te doen! Dus dat is steeds ja!"
"Jaag je niet zo op, robin" zei ze doodgewoon en ze legde haar hand op zijn wang. Robin sloeg die direct weg. Hij wou geen lichamelijk contact meer hebben met haar! Liefst zelf geen contact.
"Het is voor het geld," probeerde Melissa nog eens.
"Je verkoopt dus je lichaam?"
"Maar anders geraken we hier nooit weg!"
"Och Melissa," Robin draaide zich van haar af.
"Je weet nog niet half hoeveel dat verdiend. Je zou er echt van verschieten,"
"Weet je, dat maakt mij niet uit. Voor dat geld steel ik zelf nog liever!"
"Stelen?"

Zwijgzaam, hoe kon het ook anders, liep Elien naar de groep. Al snel werd ze opgemerkt door een meisje die druk aan het gebaren was dat Eline naast haar moest komen zitten. Gehoorzaam, eigelijk gewoon niet wetend wat anders te doen, liep Eline op haar af.
"Mag ik je wond verzorgen?" zei het meisje toen ze Eliens hoofd zag "Ik heb een EHBO-kistje gevonden op het strand. Daar zal vast wel isobethadine inzitten." Het meisje stond al recht toen ze de laatste woorden zei. Op Eliens antwoord wachtte ze niet. Elien zag haar in het donker verdwijnen, er sloeg een golf van angst over haar heen. Waakzaam keek ze de groep rond. Aan de overkant van het vuur weerspiegelde de vlammen op de gezichten van de mensen die daar zaten, het waren net duivels! Verschrikt keek Elien ze aan. Eén vand e duivels wierp vluchtig een blik op haar, als reactie gilde Elien. Ze stond zo vlug als ze kon recht en toen ze zag dat alle 'duivels' naar haar keken liep ze gillend weg.
Ze gaan me meepakken naar de hel! Plots botste ze tegen iets aan of iets botste tegen haar. Elien viel niet echt zacht op de grond.

Robin schrok op uit zijn gedachten. Hij had net iemand horen gillen. Geïnterreseerd naar wie net gilde keek hij naar het vuur. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en hoopte dat het niet was wie hij dacht.
"Onee," kreunde hij. Hi jzag dat Elien rechtstond en een fractie van een second liep ze gillend weg. Direct stond hij op.
"Ze loopt naar zee!" riep hij naar de groep. Maar zijn woorden bereikte hun niet. Hij vloekte luid en liep zo vlug als hij kon in de richting waar Elien naartoe was gelopen.
Laat ze voor de zee gestopt zijn, hoopte hij al lopend. Als ze door loopt, in de zee, dan verdrinkt ze!
Robin spande al zijn spieren samen om nog sneller te loper toen hij de golfjes hoorde keek hij het strand rond. Hi jzag haar niet. Ze zal toch niet...
"Elien!" probeerde hij boven het geluid van de zee te roepen. Hij liep al wat verder de zee in.
"Hier! Hier is ze!" Dat was niet de stem van Elien. En het kwam van achter hem. Hij liep terug het strand op en liep naar de plek waarvan hij dacht dat de stem kwam. Blijkbaar had hij goed gedacht want een eindje verder zag hij Elien liggen op de grond, druk tegenspartelend maar ze kon niet weg doordat er iemand op haar zat.
"Aline?" raadde Robin. Het meisje knikte.
"Ik moest haar tackelen. Anders was ze zo de zee in gelopen," verduidelijkte Aline de situatie.
"Waarom gilde ze zo?" Robin buckte zich neer bij Elien. Ze werd weer wat rustiger.
"Ik heb geen idee. Ik wou haar schaafwond verzorgen en toen ik achter dat EHBO-kistje giing hoorde ik haar gillen, daarna nog eens en zag ik haar voorbij mij lopen. Nog een geluk dat ze niet veel uithoudingsvermogen heeft en dat dat gillen veel van haar adem nam, anders had ik haar nooit kunnen inhalen,"
"Elien van wat verschoot je?" vroeg Robin. Hij hoopte dat ze ging antwoorden en niet weer haar onzichtbare muur had opgezet.
"Duivels!" gilde ze. Vragend keek Robin naar Aline die haar schouders ophaalde.

Myrtje_ schreef:

Leuk verhaal!
Doet me een beteje denken aan di serie Lost
Blijf het volgen.

Citaat:

Elien trok haar coll wat hoger op. Het was hier echt koud. Ze stond voor het station te wachten op haar goede vriend Thomas. Altijd als de deuren open waren dacht ze dat zal hem zijn, maar nooit was het hem. Na tien minuten zag ze hem eindelijk uit het station komen. Zijn gezicht klaard eop toen hij haar zag. Die zal zeker niet koud hebben, dacht Elien.
"Gelukkige verjaardag Elien," feliciteerde Thomas Elien. Hij gaf op elke wang één kus en daarna legde hij zijn handen op haar wangen, keek diep in haar bruine ogen en voor wanneer ze het besefte kuste hij haar op de mond. Ze duwde hem vlug van zich weg en keek hem vragend aan.
"Waarom doe je dat nu?' vroeg ze. Haar stem klonk hoog. Thomas glimlachte.
"Had je het nog niet door?"
"Wat?" onzeker keek Elien hem aan.
"Eline, ik hou van je. Al vanaf het eerste moment dat ik je zag,"
Elien knipperde met hoor ogen, in de hoop dat dit gewoon een droom was. Ja, ze hield wel van Thomas, maar op een vriendschappelijke manier. Hij was haar beste vriend, tegen hem kon ze alles zeggen. Thomas zat haar hoopvol aan te kijken. Wat verwacht hij nu van haar?
"Ja wat moet ik hier op zeggen?" vroeg Elien voorzichtig. Thomas hoopvolle en vooral goedgezinde blik verandere in een teleurgestelde blik.
"Jij houd niet van mij?"
"Ik moet daarover nadenken, Thomas. Het hoort zelf niet ik heb een vriend," verdedigde Elien haar eigen3
"Jij weet net zo goed als mij dat je niet van Jeroen houdt," verweet Thomas haar. Eliens mond viel open van verbazig. Hoe durft hij dat te zeggen?!
"Ik hou wel van Jeoren!"
Thomas sloeg zijn ogen ten hemel.
"Je denkt dat. Of beter je hoopr dat. Accepteer het, Elien, je houd niet van hem. Je irriteert je in hou hij zich gedraagt, zelf hoe hij praat. Kun jij dat dan liefde noemen?"
Elien kon heel even haar eigen wel slaan, waarom verteld ze hem dan ook alles?
"En bij welke persoon zou je op dit moment het liefst willen zijn?"
Elien zweeg. Ze wist wel dat hij het niet was maar wie dan wel.
"Niet bij hem he? Accepteer het toch!"
"Jij weet gewoon niet wat echte liefde is!"
"Dat is iets wat tussen ons is. Ik ben de bersoon bij wie je het liefst zou zijn,"
Woedend keek Elien naar het triomfelijke gezicht van Thomas.
"Toch niet als je zo doet!"
Boos liep ze naar de fietsenstallingen. Het was altijd een hele tijdrovende opdracht om je fiets te vinden maar dit keer vond ze hem al snel. Ze keek nog één keer naar Thomas.
"Ik ga naar Jeroen," meldde ze hem. En ze vertrok. ZE hoorde nog dat Thomas haar naam riep, maar dat negeerde ze. Hier meost ze echt over nadenken.

"Wat als er nu geen hulp komt?"
Het was al even donker en het vuur was langzaam maar zeker aan het uitgaan. Iedereen zat aan het vuur dat niet meer veel warmte of licht gaf. Niemand durfde het aan om in het woud achter hout te zoeken. Je hoorde vanuit die richting allerlei vreemde geluiden waar je de bron niet van weet.
Er werd druk gediscuteerd in de groep over wat er morgen zou gebeuren of wat ze zouden doen. Niemand was het echt eens met elkaar.
"Morgen komt er hulp." verzekerde Hannes hen.
"En waarom ben jij daar zo zeker van? Hebben ze een afspraak met je gemaakt ofzo?" Eén karaktertrekje van Aline was al veel mensen duidelijk geworden: dingen waar zij niet achter staat breekt ze genadeloos af. Ze vuurt de éne na de andere vraag op je af tot wanneer je je niet verder meer kunt verdedigen en je je verloren geeft.
"En waarom, beste Aline, ben jij zo zeker dat er geen hulp komt?" Hannes keek haar geïrriteert aan, maar hij was wel nieuwsgierig naar haar antwoord. Hopelijk weet ze niets zinnig te bedenken, ze zou de hoop van heel de groep afnemen en iedereen zat hier al zo depressief.
"De reddingshulp zou hier allang geweest zijn. Zo moeilijk moet het niet zijn om een vliegtuig te vinden? Je kijkt gewoon op de radar waar het vliegtuig het laatst is geweest en vertrekken maar. Ze kunnen niet tegengehouden geweest zijn door een storm of een moeilijk bereikbare plaats kan dit ook niet zijn."
"Herinnerd zich iemand de vlucht eigelijk? Bij mij is dat een zwart gat. Het laatste wat ik weet is dat ik in mijn stoel plaatsnam," een jongen met bruin haar, die nog geen woord had gezegt mengde zich nu in het gesprek. Wannes krabte op zijn hoofd.
"Nee, eigelijk niet," bekende hij.
"En het feit dat hier geen volwassenen rondlopen? Is dat niet nog vreemder?" de jongen keek de groep rond, iedereen dacht na wat er allemaal gebeurd was. In het vliegtuig waren ook volwassenen, maar op het eiland niet.
"Hoe noem je?" vroeg Robin aan de jongen. Robin had nog geen woordt gezegt in deze discussie.
"Pieter," stelde de jongen zich voor.
"Robin. Er zijn wel volwassenen op het eiland. Toen ik wakker werd ben ik naast Elien gaan zitten," hij wees naar Elien die in het nasmeulende vuur aan het kijken was "En even later kwam er een vrouw op ons af. Ze vroeg of alles in orde was met ons, en ze wist dat Elien niet, ja, niet helemaal in orde was op voorhand," hij keek even anar Elien, maar ze reageerde niet op zijn 'niet helemaal in orde' dus praatte hij weer verder "En toen liep ze naar een man die er nog heel keurig uitzag voor een vliegtuigramp mee gemaakt te habben."
"En ze verdwenen in het woud. Daarna heb ik ze niet meer gezien," onderbrak Elien Robin. Alle ogen waren op Elien gericht, het was zo vreemd. Het éne moment was ze normaal en het andere niet.
"Bij mij is er ook een vrouw geweest. Ze vertelde me dat het vliegtuig was neergestort en dat er veel doden waren. Maar nergens op het strand liggen ze," zei Pieter.
"Och, weet je, laten we gewoon gaan slapen," zei Aline. Van alle vreemde dingen die hier werden verteld kreeg ze kippenvel. Ze voelde haar totaal niet meer op haar gemak, hier op het eiland. En ze was er zeker van dat er nog mensen in de groep waren die er zo over nadachten.
"Wacht. Laten we drie dagen wachten op de reddingshulp als ze op de vierde dag nog niet zijn geweest dan spreken we nog eens," besloot Robin. Iedereen knikte instemmend, zelf Hannes vond dit een goed idee en legde zich er zonder moeite bij neer.

Het was midden in de nacht toen de eerste activiteit op het eiland startte. Een eenzame figuur liep naar het woud en verdween daarin. Het was net alsof de bomen hem hadden opgeslokt. Daarna was het nog uren sti, alleen het geruis van de zee en van de bomen was te horen.
Onverwachts spuwde het woud de eenzame figuur weer uit. De figuur sloop terug naar de plaats waar iedereen lag te slapen en nestelde zich ergens middenin. Al snel keerde hij terug naar dromenland.

"Zijn er al veel mensen wakker?" slaperig liep Robin samen met Aline naar de zee.
"Ik denk het niet," gaapte Aline.
"Zo'n fris badje zal deugd doen!" verheugde Robin zich op de zee.
"Het goeie aan dit badje is dat we nu niet eens het tropisch effect moeten nabootssen," glunderend schopte Aline haar schoen uit. Robin volgde haar voorbeeld alleen kleedde hij zich helemaal uit, alleen zijn boxershort hield hij aan.
"Ik moet dringend een bikikni vinden,"
"Koop er één,"
"Ja vanmiddag zal ik naar het winkelcentrum gaan. Weet je dat op dit eiland het grootste winkelcentrum van heel de wereld is?"
Aline en Robin keken elkaar aan en het voglende moment lagen ze slap van het lachen.
"Lopen we naar de zee?" glunderend van haar idee keek Aline naar Robin die enthousiast knikte.
"En daarna springen we over de golven!"
"Dat kan ik thuis ook doen," lachte Aline.
"Ja maar daar is het veel kouder! Kom ik tel af: 3, 2 ,1!"
Gillend van plezier liepen ze de zee in.
"Auw!" riep Aline plots uit. Bezorgd keek Robin om
"Ik heb op iets hard getrapt,"
"Toch geen kwal?"
"Sinds wanneer zijn kwallen hard?"
"Geen idee hoe ze aanvoelen. Wacht ik zal er achter duiken,"
En met een sierlijke duik verdween Robin in het zoute water. Een paar ogenblikken later kwam hij weer boven met een ...