Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 2

Ik zat gevangen in een put. Het licht was dichtbij, maar toch ver weg. Ik waande mezelf een weg door de drek en probeerde om hoog te komen. ‘Valesca?’ hoorde ik de vertrouwde stem van Annet. Ik tilde mijn armen op en voelde dat ze me vast greep. Ze hees me uit de put en opeens stond ik weer gewoon met beide benen op de grond. Nouja, lag. Ik opende mijn ogen en probeerde te wennen aan het licht. Maar het was me nog te fel. ‘Wa-aar zzzijn we?’ Het was een vraag die ieder in deze situatie zou stellen. ‘In het ziekenhuis. Je bent net bijgekomen van een hartaanval.’ Annet had een vreemde bobbel in haar stem, leek het. Ik hapte naar adem. ‘W-wat?’ Ik merkte dat ik behoorlijk stotterde. ‘Een hartstilstand. Er zit een aandoening aan je linker hartklep.’ Annet zuchtte. ‘Waarschijnlijk een chronische aandoening.’ Het voelde alsof ik een klap in mijn gezicht had gekregen. ‘Meen je..’ Mijn stem was weer terug, maar ik had gewild dat ik dit niet hoefde te horen. ‘Meen je dit?’ Ik opende voorzichtig mijn ogen en zag Annet, bleek, met slap haar en wijde, zwabberende kleren. Voor ze antwoord kon geven, kwam er een dokter binnen gelopen. Het was een jonge vrouw, waarschijnlijk net afgestudeerd, met haar blonde haar in een hoge, strakke staart en lange wimpers. Ze was erg mooi. ‘Dag Valesca, hoe is het met je?’ Ze stak haar hand uit. ‘Ik ben dokter van Halen’
‘Hallo, dokter van Halen. Het gaat wel goed met me, ik ben erg geschrokken net,’ zeg ik met een stalen gezicht. ‘Oh, waarvan?’ Ik kijk Annet even aan. ‘Vanwege die chronische aandoening,’ zei ik langzaam. Van Halen knikte. ‘Tja, ik snap je wel. Het is natuurlijk even wennen, maar er zijn goede medicijnen voor. Daardoor zul je er eigenlijk geen last van hebben, als je ze maar wel iedere dag neemt.’ Van Halen lachte vrolijk. ‘Oh, oké. Maar, wat ik wilde weten, was waarom ik deze aandoening zomaar kreeg.’ De dokter schudde haar hoofd. ‘Je kreeg dit niet zomaar. We hebben met behulp van je moeder even onderzoek gedaan en hebben het dossier van je biologische moeder achterhaald. Het bleek dat zij ook hartproblemen had. Het verschilt heel erg op welke leeftijd dit optreed, bij jou begon dit blijkbaar nu, bij haar pas toen ze in de 20 was.’ Van Halen keek in haar map. ‘Wil je nog iets weten?’ Ik liet haar verhaal op me inwerken en schudde daarna mijn hoofd. ‘Goed, dan zou ik graag wat testen met je willen doornemen. Kun je even je linkerarm optillen?’ Ik deed wat ze vroeg. ‘Prima. Nu je rechter.’ Opnieuw deed ik wat ze zei. Ze vroeg me ook mijn linker- en rechterbeen op te tillen en daarna mijn armen of benen tegelijk en ten slotte allemaal samen. ‘Controle over ledematen, check,’ mompelde ze. ‘Goed, kun je recht op zitten?’ Ik ging moeizaam zitten en moest van haar al mijn ledematen buigen en voor over en achterover gaan zitten. ‘Wat is het doel hiervan?’ vroeg ik tijdens één van de oefeningen. ‘Om te zien of jij alles aankunt.’ Na de oefeningen zou ze even nadenken en moest ik nog een nachtje uitrusten, dan zouden we iets zwaardere fysieke testen doen en als dat goed ging, mocht ik na een kort overleg naar huis. Ik verheugde me er nu al op. Weer thuis, bij Stefio, Mark en Flappie en Stamper.

Er werd geklopt op de deur. ‘Ja? Kom maar binnen,’ riep ik. De deur ging open en Nancy, Beau en Anne kwamen naar binnen. ‘Hé meiden!’ begroette ik ze blij. ‘Hé ouwe, hoe is’t?’ vroeg Nancy en ze liep naar me toe. ‘Prima joh, met jou?’ Nancy zei niks en knuffelde me. ‘Beau, Anne, dat is nog eens lang geleden!’ Ik deed alsof wel oude maten waren die elkaar al járen niet hadden gezien. ‘Haha, grapjas. Jij laat echt niet over je heen lopen, hè?’ zei Beau met een grijns op haar gezicht. ‘Je had Jesan moeten zien, hij moest bijna huilen.’ Beau grinnikte. Maar ik viel stil. ‘Echt? Wow, wat lief van hem.’ Anne deed een kusgeluid na. ‘Love is in the ai-air,’ floot Anne. Nancy zette haar handen in haar zij. ‘Niet zo flauw doen, jongens.’ Ik rolde met mijn ogen. ‘Zuijlenga is je held zeker?’ Nancy schoot in de lach. ‘Dus écht wel! Maar even serieus, je hebt wel een proefwerk gemist,you lucky girl.’ Ik lachte haar uit. ‘Haha! Maar laten we gaan, uit dit stinkkamertje.’ Ik stond op en pakte mijn tas van het bed. ‘Ben je blij dat je naar huis mag?’ vroeg Anne toen ik naast haar ging lopen door de gangen van het ziekenhuis. ‘Ja, natuurlijk. Het is hier echt vreselijk. Ik heb 2 dagen amper gegeten, omdat dat ziekenhuisvoedsel echt ranzig is. En dan die geur hier, bah.’
‘Het ruikt naar ziekenhuis,’ zei Beau met opgetrokken neus. We liepen met zijn vieren naar de lift en gingen naar beneden. In de grote hal liep ik eerst naar de balie van de receptie. Ze waren allemaal aan het telefoneren, dus we beleven even wachten. Toen zag ik ze aankomen. Annet, met Stamper aan de lijn, en Mark, die Stefio in zijn buggy duwde. Ik zwaaide blij naar ze en ging door mijn knieën om Stampie te knuffelen. De kleine jongen likte enthousiast mijn hele gezicht af. Toen gaf ik Stefio een kriebel op zijn buik en mam en pap een kus en knuffel. ‘Hé, hoi! Mooi dat jullie er zijn!’ Mark lachte. ‘Jij was je kamer al uit zo te zien!’ Ik knikte. ‘De testen van gisteravond gingen echt zo goed dat ik eigenlijk al weer zelfstandig tot alles in staat ben, volgens Van Halen. Maar we moeten even wat afspreken met de receptie voor medicijnen, en zo.’ Mark ging in de rij staan terwijl ik en mijn vriendinnen Stefio en Stamper vertroetelden. Annet liep even rond. Ik glimlachte. Alles werd weer zoals het was. Behalve.. Ik keek omhoog. Oh, mam en pap, wat deed het toch pijn. Ik wist ergens, heel diep, dat hier nooit een einde aan zou komen.

Citaat:

Het was laat, heel laat. Ik staarde naar het donkere plafond. Een rilling liep over mijn rug toen ik vlammen in de schaduwen zag flakkeren. Er klonk een zachte ruis en ik draaide me op mijn zij. ‘Voor altijd in mijn hart, ben jij mijn kleine lief. De nacht waakt over jou, voel je nooit alleen of koud, want in je kleine hartje ben ik bij jou.’ Ik zong de woorden en een overspoeling van verdriet en geruststelling kwam over me heen. Het was het liedje van mijn moeder, die ze zelf had bedacht en altijd voor me zong als ik me naar voelde. Als ik ziek was zong ze het ook, en als ik niet kon slapen. Mijn moeder was absoluut een vrouw van hoge waarde, met haar menslievendheid. Ik heb het kunnen loslaten. Het lot is zo bepaald dat mijn moeder afstand van ons heeft moeten doen. Ik heb geaccepteerd dat ze is gestorven. Wat ik nooit heb begrepen is de dood van mijn vader. Hij is vermoord, totaal onterecht. Mijn vader heeft geen stap verkeerd gezet in zijn korte leven. Dit kon ik dan ook niet toestemmen. Mijn grootste droom, die me nachten wakker hield en liet woelen en worstelen met mijn gedachten die erop tegen waren. Ik wilde de moordenaar van mijn vader opzoeken. De terrorist die een bomaanslag pleegde en 35 onschuldige mensen heeft gedood. Ik wilde hem vinden, hem pijn doen, hem laten lijden. Nee, hij moest niet dood. Hij moest branden in de hel van wraak. De afschuwelijkste dingen kwamen in me op als ik eraan dacht hoe ik hem zou kunnen pijnigen. Ik had ook wel door dat ik hem niet doodleuk zou kunnen aanvallen, maar ik zou wel naar hem opzoek kunnen gaan en hem vervolgens pakken en laten opsluiten. Of beter; Hem uitlokken zodat een agent hem in een arm of been schiet en hij verschrikkelijke pijn heeft. Er gleed een lach op mijn gezicht. Ik wist dat her verkeerd was, maar al mijn hele leven was ik sadistisch geweest. Anderen pijn zien leiden, deed me zo goed. Vooral omdat ik mijn eigen pijn minder voelde. Ik sloot mijn ogen en probeerde in slaap te vallen. Maar mijn hersenen vochten voor het wakker blijven. Opeens herinnerde ik me het vuur weer. Dit keer was het anders. Ik stond in een grote cirkel van vuur, ik zag mensen die gegrepen werden door de vlammen en bloed dat zich over de vloer verspreide. Ik zag hoe mensen aan flarden werden gescheurd door het bloeddorstige vuur en hoorde het geknars en geklater. Ik zat er midden in. Ik zag een silhouet achter de vlammen staan en liep erheen. Het was een man, hij was stevig van postuur en lang. Niet mijn vader, die was juist tenger. Ik herkende de blik in zijn ogen. Een blik die me zo bekend was. Hij was het, hij was de moordenaar van mijn vader. Ik sprong door de cirkel heen, greep hem, krabte zijn wangen open, trok aan zijn haren en schopte hem tegen zijn maag en ribben. Hij liet me begaan. Terwijl ik hem mishandelde, liet hij een schaterlach horen. ‘Doe maar! Doe me maar pijn! Maak me maar dood, meisje, ik heb niks te verliezen. Mijn taak is gedaan. Jouw leven is al verpest. Maak me maar dood.’ Ik voelde zo’n intenste haat, maar kwam niet verder dan hem blauwe plekken en een bloedneus te bezorgen. Ik liet hem los, tranen vloeiden over mijn wangen. ‘Waarom, waarom heb jij is godsnaam mijn vader vermoord?’ Mijn stem haperde. ‘Waarom? Omdat het nodig was. Geld, is het magische woord wat ik je meegeef. En liefde. Geld en liefde, de belangrijkste dingen op aarde.’ Ik zag niks meer door een waas van tranen. Toen ik in mijn ogen wreef en weer opkeek, was hij verdwenen. Het vuur was gedoofd, er was geen gegil en de mensen liepen rustig verder alsof er niks was gebeurt. Alleen.. Papa was er niet. Papa was al dood. Hij was al in het hiernamaals. Hij kon ook onmogelijk hier zijn. Ik liet me vallen op de harde, koude stenen en huilde tot mijn longen verschrompelden en mijn tranen op waren.

‘Kanaalweg 15,’ las ik hardop voor. Ik keek op. Hier lag de zwarte kring, waar het vuur was geweest. Er lag een groot boeket bij. Ik bukte en keek naar de stenen plaat die er naast stond. Er stonden namen in gegraveerd. Ik herkende mijn vaders naam. E. Musena. Ik wreef over het reliëfje, en zuchtte diep. Het viel me zwaar om hier te zijn. Ik stond op en liep door. Terwijl ik op mijn klad keek, wurmde ik door de mensenmassa. Grappig, hier op de stoep was het overvol, maar op het plein was een leegte die menig mens zou beangstigen. Dat was deels vast en zeker door de aanslag. Een teken van respect. Ik zag op mijn papiertje dat ik nu naar het politie bureau moest gaan. Ik had een schema voor mezelf uitgestippeld om te gaan doen vandaag. Die laatste twee uur uitval waren van pas geweest, anders had ik moeten spijbelen. Dit was nu eenmaal belangrijk. Ik las het adres en herinnerde me waar ik moest wezen. Ik was daar één keer eerder geweest, en had toen met tranen en tuiten aan moeten horen wat er was gebeurt met mijn vader. Ik liep de hal binnen en voelde een warme luchtstroom op me af komen. Daarom hield ik zo van winkels en gebouwen binnenlopen. Die warme lucht die je tegemoet kwam. In een stralende pas liep ik naar de balie. Ik was zo zeker van mijn zaak dat ik me bijna blij voelde. ‘Hallo, waar kan ik je mee helpen?’ vroeg de vrouw vriendelijk. ‘Ik zou graag wat informatie willen verzamelen over mijn vader, Eduard Musena, die is omgekomen bij een bomaanslag op het Grote plein 5 jaar terug.’ De vrouw trok een neutraal gezicht. ‘Oh, euh, ja, natuurlijk. Kom maar mee.’ Ze wenkte me en kwam achter de receptie weg. We liepen door een hal naar een kamertje. Ze klopte op de deur. Terwijl we wachtten tot er werd open gedaan, keek ik om me heen en staarde naar de abstracte schilderijen aan de muur. Ik schro van het piepende geluid van de deur die open ging. ‘Ja?’ zei een zware mannenstem. ‘Hallo Fred. Deze dame hier wil informatie over haar overleden vader, die is omgekomen bij de bomaanslag.’ De man, die blijkbaar Fred heette, stak zijn hand uit. ‘Ach, jeetje! Ik ben Fred der Hulst, ik ben de man van het archief.’ Ik schudde zijn hand. ‘Valesca Musena. Ik hoop echt dat u me wil helpen.’ Fred glimlachte. ‘Ja, natuurlijk! Kom maar mee.’ Fred liep richting zijn computer. Ik keek om. De vrouw was verdwenen. ‘Waarom deed die vrouw zo.. Zo neutraal?’ Fred dacht even na. ‘Haar vriendin is omgekomen toen.’ Er viel ene nare stilte. ‘Zo, wat wil je weten meisje?’ Ik nam diep adem. ‘Ik wil informatie over de terrorist.’ Mij stem was hard en duidelijk. Ik wist dat ik dit moest doen. ‘Ik wil de details weten.’ Fred knikte en typte iets in op zijn computer. ‘Veel informatie hebben we niet, maar wat we hebben, mail ik naar je. Dan kun je het thuis op je gemak doorlezen.’ Hij ratelde wat op het toetsenbord, en vroeg toen om mijn mail adres. Ik gaf antwoord en hij verzond de mail naar me. Toen gaf hij me een visitekaartje. ‘Als je vragen hebt, kun je me bellen of mailen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.’ Ik wilde weg gaan, maar hij was nog niet klaar. Hij liep naar de boekenkast, schoof de deur open en haalde er een boek uit. ‘Als je alles hebt doorgelezen, kan dit boek ook van pas komen. Breng het maar terug als je het uit hebt.’ Fred kreeg een zorgzame blik in zijn ogen. ‘Ik kan me voorstellen hoeveel pijn je moet hebben. Ik ben zelf ook wees geworden op jonge leeftijd.’ Ik zette een stap achteruit. Hoe wist hij dit? ‘Vreselijk. Omgekomen bij een ongeluk. Ik wil je zo graag helpen meid. Je leven moet moeilijk zijn. Ik weet dat je wraak wilt nemen op de moordenaar, maar gebruik je gezonde verstand.’ Hoe was dit mogelijk? Las hij mijn gedachten?’ Fred kuchte. Hij keek naar het kaartje in mijn handen. Ik volgde zijn blik en zag met rood een klein website adres staan. Ik had de hint begrepen. ‘Het ga je goed.’ Ik kon het niet laten iets terug te zeggen. ‘U ook. Maar alsjeblieft, bemoei je niet met mijn leven.’ Ik liep weg. Een vreemd gevoel bekroop me. Wat haar die engerd me duidelijk willen maken? Ik besloot zo snel mogelijk dat adres op te zoeken. Het voelde alsof een enorm brandend gat me had opgeslokt en ik nu een touw toegeworpen kreeg om er uit te klimmen. Ik wist dat ik deze kans moest pakken. Misschien ontstond er eindelijk een begrip voor de dood van mijn vader.
Later die middag zat ik achter mijn laptop op bed, en las het enorme bestand door. Het had maar liefst 38 pagina’s, maar het was behoorlijk interessant. Dingen die me nooit waren opgevallen, kwamen zo duidelijk aan het licht. ’38 pagina’s, maar de dader is nog niet gepakt. Wat is de wereld toch groot soms,’ mompelde ik in mezelf. Ik voelde mijn nekharen overeind komen toen ik een stukje over mijn vader las. ‘Eduard Musena. 38 jaar oud. Overleden aan verscheidene brandwonden.’ Ik kneep mijn ogen dicht. Ik scrolde door het bestand heen. Er stond niet veel over de dader in, enkel wat beschrijvingen van mensen die getuige waren. Opeens zag ik dat er iemand was die nog leefde. ‘Sterre Annebel Vluut. 15 jaar oud. Is nog steeds in leven.’ Ze was 20 jaar nu. Er stond een adres bij. Ik schreef het op mijn hand. Daarna wilde ik de computer afsluiten, maar besefte me de website. Ik keek op het kaartje en typte hem over. ‘Stichting Kom in Contact! Een ideaal proces om verdriet te verwerken bij weeskinderen.’ Ik schrok van wat ik zag en klikte het weg. Nee, nee! Ik wilde verdomme niet herinnerd worden aan wat ik heb doorgestaan met de jeugdzorg toen mijn vader dood was. Ik stond op, drukte de computer kordaat uit en liep weg. ‘Hoe had hij me dit kunnen flikken,’ fluisterde ik stug. Stomme gozer!