Geplaatst Ik ging buiten maar op de koude stenen liggen onder het afdakje, omdat het regende. Het werd langzaam donker en ik lag nog steeds buiten, ik dacht bij mezelf dat ik ook niet meer naar binnen zou mogen. Wat haatte ik het als ze mij buiten zetten, het was hartstikke koud hier het was immers december!
Plotseling schrok ik wakker, mijn maag knorde enorm. Ze hadden mij nog niks te eten gegeven vandaag. Ik snapte niet waarom mijn baasjes zo tegen me deden! Ik probeerde zo goed mijn best te doen voor hen, maar ik was pas 9 maanden oud en wil dus ook nieuwe dingen ontdekken en spelen! Ik hoopte maar dat deze nacht snel voorbij zou zijn want het was vreselijk!
Ik liep door de tuin te snuffelen toen het opeens begon te sneeuwen ... hé bah niet dit ook nog.
'JjjjjjOooooRIS' hoorde ik opeens iemand roepen 'Joris!'
Snel rende ik naar mij baasje toe. Kom Joris zei ze we gaan even wandelen. Ik sprong van blijdschap de hele gang door zo blij dat ik was. *PETS* M'n baas gaf mij een klap tegen mijn kop en zei met een zware stem 'Foei stom beest dadelijk ga ik al niet meer! Met mijn kop naar onder en staart tussen mijn benen ging ik maar gauw bij haar aan de voet. Daar liep ik dan, in elkaar gedoken naast mijn baas. Ze kon mij ieder moment een pak rammel geven, als ik ook maar even ergens aan snuffelde .. Ik voelde mij echt beroerd en vroeg me af wat er verder met mij zou gebeuren, want ik wilde niet nu het winter was iedere dag buiten in de kou liggen. Mijn poten werden koud van de sneeuw. En mijn maag rommelde net alsof er een varken knorde.
Joris let op zei mijn baasje opeens, ze bleef staan dus ging ik bij haar aan de voet zitten. Je mag even vrij Joris zei ze met een boze stem. Hop ga dan! riep ze, ik keek haar aan en begreep haar. Vooooem daar ging ik aaah heerlijk om weer eens de benen te strekken, Jeeeeeej .. wat was ik blij. Maar die blijdschap had niet lang mogen duren want na een paar minuten werd ik tot mijn spijt weer bij het baasje geroepen. Ik ging maar gauw en gedroeg me maar goed om eventuele klappen te voorkomen.
*Kling Kling kling* hoorde ik .. ik dacht na wat het was, het was ... ETEN! Joepie na een dag geen eten, kreeg ik het eindelijk weer. Ik schrokte het gauw op om te voorkomen dat ze het me weer wegpakten wat ze wel vaker deden. Maar de deur ging dicht dus hoefde nergens bang voor te zijn. Het smaakte opeens heel erg goed, maar dat kwam vast omdat ik zo’n honger had.
* BOEM, * Ik schrok wakker van de deur die dicht geslagen werd. De baasjes waren weer terug. Ik had geen idee hoe lang ik wel niet had geslapen. Ik ging door de tuin heen lopen en ontdekte een dikke stok! Joepie vrolijk rende ik er mee door de tuin heen en gooide hem zelf over mij heen, wat had ik een lol. Wat heerlijk om weer eens te spelen, mijn baasjes deden dat nooit met mij dacht ik bij mezelf. Maar die gedachtes dreven weer snel weg en ging ik weer verder spelen, ik ging de stok achterna en gooide hem dan weer de andere kant op, heerlij, wat had ik dit gemist! Wat fijn om als pup plezier te hebben wat ik niet lang had gehad. Opeens stond ik stil .. ik miste mijn moeder, mijn broertjes en zusjes, en mijn grote voorbeeld, mijn vader. Ik liep nog wat rond door de tuin na te denken en ondertussen begon het alweer donker te worden. Het vroor en sneeuwde, dus ging ik maar onder het afdakje liggen zodat ik geen last had van de sneeuw. Ik verveelde me enorm en begon mezelf maar te wassen, dan was ik in iedergeval alweer schoon.
Ik hoorde mijn baasjes opeens schreeuwen tegen elkaar, ik dook in elkaar, want wie weet kwamen ze naar buiten gestormd en had ik er iets mee te maken. Ik hoorde ze roepen ‘hij is veel te lief, hij moet van zich afbijten, hij doet nooit wat je wil, laf beest!!’ .. Daarna hielden ze op met schreeuwen en kwamen ze richting de achterdeur gelopen, naar buiten, naar mij.
‘Joris! Kom hier jongen’. Riep mijn baasje opeens. ‘Kom je mee jongen?’ We gaan even een ritje maken. Zei ze met een vrolijke stem. Ik wist het, hier klopte iets niet. Ze deed immers nooit zo aardig tegen mij en de toon waarmee ze praatte herkende ik niet eens ... Er ging iets gebeuren ik voelde het gewoon!
Ik mocht voor het eerst in mijn leven in een raar rijdend ding zitten wat de mensen een auto noemen. Dat was echt spannend! Maar wat er meer in mijn gedachten afspeelde was waar de auto ons heen zou brengen. Waar gingen we heen? En waarom was mijn baasje zo vrolijk? Ik had mijn riem om maar had niet het gevoel alsof we gingen wandelen. Waarom voelde ik iets alsof er iets mis was? Wat zou er zijn? Het was al laat en vrij donker toen we aankwamen bij het bos waar we wel eens wandelden als mijn baasje zin had.’ Zo kom er maar uit Joris’ Zei mijn baasje tegen me. Ik sprong er uit, zij deed de auto dicht en daar gingen we. In het donker wandelen, ik snapte er niks van. Er hing een groot vraagteken in mijn kop wat maar niet wegging. Ik snapte er werkelijk niks meer van.
Na een flink stuk wandelen waren we zo ongeveer midden in het bos aangekomen en stopte mijn baasje opeens. Wat zou ze nu gaan doen? Wat gebeurt er dacht ik bij mezelf. Ze maakte de riem los en deed hem om een boom heen, ze klikte de riem weer aan mijn halsband vast. ‘Doei Joris’ riep ze nog terwijl ze wegliep. Ik begon te blaffen en piepen van angst, er gingen heel wat vragen door mijn kop heen. Wat was hiervan de bedoeling? Waar ging mijn baasje heen zonder mij? Waarom zat ik opeens vast aan een boom in het holst van de nacht midden in de winter? Waarom ik? Ik legde me er maar bij neer en bleef wachten tot mijn baasje terug zou keren. Ik hoorde heel vaag in de verte de auto waar ik net in had gezeten weggaan. Ik was verlaten door mijn baas en nu lag ik hier midden in het donkere bos in de sneeuw, zonder eten en zonder drinken, zonder iets om mij heen alleen maar bomen. Ik was bang, bang wat er met mij zou gebeuren. Mijn baasje kwam niet meer terug, ik snapte er niks van! Wat had ik haar ooit misdaan? Ik zie morgen wel of ze me nog komt halen dacht ik bij mezelf, ik ga maar slapen ik ben uitgeput!
Ik heb dorst en honger ging er als eerste om in mijn hoofd toen ik wakker werd. Waar ben ik? .. ik moest even denken maar wist het weer, ik was achtergelaten door mijn baas. Ik ging wat takjes verzamelen rond de boom, dan had ik in ieder geval iets om mee te spelen, maar het was niet zo leuk meer, nu ik vasthong aan die boom kon ik niet rennen en springen, ik was moe en als pup zijnde kwam het hard aan om opeens ergens te zijn, zonder baas, afdakje, eten of drinken. Ik begon van ellende maar sneeuw te eten, dan krijg ik misschien nog iets van water binnen dacht ik bij mezelf. Het was echt ijskoud want het vroor en sneeuwde steeds, mijn poten deden zeer van de kou en ik had de kracht niet om mezelf nog zo warm te houden.
Ik kreeg het elke dag kouder en kouder, na 2 dagen van honger lijden en kou gebeurde er ’s avonds iets raars, ik werd opeen wakker van een knal en nog een knal en nog eens .. wat was er aan de hand? Wat was dat?* Boem paaf knal pats* hoorde ik de hele tijd, ik raakte in paniek wat was dat in hemelsnaam? *KABOEM* opeens knalde er iets kleurrijks naast mij. Ik kreeg het doodsbenauwd, wat was het, HELP! Ik was helemaal in paniek, en dook weg vlak tegen de boom aan met mij staart tussen mij benen. Ik hoopte maar dat het een erge nachtmerrie was, maar de knallen bleven maar doorgaan, ik was doodsbang dat ik geraakt zou worden. *PAAF* ja hoor daar kwam weer een vuurpijl voor m’n neus neer. Ik was zo bang, zo zwak .. het werd zwart voor mijn ogen, en viel hard op de grond neer.
en wat vinden jullie ervan?
het heeft al eens hier gestaan .. maar dat is al een jaar geleden,
en heb het helemaal aangepast en nog nieuwe dingen erbij gedaan enz.
en ik geloof dat ik genoeg woorden heb om het hier te plaatsen
