Bokt.nl

Citaat:

‘Zie je me graag huilen?
Wil je zo graag weten dat je m ’n leven hebt verpest?’ zeg ik met tranen in mijn ogen.
Ik had moeite om ze in te houden, en met een brok in mijn keel kon ik ook nog eens moeilijk praten.
‘Wat ben jij een aansteller zeg’ schreeuwt Ben tegen mij.
Ik stroop mijn mouwen op en draai de binnenkanten van mijn polsen naar hem toe.
Hij kijkt naar mijn polsen, het zit onder de sneeën en littekens.
Langzaam glijd zijn tas van zijn schouder.
‘Jij weet niet hoe het is om gepest te worden, of door iedereen gehaat.
Elke keer maar weer wachten op een opmerking die je gewoon kapot maakt van binnen,
En elke keer worden ze erger.
Ze zeggen dat schelden geen pijn doet, nou meer dan dit hoor.’ Ze wijst naar een verse snee, en er rolt een traan over haar wang.
Hij schud met zijn hoofd, ‘jij bent gewoon ziek’ en hij doet een stap achteruit.
Ik veeg een traan weg, ik probeer me sterk te houden. Maar de tranen beginnen een brandend gevoel te geven op mijn ooglid.
‘mensen zoals jij begrijpen dit niet, die zien alleen zich zelf.
Ga jij je beter voelen door iemand te kwetsen? Krijg je daar soms een kick van?’
Hij kijkt nog even snel naar mijn pols, ‘ik dacht dat jij van je zelf al gek was, maar dit slaat gewoon alles.’
Ik haal mijn schouder op, ‘waarom, omdat ik een einde aan mijn leven wil maken? Alles is beter dan deze hell.’
Hij staart een tijdje naar de grond.
Hij had niks terug te zeggen.
Hij was juist de gene met de grote mond, had altijd wel zijn woordje paraad.
Na een tijdje kijkt hij mij aan. ‘je had het er zelf naar gemaakt hoor.’
Ik kijk hem verbaasd aan, ik gooi mijn handen in de lucht. ‘zelf naar gemaakt!?
Denk eens na, de eerste schooldag eerste klas. Ik was de klas nog niet binnen of ik kreeg al een opmerking naar mijn kop gesmeten, omdat mijn truitje je niet aanstaat.
Als je me dan zo erg haat, besteed dan helemaal geen aandacht aan me, dan hoef je me ook niet te zien.’
‘ik heb je wel een kans gegeven!’
‘ogh’ zeg ik bitcherig.
‘jij geeft alleen de mensen die er volgens jou goed uitzien een kans, als iemand z’n kop jou niet aanstaat, dan moet je ze niet. Nee dan gaan we ze maar lekker depressief maken.
De wereld draait niet alleen om jou.’
Hij haalt zijn schouders op.
Het doet hem niks, maakt het hem dan helemaal niets uit dat ie mensen hun leven ruïneert?
‘Jij denkt maar dat mensen respect voor je hebben.’
Hij viel me in de reden, ‘hebben ze ook’
‘Nee Ben, ze zijn bang. Niet specifiek voor jou, maar voor je vrienden. Die beuken gewoon iedereen in mekaar. En dat weet je zelf ook wel, want wanneer je alleen bent met mensen zoals mij kan je opeens wel aardig zijn omdat je weet dat je in het nadeel bent.
Denk je nou werkelijk dat iedereen jou mag?’
Hij hurkt neer om zijn veter te stikken, hij kijkt omhoog en zegt; ‘Ja, anders zouden ze wel niet met mij omgaan.’
Ik rol met mijn ogen, ‘heb je wel geluisterd? Ze zijn bang voor je, voor jouw vrienden. Als ze een woord verkeerd zeggen hebben ze klappen te pakken.
Mensen die er voor uitkomen dat ze je niet mogen worden maar lekker van school gepest, vind je het gek dat er dan niemand voor uit durft te komen?’
Hij kijkt langs haar een, ‘ik noem het macht.’ Zegt hij trots.
‘Dat is geen macht jongen, dat is geen macht.’ Zeg ik als laatste.
Ik duw mijn mouwen naar beneden en loop langs hem weg met rode ogen.
Ben staart voor zich uit. Hij begint te beseffen wat hij heeft gedaan.
Hij pakt zijn tas weer op, en draait zich om.
Hij bijt nog even op zijn lip en loopt daarna weg.

De volgende dag zit Ben in de bus nutteloos voor zich uit te staren. Hij heeft de hele nacht niet kunnen slapen.
Hij heeft nergens anders aan gedacht dan die middag, ‘Wat heb ik gedaan.
Hoe heb ik het zover kunnen laten komen?’
Hij leunt tegen het raam aan en kijkt naar de witte strepen van de weg die langs schieten.
Hij heeft zolang mensen gekwetst. ‘Waarom had ik het niet door? Ik begon me er zelf beter door te voelen, voor mij was het allemaal maar een grapje.
Maar nu, kon ik het maar terug draaien.’ En hij sluit zijn ogen.
Na even zitten na te denken beseft hij dat hij de halte niet mag missen, maar het was al te laat. ‘oliebol!’ roept hij hard door de bus en springt op. Hij drukt de stop knop in en hoopt dat er dalijk maar snel een halte is.



Ik leg mijn tas op mijn tafel, ik rits hem open. Mijn klasgenoten liepen het lokaal binnen, Josien gaf me alweer een vuile blik.
Stomme Ben aanhangsels denk ik bij mezelf.
Ik kijk naar buiten, het lijkt wel alsof het weer zich aan mijn humeur aan past.
Er kwamen grote grijze wolken, en de zon werd weg gedrukt. Er stond een stevige wind waardoor de boombladeren allemaal een kant op werden geblazen.

Ik zet mijn tas op de grond en ga zitten omdat de leraar binnen komt.
Ik kijk naar de lege plek naast mij, maar ik word afgeleid door wat Mark zegt.
‘Waar is Ben?’
Ik kijk naar zijn plek, hij is leeg. Zou het dan toch zo zijn, hier heb ik dus elke ochtend op gehoopt. Op z’n minst een dag, maar een dag dat hij niet op school zou zijn.

Een half uur later word er op de deur van het lokaal geklopt. We zaten midden in de les en ik had een beter gevoel over vandaag.
Maar dat was al snel weg, ik zag dat Ben binnen stapte.
Wat doet hij hier? Verdomme,
Hij legde zijn tas op de grond en liep naar het bureau van de leraar,
Hij legde een briefje op zijn tafel en bleef staan terwijl de leraar zijn bril opdeed en begon met lezen.
‘En wat is u rede tot te laat komen meneer Ahrand?’
Ben vertelde dat hij de halte had gemist, en terug moest lopen.
‘Goed ga maar zitten.’ Ben liep naar zijn tas, hij pakte hem op en keek naar mij.
Waarom kijkt hij nou weer naar mij dan? Ik merkte dat het zweet me uit brak omdat ik bang was om weer een nare opmerking te krijgen. Waar ze dus weer de hele dag over door zouden gaan. Maar wonderbaarlijk genoeg bleef het stil.
Hij keek nog even naar mijn pols die open en bloot op tafel lag.
oliebol, helemaal vergeten. Ik pak mijn pols bandje en doe hem snel om.

De leraar stond op, aan zijn gezicht te zien zat er weer een preek aan te komen.
‘Goed, nu eens wat anders dan Wiskunde. Jullie cijfers.’
Hij ging op de hoek van zijn bureau zitten, en zette een hand op zijn been. Dat kon maar een ding betekenen. Hij was niet blij met ons.
Hij keek eens door de klas heen en iedereen hield zich maar stil. Sommige leerlingen gingen nog snel even recht op zitten.
‘Ik ben jullie mentor, en als ik het zo eens bekijk stellen jullie me diep teleur met jullie cijfers. Jullie zijn een leuke gezellige klas,’
Zachtjes zeg ik in mezelf ‘tsss, en gezellige klas, amehoela.’
Hij richtte zijn ogen op mij, ‘Zei u wat mevrouw Veenstra?’
‘Nee’ en ik schud vluchtig mijn hoofd.

De pauze na de les, ik loop de trap af en denk aan de preek van het eerste uur.
Onze mentor weet gewoon helemaal niks van onze klas.
Alleen dat we slechte cijfers hebben. Das het enigste waar hij het over kan hebben als mentor.
Maar hij heeft het niet door dat er geen fijne sfeer in de klas is.
Je kan niemand vertrouwen. Ze proberen alleen maar alles te verpesten.
Hij gaat er van uit dat iedereen uit onze klas volwassen is. Ja, tijdens zijn lessen kan Ben zich redelijk rustig houden. Engels, dat is de ergste les. Die lerares kan totaal geen orde houden. Propjes vliegen van hier naar daar en niemand zit op een stoel. Ja, dan is het wel makkelijk voor hun om mij te pakken.

Ik was zo diep in gedachten verzonken dat ik zo tegen iemand op knal. ‘Oh, sorry’
‘Het is wel goed.’ Hoor ik een bekende stem zeggen.
Ik kijk op en zie dat het Doron is.
‘Hoi’
Hij geeft me een knuffel, ‘alles goed meisje?’
Ik knik. Waarom zeg ik toch altijd dat het goed gaat? Dat gaat het juist helemaal niet.
‘Ah Doron!’ word er door de kantine geroepen. Eva staat aan de andere kant van de kantine te zwaaien. Doron pakt mijn hand en zegt ‘Ga je mee?’
Ik had geen tijd om te antwoorden, hij sleurde me al mee.
Niet dat ik wat beters had te doen, ik zou andere toch maar alleen zitten.
Zij accepteren me tenminste, ze letten niet zo nauw op iemands uiterlijk.

Doron gaf Eva een knuffel. Ze had kort bruin haar en had skate kleding aan. Ze gingen op de bank zitten, ik ging maar naast Doron zitten.
Mijn tas had ik tussen mijn benen gezet, Doron had eigenlijks nooit zijn tas bij.
Dat hij hem gewoon ergens durfde te laten staan.
Ik zou dat dus nooit doen, ik zou denken dat ze er aan zouden zitten.
Ik keek even naar Doron, hij had een zwarte wijde broek aan. En een wit shirt.
Hij had kort blond haar. Zijn stijl, was eigenlijks niet echt een stijl.
Hij noemde het altijd de Doron-stijl.
Op zich was hij wel leuk.
Hij was altijd aardig voor mij, en hij beschermde me wel een beetje.
Jammer genoeg niet zo dat hij het pesten op kon laten houden. Maar dan weet hij daar ook niks van af.
Andere denken altijd maar dat het goed met me gaat.
Wat nou als ze wisten wat er echt in mijn hoofd rond gaat. Zouden ze dan zeggen dat ik me aanstel, of gaat iedereen opeens medelijden hebben.

Mijn ogen gingen weer terug naar Doron. Hij was druk in gesprek. Hij was altijd zo enthousiast in zijn verhalen. Hij kon nauwelijks stil zitten. Ik moest er eigenlijks wel even om lachen.
Hij kon er niet tegen als hij ongelijk had. Wie eigenlijks wel?
Doron draaide zich om, ‘Wat ben je stil.’
‘Huh, ja ik dacht even na.’
Hij glimlachte even. ‘Ah, dus dat kan je ook nog.
Over wat dacht je?’
Wat moest ik nou zeggen. Ik zou niet kunnen zeggen over hem. Dan weet ie meteen dat ik hem toch een beetje leuk vind.
Maar wat maakt dat eigenlijks uit, we zijn al zo lang vrienden. Zou hij het erg vinden? Het lijkt er wel een beetje op dat hij Eva leuk vind. Ik moet snel wat zeggen.
‘Oh, over mijn cijfers. Ze zijn nog al slecht.’
Was dat mijn antwoord. Kon ik echt niet beter?
Hij lachte even. ‘als ik me zorgen moest gaan maken over mijn cijfers zou ik niet eens meer kunnen eten. Komt wel goed meisje.’ Zei hij grappig.
Hij sloeg even een arm om me heen en wreef over mijn boven arm.
Raar genoeg voelde ik wat kriebels in mijn buik. Zou ik hem dan echt leuk vinden?
Ik moest een beetje blozen. Erik zag het, ‘Oeh!’ zei hij gelijk.
De andere keken ook, Doron haalde zijn schouders op. ‘Mag ik dan niet met mijn vriendin knuffelen?’ En hij sloeg zijn andere arm ook om mij heen.
Nu ging mijn buik echt te keer.
Zijn vriendin? Bedoelde hij daarmee, als in vriendschap?
Of meer? Zou hij mij dan ook leuk vinden? Hij liet me los en glimlachte naar me.
Volgens mij ben ik echt verliefd.
Maar ik ken hem al een tijd. Waarom komt het nu dan pas?

Citaat:

Ik vind het eigenlijks maar raar,
Maar toch vond ik hem leuk. Ik kon er niks aan doen. Maar welke kans maak ik? Geen enkele natuurlijk.
Ik staarde vooruit, naar een vieze vlek op het tapijt.
Zonder dat ik het merkte ging de bel.
Ik zag vanuit mijn ooghoek dat de mensen opstonden. Doron stond ook op.
‘Is de bel gegaan?’ vroeg ik aan hem. Hij lachte even. ‘heb je die niet gehoord dan?’
Hij stond voor me, hij stak zijn hand uit, en ik pakte hem aarzelend vast.
Hij trok me omhoog, dus ik stond. Maar hij deed geen stap achteruit.
Zo stonden we heel dicht op elkaar. Ik wist even niet wat te doen. Ik was er nog maar net achter dat ik hem leuk vind, gister had ik dit niet gehad.
Waarom juist nu, wat nou als hij mij niet leuk vind?
Ik had een raar gevoel dat hij iets wou proberen, ik raakte lichtjes in paniek. Ik stapte weg, en pakte snel mijn tas.
Ik loop weg en kijk nog even om. ‘Ik kom te laat in de les, en dat wil ik niet bij deze leraar!’ en ik zwaai nog even naar hem.
Ik loop de hoek om, ik laat mijn hoofd zakken.
Wat een slap gelul. Het boeit mij nooit of ik te laat kom. Hij weet ook wel dat ik zo niet ben.
Als hij nou maar niet denkt dat ik hem niet leuk vind, tenminste, als hij mij wel leuk vind.
Waarom had ik dan toch zo het gevoel dat hij me wou zoenen.
Toen we knuffelde, het was zo raar. Vlinders in mijn buik, waarom nu? We knuffelen wel vaker, dat komt omdat we vrienden zijn.
Maar, hij knuffelt alleen mij, terwijl hij met meer meisjes bevriend is.
Zou hij mij dan leuk vinden?
Twijfelend liep ik naar het klas lokaal.



Na schooltijd probeerde ik hem te ontwijken. Ik was bijna bij mijn fiets.
‘Britt!’ Hoorde ik een meisje roepen.
Ik keek om, het was Eva.
Wat wilde zij nou weer dan? Ik kende haar niet echt, ik weet alleen dat ze met Doron omgaat. Ze kwam naar me toe gelopen, ‘Wat was je snel weg in de pauze.’
‘Ja, ik moest naar de les hé, je weet hoe het gaat.’
Het liefst wilde ik gewoon omdraaien en weg gaan. Ik wist wel zeker dat ze over Doron ging praten, maar ik hoopte van niet. Wou zij hem hebben of zo?
Ik peuterde met mijn fiets sleutel onder mijn nagel.
‘Ik vroeg me af,’ zegt ze.
Hier komt het, ze wil met Doron dus.
‘Wat vind je eigenlijks van Doron?’
‘We zijn gewoon vrienden.’ Ik ga dus echt niet zeggen dat ik hem leuk vind, ik heb geen zin in ruzie met haar.
‘Maar, je voelt niks voor hem?’
‘Nee, zoals ik al zei, We zijn gewoon vrienden.’
Hoe vaak moet ik dat nog zeggen dan?
‘Oh,’ antwoordde ze teleurgesteld.
‘Waarom moet je dat eigenlijks weten?’ vroeg ik haar.
Ze beet eventjes op der lip. ‘Ik weet niet of ik het je wel moet vertellen, maar het is nu toch al zo verdacht. Hij vind je leuk.’
Ik stond even verbaasd. Ok, dit was dus absoluut niet wat ik verwachte.
En ik zei net dat ik hem niet leuk vond, als ze dit tegen hem zegt kan ik hem wel vaarwel zeggen.
Ze draait om.
Ik pakte haar arm vast, ze keek meteen om. ‘Ok, ik, misschien vind ik hem wel leuk. Maar kan je het wel geheim houden? Ik ben er vanmiddag pas achter gekomen, en heb het toen helemaal verknalt. Hij ziet me natuurlijk niet meer zitten.’
Eva schudde haar hoofd. ‘hij heeft me net nog gevraagd om er achter te komen hoe het nou zit. Je wilt hem echt niet horen als het over jou gaat hoor. Ik heb hem nog nooit zo gek gezien om een meisje.’
Het deed wel wat met me.
Ik knikte even, ik moest er eerst even achter komen wat ik zelf wou.
‘Ik laat het je wel weten wat ik ga doen.’
Eva glimlachte gelijk. ‘Ok’
Op weg naar huis zat ik alleen maar na te denken.
Over hoe het zou kunnen gaan, en wat er gebeurd zou zijn als ik met hem had gezoend.
Hij was wel wat ouders als mij, maar dat maakt niet zoveel uit. De jongens van mijn leeftijd zijn juist zo kinderachtig.
Veertien en zestien kan toch geen kwaad? Nee, hij was anders best volwassen voor zijn leeftijd. Mijn broer van zestien was bij lange na niet volwassen.


Ik was nog maar net thuis of mijn ouders gingen al weer weg. Fijn, alweer alleen thuis.
De telefoon ging. Het was Eva, waarom belt zij nou weer?
‘Doron hield z’n mond maar niet over jou, en het word misschien maar wat tijd voor actie. Heb je vanavond tijd? We zijn morgen toch vrij, en de disco is open.’
Ik had niks te doen, en mijn ouders kwamen ook pas ’s nachts thuis. Het kon vast geen kwaad. ‘Goed, ik zal er zijn.’
Eva klonk enthousiast. ‘Goed, ik verteld Doron niet dat je komt. We komen je wel tegen.’
En ze hing op.
Ik liep de douchecel in, ik was van plan om in bad te gaan. Ik sta voor de spiegel, en kijk is goed naar mezelf.
Jeetje, wat ben ik dik zeg. Ik trok even aan mijn shirt. ‘zie die dikke buik dan.’
Ik keek even naar mijn gezicht. Wat ben ik lelijk. Dat bruine haar heb ik al veel te lang.
Ik geef ze geen ongelijk dat ze me lelijk noemen.
Ik zie der niet uit, waarom ben ik eigenlijks op de wereld gebracht?
Ik heb hier geen nut, ik haat mijn leven alleen maar, en ik kan niks goed doen.
Ik ging op de grond zitten, tegen de muur aan. Mijn knieën gebogen, mijn armen daar over heen met mijn hoofd daar op.
Ik voelde de tranen weer omhoog komen, ik kon er niks aan doen dat ik zo’n mislukking was.
Hoe kan Doron mij ooit leuk vinden? Niemand zou met mij gezien willen worden.
Het is vast een weddenschap of zo. Hij is zeker een player, het is onmogelijk om mij leuk te vinden.
’t Kon gewoon niet zo zijn.
De tranen bleven maar over mijn wang rollen.
Ik keek hoe ze vielen, op mijn spijkerbroek. Ik sloeg met mijn hand op de grond.
‘Ik haat mezelf! Waarom ben ik hier?! Ik maak alles alleen maar stuk!’ riep ik boos, terwijl ik naar boven keek. Naar Hem.



‘Waar was je gister?’ vroeg Eva aan me in de pauze.
Ik zat op het bankje, ik haalde mijn schouders op. ‘Ik weet niet, geen zin denk ik.’
Zei ik met een gebogen hoofd.
Ze kwam naast me zitten, ‘maar je vind hem toch leuk?’
‘Ja’ Ik merkte dat ik al rode ogen kreeg.
Ik keek naar mijn armen, mijn wonden waren te duidelijk zicht baar. Ik draaide de binnenkant op mijn broek.
Eva keek er naar. Het viel haar op. Ze pakte mijn hand en keek naar mijn pols.
Ze leek geschrokken.
‘Wat?!’ vroeg ik haar beledigend.
Ze schudde teleurgesteld met haar hoofd. ‘Is dit je eerste keer?’
Ik haalde mijn schouders op, ik had geen zin om hier over te praten.
‘Britt, hier moet je mee ophouden. Dit is niet goed voor je. Wil je dat er meer mensen achter komen? Je kan er beter over praten.’
Ik veegde een traan weg, ze vond het nogal erg. Als of ik de enigste was.
‘Ik doe dit om gewoon te weten dat er een nog ergere pijn is dan de pijn van binnen. En zo weet ik dat ik me aanstel. Laat ook maar, wat zou jij er überhaupt van af weten.’
Ze stroopt haar mouwen op en laat me haar polsen zien. Het zit vol met littekens.
‘Ik dacht ook dat dit de enige manier was om van mijn pijn te ontsnappen.’
Het verbaasde me, ze is altijd zo vrolijk.
Ik kon het niet laten, ik moest het vragen. ‘Ben je nu van al je problemen af?’
‘nou, niet van allemaal. De kleintjes heb ik nog steeds. Maar mijn ouders kwamen er achter.
Ik moest in therapie. Het heeft wel geholpen, maar toen had ik er echt geen zin in.
Nu merk ik wel dat het beter is om er over te praten. Dus als je iets kwijt wil, je kan het mij vertellen.
Ik haar wat vertellen? Ik kende haar nauwelijks.

Citaat:

Ik kan Eva mijn problemen toch niet vertellen? Wat moet ik haar vertellen? Ze heeft zelf ook wel problemen gehad. De mijne zullen vast niks voorstellen vergeleken bij die van haar.
Ik kan het haar niet vertellen.
Eva keek me aan. ‘Het is moeilijk om er over te praten. Het laat een deel van jezelf zien, en dat probeer je juist te verbergen. Je kan me alles vertellen, wanneer je wilt.
Niet gaan denken dat ik je niet begrijp, ik heb het ook gehad.’
Ik staarde naar de grond. Het gaf best een goed gevoel dat er iemand was waar ik mijn problemen aan kwijt kon. Kan ik haar vertrouwen?


Mijn gedachten werden verstoord doordat ik iemand tegen me aan knalde. Ik keek geïrriteerd om, ik zag dat het Doron was. Hij was met een noodgang naast me geschoven op de bank.
‘Hoi!’ zei hij vrolijk. Ik lachte even, ‘hoi.’
Hij zat dicht tegen me aan. Ik werd er best een beetje nerveus van. Voordat ik wist dat ik hem leuk vond had ik hier nooit last van. Ik moest denken aan wat Eva zei. Waarom deed hij me dit eigenlijk aan?
Hij kon me onmogelijk leuk vinden. Ik hoopte stiekem dat het toch waar was dat hij me leuk vond.
Maar elke keer zei ik weer dat ik me mezelf niet voor de gek moet houden. Hij kan wel beter krijgen.
Doron keek me aan, ik durfde niet terug te kijken, hoe graag ik het ook wou.
Hij boog naar voren en staarde me aan.
Ik keek naar mijn voeten. Ik bewoog mijn tenen een beetje heen en weer waardoor mijn schoen bewoog.
Doron ging weer recht op zitten. ‘Sinds wanneer word ik genegeerd?’
Nu moest ik wel met hem praten.
‘Huh?’ vroeg ik aan hem. ‘Ik negeerde je niet. Wat was er dan?’
Hij werd een beetje rood. Hij zei niks, ik had hem stil gekregen. Zou dan toch? Nee,

Zijn hand gleed van zijn been af, tegen de mijne aan. Weer voelde ik diezelfde kriebels.
En ik werd langzaam rood. Eva zat nog steeds naast me, ze had door wat Doron deed.
Ze keek me aan en glimlachte. Ze wist dat ik Doron leuk vind.

Ik keek naar zijn hand, Zou hij het door hebben?
Doet hij dit expres?
Hij bewoog zijn vingers wat, hij wist onderhand dus dat zijn hand tegen mijn been aan lag.
In mijn buik ging het tekeer, ik was verstijfd. Ik durfde niet anders te gaan zitten. Eva gaf me een por, ik keek haar snel aan. Ze gaf me een knip oog.
Ik wist best wel wat ze hiermee bedoelde.
En zij wist wat Doron van plan was,
Misschien moest ik er gewoon maar van gaan. En als hij niet meer dan vrienden wil zijn, dan zeg ik toch ook dat het gewoon als vrienden bedoelt was. Waarom ook niet? Ik merkte dat ik moest lachen van de zenuwen.
Ik draaide me naar Doron toe, en hij keek me aan.
‘Ga je zaterdag met me mee uit?’
Hij lachte, het zag er best schattig uit.
Hij legde zijn hand weer op zijn been, ik kreeg het gevoel dat hij hem weg haalde omdat hij niet wou.
Ik baalde, ik zet mezelf compleet voor schut. Ik zag dat hij ging antwoorden, ik kreeg het benauwd.
Hij draaide zich ook een stukje naar mij toe,
‘Waar was je dan van plan om naar toe te gaan?’
Het was best een opluchting, het was geen afwijzing. Hij kon nog ja zeggen.
‘Gewoon, naar de disco. Naar Night Fever denk ik. Als jij dat wilt hoor.’ Ik probeerde luchtig over te komen. Maar ik kon natuurlijk niet ontkennen dat dit de eerste keer was dat ik een jongen uit vroeg.
Doron knikte, ‘Klinkt goed, deze zaterdag?’
Ik lachte, ‘Ok.’
Wat een opluchting, gelukkig ging het wel redelijk goed. Behalve dat het zweet me uitbrak.
Ik keek weer voor me uit. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat Eva bijna niet stil meer kon zitten. Ze stak haar duim naar me op. Ze was zo enthousiast, zo vol energie en vrolijk. Het is moeilijk te geloven dat zij misschien wel dezelfde problemen heeft gehad als mij.
Doron legde zijn arm om mij heen en drukte mij een beetje tegen mij aan.
Die vlinders liegen toch niet? Ben ik nou verliefd op hem?

Citaat:

Ik stond voor de spiegel, vanavond ging ik uit met Doron.
Ik voelde me goed, best goed. Eindelijk liepen de zaken een beetje zoals ik het wou.
Ben hield wonderbaarlijk genoeg zijn mond, zou het dan geholpen hebben wat ik tegen hem zei?
Ik deed mijn mascara op, ik wou er goed uit zien voor vanavond.
Ik was alleen met Doron, en niet op school.
Natuurlijk kan ik nu ook niet met een smoesje komen dat ik naar de les moest, maar ik zie wel hoe het vanavond loopt. Ik had er een goed gevoel over.
Ik speerde naar boven en trok mijn kleding kast open, ik had geen idee wat ik aan moest.
Of wat hij leuk vond. Ik pakte een spijkerbroek, en hield hem voor me. ‘Nee, daar zit een grote vlek in.’ Ik gooide hem in de hoek van mijn kamer. Ik spitte nog even door mijn broeken, het viel me op dat ik in meer en deels alleen maar spijkerbroeken had.
Het viel niet mee kleren uit te zoeken, ik stond nu zeker al een half uur voor mijn kast met nog steeds mijn badjas aan.
Ik keek op de klok, nog een kwartier, dan staat Doron voor de deur.
Ik moest nu snel mijn keuze maken tussen twee broeken.

Voor dat ik het wist ging de bel. Ik was net klaar, ik stormde de trap af. Ik ben nog nooit zo vrolijk geweest volgens mij. Ik trok snel mijn gympen aan en klopte nog even mijn kleren af. Het was best normaal, een wijde spijkerbroek met een mouwloos shirtje.
Ik doe de deur open, ‘Hoi’
Doron gaf me gelijk een knuffel.
Ik liep naar buiten en deed de deur dicht. ‘Bedankt dat je me kwam halen.’ Zei ik tegen hem.
Hij gaf me een helm, ‘geen moeite, ik kan je toch niet laten fietsen.
Leuk optrekje trouwens.’
Hij ging op de scooter zitten en startte hem. Ik legde mijn handen op zijn middel en zwaaide mijn been over de scooter heen en ging goed zitten.
‘Zit je?’ vroeg hij vriendelijk. Ik sloeg mijn armen om zijn middel en zei overtuigend ja.
Hij reed langzaam de weg op, op naar een geweldige avond.

We waren bij de discotheek aangekomen. Ik stapte af en deed mijn helm af. Terwijl hij zijn scooter op slot zette, deed ik mijn haar nog even snel goed.
We liepen met de helm in de hand naar binnen. Bij de ingang moesten we stoppen. Ik wou geld uit mijn broekzak halen, maar Doron betaalde als voor ons allebei. Hij gaf me een knipoog. ‘Dat zit wel goed.’
Ik kon hem natuurlijk niet alles laten betalen.
Ik trakteer hem binnen wel op een drankje.
We legde de helmen weg en liepen naar de deuropening. Hij zag dat ik twijfelde wie er eerst door de opening heen ging omdat we naast elkaar liepen.
Hij legde zijn hand op mijn schouder. ‘Dames gaan voor.’
We liepen op de bar af, het was behoorlijk druk. Sommige gezichten kende ik, andere had ik nooit eerder gezien. Ik hoopte dat we niet meteen ging dansen. Ik wil eerste wel eventjes zitten. ‘Wil je wat drinken?’ vroeg ik aan hem.
Hij knikte, hij ging met zijn rug tegen de bar aan staan, en keek over de volle dansvloer uit.
Ik zelf stond te twijfelen over wat ik zou nemen. Ik wil mezelf nou ook weer niet dronken voeren, en zelf dronk ik niet zo veel. Dat brengt alleen maar nog meer problemen mee, en het is behoorlijk duur.
Daarbij komt ook nog kijken dat ik nog geen zestien ben, ik krijg het nooit mee de winkel uit, of zelfs hier bij de bar.
Ik tikte zijn elleboog aan en hij draaide om. Vragend keek hij me aan.
‘Wat wil jij?’ zeg ik in zijn oor. De muziek stond nogal hard.
‘Doe maar een biertje!’ schreeuwde hij boven de muziek uit.
Ik beet even op mijn lip. ‘Dan moet jij bestellen!’ en ik gaf hem het geld.
Hij tikte even met een van de muntjes op de rand van de bar. ‘Wat wil jij hebben dan?’
Hij nam een biertje, ik zal dan denk ook iets van alcohol nemen. Ik wil niet als een braaf iemand overkomen. Ik zal het wel makkelijk houden.
‘Doe mij maar een breezer.’
Hij bestelde en gaf de breezer door aan mij. Ik wou gaan zitten, maar durfde niet aan hem te vragen of hij mee ging. Misschien wou hij dat wel helemaal niet.
Ik begon maar aan mijn breezer.
Hij pakte me bij mijn pols beet en sleurde me mee. We liepen richting de bankjes. Hij plofte neer, ik ging voorzichtig naast hem zitten. Hij schoof zich tegen me aan.
Ik kreeg een warm gevoel van binnen, het was best prettig. Het was anders dan die vlinders.
Dit gaf me een iets vertrouwder gevoel. Ik kreeg echt het gevoel dat hij me leuk vond, en hij had volgens mij ook al door dat het wederzijds was.
Ik wou kijken hoe laat het was, maar merkte dat mijn horloge niet om mijn pols zat.
Ik stond even op om in mijn broekzakken te voelen. Ik voelde hem niet zitten. Ik keek verbaasd even op, dan heb ik hem vast thuis laten liggen.
Ik keek even over de dans vloer. Kijken of ik mensen herkende. Ik schrok me rot,
Wat deed Ben hier? Hij liep over de dansvloer. Ik ging meteen weer zitten, ik de hoop dat hij me niet heeft zien staan.
Ik raakte lichtjes in paniek, ik wil niet dat hij me hier ziet. Eigenlijk is er niks raar aan, ik ben gewoon in de discotheek. Maar als hij me ziet weet ik zeker dat ik opmerkingen krijg en dat hij Doron gaat afzeiken. Doron mag geen problemen krijgen wegens mij.
‘Wat zie je er geschrokken uit.’ Zei Doron tegen me aan. Hij haalde me uit mijn gedachten.
‘oh, ik ben niet zo lekker.’
Ik keek me even aan, ‘Je ziet er wel een beetje bleekjes uit.’
Hij legde zijn hand op mijn voorhoofd. ‘Je bent niet warm of zo.’
Warm misschien niet, maar ik wist wel dat ik het benauwd kreeg.
Wat haalde ik me op de hals, ik had Doron nooit hier heen uit moeten vragen. Ik had moeten weten dat ik Ben hier tegen had kunnen komen.
Ik begon me steeds onzekerder te voelen. Ik praatte helemaal niet meer tegen Doron. Hij stond op en ging voor me staan. ‘Heb je zin om te dansen?’ vroeg hij met een glimlach.
Ik schudde vluchtig nee, en keek weer langs hem de zaal in. Teleurgesteld ging hij weer naast me zitten. Nu iets verder weg dan daarnet.
Ik besefte wat ik eigenlijks had gedaan. Ik draaide me naar hem toe, ‘sorry, ik voel me nog steeds niet helemaal lekker.’
Hij stond weer op ‘Ik ga wel wat water voor je halen.’
Met mijn handen in zijn broekzak liep hij weg.
Ik begon maar een beetje aan mijn nagels te pulken. Niet dat ze vies waren, maar anders zat ik hier maar zo nutteloos. Doron leek me niet zo blij.
Misschien moest ik me niet zo aan stellen. Wat is er eigenlijk zo erg aan dat hij me met hem ziet. En dat hij gaat zeggen dat ik hem leuk vind. Het is niet zo dat ik het kan ontkennen.
Als hij mij leuk vind, wat is er dan zo erg aan?

Citaat:

Doron kwam terug gelopen met een bekertje water in zijn handen.
Ik deed een plukje haar achter mijn oor en stond op. Ik pakte het bekertje water aan en zette het op een tafel neer. Ik pakte zijn hand en sleurde hem mee de dans vloer op.
‘Je voelde je toch niet lekker?’ We gingen ergens in het midden van de zaal staan. ‘Ach, dat was zo weer over.’ Ik begon rustig wat te dansen en hij danste mee. Hij bleef me maar aan staren. Als ik opkeek was het elke keer weer oog contact. Ik voelde me best goed, en redelijk zelf verzekerd. Mijn armbanden bedekte mijn littekens. Ik had het gevoel dat ik er gewoon voor moest gaan. Ik keek hem even aan, en hij was niet gestopt met staren. Hij deed zijn armen om mijn middel, en kwam langzaam met zijn hoofd naar de mijne toe.
Ik strekte mezelf ietsjes uit omdat hij toch wel groter dan mij was. Toen mijn lippen de zijne aanraakte had ik het gevoel als of ik in de zevende hemel was. Het begon een beetje te tintellen van binnen.

Na een tijdje stopten we met zoenen, hij glimlachte naar me. Ik wou niet meteen te snel beginnen, alleen weet ik niet hoe hij daar over denkt. Ik was blij dat het er nu eindelijk van was gekomen. Hij vond me dus echt leuk, en ik vond hem nu nog leuker. Er was geen twijfel meer mogelijk, ik was verliefd. Echt verliefd.

We stonden nog een tijdje te dansen, Doron werd geroepen. Hij draaide om. Het waren een paar van zijn vrienden. Hij zei ze vrolijk gedag. Een arm gleed van mijn middel af. Ik stopte met dansen aan gezien hij ook was gestopt.
Ze stonden te praten, en het duurde best lang. Ik had liever dat ze weg gingen, maar ik zei het maar niet. Ik wil niet verwaand overkomen. Het leek er eindelijk even op of ze stopte met praten. Doron draaide zich weer naar mij toe, ‘Ik ga even met ze zitten hoor. Ga je mee of blijf je hier?’ Wat moest ik met zijn vrienden. Als of ik met ze durf te praten. Dan zit ik er maar stil bij aan gezien hij dan toch geen aandacht voor mee heeft.
‘Ik blijf wel hier.’ Zijn andere arm gleed nu ook van mijn middel af omdat hij weg liep.

Nu stond ik dus in mijn eentje op de dans vloer. Ik liep eventjes rond, maar het had geen nut. Ik had gehoopt Eva tegen te komen, of iemand anders die ik wel redelijk kende.
Ik had geen zin om als een wanhopig iemand hier nog rond te dwalen. Ik ging maar naar de wc. Ik stond voor de spiegel, ik pakte mijn lipgloss uit mijn broekzak, en deed er wat van op.
Ik deed wat dingetjes goed en liep weer naar buiten. Ik voelde dat er iets tegen mijn achter hoofd aan werd geknald. Ik draai me om, het waren Ben en zijn vrienden. Alleen was het niet Ben die iets gooide. Ze hingen tegen de verwarming aan, ze vonden zich altijd zo stoer met hun kistjes om hun voeten, en hun zogenaamde legerbroeken.
‘Ben je hier met al je vrienden?’ vroeg Nico aan me.
‘Ja, nou goed.’ Zei ik boos. Ik had nu echt geen zin in ze. Ze keken Ben aan en hij wist dat ze een opmerking van hem verwachten. ‘Vandaar dat je hier alleen bent.’ Hij moest er zelf een beetje om lachen. Ik zag er de lol niet van in, en zijn vrienden ook niet.
Ik draaide me om en liep weg. Ik liep naar de bankjes waar Doron zat. Ik ging op mijn tenen staan om boven een paar mensen uit te kijken. Het zag er naar uit dat hij zich wel vermaakte zonder mij. Waarom ben ik hier nog? Hij zou met mij gaan, en dan laat hij me zitten. Ik had er genoeg van, ik boos liep ik naar buiten.
Buiten ging ik op een houten bankje zitten, even afkoelen. Als hij me zou missen zou hij me wel komen zoeken.
Ik zat al weer zeker een kwartier buiten. Ik zat over normale dingen na te denken. Dingen die ik nog moest doen, of die ik nooit gedaan had.
‘Britt?’ hoor ik iemand zeggen. Ik kijk op. ‘Eva? Wat doe jij hier?’
Ze ging naast me op het bankje zitten. ‘Ik wou net naar binnen gaan. Ben je hier alleen?’
‘nee, ik was hier met Doron. Maar blijkbaar vind hij zijn vrienden belangrijker.’
‘Ja, dat is Doron. Soms moet je hem even laten weten dat jij er ook nog bent. Kom je even mee naar binnen? Het is buiten veels te koud.’ Ze stond op, ze stond voor me met haar arm uitgestrekt om me overeind te helpen. Ik pakte haar hand vast en ze tilde me overeind.