Geplaatst Tell me everything
Tell me everything
Everything you feel
Ashley Anne Hamerson heeft al veel te verwerken gekregen. Maar wil er met niemand over praten, hoewel ze gedwongen wordt. Dan komt ze hem tegen. Hij vindt haar speciaal, en vindt het erg om haar zo te zien. Wat doet een meisje van zestien in godsnaam daar? Kan hij haar vertrouwen winnen? Kan hij vertellen over zijn verleden? Wil ze wel contact met hem? En wat als hij......
Main Role: Ashley Anne Hamerson
Featuring: Harry Styles
Soundtrack: Tell me everything
Tell me everything
Everything you feel
Ashley Anne Hamerson heeft al veel te verwerken gekregen. Maar wil er met niemand over praten, hoewel ze gedwongen wordt. Dan komt ze hem tegen. Hij vindt haar speciaal, en vindt het erg om haar zo te zien. Wat doet een meisje van zestien in godsnaam daar? Kan hij haar vertrouwen winnen? Kan hij vertellen over zijn verleden? Wil ze wel contact met hem? En wat als hij......
Main Role: Ashley Anne Hamerson
Featuring: Harry Styles
Soundtrack: Tell me everything
Hoofdstuk 1:
Ashley Anne Hamerson
Zot werd ik hier. Verdomme, waarom ik? Ik draaide me ruw om in mijn bed en voelde een pijnscheut door me heen gaan. Ik kon er niet meer tegen. De mensen hier waren onnozel en ze dachten allemaal dat het gemakkelijk gaat. Gemakkelijk? Het zal wel. Rot op. Ze wisten er niets van. Ze wisten niets over mij en ik ging hen ook niets vertellen. Courtney en al de anderen mochten me niet eens komen bezoeken. Ik was er nog niet klaar voor. Hoe wisten ze dat nou in godsnaam? Ik kon toch zelf wel beslissen waar ik klaar voor was en waarvoor niet? 'We doen het voor je eigen bestwil,' was het antwoord dan dat ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Verdomme. De witte muren kwamen op me af. Ik had gevraagd wanneer ik eindelijk naar een andere kamer mocht. Het antwoord was dan: 'Wanneer je van je baxter af bent.' Dat ding had ik nu al een week aan mijn arm en het hielp niets! De pijn was niet verminderd. Ik miste iedereen ook zo hard en dat zorgde ervoor dat de pijn in mijn hart erger werd. Ik was leeg. En dan verwachtten ze van mij dat ik hier uit zou komen. Dat ik sterk genoeg zou zijn om af te kicken. Sure, ik was sterk genoeg, waar of ik het wilde? Dat was de vraag.
Geërgerd stak ik de oortjes van mijn iPod in mijn oren. Ik zette 'This is who I am' van Vanessa Amorosi op. Het lied paste goed bij me, want veel mensen hadden er problemen mee met wie ik was en hoe ik was. Maar eerlijk? Het kon me geen fiets reet schelen. Het was mijn leven en als ik het vergooide was dat mijn probleem, toch?
'Nee, Ashley. Zo mag je niet denken. We willen je helpen,' zeiden ze dan.
Rot op. Met hun lelijke witte kleding en hun zinnetje van dat ze me wilden helpen. Als ze me echt wouden helpen, hadden ze mij hier uit gelaten en me gewoon verder laten leven op mijn manier. Maar ja, ze begrepen er niets van.
"Ashley?" hoorde ik plots en ik trok mijn oortje uit.
Olivia, mijn therapeute, kwam binnen. Ik keek haar even aan en stopte mijn oortje weer in. Bye, ik heb geen zin om te praten, dacht ik.
"Ashley? We moeten echt praten," zuchtte ze.
Ik draaide me om in mijn bed. Kus mijn kont maar.
"Kijk, ik begrijp dat je niet wilt praten, maar het moet..."
"Anders kan je me niet helpen," vulde ik aan.
Ze knikte.
"Heb ik hulp gevraagd dan?"
Ze schudde haar hoofd.
"Mevrouw Olivia? Mijn moeder is niet in haar kamer, kan dat?" hoorde ik plots een jongen zeggen.
Olivia stond op en liep naar hem toe. Ze verdwenen en ik was gered.
Harry Styles
Ik hoorde een meisje iets zeggen en keek in de kamer. Het meisje had lange bruine haren en zag er erg slecht uit. Mevrouw Olivia zat bij haar. Net degene die ik nodig had. Mijn moeder was niet meer in haar kamer en dat was niet normaal.
"Mevrouw Olivia? Mijn moeder is niet meer in haar kamer, kan dat?" vroeg ik.
Ze stond op en liet het meisje met rust. Ergens leek het alsof het meisje dankbaar was. Ik gunde haar een glimlach, maar ze draaide zich geërgerd om en luisterde naar haar muziek.
"Komt u nog?" vroeg mevrouw Olivia toen.
Ik knikte. Man, waarom droomde ik altijd weg? Ik beende bij en liep naast haar. Ze leidde me naar mijn moeders kamer. Waarom deed ze dat? Ik had toch net gezegd dat ze daar niet was. Toen we binnen kwamen, was er dus inderdaad niemand.
"Mm, misschien is ze naar buiten? Ik vraag wel aan Nadia of zij haar gezien heeft," zuchtte mevrouw Olivia en liep richting de balie.
"Nadia? Heb jij mevrouw Styles gezien?" vroeg ze.
"Euhm, ja, ze is naar de ontspanningsruimte gegaan," antwoordde de dame.
Mevrouw Olivia bedankte haar en liep naar de ontspanningsruimte. Gelukkig vonden we daar mijn moeder.
"Hoi mam," zei ik en gaf haar een kus.
"Hoe gaat het vandaag?" vroeg ik.
"Goed jongen, goed. En met jou?"
"Goed."
"Je mag bijna naar huis mam", glimlachte ik naar haar.
Een glimlach verscheen op haar gelaat. Ze lachte voor het eerst sinds maanden. Mijn moeder was hier, in dit afkickcentrum, terecht gekomen nadat ze zich in coma had gedronken. Ik en mijn tantes hadden besloten haar naar hier te brengen. Ze was verslaafd aan de drank, en dat door die klootzak. Mijn vader! Ze was er aan kapot gegaan toen ze mijn vader had gezien met een andere dame en hij haar verlaten had voor dat stom wijf. Ik snap niet wat hij in haar gezien had. Ze was lelijk, dom, irritant. Meteen had ik dan ook besloten geen contact meer te hebben met hem. Het deed zoveel pijn. Vooral omdat mijn moeder hier aan kapot ging. Toen ze begon te drinken, werd ze agressief. Op een dag had ze zo veel gedronken dat ik haar niet meer wakker kreeg. Ik kon haar niet laten stoppen met drinken. Maar toen we haar niet meer wakker kregen, werd ze opgenomen in het ziekenhuis en daarna hebben we beslist haar te laten opnemen in het afkickcentrum. Nu, was ze bijna 'genezen' en mocht ze binnen een week naar huis. Ik keek er naar uit, want altijd alleen thuis zitten was niets voor mij. Gelukkig waren er mijn vrienden.
"Mam, heb je toevallig contact met anderen mensen hier?" vroeg ik voorzichtig.
"Met sommigen wel. Anderen sluiten zich op. Waarom?"
"Gewoon. Heb je contact met een meisje met lange bruine haren?"
Ze schudde haar hoofd.
"Harry, je gaat me toch niet vertellen dat je verliefd bent?"
Ik schudde mijn hoofd en begon te lachen.
"Mam, verliefd? Ik ken haar niet eens. Ik wou enkel weten wat er met haar aan de hand was", glimlachte ik.
"Het is beter dat je het allemaal niet weet", zuchtte ze dan.
Ik omhelsde haar.
Ik was een tijdje bij mijn moeder gebleven en we hadden gefantaseerd over haar thuiskomst. Ze was weer de oude en dat gaf mij een goed gevoel.
"Ik ga maar eens. Morgen kom ik terug, moet ik iets meebrengen?" vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd.
"Tot morgen, mam. Love you," zei ik en gaf haar nog een knuffel.
Mevrouw Olivia kwam de kamer binnen en begroette me nog even. Ik liep weer door de gangen en kon het niet laten om bij het meisje naar binnen te kijken. Ze lag met haar gezicht naar de deur en merkte dat ik naar binnen zat te staren. Zuchtend draaide ze zich om. Aarzelend wandelde ik naar binnen. Ik kuchte zacht. Ze reageerde niet. Ik liep tot net aan haar bed. Geen reactie. Uiteindelijk stond ik er twintig minuten en draaide ze zich toch om. Ik had haar koppigheid overwonnen.
"Ga weg," snauwde ze.
Haar bruine haren lagen rond haar gelaat. Ze waren warrig. Een baxter zat in haar arm. Ze droeg ziekenhuis kledij. En die ogen... Ze had prachtige ogen...
"Rustig," antwoordde ik.
"Dat interesseert me niet," kafferde ze en draaide zich weer om.
"Sorry, ik was onbeleefd. Ik ben Harry, Harry Styles," stelde ik me voor.
"En dan? Ik praat met niemand dus ook niet met jou, meneertje," beet ze me nijdig toe.
"Het spijt me. Ik vroeg me gewoon af waarom zo een prachtig meisje hier is?" flapte ik eruit.
Goed bezig, Harry, dacht ik bij mezelf.
Ashley Anne Hamerson
Hij irriteerde me echt. Toen hoorde ik hem iets zeggen.
"Wat zei je daar?" vroeg ik.
"Euhm, ik vroeg me gewoon af waarom zo een prachtige meid als jij hier bent?" zei hij aarzelend.
"Luister, één: dat zijn je zaken niet en twee: ik ben niet prachtig. Je moet dringend naar de oogarts. En wil je me nu met rust laten? Ik hoef geen zielige pottenkijkers," kafferde ik hem af en draaide me weer om.
Geïrriteerd stopte ik mijn oortjes in. 'fiets you' van Lily Allen klonk in mijn oren en ik grinnikte zacht. Maar de ogen brandden nog steeds in mijn rug en ik wist gewoon dat hij daar nog stond. Ik knarste met mijn tanden op elkaar.
"Wat versta je in godsnaam niet aan dat je mij met rust moet laten?!" schreeuwde ik.
Ik draaide me voor de zoveelste keer om en ving zijn geschokte blik op.
"Euhm, ik ga maar eens," stamelde hij en verliet uiteindelijk mijn kamer.
Een zucht ontsnapte mijn droge mond. Wat had hij toch? Begreep niemand dan dat ik met niemand wou spreken en al zeker niet met een vreemde?
"Ashley? Wat was dat allemaal? Harry was echt in schok, hoor," prevelde Olivia.
"Weet je hoe dat komt? Omdat iedereen zich met mijn leven bemoeit. Als jullie mij nou allemaal eens laten doen, zou er niemand gechoqueerd zijn. Rot op Olivia," riep ik hysterisch en ik voelde tranen opborrelen.
Ik weet niet of ik wel goed gehandeld had, maar wat kon het me schelen? Juist ja, niets. Alles was sinds ik hier was veranderd. Ik mocht mijn vrienden niet meer zien, mijn familie kwam niet op bezoek, dus eigenlijk was ik best wel alleen. Eenzaamheid teisterde me. En dan had je nog eens dat irritante mens van een Olivia, die beweerde me te kennen en me te kunnen helpen. Geloof me of niet, maar ze kende niets van mij. En helpen? Alsof je een 'junkie' kan helpen. Want zo noemde ze me hier. Ik was verslaafd aan drugs en alcohol en dan ben je een junkie. Maar de redenen waarom en je verleden speelden geen rol, het enige wat ze hier wouden was je mentaal kraken zodat je nooit meer aan de drugs of alcohol zou zitten. Nu één ding. Mij kregen ze hier niet gekraakt. Ik sprak amper, keek de hele tijd uit het raam, alsof er niets meer bestond en at amper. Daar kwamen ze dan met mijn eten binnen gewandeld want het was tijd. Elke dag om precies twaalf uur bracht dezelfde verpleegster mijn eten.
'De lunch.', zei ze dan afwezig.
Ik kon merken aan haar manier dat ze hier niet graag werkte. Maar ja wat wil je. Olivia zat de hele tijd op haar te kafferen. Want dat deed ze namelijk bij iedereen.
"Ashley?", hoorde ik plots.
De stem kwam me bekend voor.Ik schrok toen mijn ogen Sofia weergave.
"Wie liet jou binnen?", vroeg ik nijdig.
Ze keek me afkeurend aan.
"Kijk niet zo? Hier lopen al genoeg van die irritante mensen rond dus ik hoef er niet nog één.", viel ik uit.
"Doe nou eens rustig Ash! Zo ken ik je helemaal niet.", zei ze geschrokken.
"Sofia? Je kent me al om exact te zijn twee jaar niet meer. Ik ben veranderd en ben niet meer de seut van toen. Dat kunnen we van jou jammer genoeg niet zeggen."
"Stop er mee Ashley. Zie je zelf nou eens. Je ogen staan dik en gezwollen. Je handen zijn paars en aan je aders staan overal kleine gaatjes van je naalden. De levendige ogen van toen zijn dof geworden, het mooie meisje dat er toen was is veranderd in een wrak. Is dat wat je wou bereiken met 'populair' zijn. Een junkie worden?"
"Zwijg Sofia, ik ben geen junk. Je weet hoe het gegaan is het komt niet door Courtney of de andere."
"Steek de schuld niet op je verleden Ashley."
"Waarom zou ik dat doen? De enige die hier schuldig is ben ik, want ik ben een vuile junk die gebruikt en drinkt."
"Stop ermee!", schreeuwde Olivia plots.
"Mijn honger is plots over.", mompelde ik en duwde de plateau weg.
Olivia nam Sofia apart. Ik kon ze perfect horen praten.
"Laat haar, dat is een normale reactie voor een junkie. Ze heeft geen spul meer en dat kan haar niet kalmeren. De eerste fase is toegeven dat ze een junkie is en daar zijn we nog lang niet. Geef haar de tijd."
Woede borrelde op.
"De enige fiets prutsmuts die hier rond dwaalt door de gangen ben jij, Olivia. Je denkt dat je alles weet, maar je weet niets. En ik zal je één ding vertellen...",zei ik en sprong recht vanuit mijn bed.
Door het springen had mijn baxter een hele diepe snee gemaakt in mijn broze vel en bloed spoot eruit.
"Ashley?", schreeuwde Sofia zacht.
"Wat? Dat bloed? Rot op, ik heb al ergere dingen meegemaakt dan dat."
Olivia nam Sofia mee naar buiten die lijk bleek was gekleurd. Ik bekeek de wonde en probeerde hem te dichten met mijn andere hand, maar ik viel op de grond. Krabbelend kon ik recht komen. Alles deed pijn.
Voorzichtig ging ik in mijn bed liggen en voelde een eerste lading warme tranen stromen over mijn kille huid.
"Rot leven.", snikte ik.
Harry Styles
Al een hele dag speelde het meisje door mijn hoofd. Het beeld van die prachtige ogen kwam terug.
"He dude?", hoorde ik plots en voelde een duw tegen mijn arm.
"Wow, eindelijk. Dat was al de vierde keer dat ik je riep.", grijnsde Louis mijn beste vriend.
Ik kleurde rood.
"Volgens mij is onze lieve Harry verliefd.", grinnikte Liam.
"Niet waar.", zei ik.
"Je moest je zien dromen man, het kwijl liep er zo af.", lachte Niall.
"Ja, en ik heb het opgevangen voor jou.", glimlachte Zayn.
Ik draaide met mijn ogen.
"Ik was gewoon aan het denken, over de thuiskomst van mijn moeder.", zuchtte ik.
Wat eigenlijk niet gelogen was, want ook dat speelde de hele dag door mijn hoofd.
"We maken er iets geweldig van.", glimlachte Louis.
"Een thuiskomst dat ze nooit meer vergeet.", zei Liam.
"Ze zal het geweldig vinden.", lachte Niall.
"Je weet dat je op ons kan rekenen, he dude?", vroeg Zayn.
Ik knikte.
"Thanks, guys."
Ik glimlachte en fleurde helemaal op.
"Gaan we wat repeteren?", vroeg Niall dan.
"Het moet perfect zijn.", glimlachte Liam.
De rest knikte en samen begonnen we te zingen, te schrijven en te lachen, want zo ging het altijd.
Fluitend liep ik door de gang van het afkickcentrum. Olivia liep gefrustreerd naar een verpleegster.
"Ze bloed weer, de wonde is weer open gegaan, kan je bij haar binnen gaan?", beval Olivia haar.
De verpleegster knikte. Van zodra Olivia me zag glimlachte ze. Wat was er aan de hand? Mijn ogen volgde onopvallend de verpleegster. Ik verstomde toen ik merkte welke kamer ze binnen ging.
"Olivia?", riep ik dan.
"Ja, wat is er?", riep ze terug en draaide zich om.
"Ik zou je graag even spreken.", zuchtte ik toen ze bij me stond.
Ze knikte en bracht me naar haar kantoor.
"Vertel het eens.", begon ze dan maar toen ze merkte dat ik zweeg.
"Wel euhm, ik zit eigenlijk met twee dingen.", stamelde ik.
"Ja..."
"Heeft mijn moeder al iets over haar thuiskomst verteld?"
"Ja, ze heeft er echt zin in. Wat ben je trouwens van plan?"
"Gewoon, feestje met mijn vrienden er bij."
"Misschien brengt ze liever de thuiskomst samen met jou zonder je vrienden door?"
"Onzin."
"Oke... en het volgende dat je kwijt wou?"
"Dat meisje ... is het erg?"
"Je bedoelt Ashley?"
Ik knikte. Ze heette ze dus.
"Ze hongert zich uit, wil geen contact met niemand, heeft een diepe wonde door haar baxter en scheld me voortdurend uit. Maar voor de rest gaat alles prima met haar hoor.", zei Olivia en dat tikkeltje sarcasme was er te veel aan.
"Man, je zou beter zelf bij een therapeute gaan.", schreeuwde ik plots kwaad en stormde het kantoor uit.
Waarom zei ze nou zo iets?
Ashley Anne Hamerson
Een verpleegster was me komen verzorgen. Een plots geschreeuw trok mijn aandacht.
"Man, je zou beter zelf bij een therapeute gaan.", hoorde ik de stem zeggen.
Die stem ... ze kwam me bekend voor .... Ik probeerde dieper in mijn geheugen te graven. Oh, gisteren, die jongen ... Harry? Dacht ik. Ik zag hem voorbij lopen en hij keek mijn kamer in, onze blikken kruisten elkaar en een kleine glimlach verscheen op zijn gelaat. Ik draaide me om. Die gast was eng. Olivia liep achter hem aan. Met een blos van hier tot in Tokio. Dus zo zat het ....
"Harry! Wacht!", hoorde ik haar hopeloos schreeuwen.
Ik grinnikte zacht. Een pijn scheut bedierf de pret. Die wonde van de baxter deed behoorlijk veel pijn. De snede was diep. Ik had gisteren wel wat over gereageerd, maar waarom konden ze mij gewoon niet laten gaan? Wie kon het een moer scheren dat ik een junkie was? Juist ja. Niemand.
"Ashley?", hoorde ik een stem fluisteren.
Ik keek op en merkte dat Harry in het deurgat stond.
"Mag ik hier even schuilen voor Olivia?", vroeg hij dan.
Ik knikte, zonder goed te beseffen wat ik gezegd had en hij kwam binnen. Hij ging op zijn kont zitten aan de andere kant van mijn bed zodat niemand hem kon zien.
Weer die zelfde glimlach.
Harry Styles
Olivia liep me achter na. Ik had altijd al geweten dat ze een oogje op me had. Al van de eerste dag, dat mijn moeder hier was, liet ze het blijken dat ze me mocht. Eén keer had ze een actie gedaan, maar ik had deze gewoon genegeerd. Ik deed alsof ik niets merkte, terwijl ik maar al te goed wist dat ze me leuk vond.
"Ashley?", vroeg ik toen ik hijgend aan haar kamer stond.
"Mag ik hier even schuilen voor Olivia?", vervolgde ik mijn vraag.
Ze knikte. Wonder boven wonder, maar ze had toegegeven. Ik ging zitten naast haar bed aan de linkerkant zodat niemand me zag.
Zacht glimlachte ik.
"Ze zal de hoop al op gegeven hebben.", glimlachte ze na een tijdje.
Ik knikte en stond recht.
"Dank je.", zuchtte ik en glimlachte weer.
Ze rolde met haar ogen. Plots liep Olivia voorbij.
"Harry? Daar was je.", zuchtte ze.
Ik keek even angstig naar Ashley.
"Harry? Je bent iets vergeten.", hoorde ik Ashley dan zeggen.
Olivia keek haar strak aan en daarna glimlachte ze weer na mij.
Ik liep weer richting het bed van Ashley.
"Wat ik nu ga doen is om je te redden zoek er maar niet meer achter.", fluisterde ze in mijn oor.
"Wil je me een massage geven? Want ik heb pijn van dat bed.", glimlachte ze dan met haar liefste blikje.
"Oh en Olivia, ik hoef geen pottenkijkers hoor.", grinnikte ze dan.
Olivia stormde kwaad weg en zacht begon ik te lachen. Ook zij lachte.
Ashley Anne Hamerson
Ik stond verstomd dat ik dit allemaal had gedaan. Wat bezielde me. Maar het was best wel grappig om Olivia haar blik te zien.
"Dank je.", fluisterde hij dan schor en keek me recht in mijn ogen.
"Maak dat je weg komt.", zei ik nors en wendde mijn blik af.
Hij strompelde weg en keek nog een keer naar mij.
"Als ik ooit voor jou iets terug kan doen?", weergalmde zijn stem.
"Wacht!", mompelde ik.
Hij bleef staan in het deurgat.
"Je moet me helpen.", ging ik verder.
Hij keek me raar aan en liep voor de zoveelste keer vandaag richting mijn bed.
"Ik wil hier weg.", vervolgde ik.
"Je weet dat, dat echt niet kan.", zuchtte hij.
"Jawel, als je mij helpt ontsnappen."
Hij lachte zacht. Ik keek hem kwaad aan.
"Dat gaat echt niet. Ik krijg op mijn donder, dat weet je. En waar beland je dan?"
Dat was er te veel aan.
"Waar ik dan beland? Waar ik hoor, op het stort, dood tussen alle andere junkies.", gilde ik.
"Dat mag je niet zeggen, Ashley.", sprak hij op me in.
"Oh nee? Zie me hier nou liggen!", snikte ik.
Dit was de eerste keer dat ik me had overgegeven aan mijn tranen.
"Iedereen heeft wel zijn fouten. Ik ben er zeker van dat dit niet enkel jou schuld is."
"Praat mijn dingen niet goed. Ik ben hier de junkie."
"Rustig. Rustig.", suste hij.
Ik kalmeerde stilletjes. Mijn zware ademhaling verzachtte en ik keek hem aan.
"Harry? Beloof me te helpen? Al was het maar met kleine dingetjes?", smeekte ik.
"Wat bedoel je met kleine dingetjes?"
"Stuff kopen, ik kan niet zonder."
"Ashley dat kan ik niet."
Mijn kalmte was voorbij en een woede vlaag kwam weer op door die laatste woorden.
"Kan je iets?", schreeuwde ik.
"Ik vraag je gewoon één klein dingetje en dat is te veel gevraagd voor jou? Rot op.", krijste ik zo hard ik kon.
Hij keek me strak en verschrokken aan.
"Maar ...", stamelde hij.
Ik draaide me om en hoorde hem nog iets doen.
"Hier als je, nog wilt praten, of nog hulp nodig hebt, die ik kan geven.", fluisterde hij en ik hoorde hem iets bij me neer leggen.
Harry Styles
Ik schrok me dood, toen ze plots begon te krijsen. Ze was zo hard, maar je kon zien dat ze eigenlijk helemaal was gebroken, door haar verleden.
Strompelend wou ik naar de deur lopen, maar bedacht me en nam een papiertje uit mijn zak. Gelukkig had ik altijd wat papier en een balpen bij. Ik schreef mijn nummer op een papiertje en legde het naast haar neer.
"Hier als je, nog wilt praten, of nog hulp nodig hebt, die ik kan geven.", zei ik zacht.
Ze was best hopeloos, dacht ik. Haar gedachten gingen enkel uit naar drugs. Maar ze had wel toegegeven dat ze gebruikte aan mij. Ze had toegegeven dat ze een junkie was. En ze had mij in vertrouwen genomen door mijn hulp te vragen. Een blos verscheen op mijn gelaat. Maar ik schudde het weg. Ze was echt niets voor mij. Mijn moeder zou trouwens het niet willen. Ik liep naar mijn moeders kamer en bleef bij de deur staan.
"Die zoon van jou, trekt op met een junkie van hier.", hoorde ik Olivia zeggen tegen haar.
Verdomt wijf, dacht ik bij mezelf. Ik zou het straks al te horen krijgen.
"Met wie?", vroeg mijn moeder nieuwsgierig.
"Met Ashley. Die nieuwe die altijd gilt doorheen het hele gebouw.", zuchtte Olivia.
Ik ging binnen en merkte dat Olivia me geschrokken aan keek. Ik gunde haar een afkeurende blik en glimlachte naar mijn moeder. Ik gaf haar een kus.
"Dag Olivia.", glimlachte ik.
Ze liep nerveus weg naar haar kantoor. Ik sloot de door. Zo hadden mijn moeder en ik wat privacy.
"Zo, je trekt dus op met een junkie van hier?", vroeg ze.
"Optrekken is een groot woord, ze heeft me vandaag enkel geholpen. Ik heb wat tegen haar gesproken en dat is alles."
"Je weet wat ik er over denk?", zei ze terwijl ze haar wenkbrauw fronste.
Ik knikte.
"Maar iets in haar trekt me aan.", zuchtte ik dan.
Geschrokken keek mijn moeder op.
"Wat zeg je nu?"
"Gewoon, ze heeft iets speciaals.", bloosde ik.
Ik kreeg een afkeurende blik toegeworpen, maar dan een glimlach.
"Ach jongen, eigenlijk vind ik het zo erg nog niet.", glimlachte ze.
Ook op mijn gelaat toverde zich een glimlach. Ik gaf haar een knuffel.
"Je bent de beste mam!", fluisterde ik in haar oor.
Ashley Anne Hamerson
Ik draaide me om toen hij de kamer had verlaten. Ergens was ik wel nieuwsgierig naar wat hij had gedropt naast me. Een papier met zijn nummer op. Ik keek er aandachtig naar en analyseerde zijn handschrift. Hij kon best mooi schrijven voor een jongen. Een vaste hand, iemand eerlijk. Kon ik er uit afleiden. Maar wat moest ik er mee doen? Ik had geen gsm, die hadden ze afgenomen en een telefoon had ik ook niet. Ik dacht na. Maar mijn diepe gedachten werden onderbroken door een woedende Olivia die binnen kwam.
"Jij!", gilde ze.
Ik keek haar raar en geschrokken aan.
"Jij zorgt ervoor dat hij me niet moet! Dat hij zo tegen me doet. Je stookt hem op!", zei ze razend.
"Ik doe helemaal niets. Ik heb amper tegen hem gesproken. Dus ik vrees dat je de schuld op iemand anders moet schuiven.", antwoordde ik kalm.
Ze schrok er van dat ik zo kalm bleef. En keek me daarna raar, maar met een vuile blik aan.
"Olivia? Mag ik iets vragen?", vroeg ik dan voorzichtig.
Haar woedende blik, veranderde in een strakke serieuze blik.
"Wat?", kafferde ze me af.
"Ik wil met Sofia nog eens spreken, kan dat?"
"Natuurlijk kan dat. Maar als je maar geen kuren krijgt?", zuchtte ze.
Ik schudde mijn hoofd.
"Oke dan. Dan bel ik haar meteen.", zei ze dood serieus.
Als het ging om mij zogezegd te helpen, waren haar gevoelens plots verdwenen. Zoveel te beter voor mij, de eerste stap van mijn plan was ondernomen.
Een uur was voorbij gegaan. Plots werd er geklopt op mijn deur. Ik schrok me dood, toen ik een vrouw in het deurgat zag staan, van ongeveer een jaar of veertig. Ze keek me vragend aan.
"Kom maar binnen.", glimlachte ik vriendelijk.
Mijn gevoel vertelde me, dat ik maar beter vriendelijk was tegen haar en dat zij zelf ook vriendelijk was. Ze wandelde mijn kamer binnen en gingen zitten op een stoel die naast mijn bed stond.
"Die lijkt niet zo best.", zei ze terwijl ze naar de snede keek.
"Nee, inderdaad en het is mijn eigen stomme schuld.", zuchtte ik en keek er met een pijnlijke blik naar.
"Hoe kom je er aan?", vroeg ze nieuwsgierig.
"Een ruzie gehad met iemand en te fel gereageerd.", zei ik.
"Kan gebeuren, het is best frustrerend als je hier de hele tijd moet liggen.", mompelde ze.
Ik knikte.
"Maar toch had ik niet zo fel moeten reageren, ze verdiende het niet."
De vrouw glimlachte vriendelijk.
"Ik ben trouwens Ashley Anne Hamerson, maar voor de vrienden Ash.", stelde ik me voor.
"Anne Cox", zei ze en schudde mijn hand.
"Mooie naam.", glimlachte ik.
"Hoe oud ben je eigenlijk?", vroeg ze.
"17.", antwoordde ik gebroken.
Een traan gleed over mijn wang. Ik was zeventien en één van de grootste junkies die je vond. Ik was gebroken, terwijl ik in de fleur van mijn leven zou moeten zijn.
"Je hoeft niet te huilen. Het kan iedereen overkomen.", glimlachte ze lief.
Ik knikte en probeerde me sterk te houden, maar dit ging moeilijk.
"Ashley? Er is bezoek voor jou.", hoorde ik plots iemand zeggen.
Een verpleegster kwam binnen. Achter haar liep Sophia.
"Euhm, ik ga je laten.", zei Anna.
"Bedankt voor het bezoek, mevrouw Cox."
"Zeg maar Anna, ik kom je nog wel eens opzoeken. Hou je sterk Ashley.", sprak ze me toe.
Ik knikte. Ze verliet de kamer en ook de verpleegster deed dit. Sophia stond daar wat onhandig.
"Ik euhm ... wil me verontschuldigen voor wat er gebeurt is. Ik had niet zo moeten uitvallen tegen je.", verontschuldigde ik me.
Ze knikte.
"Het is oke. Ik begrijp het best wel."
Een zucht verliet mijn mond en een traan stroomde over mijn wang.
"Zie me hier nu liggen, mijn impulsieve reacties brengen me nog dieper in de put. Terwijl de mensen het allemaal zo goed bedoelen.", snikte ik.
Sophia kwam wat dichter.
"Rustig. Maak je geen zorgen. Ik ben hier om je te helpen. Alles wat je me vraagt, zal ik proberen te doen, zolang je maar geen drugs vraagt."
Ik knikte.
"Dank je.", prevelde ik.
Een tijd was het stil, maar dan begon Sophia de conversatie, weer op te starten en praatte over allerlei dingen. Toen kwamen we bij het onderwerp telefoons en gsm's."Weet je ik vind het best wel stom, hier kan ik niemand bellen. Niet sms-en. Ik heb bijna geen contact."
"Dat is inderdaad wel stom. Wil je dat ik jou een gsm ga halen? ", stelde ze voor.
"Als je hem niet zelf betaald, vind ik dat een strak plan.", glimlachte ik.
Harry Edward Styles
Haar bruine licht gekrulde, glazende, prachtige haren laggen op haar schouders en met de mooiste blik keek ze me aan. De ogen die de mijne vonden, fonkelden en er zat een tikkeltje speelsheid in. Ze beet op haar lip en wreef met haar zachte handen door mijn krullen. De geur van vanille trok tot diep in mijn neusgaten en de kleine op elkaar gedrukte lijntjes kwamen steeds dichter bij de mijne. Een zachte adem blies als een wervelwind over mijn gelaat. We waren nog maar enkele centimeters van elkaar verwijderd en ....
"Harry!", schreeuwde Liam.
Geschrokken keek ik de vier lachende jongens aan.
"Eindelijk, man waar zat jij met je gedachten?", vroeg Niall nieuwsgierig.
Ongemakkelijk glimlachte ik. Een diepe zucht verliet mijn mond. Moesten ze dit echt op dat moment doen? Ik bedoel ....
"Hazz?", weer klonk de stem van Louis.
Ik keek hem aan.
"Sorry, euhm bij de thuiskomst van mijn moeder.", verzon ik weer snel.
"Oh? Ben je zeker? Is het niet één of andere griet?", vroeg Niall nieuwsgierig.
Ik rolde geïrriteerd met mijn ogen.
"Als ik zeg dat het de thuiskomst van mijn moeder is, is het de thuiskomst van mijn moeder.", bracht ik er chagrijnig uit.
Liam schudde met zijn hoofd en gebaarde naar Niall dat hij het moest laten. Hij was altijd al zo een beetje de bemiddelaar en de bezorgde van ons allemaal geweest.
"De thuiskomst komt wel in orde.", zei Louis dan.
Een schamper lachje forceerde ik op mijn gelaat. Ze bedoelden het allemaal goed, maar momenteel had ik andere dingen aan mijn hoofd. Hoe ging ik haar hart overwinnen? Zou ze me bellen? Had ze wel een gsm? Dat waren vragen die al de hele tijd mijn gedachten teisterden.
Super mooi ! 
! 