Bokt.nl

Citaat:

H1.
Roos kijkt in de spiegel. Ze ziet een meisje staan met bruine ogen en donker blond haar met chocolade bruine highlights. En een witte huid. Het meisje in de spiegel kijkt strak terug. Ze is niet alleen in de ruimte. Dat voelt ze. Roos draait zich weg van de spiegel en kijkt om zich heen. Ze is toch echt alleen in de badkamer. Als ze zich weer omdraait en in de spiegel kijkt voelt ze zich toch weer aangestaard. Met een vreemd gevoel gaat ze naar de keuken. Haar moeder staat brood te smeren op het aanrecht.
Roos en haar moeder wonen hier maar net. En vandaag is de eerste schooldag voor Roos op haar nieuwe school. De school is een dansschool. Roos wil later graag danslerares worden dus wou ze graag op deze school.

Roos propt haar ontbijt naar binnen en geeft haar moeder een zoen. Ze pakt haar fiets en fietst naar school. De school is groot, veel groter dan Roos vorige school. Als Roos haar fiets heeft neergezet komt er een meisje naar haar toe. “Nieuw hier?” vraagt ze. Roos kijkt haar aan. Het meisje heeft lang blond haar en grote zilveren ringen in. Ze heeft helder blauwe ogen en ziet er vriendelijk uit. Roos knikt. “Mooi ik ben ook nieuw hier, in welke klas zit je?” “4C” Zegt Roos. “Dat is toevallig!” “Ik ook.” Roos weet niet zo goed wat ze moet zeggen en knikt. “Ik heet Maaike. En jij?” Vraagt het meisje dat blijkbaar Maaike heet. “Ik heet Roos.” “Mooie naam” zegt Maaike. “Weet jij in welk lokaal we moeten wezen?” Vraagt Maaike onzeker. “Volgens mij in lokaal 45.” Zegt Roos twijfelend. “Oké, zullen we dan maar naar binnen gaan?” Vraagt Maaike opgewekt. Roos kijkt op haar horloge. 5 voor half 9. “Ja, laten we dat maar doen. We hebben nog maar 5 minuten om op tijd te komen.” Roos en Maaike lopen naar binnen. De hal is groot en het dak word ondersteund door grote witte pilaren. De vloer is bedekt met zwarte en witte tegels. De tegels vormen een soort groot zwart wit ruitjes patroon. Rechts van de hal is een groot raam met daarvoor een al net zo groot beeld van een man met een hoge hoed. Naast dit beeld staan snoep automaten. Links zijn allemaal deuren en een grote trap. Op de deuren staan nummers. Maaike gaat de nummers af; “6, 7, 8, 9, Hier moeten we niet zijn.” “Volgens mij moeten we naar boven.” Roos kijkt de andere kant op. Daar zijn twee grote dikke deuren met ramen van mat glas er in. “Is het niet daar?” Vraagt ze onzeker. Maaike schudt vastberaden haar hoofd. “Ik denk dat beneden de lokalen 1 tot en met 30 zijn..” Zegt ze. “Als jij het zegt..” Mompelt Roos. Maaike pakt Roos bij haar arm en trekt haar mee naar de grote trap. De trap draait links om naar boven. Roos trekt zich los van Maaike en gaat met haar hand over de eikenhouten leuning. “Weet je wat mij opvalt..” Fluistert Maaike. “Nou?” Vraagt Roos fluisterend. “Ik heb nog geen enkel levend wezen gezien in deze school.” Roos kijkt om zich heen. Er is inderdaad niemand te bekennen. De laatste persoon die Roos vandaag gezien heeft op school was buiten. “Nu je het zegt. Je hebt gelijk.” Fluistert Roos terug. Maaike begint te grijnzen. “Waarom fluisteren we eigenlijk?” Vraagt ze fluisterend. Roos grijnst. “Geen idee, jij begon ermee!” De laatste 3 woorden zij Roos hard op. Er klinkt een ego dat door de hal en langs de trappen weerkaatst. De woorden jij begon ermee veranderen langzaam in ij ego me. Langzaam vervagen de woorden in de lucht. Het is nu nog stiller dan eerst. Roos kijkt Maaike geschrokken aan. “Ik denk dat ik toch liever fluister.” Fluistert Maaike. Roos knikt. Als ze boven zijn kijken ze weer met open mond rond. Het dak is een grote glazen koepel. Het zonlicht schijnt door de koepel heen en verlicht de ruimte. Hier is de vloer van rood tapijt. Het rood is van de zelfde kleur als de rode lopers die je wellis ziet bij een film primaire. Er staan grote eikenhouten tafels in het midden van de hal. Er omheen staan eikenhouten stoelen met rood satijnen kussens. Er hangt een groot schilderij aan de muur van een meisje met blond haar en 2 staartjes in. Ze tilt haar linker been heel hoog op en heeft haar handen in elkaar gevouwen boven haar hoofd. Ze draagt een witte jurk. Haar ogen zijn niet te zien want ze kijkt de andere kant op. Het schilderij heeft een gouden lijst. Maaike mompelt iets onverstaanbaars bij het zien van het schilderij. Ze draait zich om en loopt naar een van de lokalen. “Nummer 45!” Roept ze blij. Weer klinkt er een ego en ook deze ego is nog lang te horen. Roos rent naar de deur. Het is een houten deur. Er staat met zwarte krullerige letters lokaal 45 op. Maaike pakt de deurklink en doet die omlaag. De deur gaat krakend open. Als ze het lokaal binnen stappen worden ze verblind door een vel wit licht. Roos knippert met haar ogen. Het licht gaat omlaag en ze ziet een gerimpeld en lachend gezicht. Maaike heeft haar handen voor haar ogen gedaan en kijkt nu door haar vingers naar de man die voor ze staat. Langzaam word het lokaal zichtbaar. Het lokaal is al helemaal vol. De man steekt zijn hand uit. “Ik ben Albert Bonkstra.” “Ik ben jullie mentor voor dit jaar.” “Maar noem mij maar meneer Bonkstra of dokter Bonkstra.” Hij knipoogt. Hij kijkt Roos aan. “En hoe heet jij?” Vraagt hij vriendelijk. “Roos.” Ze kijkt de man aan. Hij heeft grijsgroene ogen en grijze haren. Boven op zijn hoofd is hij kaal. Nu schud meneer Bonkstra de hand van Maaike. “En hoe mag jij heten?” Vraagt hij aan Maaike. “Maaike.” Zegt Maaike lichtelijk verbijstert. Meneer Bonkstra glimlacht. Zo ga maar zitten. Hij wijst op 2 legen stoelen rechts achterin het lokaal. Roos en Maaike lopen snel naar de hoek en gaan zitten. “We hadden het net over het rooster.” Zegt meneer Bonkstra. Roos en Maaike pakken snel hun agenda`s erbij. Roos kijkt het lokaal rond. Links van het lokaal zitten grote ramen die grote licht stralen het lokaal in laten vallen. De ramen zijn stoffig en in de hoeken zitten spinnenwebben. Voor in het lokaal hangt een groot schoolbord. Op het schoolbord staat met krullerig handschrift Albert Bonkstra geschreven. Het lokaal wordt verlicht door stoffige Tl-buizen. De tafels en stoelen zijn van hout en zien er oud en versleten uit. Achter in het lokaal hangt een grote poster. Op de poster staat een ballerina met blond haar en een roze pakje. De ballerina kijkt naar de grond waardoor je haar gezicht niet kan zien. De poster is erg beschadigd en de tekst is vrijwel onleesbaar. Naast de poster hangt een grote en oude landkaart. Op het bureau van meneer Bonkstra licht een grote stapel wit papier. Meneer Bonkstra is druk bezig met het rooster op het bord te schrijven. De leerlingen schrijven alles zo snel mogelijk over. Roos kijkt nu naar het meisje wat voor haar zit. Ze heeft oranje krullend, kort haar. Ze draagt een paars shirtje en een blauwe spijkerbroek met daaronder sportschoenen. Roos buigt zich wat opzij en kan dan nog net de naam op haar schrift lezen. Annemerieke Bakkers. Ze ziet hoe Maaike het rooster in haar agenda schrijft en besluit dat ook maar te doen.

Als de bel gaat propt Roos snel haar agenda in haar tas en staat op. De klas stroomt het lokaal uit. Roos wacht bij de deur op Maaike. “Ga maar vast ik moet nog even wat vragen.” Zegt Maaike. Roos kijkt haar vragend aan maar Maaike negeert dit en loopt naar Meneer Bonkstra. Roos doet de deur maar dicht en ziet tot haar opluchting dat Annemerieke Bakkers er ook nog staat. “Hoi” Zegt Roos. Annemerieke kijkt haar onderzoekend aan. “Hoi” Zegt ze achterdochtig. “Nieuw hier?” Vraagt ze. Roos knikt. “Oké.” Zegt Annemerieke. Roos kijkt haar aan. “En wat vind je van de school?” Vraagt Annemerieke. Roos kijkt om zich heen. “Groot.” Zegt ze grijnzend.

H2.

Roos fietst blij naar huis. De eerste schooldas was super. Als ze thuis komt gooit ze haar rugtas in de hoek van de woonkamer en rent ze naar boven, naar haar kamer. Ze hebben de eerste dag gelijk al huiswerk gekregen. Roos kijkt in haar agenda. Economie vraag een tot en met vijftien en wiskunde vraag een tot en met twintig. Roos zucht. Dat zijn alletwee vakken die ze niet leuk vind. Ze pakt haar Economie boek en slaat hem open. Na een half uur is ze klaar. Roos kijkt op haar horloge. Half 8 alweer. Ze staat op en wilt haar kamer uit gaan. Als ze de deur van haar kamer bijna dicht heeft gedaan hoort ze wat vallen in haar kamer. Roos doet meteen de deur weer open. Ze kijkt de kamer in om te zien wat er gevallen is. Naast haar bed licht haar nachtlampje op de grond. Het lampje is helemaal kappot. Roos kijkt de kamer weer in. Er is niets te zien waardoor het lampje gevallen kan zijn. Rosos ruimt het lampje op en doet de deur achter zich dicht. Ze luistert nog even aan de deur maar ze hoort niets.

Sabien_Horsi schreef:

Leuk verhaal. maar zijn de stukjes niet wat te kort?
Dat moet volgens mij 1500 woorden bevatten.
Die van jouw tellen nog geen eens de helft.
Maar verder wel een erg leuk verhaal !

Maya schreef:

Heropend

RedFlame schreef:

Leuk verhaal, ik volg het
Een opmerking: Ego= Echo, moest het de eerste keer 3 x lezen voor ik het begreep.

Citaat:

Die avond zit Roos op haar kamer. Haar moeder is naar vrienden toe. Roos zit achter de computer een spelletje te spelen. Roos voelt zich weer zo aangestaard. Ze kijkt om zich heen maar ziet niemand. Ze staat op en doet het licht aan. De lampen verlichten met een geelachtig licht de ruimte. Ze doet ook de gordijnen dicht om zich helemaal af te sluiten van de donkere buiten wereld. Ze gaat weer achter de computer zitten. Ze is zo geconcentreerd bezig met het spel dat ze niet merkt dat de gordijnen heel langzaam beginnen te klapperen alsof het waait. Even kijkt Roos op van haar spel. De gordijnen hangen keurig stil alsof er niets aan de hand is. Roos kijkt wantrouwig naar de gordijnen. Ze zweert dat ze, ze net van uit haar ooghoeken zag bewegen. Roos besluit maar te stoppen met het spel en maar naar bed te gaan. Als Roos in bed ligt denkt ze na over school en hoe het lampje kappot kan zijn gevallen. Vlak voor dat Roos haar ogen sluit ziet ze heel wazig het gezicht van een meisje voor zich. Het meisje glimlacht. Roos sluit haar ogen. Ze voelt de adem van het meisje in haar gezicht. Koele adem. Roos doet haar ogen open. Het meisje is verdwenen. Verbaast kijkt ze in het rond. Roos is niet meer in haar kamer maar in een grote ruimte. Een gigantisch grote ruimte. Links is een muur met gigantische spiegels. Er staat een houten balk voor. Roos kan de andere kant van de ruimte niet eens zien. De ruimte is donker en koud. De vloer is van hout. Plotseling valt haar oog op een meisje. Het meisje staat bij de houten balk. Ze draagt een roze korte jurk en heeft ballet schoentjes aan. Ze oefent duidelijk klassiek ballet. Ze staat nu op een been en haar andere been heeft ze hoog op geheven. Haar handen heeft ze boven haar hoofd in elkaar gevouwen. Roos kijkt om zich heen. De ruimte heeft geen deur maar wel een bordje met nooduitgang. Roos kijkt weer naar het meisje die nu heel langzaam haar been omlaag doet. Roos besluit om naar het meisje toe te lopen. Maar bij elke stap die Roos zet lijkt het alsof het meisje verder weg raakt. Roos begint nu te rennen maar ze komt maar niet in de buurt van het meisje. Roos raakt nu lichtelijk in paniek. Ze ziet hoe het meisje heel langzaam opkijkt. Nog een klein stukje en dan ze kan eindelijk het gezichtje zien. Plotseling klinkt er een luid gepiep. Het gepiep wordt harder en harder en harder..

Roos schrikt wakker. Het was maar een droom. Maar het was zo echt. Geïrriteerd slaat ze haar wekker uit en kijkt ze om zich heen. Er licht glas op de grond. “Hoe kan dat nou?” mompelt ze. Ze stapt haar bed uit en kijkt naar het glas. Het is het glas van een fotolijstje. Het fotolijstje was leeg ze moest er nog een foto in doen. Roos kijkt om zich heen. Weer ziet ze niets waardoor het gevallen kan zijn. Ze ruimt het glas op en kleed zich om.
Op school komt ze Maaike weer tegen. Maaike is duidelijk blij om Roos weer te zien. “Hoi” Roept Maaike blij. Roos kijkt haar aan. Haar gezicht komt haar bekend voor. Het is alsof ze haar ergens anders buiten school eerder heeft gezien deze dag. In haar droom? Nee dat kan niet. Dat is onmogelijk. Roos schudt de rare gedachten weg en begroet Maaike. Samen lopen ze zwijgend naar binnen. De school is weer net zo stil en verlaten als gister. Roos weet nu waar ze heen moeten. Ze hebben boven les. Ze hebben Engels.
Als ze boven komen kijkt Roos lichtelijk verbijstert naar de muur. Gister hing daar nog een groot schilderij van een meisje. Maar het schilderij is weg. Je ziet alleen een groot stoffig vlak waar het schilderij eerst hing. Maaike lijkt het niet te zien. Ze loopt gewoon langs de muur naar het lokaal en hangt haar jas op. Roos kijkt nog even naar de muur en loopt dan ook naar het lokaal en hangt haar jas op. Samen gaan ze het lokaal binnen. Het lokaal is klein en alle stoelen en tafels staan op elkaar gepropt. Ook in dit lokaal zitten grote ramen. Op het bord staat van alles en nog wat in het Engels op geschreven. Ook staat er: Hallo 4C Ik ben Meneer Damian Landscape. “Aparte naam.” Mompelt Roos tegen Maaike. Annemerieke Bakkers die dit keer achter ze zit fluistert: “Hij komt uit Schotland. Hij werkt hier zins vorig jaar.” Roos kijkt naar de man. Hij draagt een zwarte koltrui en een zwarte broek. Zwarte schoenen en heeft zijn haar in een soort Elvis lok zitten. Hij lacht zijn witte tanden bloot bij het zien van de klas die hem argwanend aan kijkt. “Hallo 4C!” zegt hij opgewekt. De klas mompelt iets van hallo meneer terug. Hij trekt een wenkbrauw op en snuift. Draait zich om en veegt het bord schoon. Hij begint gelijk heel snel allemaal woorden op te schrijven. Als hij klaar is draait hij zich weer om en gooit het krijtje door het lokaal. En lacht. Roos ziet hoe Maaike een wenkbrauw op trekt en minachtend snuift. Het krijtje schoot vlak langs haar hoofd toen ze zich wou omdraaien om Annemerieke wat te vragen. Meneer Landscape kijkt haar nu vragend aan en zegt: “Was Annemerieke belangrijker dan mijn les?” Maaike kijkt hem vernietigend aan. Ze knikt. Roos kijkt haar verbijstert aan. Ze had niet verwacht dat Maaike dat zou doen. Eigenlijk had ze verwacht dat Maaike een of andere smoes ging bedenken of gewoon nee zou zeggen. Meneer Landscape daar en tegen lijkt lichtelijk in paniek te raken. Zijn manier van doen raakt lichtelijk gespannen. “Goed dan.” Zegt hij met trillende stem. “Dus jij vindt het belangrijker dan mijn les. Wat was er dan zo belangrijk?” Maaike kijkt hem strak aan en zegt luid en duidelijk: “Gaat u niets aan.” Meneer Landscape kijkt haar aan en recht zijn rug. “Goed dan dame ga jij maar naar de coördinator!” Maaike pakt haar spullen op en staat op ze loopt met grote passen weg. Ze smijt de deur met een harde knal dicht. Meneer Landscape lijkt even bij te moeten komen. Na een tijdje mompelt hij: “Zo dan..” En kijkt hij de klas weer in en begint zijn verhaal. “Engels is niet jullie moedertaal. Jullie zijn als het goed is allemaal in Nederland geboren. Engels is een mooie taal maar het moet wel goed gebruikt worden en dat ga ik jullie nu leren..” Roos tekent wat op papier en kijkt af en toe verveelt naar de klok, die er uren over lijkt te doen voordat hij bij 10 voor 10 is.
De hele les ziet Roos Maaike niet meer. Pas in de pauze weer. Maaike loopt naar Roos die in de rij staat van de kantine. “hoi.” Zegt ze. “Waar was je?” vraagt Roos gelijk. Maaike kijkt haar aan en lacht. “Bij de Coördinator.” “En nu?” Vraagt Roos onzeker. “Denk je nou echt dat ik nu gelijk van school word gekikt Roos?” Zegt Maaike verontwaardigt. “Nee dat niet maar heb je straf of zo?” Maaike knikt. “Ik moet een uur na komen.” “Maar dat is niet erg hoor want ik kom toch niet.” Roos weet even niet wat ze moet zeggen, Maaike ziet er totaal niet uit als een meisje die weigert te luisteren naar de leraren. Maaike grijnst: “Wat nou?” “Niets..” Mompelt Roos. Maaike kijkt haar vragend aan maar als Roos niet reageert sluit ze zich achter de rij aan.

3 lesuren later ziet Roos Annemerieke Bakkers bij de kluisjes staan. Ze staat met iemand te praten. Roos wil naar Annemerieke toe lopen maar dan stopt ze. Annemerieke praat met Maaike. Maaike praat niet zoals ze met Roos praat maar gehaast en gespannen en ze komt dreigend over. Roos sluipt naar de wc deur die vlak bij het punt waar Annemerieke en Maaike staan te praten is. Roos kan nu verstaan wat ze zeggen; “Je houd je mond okee?” Sist Maaike. “Ja, maar wat heb ik er mee te maken dan?” Vraagt Annemerieke onzeker. “NIETS!” Even verliest Maaike al haar beheersing en schiet haar stem uit maar ze herstelt zich snel en gaat op de zelfde gedempte toon verder; “daar gaat het juist om!” “Jij doet alsof je van niets weet en waag het om het uit te laten lekken!” “En dan?” Zegt Annemerieke uitdagend. “Dat wil je niet weten..” Fluistert Maaike dreigend. Even is het stil. Roos kan niet zien wat er gebeurt maar plotseling hoort ze Maaike helder zeggen. “Mooi dat is dan afgesproken!” Roos wacht nog even voordat ze haar schuilplek verlaat tot dat ze zeker weet dat Annemerieke en Maaike weg zijn.