Bokt.nl

Citaat:

“Wat !? gil ik door de telefoon. Niet nog een maand ! Je had het belooft..” “Sorry Iris, maar er is hier iemand die hard onze hulp nodig heeft..” zei mijn vader kalmerend. Maar ik luister niet. “Kan me niet schelen! Ik heb jullie ook nodig!” Boos druk ik de telefoon uit en smijt hem op de tafel. Ik plof woedend op de bank en barst in tranen uit.
Mijn ouders zijn al mijn hele leven altijd aan het reizen, elk jaar minstens 1 keer naar Ghana. Ze geven daar hulp aan de arme mensen die het nodig hebben, en dan vooral kinderen. Meestal was Iris hartstikke trots op haar ouders, maar nu had ze het helemaal gehad.
Ze waren nu al 3 maanden weg, en nu nog een maand! Ik snikte. Ik mistte ze zo !
Natuurlijk is het leuk bij Anne, maar ik wilde nu alleen nog maar naar huis.
“Hoi Iris, nog nieuws?” Annes broer Stefan kwam de kamer binnen. “Ja, ze blijven nog een maand weg.” Ik hoorde dat het nogal verdrietig klonk. Hij kwam naast me zitten en sloeg zijn arm om me heen. “Gaat het wel?” vroeg hij bezorgt. Wat keek hij lief… “Ik mis ze zo Stefan..” Hij pakte me vast en keek me diep in mijn ogen. Ik sloeg mijn ogen neer en voelde dat ik rood werd. Stefan streek met zijn hand door mijn haar en gaf me een dikke knuffel. Het voelde zó warm, zó vertrouwd.. Ik knapte er gelijk van op. Hij was zo lief voor me geweest de afgelopen maanden en had me onder zijn hoede genomen als Anne er niet was. Soms werd ik wel wat verlegen van al die aandacht, maar het was stiekem ook best fijn.
Na een poosje snikken in zijn armen maakte ik me los uit zijn omhelzing. Hij keek me bezorgt aan en veegde voorzichtig mijn tranen weg. Ik bloosde en draaide mijn gezicht weg. “Je hoeft je voor mij echt niet te schamen..” fluisterde Stefan. “Weet ik toch gekkie !” Ik herstelde mezelf en keek hem lachend aan. Nog een beetje in de war van het vorige moment besloot ik te gaan. “Ik ga nog even naar Ferdy.” Hij keek me onderzoekend aan, maar knikte en gaf me een zachte kus op mijn wang. Ik schrok van zijn aanraking en stond snel op. “Nou ik ga maar, dag Steef tot vanavond!” Ik liep snel het huis uit.
Net toen ik weg wilde fietsen zag ik Anne aankomen. Wild zwaaiend met haar armen gilde ze iets onverstaanbaars. “Wat is er nou weer.. mompelde ik ongeduldig. Ze stond inmiddels hijgend naast me en probeerde nog steeds iets duidelijk te maken. Rustig ademhalen door de neus!” grapte ik. “Sven heeft me gevraagd.” Bracht ze met veel moeite uit. “Echt waar?!, gilde ik, wat gaaf!” Ze keek me blij aan. “Het was zó romantisch Ier.. ” Ze vertelde me het hele verhaal. “Super voor je Anna, maar ik moet nu naar Ferdy.” Ze vroeg of ze mee moest gaan, maar ik wimpelde haar aanbod af. Ik wilde een bosritje gaan maken. Alleen. Ik zwaaide haar gedag en begon te fietsen.
“Hé Vent !” zei ik liefkozend tegen mijn 10-jarige Haflingerruin. Ik gaf hem een dikke knuffel, klom de stal weer uit en rende naar mijn kastje. “Hoi Iris!” klonk er ineens enthousiast achter me. Ik draaide me verbaasd om en zag het vrolijke gezicht van Alice. “Hé jij ook hier?” glimlachte ik haar toe. Na een ‘hoi, hoe gaat het – praatje’ zei ik haar gedag en pakte mijn spullen. Ik sprong weer een Ferdy’s stal en begon haar te poetsen. Ik had Ferdy al 4 jaar en was gek op hem. Mijn ouders hadden hem gekocht zodat niet zo alleen zou zijn als ze weg waren.
Toen hij helemaal opgezadeld was leidde ik hem de stal uit en sprong op zijn rug. Samen stapte we het bospad op.

“Zo dat was een lekkere rit hé Fer?” Moe, maar voldaan ruimde ik het zadel op. Ik gaf Ferdy nog een laatste knuffel en verliet de manege.
“Hè oliebol!” vloekte ik. Mijn fiets was weer eens omgevallen. Ik tilde hem voorzichtig op en stapte op. Ik liet de manege achter me. In gedachten bedacht ik wat ik nu met Stefan aan moest. Dat ik meer voor hem voelde dan normaal was, snapte ik. Maar hoe voelde hij zich? En wat moest ik met Anne? Ik zuchtte diep. Ik kon niet wachten tot mijn ouders terug waren, en ik weer naar huis kon.

“Ik ben thuis!” schreeuw ik naar boven. Ik laat me op de bank vallen en zet de tv aan. Ik ben zo verdiept in het programma dat ik niet eens hoor dat er iemand naast me ploft. “Was het leuk bij Ferdy?” fluistert iemand in mijn oor. Ik draai me verschrikt om en kijk in het lachende gezicht van Anne. “Die blik! Je had moeten zien hoe je keek!” de tranen liepen over haar wangen van het lachen. Al snel barst ik ook in lachen uit, en liggen we gierend op de bank. “Stelletje gestoorde meiden!” grinnikt Stefan, die inmiddels ook naar beneden is gekomen. “Ik gestoord?, zei Anne, Nee..” En alweer begonnen we te giechelen. Stefan haalde zijn schouders op en lachte ongemakkelijk. Hij wist kennelijk niet wat hij er mee aanmoest.
Terwijl Anne en ik nog steeds over de bank rollen gaat de telefoon. Stefan komt de keuken uit lopen en neemt op. Anne en ik klieren gewoon door en blijven maar lachen. Ik voel een zachte hand op mijn schouder. “Het is je moeder.” zegt Stefan Hij werpt me een meelevende blik toe. Ik gris de telefoon uit zijn handen, “Hoi mam.” zeg ik droog. “Hallo liefje, begint ze, ik mis je zo.” “Waarom blijf je dan nog een maand extra? Jullie moeten gewoon terug komen.” Ik snik zachtjes. “Maar Iris toch, die mensen hebben mijn hulp nodig. En we zijn bezig met een project.” Mijn moeders stem is zo lief dat ik niet kwaad kan blijven. “Mam, dat begrijp ik ook wel.. ik hou van je !” roep ik door de telefoon. We praten nog even verder, en ik probeer er nog achter te komen wat dat “project” is, maar ze geeft niet toe. Ik hang met een tevreden gevoel op. “Is het weer goed?” vraagt Anne. “Helemaal..” zucht ik.

Met grote sprongen storm ik van de trap af. Verslapen! Ik ren naar de keuken waar Stefan al zit te ontbijten. Ik verminder vaart en loop rustig verder. “Hoi Steef!” glimlach ik hem toe. “Morgen..” Hij is totaal verdiept in de krant. Ik laat het maar zitten en prop snel een broodje naar binnen. “Ik ben naar Ferdy!” fluister ik in zijn oor. Hij springt op. “Wat!?” roept hij verward. Ik tik hem op zijn schouder. “Ik zei, dat ik naar Ferdy ga.” Ik begin te lachen. Hij staat er een beetje onnozel bij te kijken. “Oh oké, veel plezier..” en weer duikt hij in zijn krant. Stefan is bepaald geen ochtendmens.

“Goede morgen Ier!” roept Anne. “Hé, jij ook al hier?” zeg ik verbaasd. “Ja, Sven had gevraagd of ik mee ging buiten rijden in de ochtenddauw.” Sven is de stalhulp op de manege en sinds gisteren Anne’s vriendje. Ze is al gek van hem vanaf de dag dat hij hier kwam werken. “Leuk! Ik denk dat ik ook even naar buiten ga met Ferdy. Zie je later!” Ik werp haar lachend een kushandje toe. Anne doet net alsof ze hem vangt en plakt hem op haar wang. Ik loop lachend weg. Ze is nou eenmaal zo gek als een deur.
“Hoi lekker ding!” roep ik als ik het hoofdje van Ferdy uit de stal zie komen. Ik geef hem een aaitje over zijn hoofd en loop door om zijn spullen te pakken. Ik zadel snel op, want het is zo lekker om in de dauw te rijden. Ik stap snel op en ga op weg voor een heerlijke rit. Terwijl we zo samen, lekker rijden door het bos denk ik na over alles wat de vorige dag gebeurd is. “Oh Ferdy, wat moet ik nou met Stefan doen?” Ferdy briest alsof hij vind dat ik me niet zo druk moet maken. Ik besluit van de rit te genieten en we springen aan in een heerlijk galopje.
Weer terug op stal, staat Anne op me te wachten. “Was de rit met Sven leuk?” vraag ik nieuwsgierig. “Ja, super! Maar ik wilde even zeggen dat ik niet mee naar huis ga, want ik ga met Sven naar het dorp toe.” Ze kijkt me verontschuldigend aan. “Is niet erg, ik ga je broer wel even pesten.” Ik geef haar een knipoog. We nemen afscheid en ik zadel Ferdy af. “Dag liefje, tot morgen!” Ik plant een kusje op zijn zachte neus.
“Ben thuis!” gil ik naar boven. Ik loop naar de keuken om een glas water te pakken, maar plotseling voel ik een hand op mijn schouder die me omdraait. Ik kijk diep in de ogen van Stefan. “Hé meisje.. alles goed?” zegt hij met een zachte klank in zijn stem.