Geplaatst Deze dagen zwerft het weer door mijn gedachten... Soms zelfs dagelijks, realiseerde ik het me wel genoeg? Hoe bijzonder het was...
[IM] Mijn grote vriendin is niet meer...
Destijds begonnen met een schilderij, maar ik kreeg het niet af...
Uiteindelijk mee verder gegaan, met het volgend resultaat:
Met in mijn achterhoofd het volgende gedicht:
Don't cry for the horses that life has set free.
A million white horses forever to be.
Don't cry for the horses now in God's hands.
As they prance and they dance in a heavenly band.
They were ours as a gift, but never to keep.
As they close their eyes forever to sleep.
Their spirits unbound. On silver wings they fly.
A million white horses against the blue sky.
Look up into heaven, you'll see them above.
The horses we lost, the horses we loved.
Manes and tails flowing they gallop through time.
They were never yours, they were never mine.
Don't cry for the horses. They'll be back someday.
When our time is gone, they will show us the way.
Do you hear that soft nicker? Close to your ear?
Don't cry for the horses, love the ones that are here.
(Gemengde technieken op doek, 60x120 cm)
Wàt een eerbetoon...!
