Bokt.nl

Citaat:

Just me…
‘Nee, wacht.’ Dat was ik. Ken je dat? Dat je iets zegt, waarvan je later spijt hebt? Nou, dit was zo’n uitspraak.’ Wat’? Dat was Niek. Ik was als sinds de eerste week verliefd op hem. Sinds de eerste minuut kan je beter zeggen. Hij was echt zo’n jongen die niemand zag staan. Hij was een beetje het buitenbeentje van de klas. ‘uhhh… nee, laat maar.’ Tssss. Weer zo’n stomme opmerking. ‘zeg maar, je hebt nu toch al tegen gehouden.’ Oh nee he, nu lijk ik net zo’n stalker. Schiet er door mijn hoofd. Het is net of hij mijn gedachten kan lezen, want snel zegt hij er achteraan: ‘oh, nee, zo bedoelde ik het niet hoor, het was alleen…’ Het viel stil. Pas na een poosje kan ik pas weer zeggen ‘ik uhhh. Ik vroeg me af… misschien kunnen we een keer samen huiswerk maken?’ eindelijk kwam er iets zinnigs uit mijn mond. Het kan soms best moeilijk zijn om zinnige zinnen te zeggen. Zinnige Zinnen Zeggen. Grappig. ‘Ja tuurlijk. Leuk.’ dat antwoord had ik niet verwacht. Ik had de afgelopen weken elke avond geoefend wat ik zou zeggen. Ik had al talloze afwijzingen bedacht, maar dat hij ‘ja’ zou zeggen, had ik niet verwacht.
We wisselden nummers uit en ik liep de klas uit. Dat ging beter dan ik had gedacht.

Ik ben trouwens Naya. Of nou ja… officieel is het Nayedi van den Wal. Toen ik geboren werd waren mijn ouders net op wereldrijs geweest. Ze waren een heleboel mooie namen tegengekomen en Nayedi vonden ze de mooiste, zeiden ze. Maar al na de eerste paar weken begonnen mijn ouders al te twijfelen over mijn naam. Ze vonden hem toch niet zo mooi en ze vinden hem ook onhandig. Dus hebben ze mijn roepnaam veranderd in naya. Niet dat dat echt een handige naam is. De eerste dag van school zeiden alle leraren mijn naam fout, want mijn officiële naam is nog steeds Nayedi.

Hey. Hoi. Hoe gaat ie? Ik was al een uur aan het oefenen wat ik morgen zou gaan zeggen. Morgen gaan Niek en ik samen bij hem thuis huiswerk maken. ik kon nog niet slapen. Het was al 23.11 uur. Uhhhh… 10 over 11. Ik was al om 9 uur naar boven gegaan, want ik wilde er zeker van zijn dat ik goed uitgerust was. Dat kon ik nu wel vergeten.
Hoe zou Niek zich nu voelen? Zou hij zenuwachtig zijn? Hij is niet echt populair, dus hij zou ook niet echt veel dates gehad hebben. kon ik dit eigenlijk wel een date noemen? Warom is hij eigenlijk niet populair? Hij ziet er toch goed uit? Hoe zou zijn huis eruit zien? Met honderdduizend vragen in mijn hoofd viel ik in slaap.

Opeens werd ik wakker. Snel sprong ik op. Ik had mijn kleren al klaargelegd. Een superleuk donkerblauw jurkje met witte strepen en een witte legging. Ik had zelfs bijpassende oorbellen.
Snel trok ik mijn jurkje aan. Ik voelde aan mijn haar. Is het nu nog steeds nat? Ik keek op mijn wekker. 1.54. oliebol. Het was pas 5 voor 2 ’s nachts. Typisch weer zo’n actie voor mij. Midden in de nacht opstaan en mijn kleren aan trekken. Ik nam me voor om dit aan niemand te vertellen en ik sprong weer in bed. Nu was ik natuurlijk weer veel te hyper om te slapen. Dan maar een boek lezen. Ik was een heel spannend boek aan het lezen. Het ging over een meisje dat gekidnapt was. Ze kreeg bijna geen eten en net toen de politie het huis waar ze zat doorzocht, moest ik eten. Kon ik nu mooie het spannende stuk lezen. Bladzijde 245, las ik. Ik had al 15 bladzijdes gelezen. Met mijn dissectie is dat niet niks. Lezen is moeilijk voor me, maar ik vond het altijd leuk om te doen. dan kon ik me even helemaal op een andere wereld vestigen. Geen huiswerk, geen Niek en geen gezeur aan mijn kop dat ik mijn kamer moet opruimen. Gewoon het spannende moment in het boek en verder niets.

Piep piep piep piep piep piep. De wekker. Piep piep piep baf. Mijn hand die de wekker tot koekkruimels slaat. Ik kreun een beetje. Wat was er ook al weer te doen vandaag? Niek!
Ik spring op, kijk op mijn wekker: Jep, 7.00 uur. Gouw aankleden. Waar had ik mijn jurkje nou ook al weer gelaten? Aaahhh. Er wamt een kreet van frustratie uit mijn mond. Ah, ik zag hem al!
Ik hees me in mijn jurkje en mijn legging, deed mijn oorbellen in, greep mijn tas van de vloer die ik de vorige avond al had ingepakt, propte een rijstewafel en een broodje in mijn mond en snelde de deur uit. Vanwege die jurk was ik al wat laat.

met tegenwind fietste ik naar school. Diep in gedachten verzonken trapte ik door. ik moest een aardig stuk, zo’n 3 kwartier. Maar voor dat ik het wist fietste ik het schoolplein al op. Het was nog rustig, blijkbaar had ik hard gefietst. Ik zetten mijn fiets in de stalling en keek rond of er al iemand was waar ik mee kon praten. Buiten niet, maar misschien zit er binnen iemand… met iemand bedoelde ik natuurlijk Niek. Niek zat altijd alleen. Dan stond hij in de aula een beetje op zijn Ipad te spelen. Ik kreeg maar geen ipad van mijn ouders. Te duur. Tsss. Mijn vader vond zijn nieuwe auto van 12.000 euro toch ook ‘niet duur’ daarbij is de prijs van een ipad niets.
Zo zijn ouders nou altijd. Als ze iets voor zichzelf willen kopen is alles goedkoop. En als ik een keer iets leuks voor m’n verjaardag vraag, barsten ze in lachen uit.

‘Naya!’ ik schrok op. ‘Ik snap best dat natuurkunde heel saai is, maar ik neem toch aan dat dit minder erg is dan je type-ex.’ Dat was meneer Menschen. Hij gaf natuurkunde. Best een leuke leraar. Voor zover leraren leuk kunnen zijn dan… Meneer Menschen ging verder, maar ik luisterde al niet meer. Ik keek naar Niek. Hij zat weer eens alleen. Ik nam mezelf voor om een keer naast hem te gaan zitten. Hij zat altijd alleen, en ik soms ook. Al mijn vriendinnen zaten in de 4e van vwo. Ik zat in de 3e. maar dat was niet erg, ik had me erover heen gezet en ik kon ze altijd nog in de pauzes zien. Ik had in deze klas niet echt vriendinnen. Het waren vooral popi-opi typetjes. Ik keek weer naar Niek. Of eigenlijk nog steeds. Oh, man wat is ie leuk.

Triiiiiiiiiiiiiing. De bel. Yes pauze! Na de pauze nog maar 1 uurtje, en dan was ik uit. Dan ging ik mee met Niek. Naar zijn huis.
‘hee!’ hoorde ik ineens achter me. ‘hee, soof.’ Sophie was een van mijn beste vriendinnen. Ze was er altijd voor me. Het was net alsof mijn zusje was. Onze namen werden ook vaak door elkaar gehaald. ‘ik ben mijn lunch vergeten, heb jij nog een broodje over?’ ik tuurde in mijn tas. ‘altijd!’ eigenlijk had ik niets over, maar ik kon ook wel vertoeven op één broodje.
We liepen samen naar het bankje waar onze vriendengroep altijd zit. Noah, lies en mees, het vriendje van lies, zaten er al. Alleen dominique en Casper waren er nog niet. Maar wat die aan het uitspoken waren, wilde ik liever niet weten. ‘hee’ riep ik al vanaf een afstandje. ‘hoe gaat ie?’ ‘perfect!’kreeg ik meteen toegeroepen van mees. Hij gaf Lies een kus op haar wang. Wat een perfect stel was het toch. ‘he, maarruu,’ begon lies ‘ jij ging toch vanmiddag huiswerk maken met die Niek?’ bij het woordje huiswerk maakte ze met haar vingers het luchtkomma gebaar. Ik bloosde. ‘hm-m’ kon ik alleen maar uitbrengen. ‘hoeeee’ riep mees. ‘he, bemoei jij je even niet het haar liefdesleven’ riep Noah gelijk beschermend, met een lacherige ondertoon. ‘inderdaad.’ Voegde ik eraan toe. ‘en trouwens, het is niet mijn liefdesleven. We gaan huiswerk maken.’ op dat moment kwamen dominique en Casper aangelopen. ‘en wat hebben jullie lopen uitspoken?’ riep Sophie net iets te hard. Maar de twee keken elkaar aan op een manier die niet voor alle leeftijden geschikt was, dus riep ik wijselijk: ‘laat maa weer!’ inmiddels had ik best wel honger, dus haalde ik mijn twee boterhammen met ei uit mijn tas en gaf er een van aan sophie. ‘je lust wel ei, he?’ ‘tuurlijk’ antwoordde Sophie en dankbaar nam ze het broodje aan.

Triiiiiiiiiiiiiing. Ahhhhhhhhh!! Ik kon wel gillen! Eindelijk was het zo ver. Ik was echt tè hyper.
‘hé.’ Hoorde ik achter me ‘zullen we gaan?’ ‘oke’ zei ik zo rustig mogelijk.
Ik pakte mijn fiets. ‘we hebben echt veel huiswerk voor morgen’ zei ik om een gespreksonderwerp te hebben. gelukkig reageerde Niek er goed op ‘ja, kunnen ze niet een beetje rekening met ons houden?’ ik wilde bijna ‘maar anders had ik niet zo’n goede smoes gehad om bij jou te zijn.’ Zeggen, maar gelukkig hield ik net op tijd mijn mond. In plaats daarvan lachte ik schaapachtig.

‘hoi’ dat was de moeder van Niek. Ze had zichzelf voorgesteld als jolanda. ‘dus jij bent Naya. Ik heb al veel over je gehoord’ ik begon te gloeien. Hij had het over me gehad. ‘mam!’ zei Niek beschaamd. ‘Oh sorry. Ik zal jullie met rust laten.’ Ik zag dat niek bloosde. ‘uhh, wil je wat drinken?’ ik knikte ‘colaatje?’ ‘lekker.’
Samen gingen we naar boven. Zijn kamer was helemaal op zolder. Het was een mooie grote kamer. Hij had er zelfs een oude bank in staan. ‘wauw’ wist ik uit te brengen. ‘dank je.’ Zei hij lachend. ‘ga maar ergens zitten, en pleur je tas maar neer.’ Dat deed ik maar al te graag. Niek pakte zijn agenda. ‘even kijken. We hebben voor morgen wiskunde, Nederlands, techniek en Frans huiswerk. Waar zullen we mee beginnen?’ ‘uhhh… Frans?’ ‘oke, alleen oefening 20’ ik pakte mijn tas en pakte mijn spullen. Heel even keek ik op. We keken elkaar aan. Heel even maar, maar dat was precies genoeg.

Citaat:

Ik keek op de wekker. 00.28. ik kon nog niet slapen. Nou ja, geeft ook niet. Morgen is het toch zaterdag. Ik pakte mijn laptop. Dan maar even op hyves. Ik had vorig weekend een paar leuke foto’s gemaakt. Die kon ik nu mooi op mijn hyves zetten. Mijn blik viel op een foto waar ik in een nieuw jurkje stond. Het was een best mooie foto geworden. Ik zette er een paar hartjes bij, en ik maakte er een vel roze lijst omheen. Mooi. Nu nog een onderschrift. Just Me. Schreef ik eronder. Nu was ik tevreden. ik hield wel van foto’s bewerken. Zo kon je dingen die al mooi waren helemaal perfect maken. ik was best perfectionistisch, ook al zeg ik het zelf. ik hoorde dat het begon te regenen. En dat noemden ze lente… rustig viel ik in slaap. De volgende ochtend was ik volmaakt gelukkig. Alsof alles klopte. Ik had een soort rust die ik al een hele poos niet had. Ik ging naar beneden. ‘goedemorgen!’ zei ik blijkbaar iets te enthousiast, want mijn Lieke, mijn zusje, beet me al weer toe: ‘zo, sinds wanneer heb jij geen ochtendhumeur meer?’ ik hield wijselijk mijn mond. Mijn jongste zusje wist altijd precies die dingen te zeggen, waardoor ik niets meer kon zeggen. We hadden een best groot gezin. We waren met 4 kinderen. Allemaal meisjes. Mijn jongste zusje, Lieke dus, was zeven. Daarna had ik nog een zusje van twaaf, lola en een grotere zus, Fé, van 20. Tussen Fé en ik zat ook nog een zusje, maar die is op 1 jarige leeftijd overleden aan een ziekte aan haar hart. ‘Goedemorgen’ zei ik weer. Dit keer tegen mijn vader die de krant aan het lezen was. ‘goedemorgen’ kreeg ik terug te horen. Jammer genoeg was dat niet zo overtuigend. Ik hield het voor gezien, en ging naast mijn vader aan de keukentafel zitten. Op dat moment kwam mijn moeder ook binnen. ‘Hé, meisje. Was het leuk gisteravond?’ ik was blijven eten bij Niek, het was zo gezellig geweest. En bovendien hadden we ons huiswerk nog niet af gehad. ‘hm-mm’ ik voelde dat ik bloosde, maar blijkbaar merkte mijn moeder dat niet op, wat ze vroeg alweer door. ‘papa en ik gingen vast slapen… wat hebben jullie geten?’ vroeg ze geïnteresseerd. ‘Pizza’ zei ik alsof ik heel druk had. Mijn moeder begreep de hint en vroeg niet verder. ‘zullen we vanmiddag naar het zwembad gaan?’ stelde mijn vader voor. ‘ja!’ riep Lieke. Zo gezegd, zo gedaan. We gingen dus naar het plaatselijke zwembad. Gelukkig mocht Sophie ook mee. Anders was ik voor geen goud meegegaan.

Samen zaten Sophie en ik in het bubbelbad. ‘zullen we leuke jongens zoeken?’ stelde Sophie voor. ‘oke.’ Zei ik gelijk. Ik dacht niet eens aan Niek. We keken rond. We hadden al een paar aardige jongens gespot, maar echt leuk waren ze niet. Ik had één iemand gezien, die was op zich wel leuk, maar meer voor sophie. ‘hé, die is wel leuk voor jou. Die zit toch bij ons op school?’ zei sophie opeens. Ik keek rond ‘waar dan?’ ‘daar, bij het buitenbad’ ik keek naar buiten. ‘oliebol!’ riep ik uit. ‘dat is Niek’ ‘dat is toch die jongen die jij zo leuk vond?’ zei sophie plagerig. ‘jonge, hij mag me zo niet zien! Dan wil hij me nooit meer’ dat meede ik echt. Ik had een oude gouden bikini aan die eigenlijk een beetje te klein was. Sophie keek naar me ‘je ziet er prima uit.’ Zei ze geruststellend. Ze sleurde me mee. ‘kom, we gaan even gedag zeggen’ ik liet me meesleuren zonder al te veel protest. Ik had eigenlijk ook wel zin om hem even te zien.
Ik zat in het raamkozijn in mijn kamer. Ik dacht aan het zwembad. Het was erg leuk geweest, gister. Met zijn vieren, Niek, Sophie, een jongen die sophie kende en ik, waren we voor mijn gevoel wel duizend keer wan de glijbanen af geweest. We maakten grapjes met zijn vieren, en Niek speelde zelfs met mijn zusjes. Zo lief! ‘Naya! Eten!’ hoorde ik van beneden. Ik snelde de trap af. We aten mijn lievelingseten; lasagne. En Fé at ook mee. ‘meisje, waar zit je toch met je hoofd. Ik heb je een kwartier lopen roepen’ mopperde mijn moeder. Fé lachte. Ik had het aan haar verteld. Van Niek. Ze zei nog: ‘toen ik voor het eerst een vriendje had, waren papa en mama de hele tijd aan het zeuren dat ik de hele tijd in dromenland zat’ natuurlijk had ik verontwaardigd gezegd dat hij mijn vriendje niet was, maar echt geloofwaardig klonk het niet.
Na het eten ging ik met mama en Fé een film kijken. Het was echt heel gezellig, en tussen neus en lippen door heb ik zelfs aan mama verteld dat er een hele leuke jongen in mijn klas zat. Mijn moeder vond het helemaal geweldig natuurlijk. Na de film is fé bij mij in wezen ‘logeren’ en hebben we nog in de kleine uurtjes gekletst over van alles en nog wat. Vooral over jongens natuurlijk. Niet echt slim, want de volgende dag moest ik weer naar school. Gelukkig heb ik over hel algemeen niet veel slaap nodig.
Piep piep piep piep piep piep piep. De wekker. Piep piep piep, baf. Mijn hand de de wekker tot koekkruimels slaat. Het was weer maandag. Niet echt de leukste dag van de week, en al helemaal niet als je de vorige avond pas om een uur of 2 lag te slapen, maar vandaag had ik er echt zin in. Ik sprong zo enthousiast mogelijk voor de vroege ochtend uit bed. Ik keek eens in mijn kast, en vond mijn leuke nieuwe jeans, met een leuk T-shirt met een poesje erop, een de statigste sokken die je ooit heb gezien. Niet dat je die zag onder mijn schoenen, maar toch. Daarna smeerde ik nog wat oogschaduw en mascara op mijn ogen die echt heel leuk bij mijn shirtje machte, en rende naar beneden. Ik had nog genoeg tijd om een lekker broodje gezond te maken. zonder ham, want ik was vegetariër. Ik vond het gewoon zielig om dieren op te eten. ‘waar is Fé?’ vroeg ik. ‘die is al aan het werk.’ Kreeg ik van mijn vader te horen, die de ranzige gewoonte heeft om met volle mond te praten. ik keek in de koelkast en begon met het smeren van mijn boterham. Mijn brood werd belegd met sla, tomaat, mosterd (ik was een officiële mosterdverslaafde), ei, kaas en kappertjes in die volgorde, en werd in een trommeltje, in mijn tas gepropt. Daarbij werden ook 2 pakjes sinaasappelsap gedaan, en een eierkoek. Zo. Ik was er ook weer klaar voor. Ik keek op de klok. Ik hoefde pas over een half uur te gaan. Kon ik mooi nog even mijn mail checken. Postvak in: 12 berichten. Stond er. Zo, ik kon mijn half uur wel vullen. Mijn blik biel meteen op een mail van: nieklaagkamp@gmail.com. Yes! Een mail van Niek! Snel opende ik de mail.
Hee,

Hoe gaat het?
ik ben je nummer kwijt, dus doe ik het maar ff zo.
Ik heb 2 bios kaartjes gewonnen, en ik vroeg me af of je mee wilde…
T is morgen al… om 8 uur
Ik hoor het wel.

Niek

Ahhhhhhh!! Ik kon wel gillen. Of eigenlijk… ik was aan het gillen. Oeps. Snel mailde ik terug:
He,
Ja leuk! zal ik naar je toe komen?
Om een uur of half 8?

X

Ik twijfelde of ik die x liet staan, maar ik besloot van wel. Ping. Alweer een mail terug.

Hoi,

Ik haal je wel op om half 8.
Tot zo.

X

Yes, Yes, Yes!! Ik had gewoon een date! Een echte! Met Niek! Ik keek op de klok. oliebol. Ik was de tijd vergeten. Ik huppelde zo ongeveer de deur uit. Mijn dag kon niet meer stuk.
Het eerste uur had ik aardrijkskunde. Naast Niek. Aardrijkskunde saai? Vandaag niet. De dag vloog om. Ik had met noah afgesproken om na school te gaan shoppen. Ik moest natuurlijk wel goed voor de dag komen op mijn date met Niek. Een Date. Een echte.
‘ja, dat is leuk!’ riep noah uit. Ik had een superleuk paarsgestreept shirtje aan met een geel vestje. Lekker vrolijk. Met mijn nieuwe jeans zou dat een hele hippe mach worden. ‘ja. Dit word het’ zei ik vastberaden. ‘nu hoef ik alleen nog oorbellen enzo te hebben’ zei ik tevreden. ik vond nog hele leuke gele oorbellen en armbanden. Mijn maandelijkse kledinggeld is eraan op gegaan, maar het was het waard. Eenmaal thuis sprong ik onder de douche, en maakte mijn huiswerk vast. ‘meiden, eten!’ hoorde ik uiteindelijk van beneden. Ik rende naar beneden. ‘ik ga vanavond weg, hoor’ deelde ik mee. ‘nee, je moet oppassen, weet je nog?’ zei mijn vader. ‘oh ja, oliebol!’

Citaat:

ik keek smekend naar fé. Misschien… ze knikte ‘ik doe het wel’ ik rende naar haar toe en gaf haar een knuffel. ‘dankje, dankje, dankje!’ wist ik uit te brengen ‘vanavond wil ik alles horen’ fluisterde ze in mijn oor. Ik lachte stilletjes.
Typisch fé. Ik was blij dat ik zo’n lieve zus had. Ik kon alles met haar delen. ‘wat zitten jullie te grijnzen’ zei mijn moeder die net de keuken binnen kwam lopen. ‘Naya moet vanavond weg, dus ik pas even voor haar op’ was fé me voor. ‘zo, jij boft maar met zo’n zus’ zei mijn moeder ‘inderdaad’ zei ik tevreden. en ik was ook tevreden.
Na het eten vroeg ik aan fé: ‘wil jij me even helpen met mijn haar?’ fé deed een kappersopleiding, dus dat kwam mooi uit. ‘je ziet er geweldig uit’ zei fé toen ik helemaal klaar was. Ik keek in de spiegel. Ik was tevreden. mijn jeans stond inderdaad super bij mijn nieuwe shirtje en vestje. Mijn haar was mooi ingevlochten en opgestoken aan de achterkant. ‘dank je’ zei ik. Dat meende ik. ‘graag gadaan’ ik zag in haar ogen dat ze dat ook meende.
Triiiiiiiiiing. De bel. Een adrenalinestoot schoot door mijn lijf. Dat was Niek. Fé schoot ervandoor. ‘ik ga wel’ zei ze lachend. Toen ik ook beneden aankwam stond Fé bij de deur met Niek te praten. ‘hoi’zei ik. ‘he’ kreeg ik terug te horen. Nu was ik gelukkig. Samen fietsten Niek en ik naar de bioscoop. Het was niet lang fietsen. Een kwartiertje. We kletsten over van alles en nog wat. Voornamelijk school. Ik kwam er ook achter dat hij –net als ik- heel erg van dieren hield. Vooral honden. Ik vroeg mijn ouders al jaren om een hond. Voor sinterklaas, voor mijn verjaardag, gewoon op een doordeweekse dag. Altijd. Helaas is al mijn gezeur al die jaren voor niets geweest. Inmiddels waren we aangekomen bij de bioscoop. Ik was hier al meerdere malen geweest met kinderfeestjes op de lagere school, of gewoon gezellig met mijn vriendinnen. Het was een groot pakhuis dat was omgebouwd naar bioscoop. Het leuke ervan was, dat het hele grote en hele kleine zalen had. ‘welke film vind je leuk?’ vroeg Niek aan me toen we eenmaal binnen stonden. ‘mij lijkt die wel leuk’ ik wees een film aan over een komedie van een man er een vrouw. ‘oke, dan gaan we naar die. Maar dan moeten we nog wel een halfuurtje wachten’ zei Niek die tegelijkertijd op zijn horloge keek. Dat vond ik niet erg, dus we wisselden de gewonnen kaartjes voor de ‘echte’ kaartjes en gingen aan een tafeltje zitten met wat drinken. ‘ben jij hier al vaker geweest?’ vroeg ik uiteindelijk om wat gespreksstof te hebben. domme opmerking. Natuurlijk is hij hier geweest. Ongeveer iedereen in deze stad was hier wel eens geweest. ‘één keer’ blijkbaar was de opmerking toch niet zo stom geweest, want snel vertelde hij er achteraan: ‘maar toen moest ik alleen mijn zusje ophalen.’ ‘dus je heb hier nog nooit een film gekeken?’ vroeg ik ongelovig. Hij schudde zijn hoofd terwijl hij dronk. Het zag er grappig uit, dus ik schoot in de lach. Niek proestte met me mee en spuugde daarmee zijn cola over de tafel heen. Ik lachte nog harder en hij ook. Het werd een zootje. ‘ik pak even wat servetten.’ Zei ik toen we uitgelachen waren. ‘ik ga met je mee’ ik weet niet waarom, maar van dat antwoord werd ik warm van binnen. nu wist ik wat vlinders in je buik betekende. Toen we alles goed en wel plakvrij hadden gekregen, zijn we vast naar de zaal gegaan. Het was een kleine zaal met aan de wanden grote rode gordijnen. Naast elke stoel stond een telefoon voor als je wat te eten of te drinken wilde. Helemaal voor in zat een stel van in de 40. Ze zagen er nogal klef uit. Toen de film eenmaal begon waren er nog geen mensen bij gekomen. Blijkbaar was deze film niet echt populair. Desondanks was de film geweldig. Heel grappig. Na het eerste deel van de film was er pauze. ‘vind je de film leuk tot nu toe?’ vroeg niek aan me. ‘ja!’ zei ik alsof hij me ten huwelijk vroeg. Ik voelde dat ik rood werd. Het was stil. Hij werd ook rood. Samen gingen we op een bankje zitten. ‘Alle mensen voor de film Maybe You Like Me mogen weer naar de zaal komen’ werd er door de stilte geroepen. Dat was onze film.

Het tweede deel van de film kon ik niet goed opletten. Wat zou er gebeurd zijn als we niet werden geroepen? Opeens fluisterde Niek in mijn oor ‘ik ga wat drinken bestellen, wil je ook wat?’ ik voelde zijn warme adem in mijn nek. Ik moest er bijna van rillen. Maar niet wan walging. Van…. Van ongeloof. ‘hm-mm. Cola.’ Wist ik uit te brengen.

Na de film was ik weer eens helemaal in de wolken. Al helemaal toen Niek had gevraagd: ‘zullen we een ijsje eten?’ daar kon ik natuurlijk geen nee op zeggen. We fietsten naar de ijssalon. Ik nam een bolletje bananenijs, en Niek chocola. Samen wandelden we langs de winkels. Dit lijkt wel een film dacht ik. Precies op dat moment pakte Niek mijn hand. Zijn hand was warm. En dat nog wel op deze koude avond. Zo liepen we even tot we onze ijsjes op hadden. Ik keek hem aan. Hij keek mij aan. En... hij kuste me. Zijn lippen waren zo warm… en zacht… Ik keek hem weer aan. hij keek mij weer aan. ik lachte. Hij lachte terug. Ik kuste hem. Hij kuste terug. Samen gingen we op een bankje zitten, en wat daar gebeurde kan je misschien wel raden. Ik voelde me zo intens gelukkig. Niets kon meer fout gaan. Alles kon ik aan. ‘zullen we gaan?’ vroeg hij op een gegeven moment. Mijn mond zei ja, maar eigenlijk wilde ik nog de hele avond hier blijven zitten. Met Niek. Mijn vriendje.

20 minuten later kwamen we bij mijn huis aan. ik zag dat fé voor het raam stond te kijken, maar dat maakte me niets uit. Ik kuste hem. Ik weet niet meer hoe lang het duurde. Het enige wat ik dacht is: wauw. Dit kan niet waar zijn! ‘doei’ zei ik uiteindelijk. Niek zei niets terug. Ik kreeg een handkus.
Ik ging naar binnen. het eerste wat ik kreeg te horen was: ‘mensen, kon het niet wat minder?’ maar het was niet van Fé. En ook niet van mijn moeder. Het was van mijn vader! Ik kon wel door de grond zakken. Gelukkig gaf hij me een glimlach. ‘ik ga wel even mij mama verhaal halen’ zei hij me toe. Daarna moest ik natuurlijk het hele verhaal aan fé vertellen, en ik vertelde ALLES. Over de cola die over het tafeltje was gespuugd, over de warme adem in mijn nek. En zelfs welke smaak ijsjes we hadden. Nadat ik uitverteld was, was het al bijna twaalf uur, dus zijn we maar naar bed gegaan. Ik was zo moe, dat ik binnen een minuut sliep, volgens fé. Maar toen ik nog maar net sliep, werd ik wakker van een piep. Een sms’je.

Mis je nu al
Tot morgen

Niek

Na dat sms’je viel ik rustig is slaap.

De volgende ochtend was ik in een opperbest humeur, ook al was het de vorige avond zo laat geworden. Beneden keek mijn moeder me lachend aan ‘wat maakt jou zo vrolijk?’ zei ze lachend. Maar ik zag aan haar dat ze alles al wist. Of nou ja, alles…
Op school zat ik elke les naast Niek. Naast Mijn Vriendje.
Triiiiiiiiiiiiiiiiiing. De bel. Pauze. Yes. nu kon ik alles aan mijn vriendinnen vertellen. Niek kwam bij ons staan, en werd helemaal ondervraagd. Over zijn zusje, over zijn hond, over zijn ouders. Over van alles en nog wat. Ik kon er alleen maar trots bij zitten. ‘he, naya, zitten jou zussen je niet helemaal de grond in te plagen?’ vroeg Dominique op een gegeven moment. Ik lachte. ‘mijn Lieke en lola weten het niet eens, en fé doet zoiets echt niet.’ Was mijn antwoord. Ik vroeg me trouwens af hoe het zou gaan als de kleintjes het wel zouden weten.
Triiiiiiiiiiiiiiiiiiiing. Man, de pauze duurt veel te kort. Maar in de lessen was het toch ook niet onaardig. Al helemaal niet naast Niek. Na schooltijd had ik mijn hele handen vol staan met hartjes en liefdesverklaringen van Niek. Hij ging mee naar huis, en we hadden ook afgesproken dat hij bleef eten.