Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-06 18:41

[VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-06 18:41

Mijn eerste verhaal op bokt. Na al jullie verhalen gelezen te hebben heb ik me er ook maar aan gewaagd.
even 1 dingetje ik heb onwijze dyslectie dus spelfouten die je tegen komt. mag je gewoon aangeven graag zelfs dan verander ik deze (zie mijn eigen spel fouten niet) en laat even weten wat je er van vind!

Het is 8uur ‘s ochtends, de wekker gaat. Nee he denkt Lieke, is het toch weer ochtend geworden. Loom pakt ze haar kleren, gaat naar de badkamer en gaat douchen. Weer een nieuwe dag, weer het zelfde liedje. Als ze klaar is met douchen kleed ze zich aan. Met lood in haar schoenen loopt ze naar beneden. “Goede morgen” zegt haar moeder “lekker geslapen?” “Ja hoor” zegt Lieke en perst een tandpasta glimlach op haar gezicht. Ja denkt ze lekker geslapen maar wel weer wakker geworden. Lieke loopt naar het aanrecht en smeert een boterham, bah denkt ze er is alleen nog kaas. Zo snel als ze kan propt ze haar boterham naar binnen en fietst naar school. Op school aangekomen ziet ze haar 2 beste vriendinnen Ilse en Tamara. “Hey meid alles goed?” vraagt Tamara. “Ja super” liegt Lieke. Als iedereen dat maar denkt dan is het goed denkt ze. “wat hebben we eigenlijk voor lessen vandaag, heb helemaal niks aan mijn huiswerk gedaan gister” zegt Ilse lachend. “uhm ik dacht iets van Frans ofzo, maar het kan net zo goed Nederlands zijn” zegt Lieke. “ow wat hebben jullie toch weer hard geleerd gisteren meiden, maar goed dat ik altijd mijn huiswerk maak en weet wat voor vakken we hebben. We hebben namelijk gewoon wiskunde”. Ow nee denkt Lieke geen wiskunde, ze had niet naar school moeten gaan. Ze had op bed moeten blijven liggen vandaag. Er gaat een rilling over haar rug als ze aanhaar leraar meneer Peterse denkt. “nou meiden zullen we dan maar” zegt Lieke nep vrolijk. Tamara kijkt haar vragend aan, “ik dacht dat jij een hekel aan wiskunde had, maar je klinkt nu zo vrolijk”. “uhhh ja” stamelt Lieke. “ach misschien is het vandaag niet zo erg en we kunnen nu nog bij elkaar zitten, als we opschieten tenminste!”. Met z’n drietjes lopen ze lachend het lokaal binnen. “goede morgen dames” zegt meneer Peterse als hij de meiden ziet. Hij geeft een overdreven knipoog naar Lieke. Lieke ziet het en ze voelt alsof iemand in 1 keer al haar adem uit haar longen slaat. Het liefst zou ze weg willen rennen maar dat durft ze niet. Wiskunde is nog altijd haar slechtste vak en als ze dit niet haalt blijft ze dit jaar zitten, en dan moet je haar ouders eens horen. Hey Lieke, Lieke kijkt op meneer Peterse staat nu heel dicht bij, “kom je zo na de les nog even langs ik wil je nog wat uitleggen”. Nee denkt Lieke niet weer alstjeblieft niet weer, maar in plaats van dat ze nee zegt zegt ze “ waarvoor moet ik langskomen. Mijn laatste toets heb ik toch goed gedaan?”. “ja die heb je goed gedaan” zegt Peterse, “maar je wilt nu toch geen onvoldoende halen op je volgende toets? En je weet hoe makkelijk jij kan blijven zitten als jij je wiskunde niet haalt”. “ok” zegt Lieke “ik kom zo na de les wel langs”. Heel de les heeft Lieke buikpijn, ze heeft het idee dat ze moet overgeven. Ze hoort niet dat Tamara tegen haar aan het praten is. “hey Lieke luister je eigenlijk wel” zegt Tamara opeens heel hard. “uhh ja hoor wat zei je” zegt Lieke. “wat is er toch met je aan de hand” vraagt tamara. “je bent de laatste tijd zo stil, hey meid je weet toch dat je me alles kan vertellen” en ze knijpt zachtjes in Lieke haar schouder. Lieke voelt tranen op komen. Ze wil wegrennen maar dat kan niet. Snel raapt ze zich weer bijeen. “ja zegt ze dat weet ik toch” en ze geeft Tamara een knipoog. Ze kan haar beste vriendin alles vertellen maar dit niet, dit kan ze niemand vertellen. De les is afgelopen en ja hoor daar is hij al. “Lieke wil jij over 5 minuten even terug komen” zegt Peterse. NEE denkt Lieke dat wil ik niet. Maar ze ziet Peterse al met een dreigende blik kijken. “ja is goed meneer” stamelt ze. “wat moet die vent toch van jou” vraagt Ilse bezorgd. “ow niks” zegt Lieke en grapt snel “ik krijg stiekem alle toets vragen door”. De meiden beginnen te lachen. Jullie zouden eens moeten weten denkt Lieke. “maar ik ga even terug naar het wiskunde lokaal” zegt Lieke. En vorr de andere wat terug kunnen zeggen is ze weg. Heel voorzichtig doet ze het lokaal open. En ja hoor daar zit hij al, met zn enge glimlach en z’n stinkende adem. “kom maar even hier” zegt hij. Met veel tegen zin loopt Lieke naar hem toe. “wat ik met je wilde bespreken” zegt hij, maar verder komt hij niet. Lieke voelt al zijn handen onder haar truitje. Dat truitje had ze nog zo zorgvuldig uitgezocht vanmorgen met een hoge kol zodat ze geen aanleiding kon geven dacht ze. Ze doet haar ogen dicht en laat hem zn gang gaan. De eerste paar keren had ze zich verzet maar daardoor was het alleen maar pijnlijker voor haar geweest. Toen had ze geschreeuwd en geschopt maar niets hielp. Nu laat ze hem maar zn gang gaan hoe vreselijk ze het ook vind. Dan is het wel zo over. Zachtjes begint ze te huilen. Dan is hij klaar, ze hoort hem zeggen “ga maar”. Ze staat op doet snel haar kleren goed veegt haar tranen weg, en begint weg te rennen. Snel duikt ze de wc in voor iemand haar ziet, ze kijkt hoe ze er uit ziet. Haar behuilde gezicht. Even snel een nat wc papiertje tegen haar ogen moet wel helpen denkt ze. Als ze er beter uit ziet gaat ze op zoek naar haar vriendinnen. Lang hoeft ze niet te zoeken. “hey meiden wacht even” en ze rent naar Tamara en Ilse. Ilse kijkt haar vragend aan “wat moest die vent nou weer van je” vraagt ze. Zonder dat Lieke het wil begint ze te huilen. “hey meid wat is dat nou” vraagt Tamara geschrokken. “het is niks” zegt Lieke “echt niet”. Maar ze ziet aan de blikken van haar vriendinnen dat ze haar niet geloven. “kom we gaan hier weg” zegt Tamara. “laten we even een eindje gaan lopen ofzo, even een frisse neus halen”. Dat wil Lieke wel, en met zn drieën lopen ze zwijgend het school gebouw uit. Zodra ze de hoek omzijn begint Tamara:”en nou ga je precies vertellen wat er aan de hand is want er is al weken iets met je, en nu willen wij het weten”. Lieke kijkt ze geschrokken aan. En begint dan te vertellen: “ het is meneer Peterse, elke keer moet ik bij hem komen” ze begint te huilen. “kom op meid” zegt Tamara “wat is er met die vent”. Lieke gaat verder “elke keer als ik bij hem kom doet hij dingen die ik niet wil”. Lieke ziet aan de gezichten van Tamara en Ilse dat ze schrikken. “misbruikt hij je” vraagt Ilse voorzichtig. Lieke begint harder te huilen met moeite krijgt ze er een “ja” uit geperst. Ilse en Tamara schrikken en geven Lieke een knuffel. “we gaan nu naar je ouders toe” zegt Tamara. “nee” zegt Lieke gesmoord”hun mogen er niet achter komen”. “hey liever” begint Ilse, “hij mag en kan dit niet zomaar doen”. “ik weet het” zegt Lieke, “ik weet het, maar als mn ouders het weten dan moet ik aangifte doen ofzo. En dan zal hij erachter komen, dan laat hij me zakken voor wiskunde en blijf ik zitten”. “als jij nu naar je ouders gaat blijf je niet zitten hoor daar zorgt de school wel voor” zegt Ilse. “kom meid geen discussie we gaan nu naar je ouders”. Lieke haar moeder is gelukkig thuis ze ziet de meiden al aankomen. “hoi dames wat zijn jullie vroeg” zegt ze, maar dan ziet ze hun gezichten. “wat is er aan de hand” vraagt ze bezorgd. “Lieke moet u iets heel belangrijks vertellen mevrouw de witt” zegt Tamara. Mevrouw de witt kijkt Lieke bezorgd aan. “wat is er meisje” vraagt ze. “mam je moet niet boos zijn” begint Lieke voorzichtig. “we hebben een leraar op school meneer Peterse” en zo verteld Lieke het hele verhaal aan haar moeder. Als ze klaar is ziet ze hoe erg haar moeder geschrokken is “mam het valt wel mee het is niet zo erg” probeert ze nog. Maar dan beginnen zowel haar moeder als Lieke te huilen. “meisje van me” zegt haar moeder. En ze omhelst haar dochter. “hier gaan we wat aan doen” zegt haar moeder resoluut. “dit had nooit mogen gebeuren ik ga gelijk de politie bellen”. Maar Lieke durft haar moeder niet los te laten. Ilse en Tamara gaan stilletjes weg. “we kunnen hier niks meer voor je doen Liek” zegt Tamara als ze weg loopt. “bel je me vanavond nog even, en heel veel sterkte meid het is nu voorbij”
En Lieke weet het is nog niet allemaal voorbij het ergste moet nog komen, het verhaal vertellen aan de school, de politie en aan iedereen die het moet weten om te zorgen dat Peterse zoiets nooit meer doet. “Het is niet voorbij” zegt ze “maar het is wel het begin van het einde”.

**Geplaatst**: 07-10-06 18:44

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 07-10-06 18:44

Kei gaaf

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-06 19:21

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-06 19:21

krijg ik van niemand een reactie... het mag ook negatief zijn hoor Bloos

**Geplaatst**: 07-10-06 19:28

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 07-10-06 19:28

Mooi verhaal. Ben benieuwd naar het volgende stuk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-06 19:43

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-06 19:43

dank je

ja moet nog even hard verzinnen hoe het nu verder gaat.

**Geplaatst**: 07-10-06 20:50

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 07-10-06 20:50

Ik vind het een leuk verhaal Neetje86 Knipoog

schrijf snl verder! ik ben benieuwd Knipoog

(ik lees echt te veel verhalen Clown

)

**Geplaatst**: 07-10-06 21:16

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 07-10-06 21:16

En vorr de andere wat terug kunnen zeggen is ze weg. Heel voorzichtig doet ze het lokaal open.

“hey liever” begint Ilse, “hij mag en kan dit niet zomaar doen”.

Een achternaam schrijf je met hoofdletter hè. Knipoog

Dus mevrouw de Witt. Lachen

Oja en aan het begin van de zin ook een hoofdletter, af en toe mag je iets vaker een komma gebruiken maar dat komt wel goed. Lachen

Verder erg leuk geschreven, ben benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst**: 07-10-06 22:58

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 07-10-06 22:58

mooi mooi mooi...ga door meis!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 00:10

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 00:10

Jaduuh schreef:
En vorr de andere wat terug kunnen zeggen is ze weg. Heel voorzichtig doet ze het lokaal open.

“hey liever” begint Ilse, “hij mag en kan dit niet zomaar doen”.

Een achternaam schrijf je met hoofdletter hè. Dus mevrouw de Witt. Oja en aan het begin van de zin ook een hoofdletter, af en toe mag je iets vaker een komma gebruiken maar dat komt wel goed.

Verder erg leuk geschreven, ben benieuwd hoe het verder gaat!

ok bedankt voor de tips! ga er zeker op letten.

**Geplaatst**: 08-10-06 08:18

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 08:18

gatver.
Het is zo levensecht geschreven dat ik er kippenvel van krijg.
Komt er ook een vervolg?

**Geplaatst**: 08-10-06 09:08

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 09:08

Flurk schreef:
gatver.

Haha komt er vet droog uit Knipoog

Las niet verder dus dacht echt zo van: lekker aardig!! haha

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 11:15

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 11:15

Flurk schreef:
gatver.
Het is zo levensecht geschreven dat ik er kippenvel van krijg.
Komt er ook een vervolg?

dank je. ja ben nu bezig met een vervolg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 13:31

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 13:31

weer een stukje af hoop dat jullie het leuk vinden, ik heb geprobeerd niet te diep op de details van het misbruik in te gaan, maar weet niet of het nu te oppervlakkig is. wat vinden jullie?

“We komen er zo aan” hoort Lieke haar moeder zeggen als ze langs de keuken loopt. “Liek ik had net de politie aan de lijn” zegt haar moeder. “We kunnen zo direct langs gaan, of heb je liever dat ze hier komen?” vraagt haar moeder. “Laten we maar naar hun toe gaan” zegt Lieke moedig. Hier is ze al die tijd zo bang voor geweest, het geheim dat ze zo lang zo krampachtig heeft lopen verbergen is uitgekomen. Nu heeft ze geen enkele grip meer op de situatie, nu is het zoveel groter als haar zelf geworden. Lieke wordt misselijk bij het idee. Ze weet niet wat erger is, dit of wat Peterse haar heeft aangedaan. “Lieke kom dan” hoort ze haar moeder van uit de auto roepen. Met lood in haar schoenen loopt ze naar de auto. “Mam wat moet ik dadelijk allemaal gaan zeggen” vraagt ze. “Lieverd daar heb ik eigenlijk geen idee van, dat hebben ze niet aan de telefoon gezegd” zegt haar moeder. Hoe dichter ze bij het politie bureau komen hoe zenuwachtiger Lieke wordt. Daar aangekomen stapt Lieke haar moeder uit, Lieke volgt haar voorbeeld. “Goede middag” zegt de agent als hij Lieke en haar moeder ziet “jij moet Lieke zijn”. “ja” zegt Lieke stamelend. “Ik ben mevrouw de Witt en dit is inderdaad mijn dochter Lieke”. Lieke ziet dat haar moeder de agent een hand geeft en doet het zelfde. “Jij wil aangifte doen” begint de agent heel serieus. Lieke kijkt haar moeder aan maar zegt niks. “Lieke” begint de agent “zullen we even in dat kantoortje gaan zitten?”. Lieke loopt braaf achter hem aan en ook haar moeder volgt. Als ze hebben plaats genomen vraagt de agent of ze koffie of thee willen. Lieke bedankt ervoor, alleen het idee dat ze nu iets door haar keel moet proppen, doet haar al braak neigingen krijgen. “Als de agent terug komt met koffie voor haar moeder en voor zichzelf, heeft hij nog iemand mee gebracht. “Hoi ik ben Evelien” zegt de vrouwelijke agente, als ze Lieke en haar moeder een hand geeft. “hoi ik ben Lieke” zegt ze. Als ze de vrouw bekijkt ziet ze een imposante vrouw die net iets te zwaar is voor haar lengte. Met kort bruin haar, dat in stekels in de lucht staat. Lieke vind haar gelijk aardig. Gek is dat denkt ze dat je bij sommige mensen je gelijk op je gemak voelt. Dan zegt Evelien “als je wilt mag je ook met mij praten, dan blijft je moeder hier bij deze agent”. “Ja dat zou fijn zijn” zegt Lieke, en ze werpt snel een blik op haar moeder of deze het ook goed vind. Deze knikt instemmend dus dat zal wel goed zitten. “ga je met mij mee” vraagt Evelien. Zonder wat te zeggen loopt Lieke achter haar aan. Naar een kamertje helemaal aan het eind van de lange gang. Als ze daar binnen zijn gekomen vraagt Evelien of ze plaats wil nemen, en of ze nog steeds nik wil drinken. Lieke hoeft nog steeds niets. “Jij hebt iets mee gemaakt waar je mij over wilt vertellen” begint de agent voorzichtig. “Ja” zegt Lieke. En ze begint met horten en stoten het hele verhaal te vertellen. Over hoe ze na elke les moest terug komen. Over hoe veel pijn hij haar had gedaan. Dan kan Lieke niet meer, ze is moe en ze is leeg. “Was dat het” vraagt Evelien aan Lieke. “Ja ik denk het wel, en wat gaat er nu verder gebeuren” vraagt Lieke. “nou eerst gaan we is met die Leraar van jou praten, kijken wat zijn verhaal is. Daarna gaan we met de school praten, maar dat hoor je allemaal nog”. “ Doe het maar rustig aan hoor de komende tijd, wat je hebt mee gemaakt is niet niks”. “dank je” zegt Lieke. En ze loop snel naar haar moeder toe. Eenmaal tuis gekomen voelt Lieke zich nog niet veel beter. In tegen deel zelfs, ze moet steeds maar denken aan wat er allemaal gebeur is. Misschien kan is het wel lekker als ik even met de hond ga lopen, even mijn gedachte verzetten denkt Lieke. “Ik ga even Rover uitlaten” roept ze naar haar moeder. Als ze de tuin uitloopt ziet ze de auto van haar vader de hoek omkomen. Precies op tijd denkt ze, nu kan mam het aan hem vertellen. Snel loopt ze weg. Ik wil hier niet zijn, ik wil dit niet, ik wou gewoon dat niemand het nog wist denkt ze. Alles was veel simpeler, gewoon mijn eigen probleem. Nu maak ik het leven van mn ouders en iedereen moeilijk en dat wil ik niet. Lieke begint te rennen. Ik mag hun leven niet kapot maken, ze zijn altijd lief voor me en nu doe ik zo iets. Lieke stopt bij een brug. Hiervan af springen denkt ze. Dan heeft niemand meer last van mij. Dan hoef ik nooit iemand meer lastig te vallen met mijn problemen. Dan kan iedereen vrolijk door leven zonder aan mij te hoeven denken. Ze staart naar het water, en begint zachtjes te huilen. Dan begint ze te gillen, het liefst zou ze alle haren uit haar hoofd willen trekken. Ze slaat hard met haar vuist tegen het betton van de brug. Het doet pijn het bloed, maar gek genoeg geeft die pijn even rust. Ze gaat op de grond zitten tegen de brug aan. Rover komt naar haar toe gelopen, ze ziet hem kwispelen. Zodra hij zijn baasje van dichterbij ziet, komt hij heel lief op haar af. Net of hij voelt dat er iets is. Zachtjes begint hij aan haar bebloede hand te likken. Lieke aait hem, ze weet hoe veel problemen ze bij mensen kan hebben, ze altijd op haar dieren terug kan vallen. Langzaam staat ze op en loopt ze naar huis. Thuis gekomen hoort ze haar vader schreeuwen. Haar ouders hebben ruzie, om haar, om wat er gebeurt is. Zie je wel denkt Lieke, alles gaat mis. Het is allemaal mijn schuld ik had het nooit moeten vertellen. Ik maak iedereen zo kapot. “hoi ik ben er weer” roept ze voorzichtig, terwijl ze Rover zijn riem afdoet. “hey Lieke” zegt haar vader. Ze ziet dat hij gehuild heeft, ze heeft haar vader nog nooit zien huilen. Haar vader loopt naar haar toe en geeft haar een knuffel. Meer odet hij niet en meer zegt hij niet. Gelukkig denkt Lieke we gaan het er vandaag niet meer over hebben. Tijdens het eten zegt niemand een woord, maar er zit een ongemakkelijke spanning in de lucht. Na het eten weet Lieke niet hoe snel ze naar haar kamer moet rennen. Als ze op bed ligt begint ze zachtjes te huilen. Ze neemt zichzelf voor dat ze niet nog meer ellende bij andere mensen gaat brengen. Het moet goed gaan met haar, dan komt alles wel goed. Ze gaat haar bed uit, droogt haar tranen en loopt naar beneden. “zullen we een film gaan kijken” zegt ze opgewekt tegen haar moeder. Die kijkt haar vragend aan, maar is allang blij dat haar dochter een beetje vrolijk is. “Ja hoor is goed” zegt ze “kies jij maar een film”. Lieke pakt de tv gids. “Op RTL 4 is een waar gebeurd verhaal” zegt ze. Die kijkt ze vaak samen met haar moeder. Gezellig met zn tweetjes op de bank. Als ze zitten te kijken zien ze dat het verhaal gaat over een meisej dat mishandeld en misbruikt wordt. “Weet je zeker dat je dit wel wilt zien” vraagt haar moeder. “Ja hoor natuurlijk we kijken altijd deze films” zegt Lieke. Onbewust grijpt het haar toch meer aan dan ze denkt. Als de film afgelopen is geeft ze haar moeder een zoen, pakt een appel en een mesje en gaat naar bed. Lieke eet de appel in bed op, maar begint dan weer te huilen. Alle spanningen van die dag komen eruit. Dan hoort ze haar ouders naar boven komen. Ze mogen niet weten hoe ik me voel. Overstuur denkt ze ik moet rustig worden. In paniek pakt ze het mesje waar ze zojuist nog een appel mee heeft geschild en zet deze in haar arm. Het doet geen pijn, als ze het bloed ziet stromen lijkt het wel of al haar spanningen van haar af vloeien. Als ze wat rustiger is probeert ze te gaan slapen. Die nacht doet ze geen oog dicht. Alles blijft door haar hoofd spoken. Als ze net een uurtje slaapt gaat de wekker. Tijd oor school…

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 14:04

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 14:04

niemand?

**Geplaatst**: 08-10-06 14:05

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 14:05

Rustig maar, je kunt niet verwachten dat iedereen gelijk regeageert. Ik moet nog lezen, maar het zijn geen 1500 woorden. Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 14:06

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 14:06

nee het zijn er 1448 Tong uitsteken

maar nu klopte het einde dan kan ik nog wel 60woorden erbij verzinnen. maar dan klopte het einde niet.

**Geplaatst**: 08-10-06 14:17

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 14:17

Nu heeft ze geen enkele grip meer op de situatie, nu is het zoveel groter als haar zelf geworden.
Dat moet: dan haarzelf zijn.

“ga je met mij mee” vraagt Evelien.
Is die zin vragend bedoeld of meer zo van “Kom dan maar”?

Als ze daar binnen zijn gekomen vraagt Evelien of ze plaats wil nemen, en of ze nog steeds nik wil drinken.
Als je ‘en’ gebruikt, hoef je daarvoor nooit een komma te zetten.

“Was dat het” vraagt Evelien aan Lieke. “Ja ik denk het wel, en wat gaat er nu verder gebeuren” vraagt Lieke.
Vraagtekens vergeten. Knipoog

Eenmaal tuis gekomen voelt Lieke zich nog niet veel beter.

Misschien kan is het wel lekker als ik even met de hond ga lopen, even mijn gedachte verzetten denkt Lieke.
Die zin klopt niet helemaal.

Ze staart naar het water, en begint zachtjes te huilen.
Ook hier, die komma hoeft niet voor en. Lachen

Meer odet hij niet en meer zegt hij niet

Tijd oor school…

Het valt me wel op dat je vaak ‘als’ gebruikt, aan het begin van de zin. Je kunt af en toe ook ‘wanneer die en die terug kwam’ gebruiken, bijvoorbeeld.
Verder mag je af en toe iets meer rust nemen in de zinnen. Vaker een komma gebruiken kan dat helpen.

Weer een goed stuk maar vind alles wel wat snel gaan .. je mag er wel iets meer op ingaan.

Ik wacht weer op het volgende stuk. Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 14:44

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 14:44

ok bedankt voor je commentaar. er diep op in gaan vind ik wel moeilijk. dit omdat het vind ik wel een belade onderwerp is. maar ga het proberen. bedankt voor je reactie!

**Geplaatst**: 08-10-06 14:46

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 14:46

neetje86 schreef:
ok bedankt voor je commentaar. er diep op in gaan vind ik wel moeilijk. dit omdat het vind ik wel een belade onderwerp is. maar ga het proberen. bedankt voor je reactie!

Ja ik snap wat je bedoeld, maar anders gaat het wel erg snel. Je hoeft niet persé op de misbruiking in te gaan, maar bijvoorbeeld wel op het gesprek, een aantal vragen letterlijk neerzetten en haar gedachtes op het moment dat ze bij die brug staat. Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-06 14:47

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-06 14:47

ok ik snap wat je bedoelt. er moeten meer details in zitten over hoe z zich voelt en wat ze denkt. ik ga het proberen.

**Geplaatst**: 08-10-06 14:49

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 14:49

Ja precies. Haha!

Haha, het is ook niet erg als het niet gelijk lukt. Proberen kan geen kwaad. Knipoog

**Geplaatst**: 08-10-06 16:10

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 16:10

mooi mooi mooi!! ga door

**Geplaatst**: 08-10-06 17:27

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 08-10-06 17:27

Mooi verhaal! Inderdaad de details mogen er meer in. Voor het volgende stuk :p

**Geplaatst**: 09-10-06 19:30

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst: 09-10-06 19:30

volgens mij moet je schrijver worden.
Je kunt het echt leuk verwoorden

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-10-06 22:37

Re: [VERH] het begin van het einde...

Geplaatst door de TopicStarter : 15-10-06 22:37

een neiuw stukje. er staan weer misschien schokkende dingen in. allereerst er staat een paar keer in dat lieke denkt dat ze zich aansteld. maar dat is natuurlijk niet waar. ook wil ze er met niemand over praten, wat ook heel onverstandig is. dus mocht iemand in een soort gelijke situatie zitten neem gen voorbeeld aan dit verhaal. en zeker niet aan het eind.

Als Lieke opstaat komt haar moeder naar boven. “Je hoeft vandaag niet naar schol hoor, als je niet wilt” zegt ze. “Ik ga wel hoor” zegt Lieke “heb ik een beetje afleiding”. “Je moet het zelf weten” zegt haar moeder en gaat weer naar beneden. “wat zal ik eens aantrekken” vraagt Lieke zich hardop af. Ze pakt haar nieuwe truitje met korte mouwtjes uit de kast. “ow poedersuiker” denkt ze. Ze kijkt naar haar armen. Haar polsen zijn helemaal rood en opgezet van de krassen. Snel legt ze haar truitje terug en pakt een vestje uit de kast. Deze dan maar denkt ze, zal leuk worden vandaag met dit weer. Veel te warm met die lange mouwen. Wat ben ik toch stom geweest. Lieke trekt haar kleren aan en gaat naar beneden. Ze pakt een appel van de fruitschaal en gaat naar school. “Dag mam” roept ze nog snel als ze weg gaat. “Doei schat, doe je het rustig aan” roept haar moeder. Lieke hoort een bezorgde toon in haar moeders stem. Lieke pakt haar fiets en gaat naar school. Of zal ze? Nee denkt ze vast besloten ik ga naar school. Op de fiets komt alles naar boven, Lieke wil het liefst huilen, gillen, met dingen smijten. In plaats daarvan zet ze haar nagels heel die in haar vel. Pfff dat lucht op denkt ze. Ze moet sterk zijn, ze mag niet meer mensen lastig vallen met haar probleempje. Want zoveel stelt het ook niet voor maalt er door haar hoofd. Ik stel me vast erg aan. Er zijn zoveel meiden die dit is overkomen. Het is misschien allemaal ook wel mijn schuld! Op school aangekomen zet ze snel haar fiets weg. Ze heeft geen zin om iemand tegen te komen. Ze loopt de trap op van het fietsenhok en gaat de school binnen. Ze haalt een keer diep adem en plak een nep glimlach op. Ze loopt gelijk naar het lokaal toe, ze hebben Frans haar lievelingsvak. Er is nog helemaal niemand, gelukkig ze zoekt een plekje achterin de hoek. Naast het raam. Als ze naar buiten kijkt ziet ze haar wiskunde leraar lopen. HELP wat doet die hier nog denkt ze. Lieke begint in paniek te raken. Net doen of het niet uitmaakt zegt ze tegen zichzelf. Kom op je stelt je aan. Dan begint gelukkig de klas vol te stromen. Tamara en Ilse komen ook binnen. “Hey meid” roepen ze te gelijke tijd. “Jij zou gisteren nog bellen” zegt Tamara een beetje gepikeerd. “Ja sorry” zegt Lieke. “het was allemaal nogal heftig, toen ik thuis kwam had ik er echt geen puf meer voor”. “wat is er allemaal nog gebeurd dan” vraagt Ilse. “heb je nog aangifte gedaan” vult Tamara aan. “Ja heb ik gedaan, maar wil er eigenlijk gewoon niet meer over praten” zegt Lieke. “Oke we snappen het, maar als je wilt praten we zijn hier voor je” zegt Tamara. “bedankt meiden” zegt Lieke. Dan komt hun lerares Frans binnen met de rector. “Lieke wil je even komen” zegt de rector. Een paar rot jongens uit haar klas beginnen gelijk te joelen “hey Lieke toch niks gestolen he?, je hebt je toch wel gedragen”. Lieke krijgt een kleur en loopt snel door.
Lieke loopt achter de rector aan naar zijn kantoor. “ga zitten” zegt hij op een beetje een strenge manier. Lieke doet braaf wat haar gezegd wordt en gaat zitten. “Ik heb gisteren de politie hier op bezoek gehad” begint de rector. “Ik heb gehoord wat er allemaal gebeurd is, ik vind het heel erg oor je dit had nooit mogen gebeuren. Wat ik alleen niet snap is dat je er zolang mee heb gewacht om het tegen iemand te vertellen. Een jaar is lang Lieke. Gaat alles wel goed met je?”. appelflap denkt Lieke of het goed gaat. Hoe durft hij het te vragen. Natuurlijk gaat het niet goed met me. Kijk dan naar me, kijk hoe ik er uit zie wat denk hij nou. Maar in plaats van dat te zeggen, zegt ze alleen maar “ja hoor het gaat wel”. “Het spreekt natuurlijk voor zich dat meneer Peterse is ontslagen” zegt de rector. “Wat deed hij dan net op het school plein” vraag Lieke voorzichtig. “hij moest nog wat dingetjes afhandelen, maar na vanmiddag is hij er echt niet meer” zegt de rector. “gelukkig” zegt Lieke. En ze heeft voor het eerst vandaag even het gevoel dat ze kan ademen. “Als je er met iemand over wil praten, we hebben hier en vertrouwenspersoon op school” zegt de rector. “nee bedankt” zegt Lieke “ik hoef er niet over te praten”. “Nou als je van gedachte veranderd moet je het maar zeggen, en nu maar weer snel naar je les” zegt de rector. Ze staan alle twee op en hij houd de deur voor haar open. Lieke snelde nar haar klas. “ha Lieke fijn je bent er weer” zegt haar lerares Frans overdreven aardig. Geweldig denkt Lieke iedereen weet het nu dus dat kon er ook nog wel bij. De rest van de dag ging als een waas voorbij, alle leeraren keken haar vol medelijden aan en deden overdreven lief naar haar. De laatste bel ging eindelijk die klote school voorbij. “Ik ga gelijk naar huis hoor” zegt Lieke tegen haar vriendinnen “ik ben dood moe”. “Daar komt niks van in” zegt Tamara boos. “je moeder is aan het werk en je kan nu niet alleen zijn. Kom maar met ons mee, dan gaan we bij Ilse thuis zitten”. Nee echt niet” gaat Lieke er tegen in. “Weet je het heel, heel zeker” vraagt Ilse. “Als je het egt niet wilt kunnen we je niet tegen je wil mee nemen natuurlijk”. “Ik wil gewoon even slapen en niks doen” zegt Lieke. “Laat me maar even”. “Ok dan zien we je morgen wel weer hier” zegt Tamara. En ze nemen afscheid van elkaar. Lieke fiets weer naar huis. Gedachte spoken weer door haar hoofd, haar leraar, de rector, de krassen op haar arm. Haar hoofd loopt over. Als ze eenmaal thuis is begint ze hysterische te huilen en te gillen. Alle spanningen van de afgelopen tijd komen naar boven. Nu kan het nu is ze alleen. “ik kan het niet” schreeuwt ze. “ik wil dit niet, help me toch” hysterische begint ze met alles te gooien wat los en vast zit. “ik wil dit niet meer, het moet stoppen, alles moet stoppen” ze rent naar boven gooit zich op haar bed. Dan ziet ze het mesje weer liggen. Ze stroopt haar mouwen op en zet het mes nu heel diep in haar polsen. Het begint gelijk te bloeden, het begint heel hard te bloeden. “oliebol” Lieke raakt een beetje in paniek. Er zit al allemaal bloed op haar beddengoed. Snel gaat ze naar de badkamer en doet een stuk wc papier op haar pols. Dit helpt. Langzaam gaat het minder hard bloeden. “ow mijn god” denkt Lieke hard op. Wat moet ik nou met dat bedden goed. Mama zal gelijk willen weten waar dat vandaan komt. Dan maar in de was. Snel doet ze al het beddengoed in de was. Haar pols doet pijn, ze kijkt erna het ziet er lelijk uit. Dit gaat zeker een litteken worden. Pfff hoe moet ze dat nu weer uitleggen. Ze doet de was machine aan en gaat haar bed opmaken met schoon bedden goed. Als ze daarmee klaar is, is ze zo moe dat ze zich weer op haar bed stort en in slaap valt. In haar slaap heeft ze een nachtmerrie, ze droomt dat Peterse haar achterna zit en hij haar wil vermoorden. Ze schrikt wakker als ze haar moeder hoort thuiskomen. “Lieke” roept haat moeder “ben je thuis”. “Ja hier ben ik” roept Lieke terug, “ik lag te slapen”. “Kom je gezellig even een kopje thee drinken beneden” roept haar moeder. “Ja ik kom eraan” roept Lieke terug. Met lood in haar schoenen staat ze op en loopt naar beneden. “hey Liekje” zegt haar moeder “alles goed”. Waarom vraagt iedereen dat nog, snappen ze niet dat het niet goed gaat. Maar in plaats daarvan zegt ze weer dat het wel goed gaat. Je moet ook geen andere opzadelen met jou problemen denkt ze. “hey Liek ik heb eens rond gebeld en ik denk dat het een goed idee als je met een psycholoog ofzo gaat praten” begint haar moeder voorzichtig. “alleen maar tot je alles op een rijtje heb kunnen zetten”. “ Mama ik ben niet gek ofzo hoor” Lieke schiet gelijk in de verdediging bij het woord psycholoog. “Ik zeg ook niet dat je gek bent ofzo hoor maar het lijkt me lekker voor je als je met iemand kan praten die er verstand van heeft” zegt haar moeder. “nee mama echt het gaat wel, ik wil er met niemand over praten. Het is voorbij het is verleden” zegt Lieke. “Ik wil er niet meer over praten, nooit meer. Het moet ophouden alles moet ophouden” Lieke wordt boos ze stormt naar haar kamer. Waarom wil iedereen praten met me, waarom doen ze anders tegen me. Ik wil niet anders zijn, eergisteren was ik nog niet anders. “Liekje mag ik even bij je komen zitten” vraagt haar moeder als ze haar kamen binnen komt. “Ga weg” gilt Lieke terug. “Ok sorry, dan ga ik heel even de hond uitlaten. Ben met een uurtje terug. Ok?” zegt haar moeder. “Ja ga nou maar” zegt Lieke. Ze is het zat, ze is alles zat. Haar leven is van de ene nachtmerrie, naar de andere nachtmerrie verschoven. Een nachtmerrie waar ze geen controle op heeft. Een leven waarin ze geleefd wordt door mensen die met haar willen praten, die haar met vol medelijden aankijken. Dat wil ze niet. Dan beseft ze ik wil niet meer leven. Ik wil dood. Ik wil rust. Geen gezeur meer, geen medelijden, geen gepraat. Alleen maar rust. Ze gaat naar de badkamer daar liggen de slaap pillen van haar vader en nog wat paracetamol en andere pijnstillers. Ze pakt een lippenstift van haar moeder en schrijft op de spiegel SORRY MAAR IK KAN NIET MEER. HOU VAN JULLIE. LIEFS LIEKE. Dan neemt ze een glas en slikt alle pillen zo snel mogelijk achterelkaar naar binnen. Eerst merkt ze helemaal niks maar dan krijgt ze buikkrampen en wordt misselijk. Ik mag niet overgeven denkt ze dan kots ik alle pillen eruit. Met veel moeite houd ze alles binnen. Dan voelt ze zich ligt worden en draaierig. Ze valt om ze klapt met haar hoofd op de wasbak maar ze voelt het al niet meer. Ze is buitenbewust zijn. Lieke haar vader komt binnen. “hoi” roept hij niets vermoedend. Niemand reageerde. “Is er iemand” roept haar vader nogmaals. Het zal wel denkt Lieke haar vader. “Ik ga douchen” denkt hij. Als hij de badkamer deur open doet ziet hij Lieke op de grond liggen. Ze beweegt niet meer. Meneer de Witt schiet naar zijn dochter toe. Jezus Lieke wat heb je gedaan. Gelukkig ziet hij dat ze nog ademt. Snel pakt hij zijn mobiel en belt 112. Ik denk dat mijn dochter en zelfmoord poging heeft gedaan…..

Nomineer dit bericht ×