Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-06-12 21:13

[VER] Zinloos

Geplaatst door de TopicStarter : 19-06-12 21:13

Na een tijdje met het idee in m'n hoofd gezeten te hebben en enkele poging gewaagd te hebben, heb ik toch besloten dat ik dit verhaal wil uitwerken. Aangezien ik bijna vakantie heb, heb ik hier alle tijd voor. Omdat het één van de eerste keren is dat ik echt serieus aan een verhaal begin, wilde ik het op bokt zetten. Alle tips zijn welkom.

Het verhaal:
Het verhaal gaat over Lea en Maria. Lea is wat je noemt een probleemkind, weet dit van zichzelf maar voelt zich verschrikkelijk ongelukkig ondanks haar toch makkelijke leventje. Maria is het tegenovergestelde van Lea. Ondanks alles zijn deze 2 meiden op jonge leeftijd bevriend met elkaar geraakt. Mijn idee voor het schrijven is in 2 perspectieven. Het perspectief van Lea, wat zich afspeelt voor de brief die ik helemaal aan het begin geschreven heb en het perspectief van Maria, die vertelt hoe zij Lea heeft leren kennen en hoe ze vriendinnen geworden zijn. Over de titel ben ik het nog niet helemaal eens, maar goed op bokt moet je toch een titel hebben.

###############################################################################################

Proloog
Lieve Maria,
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met vertellen. Laat ik maar beginnen met het feit dat je een geweldige meid bent. Als het maar even tegenzit moet je onthouden dat je geweldig bent, dat mensen je zouden moeten waarderen vanwege je zelfvertrouwen, je hulp naar anderen toe en je vermogen om anderen te begrijpen. Ik weet dat je het niet makkelijk hebt en daarom moet je dit weten.
Ik weet ondanks dat je deze brief nog niet ontvangen heb, dat je dit met tranen in je ogen zult lezen. Ik kan niet verwachten dat je begrijpt waarom ik op deze manier gehandeld hebt, ik kan alleen maar bidden dat je het enigszins snapt. Maar het allermeest bid ik voor jou, dat jij een geweldig leven mag krijgen, dat alle geluk die er op de wereld is naar je toe mag komen, want dat verdien je. Voor mij is het inmiddels te laat, ik ben te ver heen om nog overeind te kunnen komen. Jarenlang heb ik alle hulp afgeslagen en alles in m’n eentje opgeknapt. En nu, nu is het te laat. Ik weet dat je denkt dat dit het niet was en dat ik altijd nog hulp had kunnen aannemen, maar ik heb een bepaalde trots weet je. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen, niet op de steun van anderen te moeten wachten omdat ik het zelf niet kan. Het leven heeft me tot een vechter gemaakt, iemand die zal strijden tot het laatste moment. Maar lieve Maria, dit laatste moment heb ik niet mogen halen. Ik ben niet zo sterk als ik altijd dacht te zijn, nee ik ben het tegenovergestelde. Ik ben een zwakkeling, iemand die het niet verdiend om te leven, iemand waar anderen beter af zouden zijn als ze deze persoon niet zouden kennen.
Ik ben altijd een probleemkind geweest. Ik was een huilbaby, daarna een kind dat niet goed kon mee komen op school en vervolgens een verschrikkelijke puber waar volwassenen niet mee om konden gaan. Ik ben mijn geloof verloren en heb het weer hervonden. Ik heb in de korte tijd dat ik leef, heb ik alles gedaan wat God verboden heeft. En nu, nu bid ik tot Hem , dat iedereen die in mijn leven is geweest gelukkig mag worden zonder mijn aanwezigheid. Ik ga hier weg Maria, naar een plaats waar het beter is.
Ik schrijf deze brief om je te bedanken, te bedanken voor het geduld dat je met me had. Dat je er altijd voor me was ondanks dat ik je hulp iedere keer weer afsloeg. Ik wil dat je weet dat ik gevochten heb, tegen anderen maar het meest tegen mezelf.
Het ga je goed meid,
Liefs,
Lea

Lea
Het was zondagochtend, ik denk rond een uur of elf en ik hoor voetstappen op de trap. Ik zucht geërgerd want ik weet alweer hoe laat het is. Ik draai me om, kruip onder de dekens en doe alsof ik slaap. “Lea, misschien dat je er eens uit moet komen?” Ik hoor m’n moeder de slaapkamer in komen en ik weet zonder te kijken dat ze geïrriteerd m’n kamer rond kijk. “Als je dan toch wilt blijven liggen, zorg dan wel dat je je kamer opgeruimd hebt voordat je beneden komt.” Ik hoor haar omdraaien en m’n kamer weer uitlopen. Ik kom overeind en kijk rond, er liggen wat kleren, wat schoolboeken, m’n laptop ligt midden in m’n kamer en over de hele vloer liggen wat papiertjes en andere kleine frummeltjes. Ik kan nu net zo goed m’n bed uit gaan. Daar gaat m’n uitslaapochtend. Ik kom overeind en ik voel dat ik het gisteravond toch iets te gezellig heb gemaakt. Ik laat me vermoeid weer terug zakken op m’n bed en zoek blindelings het elastiekje dat op m’n nachtkastje ligt. Poging twee om overeind te komen denk ik bij mezelf en sleep me vervolgens letterlijk m’n bed uit. Ik gooi m’n haar in een knot en begin toch maar met opruimen, als ik ergens niet op zit te wachten is het ruzie. Na de eerste paar kledingstukken netjes op m’n stoel gelegd te hebben, ben ik er klaar mee en ga naar de badkamer. Ik kijk in de spiegel en ik beslis dat ik er wel eens beter uit heb gezien. Mijn huid is extreem bleek, er zitten kringen onder m’n ogen die zelfs met de beste foundation niet weg te werken is en m’n haar is vet. Ik haal de resten make-up af van gisteravond en ga naar beneden. “Het lijkt net of je net uit je graf bent gekomen,” begroet m’n broer me. “Ook goedemorgen,” mompel ik terug, en ik loop naar de keuken. “Is je kamer opgeruimd?” Begint m’n moeder. Ik kijk haar aan en ik twijfel of ik moet liegen of dat ik maar gewoon moet zeggen dat ik er geen zin in had. “Sorry mam, ik ben er echt te moe voor.” “Dat had je wel eens mogen bedenken voordat je gisteravond weg ging.” Ik weet dat ze gelijk heeft maar ik wil haar gewoon geen gelijk geven. “Je kan je ook een keer niet zo druk maken over m’n kamer en gewoon de deur dicht gooien en er niet meer naar kijken.” M’n moeder zucht, draait zich om en laat me weten dat ze geen zin heeft in deze discussie. Mooi, ik ook niet. Ik weet heus wel dat ik wat makkelijker had kunnen zijn en dat ik niet ook gewoon m’n kamer had kunnen opruimen. Ik pak wat te eten en loop vervolgens weer naar boven. Eenmaal boven aangekomen bedenk ik me dat ik geen zin heb om te eten en laat het vervolgens staan. Het enige wat ik nu goed kan gebruiken is een sigaret en ik bel Jonathan. “Ja?” Hoor ik slaperig aan de andere kant van de lijn, ik had het kunnen weten Jonathan slaapt nog, die heeft waarschijnlijk een nog wildere nacht gehad dan ik. “Hey gozer,” blèr ik door de telefoon, “jij hebt mijn peuken nog.” Zonder antwoord te geven hangt hij op. Geen sigaret dus vanochtend.

Maria
“Mam, hoe lang duurt het nog?” Ik hup zenuwachtig in mijn gordel. “Nog een kwartiertje, lieverd,” antwoordt mijn moeder. Het is mijn allereerste ponykamp en dus mijn allereerste week zonder mijn ouders. Ik had de verhalen in een tijdschrift gelezen en het leek me fantastisch, een week lang je eigen pony met allemaal andere meisjes van mijn leeftijd. Zoals mijn moeder had gezegd, een kwartier later zijn we er, ik stap uit en wordt plots overvallen door verlegenheid. Eén van de begeleiders komt direct naar me toe. “Hallo, ik ben Floor en ik leid dit kamp deze week. Wie ben jij?” Ik kijk haar met grote ogen aan en stamel m’n naam. Mijn moeder begint te lachen: “Normaal gesproken is ze niet zo verlegen hoor, ik denk dat het aanzicht van al die vreemde mensen gewoon een beetje veel is.” “Dan hebben we aan het eind van de week dus een heel leuk meisje in ons midden dus,” zegt Floor tegen m’n moeder. Ondertussen kijk ik om me heen, ik zie verschillende meisjes lopen maar één van de meisjes trekt m’n aandacht. Iets in haar verschijning doet me krimpen, maar maakt me aan de andere kant ontzettend nieuwsgierig. Ze is niet helemaal zoals de andere meisjes met haar vuurrode haar. Ze staat een beetje verveeld om zich heen te kijken terwijl haar vader haar spullen aan het uitpakken is. Langzaam draait ze mijn richting op en zodra ze ziet dat ik kijk, komt ze naar me toegelopen. “Hoi, jij komt hier ook een week op kamp zo te zien? “ Ik glimlach, blij met wat aanspraak. “Ja en het lijkt me fantastisch,” zeg ik tegen haar. Het meisje kijkt me lachen aan. “Ik weet zeker dat wij vriendinnen zullen worden,” zegt ze. Ik draai me om naar mijn moeder en zeg: “Kijk mam, dit is mijn nieuwe vriendin.” Mijn moeder zucht opgelucht en Floor begint te lachen. “Heerlijk, die kleine meisjes,” zegt ze, “ze kunnen met iedereen bevriend zijn.” Het meisje naast me kijkt haar aan en antwoordt brutaal: “Nou ik niet hoor.” Ik schrik van haar brutaliteit en ik wacht gespannen af wat Floor hier op te zeggen heeft. Ik heb altijd geleerd van m’n moeder dat je beleefd moet doen tegen volwassen en dat het één van de slechtste dingen is dat je kan doen. Floor lijkt hier echter niet van op te kijken en negeert het antwoord van het meisje. Ze richt zich weer op mijn moeder en gaat verder met het gesprek. Ondertussen kijkt het meisje mij afwachtend aan. “Waar wacht je nog op?” Vraagt ze. “Ga mee de paarden bekijken.” Ik kijk naar mijn moeder en ziet dat ze toestemmend knikt. “Oké is goed.”

Nomineer dit bericht ×